Dag 636 – Hoe schrijf ik mijn zelfcorrigerende uitspraak?

schrijven pen

Ik zag in het mind-construct waar ik mee bezig ben – dit als onderdeel van de DIP Pro lessen van het Desteni I Process dat gecreëerd is ter ondersteuning van de mens in het bevrijden van de geestbewustzijnsstructuren binnenin onszelf. Hierin zag ik in de zelfcorrigerende uitspraak die ik had geschreven hoe ik in eerste instantie een commitment of verbintenis schreef waarin ik stelde mezelf ‘iets niet meer toe te staan’. Ik las het geheel na en was hier niet helemaal tevreden over, het liep niet soepel, ik kon er niet echt ‘in staan’. Ik herschreef het waarin ik stond in hetgeen wat ik wel wilde en kon toestaan, wat ik wilde leven. En die was veel duidelijker voor mezelf. Omdat ik hierin mezelf aangeef wat ik kan/wil leven als wat het beste is, in plaats van wat ik niet wil/kan leven.

Als ik opschrijf wat ik niet wil leven, dat kan, echter hierin is nog niet duidelijk voor mezelf wat ik dan wel wil/kan leven en dus heb ik nog geen leidraad voor mezelf geschreven. Daarbij staat hetgeen dat ik niet langer wil toestaan vaak al genoemd in de eerste zin als ‘flag-point’ voor mezelf, als aandachtspunt van welk patroon ik stop in mezelf en mezelf niet langer toesta dit te leven.

Voor degenen die de woorden zoals ‘flag-point’ en ‘commitment’ of ‘zelfcorrigerende uitspraak’ niet kennen, hiervoor verwijs ik naar de gratis DIP Lite cursus die online aanwezig is. Hierin wordt zeer duidelijk en stap voor stap aangereikt hoe we onszelf kunnen bevrijden van patronen die we hebben toegestaan en aanvaard hebben in ons leven, die niet het beste zijn voor ons ‘werkelijke’ zelf en die niet het beste zijn voor al het leven om ons heen. Patronen waarvan we weten dat we het ‘eigenlijk anders zouden willen’ maar die we toch, ondanks allerlei ‘goede intenties’, blijven herhalen, als een programma, als automatisme, simpel omdat we dit zo geleerd hebben en omdat we het al zolang hebben toegepast en het ‘automatisch’ is geworden.

Het woord zegt het al, automatisme, dit klinkt als een automaat, als een systeem en niet als leven.

De zelfcorrigerende uitspraken zijn uitspraken die onszelf ondersteunen als leidraad om te leven wat het beste is, voor onszelf in en als ‘leven’ en hierin, voor en als ‘al het leven’. Hiervoor is het eerst nodig dat we hetgeen we niet meer willen aanvaarden en toestaan maar wel heel lang gedaan hebben, dat we dit onszelf vergeven en dat we begrijpen hoe we onszelf de beperkende ‘automatismen’ hebben ‘eigen gemaakt’.

Waarom is dit nodig? Omdat het een beperking inhoudt en omdat het niet alles en iedereen in overweging neemt, het is niet het beste voor alles en iedereen (inclusief onszelf) maar het is bijvoorbeeld alleen het beste voor ‘mij’ en dus besta ik hierin in eigenbelang en hierbij, is dit niet blijvend en voortdurend het beste voor mezelf als leven. Het is in feite een illusie. Ik besta hierin in eigenbelang, in en als een illusie, in en als een idee dat ik afgescheiden ben van alle anderen, van al het leven om mij heen en dat ik bijvoorbeeld ‘anders ben’ of ‘meer verdien’.

Als ik hier werkelijk inzie, kom ik zelf tot de conclusie dat dit niet blijvend is. Ik kan niet op een eiland blijven bestaan. Ik heb alleen nooit een andere manier geleerd om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zet ik datgene wat ik geleerd heb, automatisch voort, ter overleving van wie ik denk dat ik ben.

Heb je ook weleens het idee, of het gevoel, dat er iets niet klopt? Dat de wereld in een omgekeerde versie bestaat van wat het eigenlijk zou moeten wezen, als een plek waarin we wezenlijk kunnen bestaan, iedereen, al het leven?

De cursus biedt een praktische leidraad waarin je jezelf zult leren toepassen in en als wezenlijkheid.

Terug naar de zelfcorrigerende uitspraak. Ik heb dus gezien dat het schrijven van een verbintenis als een leidraad voor wat ik wil leven, effectief is en dat ik hetgeen dat ik niet wil leven, als aandachtspunt gebruik om mezelf te stoppen in dit patroon en om mezelf de leidraad te herinneren die ik wel wil leven. En zo wordt het ook een stuk leuker om toe te passen. Want hoe leuk is het om constant te focussen op wat ik niet wil, op wat niet het beste is in plaats van te herschrijven voor mezelf wat ik wel wil leven als wat het beste is. Zo ondersteun ik mezelf om door te bewegen, door alle weerstanden en aangeleerde structuren van wat ik niet meer wil leven, heen.

Echter dit gaat niet zonder de toepassing van de zelfvergeving van de oude, beperkende, aangeleerde structuren in en als de geest, van de automatismen die ik mezelf heb eigen gemaakt. Dus, het zijn geen positieve affirmaties zoals sommigen nu misschien denken. De positieve en negatieve ‘affirmaties’ of bevestigingen, die stop ik juist beiden met behulp van de zelfvergevingen, aangezien positieve en negatieve affirmaties beiden automatische reacties inhouden waarin ik mezelf beperk. Ik beperk mezelf hier in ervaringen in en als de geest, van positief naar negatief en weer via neutraal naar positief en zo blijf ik bezig met een polariteit binnenin mij, zonder werkelijk te zien wie ik ben in wezen en wat het beste is.

Dus, het is niet mogelijk om één toepassing (die ons het meeste ‘aanstaat’) uit de context te halen en hiermee te proberen om onszelf te veranderen. Het is een stap voor stap toepassing, eenvoudig, echter alle stappen zijn nodig, er is geen korte binnendoor weg mogelijk. Het wordt echter wel eenvoudiger des te meer mensen dit gaan toepassen en het wordt er zeker plezieriger door. Zo kan er namelijk een samenwerking ontstaan waarin we onszelf en elkaar leren begrijpen en ondersteunen in dit proces in plaats van onszelf en elkaar te veroordelen en tegen te werken.

Tijdens het schrijven zullen we langzaam zien, realiseren en begrijpen dat en hoe we in eerste instantie onszelf het meeste in de weg zitten. Het is iets wat ik mezelf geef iedere dag opnieuw, om mezelf te leren kennen, te leren begrijpen, te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een wezen waarmee ikzelf tevreden ben. En als ik mezelf of iets of iemand anders schaadt, ben ik niet ‘in vrede’ en ben ik dus niet tevreden.

schrijvenSchrijf jezelf naar Vrijheid

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 562 – Een verwrongen beeld van verantwoordelijkheid

Morality-4

Een triggerpunt in mij in relatie tot mijn fysiek is dat ik het niet uit kan staan als iemand die in het dagelijks leven in veel zaken geen verantwoordelijkheid neemt door niet te zien wat consequenties zijn van bijvoorbeeld gedrag, iedere dag eenvoudig naar het toilet wandelt en daar zichzelf ontdoet van de fysieke ontlasting. Poept dus.

Ik heb veel verbetert in mijn ontlastingspatroon, echter het is nog steeds geen vanzelfsprekend proces voor mij en er zijn nog dagen dat ik niet goed kan poepen. Hierin zie ik mezelf als iemand die naar beste kunnen bezig is om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en hierbij komt dan de gedachte ‘en toch lukt het me niet om eenvoudig te poepen’.

Ik vind dit zo oneerlijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik niet eenvoudig kan poepen elke dag terwijl ik zo mijn best doe om alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat een ander elke dag eenvoudig poept, onafhankelijk van wat die ook uitvoert of niet uitvoert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf als ik alles ‘in de gaten houd’ en probeer in banen te leiden, waarbij ik de omgeving om mij heen ‘in de gaten houd’ en in banen probeer te leiden, in plaats van mezelf in banen te leiden en te stoppen met deelname in de verslavende energie van gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen in het stoppen van deelname in gedachten, gevoelens en emoties en in deze deelname in de energie, mijn darm te belasten en te verkrampen en zo mijn eigen fysieke ontlasting te bemoeilijken in reactie op iets in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen mijn omgeving te controleren in en als een angst dat ik mezelf niet onder controle kan houden en in reactie ‘schiet’ en zo mijn eigen darmweefsel beschadig en mijn  ontlasting bemoeilijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het diep van binnen zo oneerlijk te vinden dat ik geheel verantwoordelijkheid moet nemen voor en als mezelf en dat een ander dit blijkbaar niet hoeft te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als deelname in en als het geloof in het bestaan van deze oneerlijkheid, steeds een ander te triggeren/activeren door te proberen deze duidelijk te maken wat er speelt en wat diegene doet met zijn acties waarin ik juist zelf weer getriggerd wordt door de reactie van de ander op hetgeen ik probeer duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen triggerpunt te creëren terwijl ik probeer ‘goed te doen’ en hierin verdriet te ondervinden wat opnieuw een genereren van energie is in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw in onbegrip te vallen als een ander niet begrijpt wat ik wil duidelijk maken, waarin ik uitga van mezelf als hoe ik iets zou begrijpen en me eigenlijk niet verplaats in een ander en zijn/haar vermogen tot begrip in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen en willen vergeven dat een ander me niet begrijpt in wat ik probeer duidelijk te maken als wat ik zie ‘dat toch het beste is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zie wat het beste is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wat en hoe ik het zie, deel uitmaakt van mijn voorprogrammering die er niet op geprogrammeerd is om werkelijk fysiek te zien wat het beste is in het moment in relatie tot een ander met een andere programmering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen door mijn eigen programmering waarvan ik toch dacht dat die het beste is, zonder in te zien dat het hier deel uitmaakt van moraliteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb enorm veel moeite te hebben om de moraliteit los te laten en hier voorbij te zien, waarin het is alsof ik alles van mezelf los moet laten als enige oplossing om een benadering te vinden die voor beiden ondersteunend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander in mijn programma van moraliteit probeer te duwen waarin ik denk dat die ‘klopt’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit botst met het programma van moraliteit dat de ander handhaaft in en als zichzelf en dat die ander dus blijkbaar geen idee heeft waar ik het over heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een programma te leven in en als de geest, in plaats van hier in het moment, dag voor dag, te zien hoe mezelf te bewegen in en als het fysiek in overeenstemming met mijn omgeving als wat het beste is in dat moment.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een handeling of op gedrag welke indruist tegen mijn moraliteitsprincipe als interpretatie van mezelf als wat ik denk hoe het zou moeten zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat hetgeen ik ken in en als moraliteit als wat ik denk dat ‘hoe het zou moeten zijn’, niet hetzelfde is als hoe de ander denkt ‘dat het hoort’ of ‘zou moeten zijn’ en dus komt er hier direct een botsing.

Ik realiseer me dat mijn gedachte als interpretatie als ‘hoe het zou moeten zijn’ gebaseerd is op wat ik denk ‘dat hoort’ als dat mijn omgeving zal denken als hoe ik iets geleerd/geprogrammeerd heb.

Ik realiseer me dat ik in paniek raak in en als de gedachte dat ik iets verkeerd doe ten aanzien van mijn omgeving en dat ik angst ervaar om mijn omgeving te verstoren en dus, wil ik hetgeen controleren waarvan ik denk dat het mijn omgeving verstoort.

Ik stel mezelf ten doel om in te ademen en uit te ademen en in het moment te zien of het werkelijk iets is wat leven in en als het fysiek in mezelf en/of een ander en/of de omgeving schaadt, of dat het iets is dat mijn interpretatie ‘schaadt’ in en als de geest waardoor ik ervaar dat er iets kapot gaat.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven niet geschaad wordt, me op mezelf te richten, in te ademen en uit te ademen en door te gaan waar ik mee bezig ben en eventueel (achteraf) zelfvergevingen toe te passen om meer inzicht te krijgen in een programma of structuur die in mij geactiveerd wordt en hierin ‘geschaad’ wordt.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven in en als het fysiek werkelijk geschaad wordt, binnenin mij en/of buiten mij, op te staan en direct te spreken.

Ik stel mezelf ten doel de geactiveerde en geschade programma’s/geestbewustzijnsstructuren binnenin mij, zelf te vergeven en mezelf te omarmen in de ervaringen van verdriet en onvermogen die hierin omhoog komen.

Ik stel mezelf ten doel tijd voor mezelf te nemen en eventueel weg te lopen als dit mogelijk en nodig is om even tot mezelf te komen alvorens te spreken, waarin ik me realiseer dat weglopen indruist tegen mijn moraliteitsprogrammering en dus ervaar ik dit als iets wat ‘niet hoort’ als iets wat ‘ik niet kan maken’ tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weg mag lopen en dat ik dit niet kan maken tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of het weglopen een mogelijkheid is door de praktische omstandigheden in overweging te nemen en niet mijn eigen ervaringen hierin en juist mijn  ervaringen zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw praktisch te zien als wat het beste is en met een simpel ‘ja’ of ‘nee’ richting te geven aan mezelf binnen en als de fysieke omstandigheden zonder te willen dat een ander begrijpt waarom en zo in en als verantwoordelijkheid te staan voor mezelf in de beslissing en waar blijkt dat dit anders/beter had gekund, mezelf te vergeven, corrigeren en bij te sturen in de fysieke werkelijkheid.

Voor een beschrijving van het moraliteitskarakter zie de blogserie (Engelstalig):

Morality Character (overzicht)

Beginnend bij:

Day 94 – The Morality Character

“We adopt values, belief systems and opinions from our parents and from our environment where we classify things as ‘right’ and as ‘wrong’.
The first thing we think about when looking at a person with moral principles is that they are quite strict in what they accept and allow, and we also to a certain extent link religion to them. But these individuals have only taken morality to an extreme level. We all carry morality within and as ourselves by how we had programmed ourselves into believing that certain things are ‘right’ and other things are ‘wrong’. The morality character stands as the judge and jury of what it has been programmed to believe is ‘right’ and what is ‘wrong’ and will thus enforce this from a position of self-righteousness onto others.”
(…)
We have thus through this abdicated our self-responsibility to the pre-programmed designs of what is ‘right’ and what is ‘wrong’, where we listen to knowledge and information passed down through our past generations instead of allowing ourselves to look directly, see what is here, look at the consequential outflows of our actions and thus make decisions based on what is best for all.
What is certain is that our customs and behaviours change over time, where one thing was seen to be ‘wrong’ a 100 years ago becomes part of our behaviour today. Why do we place judgments on things in this century just to revoke them in the next century?
(…)
See more at: earthsjourneytolife Day 94
 boom
——————————————————————————————

 

 

 

Dag 336 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 2

Dag 315 – Paranoia in en als Intentie in de New Age Beweging

Dag 335 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 1

Verder met het probleem van de vorige dag met aanvullend een oplossing en beloning:

Probleem:

Laat ik duidelijk benoemen dat ik niet ‘tegen’ het ondersteunen ben van mensen in de vorm van een therapie tegen betaling. We leven in een wereld welke geregeerd wordt door geld, we kopen een brood voor geld, we laten een huis repareren voor geld en we kunnen begeleiding vragen in de vorm van therapie voor geld.

Het punt waar het hierin om gaat, is dat er woorden gebruikt worden die in de client, zoals ik het nog maar even noem, een vorm van afhankelijkheid creeert door een geloof te creeren in de ontoereikendheid van zelf om zelf te ondersteunen, en/of dat dit pas mogelijk is na vele jaren en er dus in de tussentijd therapie nodig is waarvoor betaald moet worden.

De betaling van de therapie is iets wat niet vergoed wordt door zorgverzekeringen en wat door veel mensen niet betaald kan worden, zeker niet als het om een heel gezin gaat die moet eten, drinken, wonen, geschoold en verzorgd worden. Dit probleem kan opgelost worden als er een geheel nieuwe verdeling komt van geld; als effectieve gezondheidszorg – met werkelijke kennis van lichaam, geest en wezen – voor iedereen beschikbaar is en grotendeels wordt ingevoegd in de educatie van jongs af aan, waardoor de paranoia en ziektebeelden die nu ontstaan, grotendeels voorkomen en in een vroeg stadium begeleid kunnen worden. Als er een Levend Basisinkomen Gegarandeerd wordt voor een ieder, zodat geld geen reden wordt om therapie te gaan geven en om therapie juist wel of niet als ondersteuning te vragen.

Hiermee zal ook voor de therapeut zelf, de neiging wegvallen om mensen te binden met de therapie, al dan niet bewust of bewust-onbewust toegepast als manipulatie. (Het bewustzijn is slim, en ook onbewuste toepassing is opzettelijk zo geplaatst, alleen zit dit diep verborgen en is men zich hier vaak niet ‘bewust’ van; het Bewustzijn handelt Opzettelijk aangezien dit de Opzet is zoals het geestbewustzijnsysteem geprogrammeerd is).

Het tijdelijk ondersteunen met behulp van een therapie kan iemand op weg brengen in het proces van het nemen van zelfverantwoordelijkheid. Belangrijk hierin is de informatie die aangereikt wordt, aangezien de woorden die gebruikt worden, bij de client weer van alles in werking zet en hierin bepaalt in hoeverre een client zelf zal opstaan in het proces van het nemen van zelfverantwoordelijkheid. Als er tegen iemand gezegd wordt dat we zelf ‘nog’ niet in staat zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor en als onszelf, zal de client dit over het algemeen laten welgevallen, met name als de therapieen betaald kunnen worden, en dit dus aannemen en geloven, waarin de therapieen gebruikt worden om zelf verder te helpen door inzet van de ‘gave’ van een ander, in plaats van om zelf te ondersteunen in het  proces van het opstaan in en als het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Als er in de therapie geen volledige duidelijkheid hierover bestaat bij de therapeut en dus ook niet in volledige duidelijkheid kan en zal worden doorgegeven aan de client, zal de gehele therapie in het water vallen en zal er een afhankelijkheid gecreeerd worden door het kleine stukje informatie dat mist:

The design of the system is to give you 95% truth — and the fundamental 5% that is left–which is always unconscious — is kept from you, making the 95% an illusion (Bernard Poolman)

Het ontwerp van het systeem is om je 95% waarheid te geven — en de fundamentele 5% die is weggelaten–welke altijd onbewust is — is jou onthouden, welke de 95% tot een illusie maakt.

En dit is het probleem wat gebeurt in de new age gezondheidstherapieen, waarin de therapeuten werken met de ‘beste Intentie’ (zie 1e link bovenaan de pagina), maar welke de client bewust-onbewust in afhankelijkheid houdt om winst te behalen – bewust-onbewust dus over het algemeen ook onzichtbaar voor de therapeut zelf die de therapie geeft. En zal dus ook als zodanig ontkend worden en beschermd worden met de ‘intentie als wat het beste is’, waarin de Intentie niet inhoudt dat er ook wordt geleefd wat het beste is voor ieder-een; Intentie bestaat in en als de geest, welke nooit het beste voorheeft met al het leven als ieder-een, aangezien dit betekent dat de geest als het geestbewustzijnsysteem – en dus niet als Leven maar bestaande in en als afscheiding van Leven – zal ophouden te bestaan.

Oplossing:

Levend Basisinkomen Gegarandeerd voor ieder mens, waarin de overlevingsmechanismen en opzettelijke wegen om geld te verdienen en dus winst/voordeel te behalen, zullen wegvallen.

Hierin ontstaat ruimte voor het proces van het nemen van en leven als zelfverantwoordelijkheid, welke zal geschieden via zelfoprechtheid zichtbaar in schrijven en hierin toepassing van zelfvergeving en zelfcorrecties, die geleefd worden in en als het fysiek.

Begeleiding hierin door therapeuten die eerst zelf het proces in en als zelfoprechtheid tot het nemen van en leven als zelfverantwoordelijkheid – 100% verantwoordelijk voor zelf – wandelen als levend voorbeeld, en hierin de client als medemens kunnen ondersteunen in het proces tot het nemen van en leven als zelfverantwoordelijkheid.

Het schrijven en toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie is hier altijd onderdeel van, niemand uitgezonderd, aangezien we allemaal geprogrammeerd zijn in en als het geestbewustzijnsysteem, en dus allemaal een blinde 5% hebben die we onder ogen moeten zien in en als zelfoprechtheid, waarin ondersteuning nodig is van een ander mens dan onszelf, aangezien we zelf vastzitten in onze programmering die de blinde vlekken onzichtbaar houdt.

Dit kan worden aangevuld met verschillende therapieen die helderheid geven in het proces ten aanzien van zelf, zolang de doelstelling en startpunt gelijk is aan en als zelfverantwoordelijkheid, 100%, startende per direct en niet pas over 15 jaar. We zijn niet direct 100% zelfverantwoordelijk, dit proces neemt minimaal 7 jaar tijd in en meestal meer, maar het doel en startpunt is per direct het proces tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid en het werken met de tools/het gereedschap welke dit proces ondersteunt en waarmee zelf ieder dag zelf in staat is zelf te ondersteunen. Dit gereedschap kan per direct worden aangereikt.

Educatie vanaf jongs af aan in het proces van het nemen van en leven in en als zelfverantwoordelijkheid, waarin dit dus ‘de normale gang en stand van zaken is’ die een ieder leeft en uitvoert gedurende het gehele leven.

Er is natuurlijk een overgangsperiode nodig welke enkele generaties in zal nemen, aangezien we allemaal opgevoed zijn in en als dit ‘malen’ als paranoia in het hoofd, waarin we de paranoia als allerhande dagelijkse gedachten, gevoelens en emoties dagelijks volgen en leven, en hierin ver af staan van het leven in en als zelfverantwoordelijkheid. Therapeuten vervullen hierin dus juist een belangrijke rol als voorbeeld en in en als een begeleidende functie totdat het langzaamaan door ouders en schoolsysteem geintegreerd gaat worden als er voldoende mensen zijn die in staat zijn hiermee te werken.

Invoer van Techno Tutor ter educatie van de mens/kinderen in en als volle potentie in en als zelfverantwoordelijkheid (tot nu toe alleen Engelstalig beschikbaar).

Beloning:

Het stoppen van New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om voordeel/winst te behalen en het starten van een ondersteuning in gelijkheid als Levend Voorbeeld in en als Zelfverantwoordelijkheid, waarin een ieder in staat is direct te leren om zelf te ondersteunen in en als het proces tot een leven in en als zelfverantwoordelijkheid, welke zal leiden tot een leefbare wereld op aarde in en als het fysiek, waarin alle mensen elkaar in fysieke werkelijkheid ondersteunen in gelijkheid en tevens alle dieren en planten ondersteunen en de ruimte geven in en als volle potentie te leven, welke vice versa een enorme ondersteuning voor de mens inhoudt.

Parenting – Perfecting the Human Race

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 320 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’- Consequentiedimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 314 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Dag 319 – ‘Het is me teveel’ – Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf klein te houden en niet mijn volle potentie te leven ten gevolge van de Gedachte ‘Ik kan het niet – Ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf klein te houden door de backchat en reacties in mezelf die opkomen op de Gedachte ‘Ik kan het niet  – Ik weet het niet’, waarin ik mezelf in en als potentie als Leven onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van controle in en als de Gedachte als ‘Ik kan het niet – Ik weet het niet’, waarin ik keer op keer, in participatie in reactie en backchat, mezelf opgeef en hierin zelf een ervaring creeer dat ik faal, aangezien ik participerend in backchat en reactie in de geest, niet in staat ben om in en als potentie als Leven te bewegen en dus bij voorbaat al op heb gegeven, mezelf, waarin ik faal in het staan in en als mezelf als Leven, en niet zozeer in de taak die volbracht dient te worden, aangezien ik de taak die eventueel volbracht kan worden staande in en als Leven, niet eens begin/durf te beginnen/hoef te beginnen zolang ik participeer in en als reactie en backchat in een verminderde versie van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in en als gedachten, reactie en backchat, in en als de geest, mezelf klein houdend in een verminderde versie van mezelf, waarin ik mezelf in en als het programma van faalangst in stand houd, niet ziende dat juist dit in stand houden van mezelf in en als programma als faalangst, hetgeen is wat me belet om de faalangst in en als mezelf als programma te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in angst voor faalangst, te manifesteren in en als faalangst en dus bij voorbaat te falen in het stoppen van mijn programma waarin ik besta in en als faalangst.

Falen:

Woordenboek definitie:

1. Ontbreken

2. Tekortschieten

3. Mislukken, niet treffen

4. Fouten begaan

Positieve/Negatieve lading:

Negatief en Neutraal

Het neutraal geeft aan dat ik mezelf, in en als de geest als wie ik ben als ‘neutraal’, ervaar als falen. gelijk aan falen, gelovend in niet voorbij de limieten van de geest te kunnen komen, en hier zelfs een ervaring van vrede, berusting in te hebben.

DAY 8: How do we Create/Manifest ‘Who we Are’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van vrede en berusting te hebben in het woord falen, welke ik als neutraal ervaar, gelijk als ‘wie ik ben’ in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als gelijk als wie ik ben in en als de geest te ervaren en beschouwen, als zijnde in en als een ervaring van neutraal, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik, door mezelf vast te houden in en als een ervaring van neutraal – dus in ‘vrede en berusting’, waar de angst niet voelbaar is – energie blijf genereren in en als mezelf, welke zich accumuleert en opbouwt naar positief, hierin mezelf als meer ervarend, om vervolgens hierin frictie en conflict te creeren in mijn fysiek, in en als negatieve energie, vanwaar ik kan bewegen naar neutraal en wederom in opbouw tot positief, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever in en als faalangst te bestaan, welke een ervaring van vrede en berusting geeft, dan op te staan in en als leven en de mezelf in en als deze ervaring te stoppen, aangezien dit zo onveilig als onbekend voelt dat ik denk en geloof dat ik hier niet moet wezen, en dus onderdruk ik mijn wezen in deelname in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wezen te onderdrukken door deelname in en als de geest, en mezelf als wezen zo bang te hebben gemaakt met en in alle gedachten, reacties en backchat in mezelf, dat ik liever niet meer tevoorschijn kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wezen te hebben bang gemaakt en hierin te hebben onderdrukt, zodat ik als de geest vrij baan heb om controle te voeren in en als de geest, ervoor zorgende dat ik nooit wezenlijk zal opstaan in en als leven in en als mijn fysiek en in plaats hiervan mijn programma in en als faalangst te volgen, waarin ik niet zie dat ik in en als faalangst besta doordat ik ‘de goals’ die in mijn programma horen, wel behaal.

Wordt vervolgd

Failure in Relation to the Soul – Bernard Poolman (vlog nederlands)

Failure in Relation to the Soul – Bernard Poolman (blog engels)

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 242 – Expressie en de Darm – Is Verandering Mogelijk?

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Probleem:

Ik schrijf verschillende keren dat ik ben opgegroeid met iemand die niet in zelf wil zien en dus niet wil veranderen. Wat ik diegene altijd ‘verweten’ heb. Totdat me duidelijk wordt dat we als mens niet graag veranderen, of liever gezegd niet veranderen als we hier niet of onszelf toe dwingen of hiertoe gedwongen worden. En hier groeien we allemaal in op, en zo leren we dat we niet willen en/of kunnen veranderen.

'Guilt'  Illustration by Andrew Gable

‘Guilt’ Illustration by Andrew Gable

Oplossing:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ben opgegroeid met iemand die niet in zelf wil zien en dus niet wil veranderen en dat dit aan die ene persoon ligt, in plaats van in te zien dat dit de algemene natuur is van de mens die geprogrammeerd is om te blijven zoals zijn programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb die ene persoon er de schuld van te geven dat die niet in zelf wil zien en dat hierdoor geen verandering mogelijk is, in plaats van in te zien dat ik zelf wel kan veranderen en mijn programma kan stoppen, los van wat die ene persoon doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te geloven dat ik de huidige status van mijn darmwerking niet kan veranderen, dat ‘het’ wel kan maar dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn fysiek in disfunctie niet kan veranderen, in plaats van in te zien dat dit denken en dit geloof deels de oorzaak is van deze disfunctie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te geloven en ook zien en weten dat verandering mogelijk is, maar niet te geloven en dus ook niet echt zien dat ik kan veranderen aangezien ik niet geloof ooit de details mijn mijn zelfprogrammering te kunnen inzien en hier vandaan stoppen, zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in detail kan leren zien hoe ik mezelf geprogrammeerd heb, in plaats van in te zien dat ik het helemaal niet hoef te geloven, dat ik het gereedschap van schrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren kan toepassen op hetgeen ik zie in mijn eigen geest en in de directe omgeving om me heen als wat ik gecreeerd heb als consequentie als wie ik ben, en dat hierin het detail ‘gevangen’ zit welke ik kan inzien en vrijmaken door het uitschrijven van de details en hierop zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet gestructureerd genoeg ben om in detail te zien hoe ik mezelf geprogrammeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tegen structuur brengen in het schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur in schrijven als saai, moeilijk en niet leuk want niet vloeiend te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur als niet vloeiend te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vloeiend als ervaring als stroming als leven te ervaren, in plaats van in te zien dat dit geen leven is maar een energetische ervaring als gemak waarvoor ik weinig moeite hoef te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur als niet-leven te zien, in plaats van in te zien dat ik hiermee de structuur van het systeem bedoel en ervaar die als een bolwerk het leven onderdrukt en dat leven in zichzelf, zoals bijvoorbeeld een plant of een boom, ook een structuur heeft die leven ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb structuur aan systeem te koppelen en hierin structuur als zichzelf af te wijzen terwijl ik tegelijkertijd zie dat wat meer structuur veel duidelijkheid en ondersteuning kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf niet verander en blijf leven met een versie van mezelf die niet grootste potentieel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus angst te ervaren voor de sabotage van mezelf als geest bewustzijn systeem die me in een gedegradeerde versie van mezelf wil houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen in het leven van mijn uiterste potentie aangezien me dit nooit gelukt is tot nu toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet voor mij is weggelegd om te veranderen tot een fysiek mens van vlees en bloed die leeft als wat het beste is aangezien ik uit een heel gewoon gezin kom en zelf ook heel gewoon ben maar dat ik vrijheid en geld/kansen heb gekregen in dit gezin om mezelf bij te scholen in richtingen die ik zelf gekozen heb als zijnde ondersteunend voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat werkelijke verandering niet is weggelegd voor gewone mensen, in plaats van in te zien dat deze gewone basis juist is wat me stabiliteit heeft gegeven en geeft in/als het fysiek en dat gewoon en ongewoon maar een illusie is van de geest.

Beloning:

Ik realiseer me dat ik in ieder moment zelf beslis of ik mezelf door duw in verandering of dat ik toegeef aan de ‘gewoonte’ van de geest welke deze opgooit als weerstand, geen zin, onmogelijk, niet voor mij, te pijnlijk en oneindig meer van dit soort sabotage middelen.

Ik realiseer me dat het enige wat me tegenhoudt in verandering is mezelf in zelf-interesse waarin ik iets lekkerder, gemakkelijker, aangenamer enzovoort vind.

Ik realiseer me dat ik in zelf-interesse in angst besta voor het verlies van deze zelf-interesse en prettige ervaringen die hierbij horen, waarin ik opnieuw angst heb gecreeerd voor onprettige ervaringen als weerstand, en dus zal ik angst ervaren als het proces van zelf-verandering wandel, aangezien ik in en als angst besta in/als het geest bewustzijn systeem.

Ik realiseer me dat ik hierin angst ervaar voor het maken van vergissingen, in plaats van in te zien dat er geen vergissingen bestaan maar alleen oplossingen om mezelf te veranderen, en als ik reageer op een zogenaamde ‘vergissing’, besta ik in angst voor verlies van mezelf in een geloof dat ik het ‘goed’ deed elke ik als energetische beloning heb ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bevestiging van ‘het goed doen’ als energetische beloning van de ander=de mind te ervaren, in plaats van in te zien dat de enige werkelijke constante beloning is het zien in en realiseren en corrigeren van zelf en hierin zelf-intimiteit te manifesteren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken voor welke ervaringen ik angst ervaar in het maken van een eventuele vergissing zodat ik deze ervaring in kan zien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren en hierin eventueel zie aan welke herinnering deze ervaring gekoppeld is en hierin gerelateerde geloven en aannames kan stoppen in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met verlangen naar energetische beloningen als bevestigingen van buitenaf als de ander=de mind. Ik onderzoek in mezelf wanneer en waarom ik een energetsiche beloning verlang en/of denk/geloof nodig te hebben en welk gemis hieraan ten grondslag ligt. In dit onderzoek zie ik in mezelf, vergeef ik mezelf, corrigeer ik mezelf zodat ik zelf-intimiteit ontwikkel als constante beloning in en als mezelf.

Ik realiseer me dat als ik geen angst ervaar om vergissingen te begaan, ik ook geen angst meer ervaar om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in verandering te laten belemmeren door angst voor het maken van vergissingen en hierin angst voor het missen van een energetische beloning, in plaats van in te zien dat ik zelf als leven het enige werkelijke ben wat ik mis, waardoor ik zoek naar bevestiging voor het vullen van dit gemismet energetsiche ervaringen als beloning die me een vervullend gevoel geven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zien in ongemak in het proces van verandering en mezelf hierin te ondersteunen in de adem, in het schrijven, in het zelfvergeven zodat en totdat ik in staat ben de zelfcorrecties toe te passen in/als zelfverandering, waarin ik dicht bij mezelf te blijf in vertraging zodat ik in zelf kan zien en mezelf niet in de kou laat staan door vooruit te rennen in de geest en weg te gaan uit mijn fysiek en de uit de fysieke realiteit.

It-is-time-to-change-reptilians-part-150

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 184 – Zelfvergevingen op relaties – 17 – de energetische vrouw

Dag 183 – Zelfvergevingen op relaties – 16 – de relatie met mijn fysiek

In communicatie met een man die ik leuk vind kan de communicatie heel snel verschuiven naar een energetisch spelletje. Het voelt natuurlijk even heel lekker, elkaar lekker energetisch voeden en bevestigen. Het is een soort test of het energetisch past, wat er eigenlijk op neer komt dat het een testen is of het seksueel past. Het is echter heel smerig. Ik voel mezelf langzaam wegzakken in een staat waar ik niet meer uit wil en helemaal niets meer in uitvoer behalve glazig voor me uitkijken en dom grijnzen, en waar ik tegelijkertijd heel onrustig van word. Dit is hetgeen waar ik op den duur altijd weg van loop in een relatie, waarin ik altijd gedacht heb dat ik mezelf hierin moest trainen, om hierin te kunnen blijven staan of zoiets. Na het luisteren van 2 interviews over de kopie van de vrouw als programma, is het duidelijk. Ik moet mezelf hierin inderdaad trainen: om deze toestand in mezelf te stoppen en er niet in te verzanden!

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen…….

Deze puntjes hier maken er al onderdeel vanuit. Het verlokken, het verleiden, het ergens heen leiden……kom maar….wil je meer weten?

Het is niet constant, het staat niet, het is niet duidelijk, het suggereert. Dus als energetische vrouw ben ik niet constant, ik sta niet, ik ben niet duidelijk, ik suggereer. En het komt voort uit onzekerheid. Deze hele energetische kopie maakt onzeker. Althans, het geloof in deze kopie als vrouw. Is dit wie ik ben? Zo ben ik toch niet? Maar zo zie ik iedereen wel doen in liefdeskoppeltjes. Ik snap er niets van. Mij lukt het niet om op deze manier in een communicatie te blijven staan. Nee natuurlijk, ik lig allang onderuit. Week geworden. En ja, wat gebeurt er nogal snel als je onderuit gaat/ligt met een man samen? Seks natuurlijk, want dat is hetgeen waar we allebei op uit waren. Om na de roes verward en verloren wakker te worden, me afvragend hoe het toch komt dat de man wegwandelt en hier geen last van schijnt te hebben terwijl ik dagen, weken, maanden tot aan jaren niet werkelijk effectief ben.

Ondertussen lok ik zelf de reactie van de man uit door in de energetische vrouwelijke kopie te stappen, waarin ik als energie natuurlijk iets gedaan wil krijgen/iets wil ontvangen, wat meestal gewoon bevestiging is, welke hard nodig is als ik in die energetische staat verkeer, aangezien ik daarin mezelf niet vestig. Dus verschillend per man verschillend de reactie, welke bijvoorbeeld weglopen kan zijn, maar ook zorgzaamheid uit kan lokken, of schuldgevoel van een niet kunnen voldoen aan deze vraag, of juist bevestiging van een mannelijk ego als het deze lukt hier wel aan te voldoen. Wellicht is het gewoon een energie die de man ziet, waarvan hij ervaart deze niet in zichzelf te hebben (aangezien deze niet op deze manier in de man geprogrammeerd is) en hier wel een graantje van mee wil pikken, en dus van alles gaat doen om het via de vrouw te beleven. En dus zal neigen de vrouw in deze toestand te houden om het zelf te kunnen blijven beleven.

Het is verdrietig want ongelijk als zelf, voor man en vrouw, en tijd om hieraan gelijk te gaan staan en deze janboel te stoppen.

Zoals genoemd, zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 151 – Ervaring van ongemak in gezelschap

Ik begin meer en meer te zien wat ik eigenlijk altijd al ervaren heb; mijn ervaring van ongemak in het bijzijn van andere mensen, bij de een wat meer dan de ander, die zich uit in een constante stroom van oordelen over mezelf die in me opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf me zo ongemakkelijk te voelen in het bijzijn van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik me zo ongemakkelijk voel in het bijzijn van andere mensen, wat op zichzelf voortkomt uit het oordelen van mezelf als hoe ik ben in het bijzijn van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat anderen in mijn buurt zich ongemakkelijk gaan voelen doordat ik me zo ongemakkelijk voel en me hierdoor gespannen gedraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gespannen te gedragen in het bijzijn van andere mensen doordat ik het zo spannend vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet zeggen in het bijzijn van andere mensen en dus ben ik in mijn hoofd gaan praten als backchat als oordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb het gepraat in mijn hoofd als backchat te stoppen en werkelijk stil te zijn, en in plaats hiervan het gepraat in mijn hoofd als backchat te zijn gaan geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gepraat in mijn hoofd als backchat te geloven, waarin ik het zo vervelend vind wat ik allemaal zeg dat ik ongemak ga ervaren, en om dit ongemak te vermijden ben ik gaan geloven dat ik ‘liever alleen ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liever alleen ben, waarin ik mezelf isoleer in/als de mind als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik geworden ben als persoonlijkheid in ongemak in het bijzijn van andere mensen en voor hoe ongemakkelijk/gespannen ik me gedraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik me ongemakkelijk/gespannen gedraag in het geloof dat ik iedereen om me heen beinvloed hiermee, in plaats van in te zien dat een ander in mijn buurt de eventuele eigen reacties op mij kan inzien en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als/dat andere mensen om me heen wellicht reageren/last hebben van mijn gedrag/aanwezigheid in ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te realiseren en in te zien hoe ik mezelf constant aanval in/als het bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als leidraad te gebruiken in plaats van in te zien dat het participeren in gedachten in/als bewustzijn de angst geeft, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten als het bewustzijn als leidraad te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf buiten spel te zetten en mezelf vervolgens niet te kunnen vergeven dat ik mezelf buiten spel zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven maar mezelf constant te veroordelen voor de dingen die ik verkeerd doe/heb gedaan, en hierin in het verleden in herinneringen te blijven participeren door in veroordeling naar mezelf te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard mezelf vast te houden in her-inner-ing, in plaats van mezelf in her-inner-ing hier te brengen en in te zien zonder oordeel wat ik geloof te zijn in herinnering, mezelf te vergeven en zelf te veranderen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo bewust van mezelf te zijn geworden dat ik mezelf vast heb gezet in/als bewustzijn, welke ik als nogal ongemakkelijk ervaar aangezien ik in/als bewustzijn focus op goed en fout en mezelf hierin oordeel.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het oordelen van mezelf in/als backchat. Ik realiseer me dat ik mezelf vasthoud in herinnering door in oordelen als gedachten te participeren. In plaats hiervan focus ik op de adem, op mijn tong die ik tegen het boven-gehemelte leg, op aanwezig zijn in mijn ogen zonder te verdwijnen in de plaatjes om me heen. Ik sta mezelf niet toe de gedachten als oordelen die ik aan de oppervlakte breng te geloven.

Ik stel mezelf ten doel comfortabel te worden met mezelf in deze zeer oncomfortabele ervaring van onzekerheid in de aanwezigheid van andere mensen door er doorheen te ademen zonder er in te gaan en me terug te trekken in de gedachten. Specifieke punten die opkomen schrijf ik uit en pas ik zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel om gelijk te staan aan mijn oordelen in/van onzekerheid van mezelf door deze direct te stoppen zodra ik ze op zie komen. Ik sta mezelf niet toe me nog langer te laten leiden door gedachten in/als angst. Ik adem door en focus me op de ademhaling, zolang ik niet een en gelijk ben als de adem, totdat het rustiger wordt in mijn hoofd.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me schuldig voelen over wat de ander eventueel van mij zal denken en hoe de ander eventueel op mij reageert. Ik realiseer me dat het schuldig voelen hierover de ervaring van ongemak geeft, voor mijzelf en hierin voor de ander. Als ik me niet schuldig zou voelen zou er niet zoveel aan de hand zijn. Dan zou ik gewoon hier zijn in een ervaring van ongemak die voorbij gaat als ik er doorheen adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf ‘de tijd te geven’ om meer ontspannen te zijn in gezelschap van mensen die ik niet lang ken zonder allerlei oordelen die opkomen/getriggerd worden te gaan geloven, waarmee ik juist mijn ervaring van ongemak creeer/versterk/in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf in het lopen van de verandering van mezelf in aanwezigheid van andere mensen. Ik realiseer me dat het tijd in beslag neemt om te veranderen aangezien ik mezelf als een programma moet stoppe, zelfvergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mijn programmering niet persoonlijk te nemen zodat ik er in kan zien zonder mezelf te oordelen, waarin ik mezelf aan mezelf teruggeef door steeds opnieuw te kiezen voor zelfvergeving in plaats van zelfveroordeling.

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life