Dag 348 – Bernard Poolman

[602241_10151555849528638_781079000_n%255B8%255D.jpg]

Zondag 11 augustus 2013 is Bernard Poolman overleden. Zijn hart stopte met kloppen.

Zie blogpost on Creation’s Journey to Life.

Zie blogpost ’n Intellectueel’s Reis naar het Niets

Ik weet niet goed waar te beginnen dus ik omschrijf hetgeen ik doorwandel sinds het bericht zondagmiddag dat Bernard overleden is.

Toen ik het bericht las op de email, begreep ik eerst dat zijn hart met kloppen was gestopt en verwachtte ik dat het bericht verder zou gaan met de boodschap dat hij in het ziekenhuis lag en weer gereanimeerd was of iets dergelijks.

Dit is niet zo, Bernard is werkelijk overleden.

Verdriet is het eerste wat in me omhoog komt, samen met ongeloof en onbegrip en een ‘wat moeten we nou?!

Vrij snel hierna werd me heel helder wat me te doen staat: het voortzetten van de werkzaamheden die ik doe, de groep die het werk zal voortzetten. Het was alsof ik een soort checklist maakte in mezelf om te zien of ik in staat zou zijn om voort te zetten wat ik gestart was binnen Desteni, zonder de fysieke aanwezigheid van Bernard.

Dat ben ik. Ik heb Larry en Sylvie gebeld en hen gevraagd de email te openen. Ik wilde het met hen delen, ik wilde dit niet alleen verwerken en ik kon het nauwelijks geloven. Na de telefoongesprekken heb ik opnieuw de email gechecked of ik het echt wel goed gelezen heb, of ik niet een verkeerde boodschap had doorgegeven. Ik was de uren erna nog steeds vrij helder.

We hebben chat gehad om 20.00 met de hele groep. Hierin bleek dat Bernard niet door de Portal zal komen:

Bernard will not be coming through the Portal. You must understand that Bernard was an individual standing within and as all of existence in his Physical Body; now that he is no more in his physical body, he as what he stood as, as life, as here, as all, as one, as equal still remains within existence; but he is no more an individual being/person………….. So, we cannot talk with him personally as a him personally did only exist for the time-being on earth as to what was necessary to be done. Therefore, we as individuals still here have to stand and walk this Physical Process. The dimensional process is/has been done and walked  we have to take it from here into/as the Physical and we have everything we need.

En toen kwam het werkelijke verdriet omhoog. Hij is er echt niet meer als zodanig als ‘Bernard’, ook niet als individueel wezen in de dimensies.

De groep staat direct op in de verantwoordelijkheid om de werkzaamheden voort te zetten totdat het gedaan is. Er zijn vragen maar er komt nog een interview van Sunette, dus het is ook een beetje wachten op wat hierin gezegd wordt want wellicht zal dit veel vragen beantwoorden.

In de uren die volgen wordt alles heel snel helder aangaande de punten die ik nog niet heb opgepakt in mezelf. Afgewisseld met vlagen van verdriet van een ervaring van gemis en ervaring van angst ‘dat we het niet redden zonder hem’. Alle punten leiden tot ongeveer dezelfde conclusie, dat ik uiteindelijk nog steeds op hem vertrouwde, dat ik niet werkelijk gewaar ben wat leven is, dat ik niet begrijp hoe hij kan beslissen niet als individueel wezen voort te bestaan maar overal, in alles wat leeft aanwezig is. Bovenal mis ik zijn punt van absolute zekerheid – absolute certainty. Dit is wat ik zo gemist heb gedurende mijn leven, en wat ik op de farm ervaren heb, gezien heb, als steun heb ontvangen van hem. Dit is het punt wat ik in mijzelf onvoldoende tot stand heb gebracht, welke overspoeld is door eeuwige zelftwijfel door mijn participatie in de geest.

Ik merk dat ik niet goed weet hoe zo’n verdriet te verwerken, het verlies van iemand die zoveel betekent als voorbeeld en betekent in zijn woorden, voor mijzelf, voor anderen, voor al het leven op aarde, waarin de meeste mensen op aarde niet eens weten wat er heeft plaatsgevonden.

Ik merk dat ik me gehecht heb aan Bernard in het feit dat hij er is en zich 100% inzet met absolute zekerheid totdat het gedaan is, en dat ik dit als motivatie gebruikte om mezelf door te duwen. Ik heb ook steeds in mezelf gechecked na het bezoek in Zuid-Afrika, of ik door zou gaan met hetgeen ik doe binnen Desteni no matter what, en dit antwoord was en is steeds ja. Het is wat ik al 20 jaar wil doen maar wat ik niet voor elkaar kreeg omdat ik volledige informatie en een werkelijk levend, allesomvattend voorbeeld miste. Dat heeft Bernard en Desteni in zijn totaliteit me gegeven, en binnen Desteni heb ik werkzaamheden opgepakt die ik aankan, die ik wil doen en waartoe ik in staat ben, dus die kan ik voortzetten. Wellicht komen er werkzaamheden bij die ik niet en nooit gedacht zou hebben op te pakken, er moet immers veel gedaan worden – maar dat is voor later.

Ook heb ik me afgelopen 4-5 maanden meerdere keren afgevraagd of ik een chat zou aanvragen, en zag ik dat ik het antwoord al weet, dat ik op de farm en in de voorgaande 2 chats alle antwoorden al ontvangen heb, dat ik het toe moet passen en dat Bernard en/of Sunette dit zou gaan zeggen en hierin een push zou geven. Dus een chat was niet echt nodig en ook iets wat ik niet wilde, om aan te komen met iets wat ik wel weet maar nog niet toepas. Ik wist wat ik moest doorwandelen om hiertoe te komen en dit doorwandelen is onderdeel van het toepassen. Ik wist ook; als er na het doorwandelen en bij het pushen een werkelijke gerichte vraag omhoog zou komen, zou ik een chat aanvragen.

Wel, die chat met Bernard zal er niet komen. Wel natuurlijk eventueel met Sunette en met anderen binnen Desteni.

Wat blijft er staan? Die push, het mezelf pushen tot het werkelijk leven van hetgeen ik schrijf en lees en inzie. En nu merk ik in mezelf, dit is precies hetgeen ik angst voor ervaar om te laten liggen. Dit zal me voorbij de voorprogrammering brengen, en ik ervaar een soort wolk om doorheen te bewegen. Echter, het overlijden van Bernard laat geen keus; de vrije keuze stopt hier. Het is aan mij en een ieder van ons om op te staan.

Zijn werkelijke zorgzaamheid is wat me het meeste bij is gebleven, en dit is ook wat Anna omschrijft in haar blog over Bernard. De werkelijke zorgzaamheid voor en als leven, die start in de hele kleine dingen; de dingen die de geest over het hoofd ziet en afdoet als ‘niet belangrijk’. Dit is wat ik al zolang ervaar als ‘hard’ in de wereld, en waar ik tevens steeds in zelftwijfel verval aangezien dit niet geleefd wordt in de wereld, en waarvan ik me nu besef dat dit met regelmaat hetgeen is wat is afgedaan als ‘doe niet zo moeilijk’. Zo ook dus in mezelf in mijn eigen geest. En waar ik vervolgens een overgevoelig karakter op gecreeerd heb, en ja, die roept reacties op.  Het is dus zaak eerst de karakters in te zien en uit te werken om tot werkelijke zorgzaamheid te komen. Dit is waar ik mee verder ga, wat ik wil leven en in de wereld wil brengen: werkelijke zorgzaamheid.

Beginnend in werkelijke zorgzaamheid in en als mezelf, in de hele kleine dingen. Werkelijk naar mezelf luisteren. De angst zelfvergeven die omhoog komt hierin, voor het opstaan voor leven in zorgzaamheid in een wereld die niet zorgzaam is. Er is zoveel te doen hierin voordat ik in staat ben werkelijk zorgzaam te leven.

(Compassion in Action). 

(Blog Cathy)

Leven is zorgzaam, de geest niet. Dus moeten de structuren waarmee we werken, gebaseerd worden op leven en niet op de geest.

Bernard zei een aantal keren tegen me: “je bent nog steeds bang voor mensen”.  “Wat te doen hiermee” vroeg ik. “Angst is een gedachte” zei hij.

Dit is iets wat ik me echt moet gaan realiseren in ieder moment, waar de angst zich al vervormd heeft tot een ervaring en dus geloofwaardig wordt. De geest gaat zo snel.

Er is veel werk te doen. Er is nu geen excuus meer als dat Bernard de leiding op zich neemt. Hij heeft zichzelf volledig gedeeld en de weg vrij gemaakt. Het is nu aan ons, aan jou en mij. Hierin wordt me heel duidelijk wat telt. En hoe simpel dit is. Het verdriet om zijn dood is deels gevormd door zelfzucht als angst om het niet zelf te kunnen.

Ik merk dat ik gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, gehecht heb aan het fysieke bestaan van Bernard, en deze gedachten starten de ervaring van verdriet. Zelfvergevingen zullen wellicht volgen in vervolgblogs.

Het verdriet wat ik ervaar lijkt op het verdriet wat ik ervaar als een dier met wie ik een tijd heb samengeleefd, dood gaat. Zoals toen Bolletje het konijn overleed en ik me realiseerde dat ik hem nooit meer zou zien. In de fysieke gedaante als die hij had op aarde. Ik kan het nog ‘volgen’ als iemand als individueel wezen aanwezig is in de dimensies. Maar in alles en iedereen als leven aanwezig – ik weet dat het zo is – maar werkelijk begrijpen? Nee. Leven.

Dit geeft dus aan dat ik niet werkelijk begrijp wat Leven is. Dat wij hier als mens dus niet werkelijk begrijpen wat Leven is. Dit is voor een ieder om in zichzelf te gaan wandelen. En dit kan alleen als alles en iedereen hierin, in overweging wordt genomen. Want al zijn we (nog) niet als leven aanwezig, we kunnen allemaal met gezond verstand de start maken om werkelijk te zorgen voor elkaar en al het leven in de wereld – mens-dier-plant-aarde – zonder uitzondering, met de middelen die er zijn. En dit is hetgeen ons naar Leven zal leiden, wat de Richting aan zal geven in en als onszelf tot werkelijke zorgzaamheid:

Geven zoals je zou willen ontvangen.

In mijn witness-blog over going to the farm staat (een deel van) mijn ervaring met Bernard op de farm beschreven.

Wat de woorden van Bernard, hoe hij ze toepast, me laat zien en wat me duidelijker wordt in zijn overlijden:

Leven als wat het beste is, is steeds opnieuw afhankelijk van de context, waarin principes van leven worden toegepast. Leven ligt niet vast als een systeem; Leven is gebaseerd op principes die in het moment worden toegepast als wat het beste is in het moment, waarin alles en iedereen in overweging wordt genomen die op dat moment bestaat.  Dit is waarom ieder mens in zichzelf de verandering van systeem naar leven moet wandelen, om een werkelijk betrouwbare samenleving neer te zetten. Dit betekent niet dat iedereen in vrije wil kan doen wat hem of haarzelf het beste uitkomt – dat is eigenbelang, zelfzucht, toegepast in overweging van de geest.  Dit is hetgeen waardoor er zo een dunne scheidslijn lijkt te zijn, die echter een wereld van verschil uitmaakt.

De wereld waarin we nu bestaan is de wereld van eigenbelang, zelfzucht, waarin de vrije keuze heilig. We zien duidelijk hetgeen dit voortbrengt en dat hierin niet alles en iedereen in overweging is en wordt genomen, maar slechts een geselecteerd groepje die het eigenbelang dient. En welke dus laat zien hoe wij als mens bestaan. Leven in en als beslissing in het moment als wat het beste is, het klinkt zo abstract, aangezien we niet geleerd hebben om verder te zien dan onze neus lang is. En aangezien we constant liegen, hebben we een erg lange neus en kunnen we hier niet meer voorbij zien. Oftewel, we zien dus voornamelijk ons eigenbelang, en niet het principe van leven in overweging, gelijk aan onszelf als leven. Liegen is de oneerlijkheid naar onszelf als geloof in gedachten, gevoelens en emoties; als geloof in oordelen als polariteit. Waarin we altijd willen kiezen om er zelf zo goed mogelijk uit te komen, wat inhoudt ‘met een zo’n goed mogelijk gevoel’. Polariteit. Alleen als we ons bestaan in polariteit in onszelf stoppen en zelfvergeven, zijn we in staat leven als onszelf in overweging te nemen. Aangezien we niet langer geleid worden door gedachten, gevoelens en emoties die leiden tot winst of verlies van een goed gevoel. En het is aan ieder van ons zelf, om deze taak op te pakken en de polariteit in onszelf te stoppen, zodat we werkelijk kunnen gaan zien en leven als wat het beste is, waarin we alles en iedereen in overweging nemen.

Dit is wat Bernard en Sunette elke keer opnieuw benoemen: “Het is je taak om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen geestbewustzijnsysteem en jezelf hierin te vergeven en veranderen”.

Als een ieder dit doet, is er een 1+1+1+1+1

Ik kan blijven schrijven terwijl de woorden niet volledig omvatten hetgeen Bernard gegeven heeft.

Een aantal uitspraken uit de chat die laten zien hoe het niet draait om Bernard maar om de levende principes die hij in de wereld heeft gebracht, en alleen het leven en in de wereld brengen van deze principes totdat het gedaan is, is een werkelijke uiting van dankbaarheid en respect naar Bernard die staat als het principe van Leven-Zelf-Gerealiseerd. Want, hetgeen we werkelijk missen is

LEVEN

in en als onszelf en hierdoor in de wereld.

we have to become the living example of the living principle in the physical (Sunette)

he’s always stood in existence, as existence – here, so he’s “here”, but not “Bernard as an individual” – what I mean with ‘he’s here in/as existence’ is the Principle, Life (Sunette)

he told us -it is never about the individual, but the principles, thus we cannot use any excuses that bernard is not alive, because the principles still stand and it is up to us to stand (Cameron)

Consider the point that Bernard wasn’t something special  but the embodiment of a principle that we can all develop ourselves as; so  then I would suggest to simply stand as that point yourself of giving yourself your life back through being disciplined, and diligent in your process of standing up (Viktor)

he will be missed – but we will not miss his message/his words/what he stood for/as – this we’ve got to take and live and continue to do so (Sunette)

I would say Bernard did a better job than Jesus. Establishing the process of walking as equals as one as the principle – so we individually and together see this through, he was the guiding point, and now we have enough guidance to guide ourselves and each other and so to those still to come to be walking with us (Sunette)

we cannot rely on one single individual as that would be again ‘following a message’ instead of living it (Marlen)

Need to look at what you saw in bernard and found missing within yourself and then give it to yourself (Fidelis)

All he ever asked of us is show others the support he has given us (Fidelis)

we each stand as a specific point within this process – Bernard stood as the living example of what we are to become, life self-realised – walkign the process we have established / each has ‘their point to stand’ – so, ‘life individualized’ is like self realisation process of being/becoming life and we have the process / structure to walk to be/become it (Sunette)

 Bernard Poolman –  Living The Word Alive: DAY 231

Video support Marlen

—————————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 20 – Slachtoffer maakt slachtoffer

Ik heb gereageerd als energetische partner, waardoor ik geen effectieve ondersteuning heb kunnen bieden. Ik heb de situatie onderschat door van mezelf uit te gaan, ondanks subtiele signalen van zijn kant. Nu zie ik hoe gevaarlijk het is om dat wat ik over mezelf zeg op de ander te projecteren, en vice versa. Wat natuurlijk pas effect heeft als we de projecties van de ander geloven, wat we over het algemeen doen omdat we het zo geleerd hebben.

De symbiotische structuur van leven via liefde van/voor de ander zit verwikkeld met het (te vroeg) delen van een huis, waarin ik niet echt in mezelf kan blijven en mezelf niet meer zie en ga projecteren, en met het geen eigen huis hebben dus vasthouden via mij aan het huis van zijn kant, wat mij een verstikkende ervaring gaf omdat ik juist in het huis ga reageren.

Om uit deze structuur te komen heb ik gepushed, en gepushed, en gepushed. Om op eigen benen te staan en te zien waar de structuren in elkaar haken. Ik zit nog midden in de energie dus kan niet zien dat ik zelf nog volledig als energie reageer. Door het pushen om deze structuur zichtbaar te krijgen heb ik mezelf en hem lopen pushen en de situatie open gebroken; de controle is eraf, met gevolgen die ik niet had voorzien.

Finally! Geen gevolgen voorzien in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet als medemens te hebben gehandeld maar vanuit een symbiotosche energetische relatie, waardoor ik zijn hulpvraag heb afgewezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik zijn hulpvraag heb afgewezen om mezelf vrij te maken uit deze energetische relatie, gelovend dat hij zichzelf kan redden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij zichzelf kan redden aangezien ik dat ook altijd heb gedaan, hiermee niet ziende dat hij op het punt stond zijn controle te verliezen en ik geloof dat hij er alleen niet meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn door het zien hoe zo’n leuke jongen binnen een week verandert in een totaal ander mens, terwijl hij zo zorgvuldig een basis in zichzelf aan het opbouwen was waarin ik hem juist heb zien veranderen in die leuke jongen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of dit anders gekund had, want juist datgene wat er nu gebeurt voelde ik de hele tijd op de loer liggen en daarom bleef ik pushen, omdat ik de stap niet durfde te zetten huis en haard meer officieel te delen zolang ik niet zie wat er onderhuids verstopt zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik huis en haard niet wil delen om wat er in hem speelt, in plaats van in te zien dat dit komt door wat er in mij speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of ik dit nu mede-gecreeerd heb doordat ik er bang voor was, of dat ik er juist bang voor was omdat het toch wel een keer zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hem geen veilige basis als huis heb kunnen bieden waarin hij tijd en ruimte had om te werken met zijn eigen structuren in zijn eigen tempo, doordat ik het als te onveilig binnenshuis ervaar aangezien ik midden in de energetische relatie zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hem een veilige basis moet bieden, in plaats van in te zien dat ik mezelf aan veilige basis moet bieden in mezelf door het stoppen van alle oordelen als reacties in/op mezelf en op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien hoe het zou kunnen maar dit niet heb kunnen toepassen waardoor ik me nu schuldig voel, in plaats van in te zien dat het zien hoe het zou kunnen zien is als de mind/bewustzijn, en dus een future-projection waarmee ik een verwachting schep in mezelf en bij de ander, en vervolgens schuldgevoel creeerals we er niet aan kunnen voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet heb kunnen volbrengen hoe ik de situatie het liefst gehad zou hebben, ziende in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik niet weet hoe het gaat lopen; ik weet niet of het klaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het schrikwekkend te vinden hoe er niemand is die hem een helpende hand biedt, net als ik heb gedaan; we leven wel mee maar als het erop aankomt moet de ander weg, uit angst, verborgen achter regeltjes en excuses als niet mijn taak en niet mijn verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hele jaar steun te bieden en als het erop aankomt het af te laten weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik het nu het erop aankomt, ik het af laat weten, voorkomend uit angst en onwetendheid wat te doen, gecombineerd met mijn eigen proces van loskomen uit een structuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op anderen die het af laten weten als het erop aankomt, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf, dat ik niet adequaat kan handelen als nodig door angst voor verlies van mezelf als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn loskomen uit een structuur als rechtvaardiging te gebruiken voor het niet ondersteunen van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iedereen zichzelf moet kunnen redden, niet ziende dat dat niet altijd mogelijk is, met als oorzaak economische redenen oftewel geld en huisvesting, en verst(r)ikkende structuren waardoor we geloven niet alleen te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat mijn verantwoordelijkheid is en welke van hemzelf, en deze lopen al het hele jaar door elkaar heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te leren wat zorgen voor zelf is, waardoor ik veel verwarring creeer in mezelf en de ander door de verantwoordelijkheid voor zelf en de ander te verwarren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfverantwoordelijkheid en zorg voor de ander (als mezelf) door elkaar te halen, waardoor ik mezelf verantwoordelijk maak voor de ander en hierin niet zorg voor zowel mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen effectieve ondersteuning te hebben geboden doordat ik niet zie welke wegen ik moet betreden om iemand in deze situatie te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander in deze situatie zou kunnen sturen, in plaats van in te zien dat ik hierin voor het eerst mezelf gestuurd heb waardoor de controle verdwijnt, wat zoveel effect heeft dat ik ga twijfelen aan mezelf door alle structuren die zichtbaar worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand te willen ondersteunen in een relatie in een huis, in plaats van in te zien dat hier eigenbelang in zit en dat dat uiteindelijk gaat opbreken zoals het nu de situatie heeft open gebroken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigenbelang als relatieverlangen voorop gesteld te hebben, waardoor het fysieke leven in en om het huis niet meer mogelijk is; dus energie plaats ik boven fysiek, net als wat ik nu zie gebeuren in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed voor mezelf zorg, in plaats van in te zien dat ik niet voor mezelf zorg als leven; ik zorg voor mijn bestaan als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik ten koste van de ander ben opgestaan, in plaats van in te zien dat de ander ook zelf verantwoordelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf boven de ander te stellen en nu pas gelijk kan gaan staan aan de ander omdat we allebei onze ego als weerstand wat loslaten, terwijl ik geloof dat het nu ‘te laat is’  om nog als gelijken te kunnen leven; te laat? We gaan juist staan voor een wereld waarin we uiteindelijk als gelijken kunnen leven, dus het ie eerder ‘te vroeg’, aangezien we nog verstrikt zitten in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nodig te hebben om op deze manier door mijn eigen weerstand heen te pushen, weerstand opgebouwd uit een situatie waarin ik ‘slachtoffer’  was van leven via de liefde voor de ander, waardoor ik dezelfde situatie gecreeerd heb en deze niet tijdig heb kunnen stoppen en dus een ander slachtoffer wordt van leven via zijn liefde voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slachtoffers maak, in plaats van in te zien dat nu duidelijk wordt van welke structuren we slachtoffer zijn geworden wat de mogelijkheid geeft dit te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander slachtoffer is, in plaats van in te zien dat wat nu gebeurt wellicht precies datgene is wat de ander nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik slachtoffer ben geworden van mijn eigen schuldgevoel, en daarmee mezelf volledig van mezelf heb afgescheiden en de ander de schuld hiervan ben gaan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat huisvesting een tweede rol speelt, naast leven via de liefde voor/van, aangezien ik altijd huisvesting heb gehad, en dus deze factor niet voldoende serieus heb genomen waardoor ik niet zie dat het veranderen van deze factor van grote invloed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit had kunnen voorkomen, in plaats van in te zien dat dit nu juist is waar ik zo moe van werd, het zorgen dat de ander voor zichzelf zorgt omdat (ik denk dat) hij dat zelf niet doet, en ik daardoor alleen voor hem zorg en niet voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de ander niet voor zichzelf zorgt en ik dat dus ga doen, waardoor ik een situatie creeer waarin de ander in mijn aanwezigheid niet voor zichzelf hoeft te zorgen aangezien ik dat al doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen levend voorbeeld als zorg voor zelf te zijn voor de ander zolang ik voor de ander zorg, en op het moment dat ik dat wil gaan doen, gaan leven als zelf in communicatie met de ander als zelf op een manier die voor mij mogelijk is, nl in een huis apart, verliest de ander binnen een week de controle over zichzelf aan de mind(en ik de controle over de situatie) en lijkt het niet meer te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de controle te bewaren over de situatie en de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het fout heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik hiermee oordeel dat de situatie waarin de ander zich nu bevindt fout is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verkeren in een waan als fout te beoordelen, in plaats van in te zien dat de realiteit is; we verkeren allemaal in een waan en iedereen geeft hier een apart geprogrammeerde uitdrukking aan.

Zelfvergevingen in de schoenen van de ander:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via een vriendin een plek in nederland kan bemachtigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verloren ben zonder woonplek, in plaats van in te zien dat ik eigenlijk geloof dat ik verloren ben zonder de ander=de mind, en in mijn geloof van verlies geef ik me volledig over aan mijn mind en verlies ik mezelf als leven aan de mind, waarin blijkt dat ik juist verloren ben door geloof in de mind=de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zonder de ander geen recht heb op een woning in nederland, in plaats van in te zien dat ik dit geen recht hebben blijf bevestigen en creeren door hierin te geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op alles te zetten om in dit huis te blijven wonen samen met de ander, waardoor ik alle kansen om in gelijkheid de situatie te bespreken en oplossingen te zoeken heb afgewezen, uit angst om deze woonplek en de ander te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene waar ik zo bang voor ben (mede)gecreeerd te hebben, verlies van de mindcontrole, van de ander en van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ego als dood teveel te hebben uitgedaagd omdat ik geloofde dat ik niet meer wilde leven zonder de ander door drugs en drank te gaan gebruiken, om vervolgens in te zien dat de ander niet weg is, ze woont alleen in een andere woning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de controle te zijn verloren door het drugs en drankgebruik, en mijn mind zo geactiveerd heb dat ik zelf niet meer in staat ben om deze te stoppen en geloof dat dat wat mijn mind me in plaatjes laat zien, echt is, in plaats van in te zien dat ik deze plaatjes zelf ooit gecreeerd heb en dat deze nog in mij bestaan, en door de activatie komen ze nu naar boven als levensecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat mijn mind in plaatjes laat zien, voorkomende uit opgeslagen herinneringen en gedachten, echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de projecties van anderen omdat ik ze geloof en er dus in verdwijn, terwijl ik alle informatie hierover die de ander me de maanden ervoor aanreikte afwees als zijnde “haar zaak, niet de mijne” doordat ik vast wil houden aan het geloof in mezelf als mijn eigen mind als zijnde anders dan anderen, waardoor ik slachtoffer kan blijven en nog niet op hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen mij manipuleren, in plaats van in te zien dat ikzelf mijzelf en anderen manipuleer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de slachtofferrol te houden, waardoor ik mezelf zo ver push dat ik mezelf slachtoffer maak van mijn eigen slachtofferrol als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat, omdat ik mijn hele leven al slachtoffer ben van het systeem, ik hier geen verantwoordelijkheid in mezelf voor hoef op te nemen en slachtoffer mag blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom we niet samen in het grote huis kunnen wonen, en op het moment dat ik het begreep verlies ik de controle over mijn mind doordat ik denk dat het te laat is, dat ik het verpest heb en mezelf te ver gepushed heb, waardoor ik me wederom door de mind laat afleiden en niet in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb drank en drugs te hebben gebruikt om niet in mezelf te hoeven zien, niet ziende dat ik mezelf als mind 10x duidelijker voor ogen krijg door drank en drugs te gebruiken en het mezelf 10x moeilijker maak om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind niet meer te kunnen controleren, in plaats van in te zien dat door het controleren als onderdrukken ik de mind versterk, waardoor deze groter is geworden dan ikzelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn mind zo groot te laten worden dat ik wordt overgenomen door mijn mind, en nu niet meer weet hoe ik deze kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb slachtoffer te worden van mijn eigen mind, net zoals ik altijd slachtoffer ben geweest van het systeem, en niet weet of het me nog een keer lukt hierin op te staan.

Zelf-correcties:

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn  relatie-verlangen als mind-energie te stoppen, zodat ik als medemens de ander en mezelf ondersteuning kan bieden in het oplossen van deze situatie zodra daar een mogelijkheid toe is, en geen onnodige slachtoffers maak door dit verlangen uit te leven via het pushen van de ander in plaats van mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te pushen door mijn weerstanden heen en zelfvergevingen toe te passen op dat waarvan ik me heb afgescheiden en in weerstand heb omgezet; de ander laat ik het eigen proces wandelen zonder mijn oordeel te vestigen op die ander.

Als ik mezelf zie participeren in reageren bemoeien met de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit manipuleren is, voortkomend uit angst dat de ander de controle verliest, en dus ben ik controle aan het houden en ben dus eigenlijk zelf bang de controle te verliezen.

Ik verbind me met mezelf door mezelf in praktijk te brengen in het ondersteunen van het oplossen van de situatie als mezelf als medemens.

Ik verbind me met mezelf door voor mezelf te zorgen in zelfverantwoordelijkheid en hierin duidelijk te zijn naar de ander toe, waardoor de verantwoordelijkheid van de ander voor zelf bij de ander blijft.