Dag 667 – Hoe communiceer ik eigenlijk?

TrompetbloemTrompetklimmer

In een conversatie zag ik hoe ik in een moment veranderde door in plaats van met een omweg te spreken wat leidde tot conflict en onbegrip, mezelf rechtstreeks uit te drukken in wat ik eigenlijk wilde bespreken maar waarover ik een gedachte had in mezelf als dat dit vreemd zou zijn of niet kon. Hierin veranderde de gehele communicatie per direct en konden we het, in ieder geval voor het moment, afronden in een punt van overeenstemming. Onderliggend zie ik een patroon dat al veel langer speelt en welke ik wil onderzoeken en waar ik verantwoordelijkheid voor wil nemen met behulp van de toepassing van het schrijven van zelfvergevingen.

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom iemand die – vanuit mijn optiek – voor zichzelf heeft gezien dat de toepassing van zelfvergeving een oplossing is voor alle ervaringen binnenin zelf, niet begonnen is met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander niet te begrijpen en dus niet te vergeven (want ‘to understand everything is to forgive everything’) dat een ander niet begint met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander zodra de toepassing van het schrijven van zelfvergeving voor handen komt en dit enigszins onderzocht is, hier direct en daadwerkelijk mee begint, zonder me te verplaatsen in wie iemand is in totaliteit en hierin te begrijpen waarom iemand wel of niet de zelfvergevingen zichtbaar gaat uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en verdriet te ervaren ten aanzien van het alleen staan in de toepassing in  het schrijven  van zelfvergeving in mijn directe omgeving, waarin het zoveel prettiger en eenvoudiger zou zijn als iedereen de relatie met zichzelf gaat onderzoeken en van hieruit de communicatie met elkaar zal verbeteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan niet meer’ en hierbij tranen in mijn ogen te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een eigenbelang van ‘ik kan niet meer’ te willen dat anderen beginnen met de toepassing van het schrijven van zelfvergeving en hier vandaan, geen ruimte te hebben om me volledig in de schoenen van een ander te verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets te willen van een ander/anderen en hierom te willen dat een ander/anderen om mij heen ook zelfvergevingen toepassen in schrijven waarin zichtbaar en aantoonbaar is dat er een proces gaande is, in plaats van geheel alleen te staan en zelf zelfvergeving toe te passen in schrijven en spreken en blijven toepassen op gerelateerde sluimerende en/of opkomende emoties en ervaringen van angst binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst (=een gedachte) niet onder ogen te willen zien en hier geheel verantwoordelijkheid voor te willen nemen en in plaats hiervan, liever te willen dat anderen om mij heen het schrijven van zelfvergevingen toepassen om de kans op conflict en ongelijkheid in woorden, te verkleinen en hiermee de kans dat ikzelf reageer hierop, te verkleinen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in mezelf te willen verkleinen door de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen tevens zelfvergevingen zouden schrijven doordat hierin de kans op reactie van beide kanten verkleint, in plaats van geheel verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in reactie onafhankelijk van wat een ander doet of niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in en als mezelf juist te vergroten door te geloven in de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen zelfvergevingen zouden schrijven en hierin een verwachting en van hieruit, een conflict te creëren binnenin mezelf vanuit een geloof/gedachte die niet overeenstemt met wat er daadwerkelijk gebeurt buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eventuele uitbarstingen en ongelijkheid in woorden als consequentie van het (nog) niet in zelf willen zien door middel van de toepassing van het schrijven van zelfvergeving, in plaats van in en als nederigheid te staan, in en als de toepassing van zelfvergeving op eventuele oordelen die hierover in mij bestaan en zich tonen in een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat consequenties als uitbarstingen en ongelijkheid in woorden van anderen, mij iets kunnen aandoen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het welliswaar een communicatie bemoeilijkt maar dat alleen mijn eigen gedachte als oordeel als angst en hieraan gekoppelde emotinele ervaringen, mij daadwerkelijk fysiek pijn kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘in relatie’ moet komen en/of blijven met iemand die (nog) niet bereid is om het proces van het schrijven van zelfvergevingen toe te passen en zo een relatie met een ander te baseren op het al dan niet schrijven van zelfvergevingen, in plaats van de relatie met mezelf te bevestigen adem voor adem door met en als mezelf te staan en zelf het schijven van zelfvergevingen toe te passen waar nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerig gevoel te ervaren in het moment dat ik zie dat een ander uitbarst en projecteert op mij waarin ik vervolgens zelf niet in en als een punt van nederigheid wil staan ten aanzien van deze innerlijke ervaring van smerigheid binnenin mij als reactie op een gedachte over iets/iemand buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerige gedachte (=oordeel) te hebben over iemand die ongelijk wordt in woorden, in plaats van in en als de adem, in en als mezelf aanwezig te blijven en te zien wat er gebeurt binnenin mij in en als reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te vergeven en corrigeren wie ik ben in mijn woorden in mijn gedachten ten aanzien van iemand die ongelijk wordt in woorden naar mij toe, wat komt vanuit een gedachte en geloof dat ik in relatie zou moeten blijven en/of komen wat weer voortkomt vanuit een angst voor verlies en een angst om alleen te staan en dus komt het voort uit een afscheiding van mezelf als ongelijkheid binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit angst voor verlies en angst om alleen te staan en alleen te blijven, mezelf af te scheiden en vanuit deze afscheiding als ongelijkheid ten aanzien van mezelf te communiceren en dit dus in mijn woorden als ongelijkheid over te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om iets uit te drukken vanuit een gedachte dat dit ‘vreemd’ is, met een omweg te praten en hierin te proberen duidelijk te maken waarom de toepassing van het schrijven van zelfvergeving belangrijk is, in plaats van rechtstreeks te communiceren waar ik sta en waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in het communiceren vanuit een omweg vanuit angst, belerend te worden in mijn woorden waarin ik een reactie uitlok bij een ander/anderen en wel precies die reactie die ik als ‘uitbarsting en smerig’ omschrijf, welke dan zo zie en realiseer ik me nu, ook zal gebeuren vanuit een punt van angst binnenin henzelf en welke ik ervaar als ‘smerig’ als projectie van mijn eigen ‘smerige gedachte’ als oordeel (=angst=gedachte).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met en als mijn woorden, gesproken vanuit een beginpunt van angst, hetgeen waar ik angst voor ervaar te creëren binnenin mij zowel als buiten mij en vervolgens te doen alsof ik het toch bij het juiste eind heb in hetgeen ik in woorden overbreng als principes, zonder hierin te zien wie ik ben in en als deze woorden en dat ‘wie ik ben’ als resonantie, een reactie bij een ander/anderen activeert en hierin het principe eigenlijk verloren gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken als bescherming van mezelf tegen uitbarstingen en ongelijkheid in woorden zoals we onszelf toestaan te bestaan in en als de menselijke natuur en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus met principes te beschermen ‘tegen’ mezelf in wie ik ben in gedachte als angst als oordeel welke een ‘smerige’ en/als angstige ervaring teweegbrengt binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken vanuit een punt van angst en hierin als bescherming van mezelf, wat vervolgens een reactie als aanval teweegbrengt binnenin mezelf in wie ik ben, als oordeel op mezelf en als angstgedachte, welke ik vervolgens gereflecteerd zie in en als de woorden van een ander buiten mezelf en wie die ander is hierin, waardoor ik niet objectief, stabiel en als punt van ondersteuning blijf zowel voor mezelf als eventueel voor een ander en alleen nog de afscheiding als ongelijkheid waarneem in plaats van mezelf en/als een ander als wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat als ik spreek vanuit een punt van bescherming = verdediging, ik hierin feitelijk een ander benader vanuit de verwachting dat die me aan zal vallen en zelf vanuit gedachten als oordeel als angst, in een staat van ‘klaar voor de aanval’ verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een aanval uit te lokken, zowel in mezelf als buiten mezelf en te willen dat een ander zelfvergeving gaat toepassen in schrijven zodat ik ‘geen aanvallen meer hoef te verwachten’, in plaats van zelf de zelfvergevingen toe te passen in schrijven op de innerlijke ervaringen en terugkomende gedachten en hier op deze manier verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in wie ik ben in deze ongelijkheid/afscheiding van mezelf en van hieruit mezelf de mogelijkheid te geven in ieder moment gewaar te zijn/worden van wie ik ben in mijn woorden en zo te voorkomen dat ik mezelf in een positie plaats van aanval en verdediging.

Zelfcorrigererende uitspraken volgen.

Gerelateerd interview:

Veils of the Mind: Quantum Gift – Atlanteans – Part 361

Trompetbloem – Canpsis radicansDesteni I Process

(Trompetklimmer is een plant waar een Nederlandse bloesemremedie van gemaakt is die kan ondersteunen bij de communicatie)

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 645 – Een kijkje achter een ervaring van ongeduld

rot fruit

Na woorden of gedrag van mezelf waarin ik in reactie ben en zogenaamd ‘lelijk’ doe naar een ander toe, ervaar ik me eigenlijk vrijwel direct hierna, ‘rot’ – interessante woordspeling, rot, want ik voel me rot over de ‘rotte’ delen in en als mezelf. Het zijn hele kleine/subtiele verschuivingen, zoals het ongeduldig worden en de kat wegduwen, of vanuit een ervaring van ongeduld iemand te woord staan waarin ik ogenschijnlijk vriendelijk ben maar van binnen dit niet zo ervaar, iets wat hoe dan ook mee resoneert in mijn gedrag of woorden. We noemen dit ‘normaal en menselijke’ eigenschappen die we met z’n allen geaccepteerd en toegestaan hebben in onszelf en van elkaar. Echter ze zijn onacceptabel en ik bemerk dit heel duidelijk binnenin mezelf. Ik doe mezelf verdriet en mijn woorden en gedrag laten een indruk achter die niet zijn wie ik ben in overweging van en als leven; in eenheid en gelijkheid.

Ik wil zo niet zijn. Ik wil zo niet leven. Ik zie dat er feitelijk geen enkel moment is waarin ik dit onaardige/ongelijke gedrag kan rechtvaardigen in mezelf, onafhankelijk van wat een ander doet of zegt of niet doet of zegt en onafhankelijk van de omstandigheden. Het is ook niet nodig en het is niet effectief. Het is wel te verklaren als een reactie vanuit een interpretatie van mij vanuit een herinnering, in een poging om een ‘onveilig ervaren’ moment te controleren. Dit heb ik zo opgeslagen in en als een gedachte als controlemechanisme in mijn geest en dit wordt geactiveerd in mezelf zodra een soortgelijke situatie, opnieuw de onveilige ervaring activeert in mij of eigenlijk een ervaring van onbegrip en een ‘niet weten wat te doen’. Vanuit deze ervaring uit (en projecteer) ik woorden en gedrag in afscheiding van mezelf (op iets of iemand buiten mijzelf) en dit gedrag en deze woorden in reactie, activeren tevens een reactie in de ander, door de (al dan niet verborgen) energetische lading die mee resoneert.

Opmerkelijk dat ik twee voorbeelden benoem waarin het woord ‘ongeduldig’ naar voren kom. Ongeduld als ervaring binnenin mezelf. Laat ik het woord eens verder onderzoeken.

Het woord ‘dulden’ zit erin. Ik zie een conflict in het woord van wat ik ‘wel en niet duld’ echter dan geprojecteerd op iets of iemand buiten mezelf, in plaats van het dulden op mezelf toe te passen en mijn reacties niet te dulden van mezelf als ik ‘ongeduld’ ervaar naar iets of iemand, van binnen of buiten mezelf.

Waarom ‘ben ik zo ongeduldig’? Moet ik de trein halen ofzo? Mmm vaak is dit wel het geval. Het zal met geld van doen hebben. De buit binnen halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ongeduld binnenin mij, te projecteren op iets buiten mij en/of op iets van mezelf in afscheiding van mezelf alsof het niet met mij van doen heeft dat ik ongeduld ervaar maar met hetgeen of diegene waarbij ik ongeduld ervaar.

Dit herinnert me aan een video die ik gisterochtend geluisterd heb. Over opgeven. Dat het niet zozeer gaat over hetgeen waarin we snel opgeven/neigen op te geven, maar dat het ’t meest uitdagende is, om de ervaring van opgeven an sich te stoppen in onszelf.

Dat zie ik ook van toepassing op deze ervaring van ongeduld. En terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of ik achter deze ervaring van ongeduld, me niet al in een ervaring van opgeven bevind en hierdoor ‘ongeduldig reageer’. Ik bevind me al in een reactie dus feitelijk heb ik mijn zelfsturing al opgegeven.

Ik ga het verder onderzoeken in het moment en zien of ik met deze realisatie wat meer sturing aan mezelf kan geven binnen deze momenten.

Tijdens het schrijven van dit blog zie ik weer hoe effectief een punt zich opent terwijl ik schrijf, waarbij ik me wel gewaar ben van mijn gedrag en innerlijke ervaring zoals ik hier beschrijf in de eerste alinea, waartoe ik de beslissing neem om dit niet langer toe te staan in en als mezelf en waarbij ik me tijdens het schrijven gewaar wordt van achterliggende ervaringen waarmee ik mezelf kan ondersteunen om via zelfbegrip en/als zelfvergeving, uiteindelijk tot een oplossing/verandering te komen binnenin mezelf.

Wordt vervolgd

Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood: Dag 22 (vertaling)

fruit

In de eerste vijf gratis interviews van de Quantum Mind Self-Awareness series wordt uiteen gezet hoe we een onveilig moment opslaan in onze geest als een gedachte en hoe we deze gedachte vervolgens als controlemechanisme gaan gebruiken als interpretatie van gebeurtenissen in de loop van ons leven, die lijken op dat ene moment waarin we het controleverlies hebben ervaren en hoe we onszelf op deze manier gevangen houden binnen onze eigen interpretaties (als herinneringen), in en als de geest en hierop aangepast gedrag.

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 585 – Time-loop van reactie en de kwetsbaarheid hierin

gate of timeXSpiraling Into Possession

Een punt waar ik maar op blijf reageren is als de partner toestemt in een afspraak, in overeenstemming in mijn beleving en dit vervolgens niet leeft. En hierin speelt het punt als gedachte dat als een ander niet wil, dan wil die niet en dan kan ik hoog en laag springen, dit verandert niets aan de situatie. Een voorbeeld is een plotseling toestaan van zelf om 10 uur te slapen en na dit besproken te hebben, het direct opnieuw te doen. Hierin laadt de geest/mind zich volledig op en is er feitelijk geen woord van gezond verstand meer te bespreken.

Wat die je dan als partner? Me verplaatsen in de schoenen van een ander wat ik heb nagelaten. De ander was nerveus en gespannen voor een nieuwe werkplek. En blijkbaar is slapen de oplossing om met deze spanning om te gaan. Dit heeft echter invloed op het gedrag en op de communicatie waarin ik van alles interpreteer en activeer binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me radeloos en machteloos te ervaren tegenover het gedrag van een partner van onverschilligheid en vergetelheid en het niet leven van afspraken die net gemaakt zijn in overeenstemming, wat blijkbaar geen werkelijke overeenstemming is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het direct op te geven als ik dit verslavingsgedrag de kop op zie steken en direct te reageren in en als mezelf en in woorden naar de ander toe en hierin zelf deel te gaan nemen in verslavingsgedrag in en als de geest, voortkomend uit een ervaring van wanhoop en onmacht in en als de gedachte dat ik hier geen invloed op heb en als een ander niet zelf wil, dan ben ik nergens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren en niet in staat om mezelf richting te geven in onverwachte wendingen in gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘op moet komen’ voor wat we hebben afgesproken waarin dit is wat ik wil als communicatie met elkaar terwijl ik het liefst gewoon toegeef in alles en opgeef waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom het zo moeilijk is om gewoon een gemaakte afspraak na te leven en als dit niet lukt, dit te bespreken – het kan zo eenvoudig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit ingewikkelde gedoe zo zat te zijn en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo zat te zijn om maar begrip te hebben voor alle zelfzuchtige wendingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds weer in een time-loop van reactie te vervallen als reactie op gedrag van een partner en hier doodmoe van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar als een ander a zegt en direct erna b doet, niet te willen ervaren en hierin te beslissen om boos te worden in een poging om de ander duidelijk te maken wat er speelt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin de ander een reden en excuus geef om boos te worden op mijn gedrag in en als reactie en zo, zijn we verder van huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo ongelooflijk zwaar te vinden om mezelf in dit proces richting te geven in samenwerking met een ander die niet zelf actief de beslissing heeft genomen om te leven in zelfoprechtheid in de toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet opgeven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van de hele tijd maar ‘meer’ te maken van een samenleven en vooral van te denken dat ik dit alleen moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van te denken dat ik een ander voorzichtig moet benaderen omdat ik anders misschien een verkeerde snaar raak en ik denk dat de ander in de weerstand schiet of boos wordt en ‘niets meer wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren een verkeerde snaar te raken waardoor een ander zijn kont in de krip gooit en niets meer wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander niet te vertrouwen in het leven van gemaakte afspraken en niet te weten hoe te leven in zelfvertrouwen als ik niet exact weet of een ander hier hetzelfde in staat – waar moet ik dan op vertrouwen? De ander (= de mind) kan alles saboteren en heeft invloed op mijn hele leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus blijkbaar alles los te moeten laten en bereid te zijn om alles te verliezen en bereid te zijn om pijn te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet bereid te zijn om pijn te ervaren, geactiveerd door mijn reactie op het gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen pijn die geactiveerd wordt door mijn reactie op gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren en te activeren als reactie op gedrag van een ander en dit zo gewend te zijn dat ik niet weet hoe ik zonder deze reactie in mezelf kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik pijn moet ervaren als reactie op gedrag van een ander en boos moet worden om te laten zien dat ik het hier niet mee eens ben en dat we tot iets anders overeengestemd hadden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ruimte te hebben om de ander te steunen in een nieuwe situatie en geconsumeerd te worden door mijzelf in reactie op het aanpassingsgedrag van een ander op deze nieuwe situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het aanpassingsgedrag van de ander in een nieuwe situatie te veroordelen, in en als een angst voor de verharding die meen te zien die hierin plaatsvindt en in en als de angst dat deze verharding naar mij gericht wordt, waarvan ik denk dat dit onvermijdelijk is in een samenleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een verharding naar mij gericht wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik bij mezelf kan blijven en tegelijkertijd kan samenleven als de ander zich niet aan overeengekomen afspraken houdt, aangezien er constant communicatie en afstemming nodig is om het samenleven soepel te laten verlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet bereid te zijn om pijn en verongelijking te ervaren die wordt veroorzaakt door mijn reactie op gedrag en situaties die niet staan en bestaan in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor het leven van alle betrokkenen, terwijl dit is wat we allen, iedere dag ervaren en waar we ons allen, iedere dan tegen verdedigen, vandaar dat het zo’n zooitje is.

Als en wanneer ik mezelf aanwezig zie in een situatie waar een afspraak die net in overeenstemming gemaakt is, niet wordt nageleefd waarin ik pijn ervaar door mijn reactie op gedrag van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn eigen reactie en/als ervaring van pijn en verongelijking dien te onderzoeken en als ik dit niet doe, ik de situatie vererger en het moeilijker maak voor mezelf en ook voor de ander en de ander tevens een excuus geef om boos op mij te worden op mijn gedrag in reactie op zijn gedrag.

Ik realiseer me dat ik er niet onderuit kom om deze pijn te ervaren in en als mezelf als een pijn die ik heb opgedaan in de kindertijd in de opvoeding in een wereld waarin we leven in ongelijkheid en dus, in een constante ervaring van verongelijking, die vrijwel iedereen zo ergens heeft ervaren in ieders individuele leefomstandigheden.

Ik realiseer me dat ik ervaar dat ik mezelf opgeef en dat ik toestem in het gedrag van een ander als ik niet reageer en hierin laat blijken dat ik het er niet mee eens ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het andersom is – de geest draait alles om en dat ik een persoonlijkheid blijf verdedigen in en als reactie.

Ik stel mezelf ten doel om te ademen, me om te draaien en weg te lopen en mezelf te omarmen en vergeven in mijn ervaring van reacties op gedrag van een ander.

Ik stel mezelf ten doel om mijn ervaring van onrechtvaardigheid in en als de geest op te geven, in en als  het behoud van zelf, in en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel om de situatie te bespreken op een rustig moment als ik vrij ben van reactie en de ander tijd en ruimte heeft om te luisteren en om afspraken en overeenstemmingen bij te stellen.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reactie op het gedrag van een ander, ook al is het gedrag van een ander niet acceptabel voor mij, in en als de wetenschap dat reageren eveneens onacceptabel is en als ik dit doe, pas ik me aan aan mijn reactie op in en als de geest op het gedrag van een ander in plaats van zelf te staan in en als de beslissing om mezelf richting te geven in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met deelnamen in de gedachte als ‘hoe dan samen te leven als we geen afspraken kunnen maken en leven?’ en mezelf allereerst te richten op het omarmen en vergeven van mezelf in reactie op gedrag van een ander.

Ik stel mezelf ten doel mijn basis en vertrouwen te vinden en te sterken in mijn zelfafspraak en beslissing om verantwoordelijk te nemen voor mezelf in wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties, opgebouwd als reactie op de wereld buiten mij en binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren en denken geen oplossing te hebben voor deze situatie en niet werkelijk te zien hoe ik zelf de oplossing ben/zal zijn in en als een leven in overeenstemming met en als mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren geen oplossing te willen zijn en hierin geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor en als mezelf en dit te menen te zien in de ander in een onderdompelen in slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te willen blijven nemen op een ander in en als reactie en een ander hierin met de neus op de feiten te willen drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verkiezen te blijven bestaan in en als de vertoning van wraak, in en als deelname in emotionele reacties en de ander zo boos te maken zodat ten minste duidelijk wordt dat er iets gaande is wat niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander niet in zelf zieten hierom maar een reactie uit te lokken door zelf te reageren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren niet in staat te zijn om iets te bespreken waar ik het niet mee eens ben zonder vertoon van emotie, in en als het geloof dat het dan niet aankomt en/of duidelijk is wat ik bedoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik emoties nodig heb om iets duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet gezien of gehoord word als ik geen emoties toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gezien en gehoord moet worden en dat niemand mij wil zien en horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat niemand mij wil zien en horen en hierom maar heel gauw stennis te schoppen als reden en rechtvaardiging waarom iemand mij niet wil horen en zien en zo, mijn eigen gedachte als geloof in realiteit te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onacceptabel gedrag te vertonen in en als reactie op gedrag van een ander met als rechtvaardiging dat een ander begint.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor dit gedrag en mezelf te verstoppen hierin en dit te ervaren in mijn onderbuik, links en rechts onder ter hoogte van de eierstokken in de lobben van de dikke darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe de eierstokken hiermee te maken hebben terwijl de osteopaat steeds wijst op de relatie met de eierstokken en ik de pijn ook ervaar ter hoogte van deze locatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in relatie tot het wel of niet hebben van seks te reageren en dit nogal ridicuul te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb afspraken te willen maken en leven zodat we seks kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus nog steeds in en als een uitgangspunt van seks te leven binnen de relatie en niet goed te weten hoe dit niet te doen aangezien we een partnerrelatie in deze hoedanigheid feitelijk beginnen om fysiek intiem te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik een relatie begin om uiteindelijk seks te kunnen hebben/fysiek intiem te kunnen zijn terwijl ik ook weet dat dit me/ons ondersteunt om onszelf in en als ons fysiek geboren te laten worden aangezien alles met energie gerelateerd aan seks en/of geld verbonden is en dat het wandelen van de fysieke intimiteit onszelf kan ondersteunen in het bevrijden van deze energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zeer onprettig te ervaren om voor seks afhankelijk te zijn van een ander waarvan ik niet weet wat die wel of niet wil toepassen en hierin in polariteiten te bewegen in ervaringen van ‘naar seks in samenzijn verlangen’ naar ‘laat maar ik doe het zelf wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken te zien dat de ander eigenlijk geen interesse heeft in seks met mij en het meer voor mij doet, waarvan ik wel weet dat dit niet persoonlijk is maar waarvan ik niet weet of een ander hierin door wil zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat een ander niet wil/zijn afspraken niet nakomt en/of dat ik zo reageer in mezelf waardoor ik niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren in mezelf op gedrag van een ander waardoor ik geen seks wil hebben op een bepaald moment en/of waardoor een ander geen seks wil hebben op een bepaald moment en zo, de boel te saboteren zodat ik de eventuele angst dat een ander eigenlijk vanuit zichzelf niet wil/zich hiertoe niet wil zetten, niet onder ogen hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen in een verlangen naar een fysiek intiem samenzijn en seksuele expressie en bang te zijn hierop te worden afgerekend/hierin belachelijk te worden gemaakt.

Er komt een herinnering op van een keer dat ik mijn ouders samen zag in een seksueel samenzijn en mijn reactie hierop als jong meisje:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me buitengesloten te voelen als ik mijn ouders zie in een seksueel samenzijn in hun eigen slaapkamer waar ik altijd de was in de wasmand doe. Mijn moeder zegt nog dat ik altijd mag binnenkomen, maar voor mij sluit de deur hier en ik vlucht zo snel mogelijk het huis uit naar een vriendinnetje, ik sla dicht en weet eigenlijk niet waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dicht te slaan als ik mijn ouders zie in een seksueel samenzijn in hun eigen slaapkamer zonder precies te weten wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren van mijn ouders en al mijn vertrouwen kwijt te zijn in hen, zonder te begrijpen waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat mijn ouders samen seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te beslissen om niet meer te delen met hen wat er in me speelt, in en als een geloof dat ik niet meer onvoorwaardelijk bij hen terecht kan, dat er altijd kans kan zijn dat ik ze weer zo tref.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als kind een onvoorwaardelijke aandacht van mijn ouders op te eisen die niet reëel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als dezelfde ervaring, aandacht van mijn partner te eisen en een onvoorwaardelijk fysiek intiem samenzijn te eisen in en als de gedachte als aanname als uitgangspunt dat dit hoort binnen een relatie en dus dat hij en ik hieraan moeten voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus van een ander en/als mezelf te eisen om aan mijn wensen te voldoen en als dit gebeurt, me af te keren en te stoppen met delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van een ander te eisen dat die me vervult binnen een relatie en als die dit niet doet, geen zin of doel te zien in een relatie, behalve dat de ander ook het proces wandelt van het nemen van verantwoordelijkheid voor en als zelf en als dit niet zo is, paniek te ervaren aangezien er dan en geen seksuele vervulling en geen zelfoprecht delen mogelijk is en ik me dan afvraag/ervaar in en als de geest, wat ik doe in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om vast te komen te zitten in een uitzichtloze situatie, in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik uitzie naar buiten toe, in plaats van binnenin mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten op een ander en op het zicht van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten in reactie op het gedrag van een ander wat ik interpreteer als niet nakomen van een afspraak, waarin ik er vanuit ga dat hij dan de afspraak tot een fysiek intiem samenzijn ook niet zal nakomen en/of dat ik dit niet kan/wil doordat ik nog in reactie verkeer, waarin ik in deze fysieke toestand in en als reactie mezelf zo uitgeput ervaar dat ik geen zin/wil heb om me nog in te zetten voor een fysiek, seksueel samenzijn en zo voorkom dat ik eventueel teleurgesteld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als het voorkomen van een ervaring van teleurstelling, mezelf in allerlei bochten te wringen en fysiek uit te putten in en als deelname in reactie op het aanpassingsgedrag van een ander in een voor hem nieuwe, spannende situatie en zo alleen mezelf en niet de ander en het geheel in overweging te nemen en niet te vertrouwen op een opnieuw bespreken en bijstellen van de mogelijkheden aangezien ik net al mijn vertrouwen heb zien verdwijnen in mijn reactie op het niet nakomen van een overeengestemde afspraak ten aanzien van het aantal uur slapen.

Ik realiseer me dat we in een partnerrelatie dit meest kwetsbare punt in onszelf wandelen waarin we zoveel invloed op elkaars leven hebben zonder dat we geleerd hebben om betrouwbare wezens te zijn.

Ik realiseer me dat ik door te reageren op een ander, de ander weghoudt en afschrik doordat ik mezelf laat zien als een onbetrouwbaar wezen die onverwacht uit de hoek kan komen en dat ik tevens mezelf ervan weerhoudt om in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander als mezelf in zijn/mijn kwetsbaarheid als onvermogen als aanpassingsmechanismen te veroordelen, in plaats van begrip te tonen en te vergeven en van hieruit verder te zien.

Ik realiseer me dat ik mezelf kwets en/als de ander als ik reageer en mezelf hierin kwetsbaar maak en vervolgens een ander tot kwetsbaarheid aanzet in en als het uitlokken van reactie als reactie op mijn reactie en zo iets ‘ter verdediging’ heb als er op mijn reactie gewezen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en een ander te kwetsen en zo kwetsbaar te maken, tot kwetsbaarheid uit te lokken en mezelf uit te laten lokken tot kwetsbaarheid in en als deelname in reactie in gedachten, gevoelens en emoties op gedrag van een ander en/of mezelf in aanpassingsgedrag in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen, vergeven in de kwetsbaarheid die ik ervaar binnen de situatie van en gerelateerd aan seks, waar in een fysiek intiem samenzijn binnen een leven in een huis, de kwetsbaarheid zich toont en de ongelijkheden aan de oppervlakte komen.

Ik stel mezelf ten doel me meer gewaar te zijn van wat ik aanricht naar een ander toe en binnenin mezelf en hoe ik mezelf en/als een ander kwets en kwetsbaar maak als ik reageer in emotie, als realisatie ter ondersteuning van mezelf om mezelf te stoppen, om te draaien, weg te lopen, omarmen en vergeven op het moment dat ik in een emotionele reactie schiet/wil schieten en dus wil gaan schieten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eraan te herinneren om mezelf te stoppen, te ademen, me om te draaien, weg te lopen, omarmen en vergeven alvorens ik de emotionele reactie uit in woorden en/of daden binnen het korte moment van keuze dat altijd aanwezig is alvorens ik mijn reactie uit.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf en/als de ander te kwetsen en/of uit te lokken tot een kwetsen en zo te stoppen met het kwetsbaar maken van mezelf en/als de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en/als de ander te sterken in en als zelfvertrouwen, adem voor adem, dag voor dag.

Aan het einde van de dag komt de partner thuis van de eerste dag op een nieuwe werkplek en ik draai me om en kijk naar zijn gezicht, ik heb geen idee of hij boos is om wat de avond ervoor is voorgevallen. Hij lacht en ik vraag naar de werkdag, welke leuk was en goed is verlopen. Ik bespreek wat zaken die geregeld moeten worden ten aanzien van de woonsituatie, waarin ik heb besloten het proces spoedig voort te zetten en niet uit te stellen. We zetten het eten klaar en langzaam aan bespreken we de situatie, stellen de afspraken bij, komen overeen de fysieke intimiteit vandaag voorbij te laten gaan aangezien we beiden nog wat tijd nodig hebben na het conflict en bespreken de voortzetting van het fysiek intieme samenzijn. Ook deelt hij wat meer over hoe hij af en toe langer slaapt en ik vraag hem om meer vooraf te delen en te proberen in overweging te nemen wat onduidelijkheid voor invloed kan hebben op mij/een ander.

Zo is hier dus zichtbaar wat zich allemaal afspeelt in en als mijn geest, wat ik allemaal heb opgebouwd in aannames en gedachten en waar ik druk mee ben binnenin mezelf na het reageren op gedrag van een ander terwijl dit feitelijk niet nodig is als ik meer en meer sta in en als zelfvertrouwen en niet toegeef aan het verdwijnen in reacties, binnen een situatie die ik voorbereid en weloverwogen ben ingestapt.

Voor mijzelf wordt hierin zichtbaar hoe ik zelf mijn eigen ervaring van kwetsbaarheid en kwetsing creëer en manifesteer.

gate-of-tiem-openedDesteni I Processto stop time-looping

Hangout: Avoiding Conflict

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 580 – Een verandering in mezelf in relatie tot mijn partner

van-A-naar-B-alternatief

Binnen de relatie zie ik een verandering in mezelf. Ik ben door een weerstand heen gewandeld die ik had opgebouwd in mezelf, tegen een soort van ‘samen zijn’. Interessant, deze weerstand is eigenlijk angst. Dus ik ben door de ervaring van weerstand heen gewandeld – door de verantwoordelijkheid naar mezelf te halen en te stoppen met de ander de schuld te geven van ervaringen binnenin mij. Dit wil niet zeggen dat deze neiging niet meer aanwezig is of naar bovenkomt, echter nu in een uitgangspunt van en als de wil – in en als mezelf, dus zelfwil – om hierin het punt naar mezelf terug te halen en er verantwoordelijkheid voor te nemen. Hierin zie ik dat ik verander van een afhouden van communicatie, fysieke intimiteit, dingen samen doen, naar een meer willen communiceren, meer fysieke intimiteit, meer dingen samen doen. Een leren bewegen als zelf in samenwerking, oftewel in overeenstemming. Dat is de enige manier om werkelijk effectief samen te kunnen leven. Hierin wordt weerstand bij de ander duidelijker, of eigenlijk een ‘niet goed weten wat te willen’ hierin (zoals hij zelf aangeeft). Als een ‘wel willen maar soms ook niet en niet goed begrijpen wat er speelt’. En in mij, komt de angst omhoog dat de ander dit niet wil. Dat de ander ofwel uiteindelijk weggaat, ofwel blijft binnen de relatie in een uitgangspunt van eigenbelang zonder de wil om hierin te veranderen (want we zijn natuurlijk allen geprogrammeerd in en als eigenbelang, ter overleving van onszelf in energie in en als de geest en in een wereld met ongelijke geldverdeling). Ik weet heel zeker dat ik blijf staan waar ik in sta, dat ik wil leven in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Wat een ander hierin zal beslissen, daar heb ik uiteindelijk geen controle over, ook niet als het een partner betreft. Ik kan alleen aangeven waar ik voor sta en de ander vragen te (gaan) zien wat het is dat hij wil. Echt wil. En dan is het iets waar we langzaam in op staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn partner emotioneel te benaderen waarin ik onuitgesproken om een bevestiging vraag om met mij te staan voor en als wat het beste is voor al het leven, te beginnen voor ons allebei als leven en niet voor wat ‘goed’ is voor alleen ons ‘eigen ik’, waarbij ik in en als een benadering die emotioneel geladen is, zelf niet sta als wat het beste is voor mezelf en dus niet voor een ander als leven en op dat moment dus geen levend voorbeeld ben in waar ik om vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bevestiging te vragen voor iets wat ik zelf niet leef, in plaats van mezelf te vestigen in en als hetgeen ik vraag, door te leven binnenin mezelf in het stoppen van frictie en emotie als wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant getriggerd te worden door de ervaring en wetenschap dat een ander niet dezelfde beslissing heeft genomen als ik om te (leren) staan voor wat het beste is voor al het leven en dus in en als een streven naar een overeenstemming in de samenleving, waardoor ik een constant wantrouwen ervaar binnenin mezelf in en als een niet weten uit welke hoek de ander zal komen als ik hem benader waarin ik feitelijk mezelf niet vertrouw in mijn stabiliteit hierin en dus niet weet ‘uit welke hoek ik kom’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik in weinig Nederlandse woorden kan uitspreken wat ik bedoel met ‘leven als wat het beste is’ en dat het er feitelijk op neerkomt dat ik het toepas als levend voorbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik een heel leven doorbreng in een situatie van conflict doordat de uitgangspunten niet op elkaar zijn afgestemd, wat feitelijk de situatie is waarin ik en de meesten met mij, zijn opgegroeid, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het conflict in mezelf als reactie op de situatie waarin ik ben opgegroeid en leef/geleefd heb, kan stoppen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om binnen deze relatie te blijven waarin het me niet lukt om tot een leven in overeenstemming te komen, waarin het feitelijk een angst is om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen en hierin te oordelen om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen om eventueel te falen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik altijd met en als mezelf wandel en pas als ik volledig en alles naar mezelf heb teruggehaald en stil ben van binnen en niet langer reageer en/of manipuleer in en als een uitgangspunt van angst, pas dan zal ik werkelijk zien en bewegen als wat het beste is voor al het leven zoals waartoe ik de beslissing heb genomen binnenin en als mezelf en dit is waarin ik ‘mijn slagen’ en hierin welbevinden, in eigen handen heb.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ongemak en angst door en als de gedachte dat mijn partner niet staat in en als de beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op mijn eigen gedachte, die weliswaar kan zijn zoals de situatie is, echter het is een gedachte als interpretatie als oordeel.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel dat iemand niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en toch hier met mij samenleeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen en dus persoonlijk te nemen dat mijn partner wel hier met mij samenleeft maar niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en dus, is het uitgangspunt gebaseerd in eigenbelang, ook al houdt het samenleven praktisch in dat het beste is, waarin dit eigenbelang voor ons beiden aanwezig is want zolang ik reageer in/en oordeel, wil ik iets ‘van hem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘iedere dag te ervaren’ dat we een verschillend uitgangspunt hebben en hierdoor getriggerd te worden door en instabiel, door mijn eigen ervaring als reactie op iets van een ander wat ik zo interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te leven binnen een interpretatie in en als de geest en van hieruit alles te vertalen binnenin mezelf, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de interpretatie werkelijkheid maak voor en als mezelf in mijn leven doordat ik in reactie een situatie benader.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘vooruit’ te willen in en als een samenleven, in plaats van in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor mijn emotionele ervaringen als reacties binnen de huidige situatie.

Ik realiseer me dat ik een agreement als overeenstemming verwacht daar waar we nog in relatie staan tot elkaar en dat het een proces is om tot overeenstemming te komen binnen de situatie, binnenin mezelf en van hieruit met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan met het verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen reacties en emotionele ervaringen die opkomen binnen de situatie en zo tot overeenstemming in en als mezelf te komen.

Ik stel mezelf ten doel mijn interpretatie van het ‘hebben van een verschillend uitgangspunt’ te stoppen binnenin mezelf en te zien hoe ik tot een communicatie en oplossing kan komen die geen frictie geeft binnenin mezelf en van hieruit, geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel in het samenleven en communiceren tot oplossingen te komen die geen frictie geven binnenin mezelf en van hieruit geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om mijn wens en streven tot een werkelijke overeenstemming, serieus te nemen en naar voren te brengen en te blijven staan en staan en staan in en als mijn beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven als enige oplossing voor een werkelijke overeenkomst als effectieve en zorgzame samenleving.

Ik stel mezelf ten doel om steeds opnieuw binnenin mezelf, te verifiëren of hetgeen ik toepas, het beste is voor mijzelf als hemzelf als al het leven zonder frictie in mezelf te creëren en mezelf te vergeven en corrigeren waar nodig/daar waar ik besta in frictie, in afgescheidenheid van mezelf.

What Relationships ‘Should’ be Like – Life Review

verandering

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 563 – Hoe kom ik tot een oplossing in samenwerking?

 

handen

Tot een oplossing komen ligt over het algemeen niet in hoe ik in eerste instantie dacht dat ik tot een oplossing zouden komen in samenwerking met een ander. Ik dacht dat tot een oplossing komen inhield dat iedereen direct zou zien wat het beste is en zich hierin zou ‘schikken‘. Zo gaat het niet in z’n werk. Iedereen heeft een andere programmering meegekregen in de loop van zijn of haar leven en met deze programmering moeten we werken, ook als we de eigen programmering nog als ‘waarheid’ zien.

Als ik mijn waarheid als programmering tegenover jouw waarheid als programmering zet, dan komen we nergens behalve in een conflict om wie er ‘gelijk heeft’. Hierin sta ik niet gelijk aan mezelf als de ander als leven en verplaats ik me niet in de schoenen van een ander. Over het algemeen is het zo dat degene die meer inzicht heeft in de eigen patronen en structuren in en als de geest – doordat die al langer bezig is met het bevrijden hiervan in zichzelf, ook degene is die meer verantwoordelijkheid neemt voor en als zichzelf en vooral luistert naar wat de ander inbrengt zonder hier direct een ‘statement’ tegenover te zetten. Het is echter ook zo dat er wel richting nodig is om steeds een stapje verder te zien, voorbij die programmering en om ook de ander hierin mee te nemen in overeenstemming met waar diegene zich bevindt in het ‘levensproces’ en in overeenstemming met waar ik mezelf bevind in dit proces en waartoe ik in staat ben tot richting geven.

Hierin is het aan mezelf om vooral duidelijk te zijn over mezelf en over wat ik wil, wat ik bedoel enzovoort en geen onduidelijkheden open te laten die de ander in gaat vullen met interpretaties en handelingen waar ik vervolgens op reageer. Als ik dus reageer op een interpretatie of handeling van een ander als iets ‘dat ik niet wil’, dan zie ik hoe en waar ik zelf niet duidelijk ben geweest en geen richting geef aan en als mezelf en dit ‘overlaat‘ aan de ander. Dit leidt tot emoties als frustratie, woede, machteloosheid, wellicht verdriet. Als ik dit op deze manier toesta in mezelf, zijn er nog patronen in mezelf verbonden met de situatie die ik toesta te ontwikkelen en die patronen, die kan ik onderzoeken voor mezelf en van hieruit zelfvergeven en zelfcorrigeren.

De woorden van een ander kunnen hierin ondersteunen en als de ander in staat is om te omschrijven wat op dat moment, het woord voor hem of haar betekent, dan komt er begrip, voor hoe de ander het woord leeft/geleefd heeft en voor hoe dit leidt tot de woorden en handelingen die zich nu ten toon spreiden als reactie op mijn gebrek aan richting geven waar ik vervolgens zelf weer op reageer. Dus het luisteren naar een ander ondersteunt in het begrip van de ander en ook tevens van mezelf; het kan een perspectief geven van een bepaald woord die ik niet/nooit zo in overweging heb genomen en zo ondersteunt het in het stoppen en inzien van hoe ik zelf een interpretatie heb gegeven aan het woord en dit leef en vervolgens projecteer op een ander in en als een geloof dat de ander dit ook zo leeft, waar ik vervolgens weer op reageer. Feitelijk reageer ik dus op mijn eigen geprojecteerde interpretatie van een woord en voor de ander is dit net zo.

Dit woord hoeft niet direct uitgesproken te zijn, het kan ook zijn dat dit woord geleefd wordt met energetische ladingen eromheen en dan reageer ik op deze energetische lading. Als het woord benoemd is, kan de energie aarden en worden losgelaten. Dit is niet altijd prettig aangezien we dan eerst in deze energetische ladingen terechtkomen. Die kunnen worden onderzocht en zelfvergeven of als een ander dit nog niet toepast, kan het in ieder geval besproken worden zodat er inzicht komt en van hieruit begrip.

Ook als een ander geen uitleg geeft ben ik nog steeds in staat om te zien waar ik nalaat om mezelf richting te geven in duidelijkheid in mijn communicatie en om te onderzoeken waar ik dit (nog) lastig vind. Dus een ander kan hierin een ondersteuning zijn voor me zonder dat ik hiervan afhankelijk om mezelf richting te geven, ook al kan het lijken dat ik ‘de ander nodig heb’ hiervoor. In principe is iedere feedback van een ander een ondersteuning en hetgeen een ander wandelt die zich in mijn wereld bevindt, is over het algemeen direct in relatie tot waar ik me bevind. Het zijn echter geen identieke punten, dus het punt wat de ander doorwandelt zegt niet direct iets over mij, maar mijn reactie op dit punt laat zien wat ik te doen heb in/als mezelf in relatie tot dit punt.

Als eenmaal de energetische lading als reacties op een bepaald woord en/of op een leven van dit woord in en als energie, verminderd is/vergeven is door begrip van mezelf en/als de ander, kan ik in en als het punt van duidelijkheid dit bespreken als richting als oplossing voor de onenigheid die was ontstaan door verschillende interpretaties. Dus de interpretaties zijn niet direct veranderd maar er is een begrip gekomen van zelf en/als de ander  – de kaarten liggen open op tafel zou je kunnen zeggen – waarin het niet direct nodig is elkaar te ‘forceren’ tot een interpretatie die we als ‘de juiste’ zien en met dit begrip, komt er ruimte voor de praktische oplossing. Binnen dit begrip en het leven van de praktische oplossing kan de ‘eigen interpretatie’ verder onderzocht en eventueel vergeven en gecorrigeerd worden, al naar gelang waar we onszelf bevinden en waartoe we in staat zijn op dat moment.

Opvallend hierin vind ik dat het aan de ene kant zeer eenvoudig is en tegelijkertijd, het moeilijkste wat er is. Het vraagt een volledige inzet en doorzetting om steeds tot een fysiek praktische oplossing te komen, door de energetische lagen heen zonder dat er direct zichtbaar is wat dan de oplossing inhoudt. Zoals Bernard benoemt: You’ve got to make your hands dirty.

Sand2

Voor wie wil beginnen met opruimen binnenin zelf:

Desteni I Proces Lite

————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 554 – Zijn we klaar?

head-197347_640

Een punt wat genoemd wordt in een interview in de serie van Anu kwam ik tegen in een interactie met partner m. Het ging over het uitgangspunt waarin ik iets benoem in ondersteuning van een ander, waarin het geen ondersteuning meer is als ik iets benoem vanuit een ‘exposing’ of blootleggen van een bepaald punt aangezien dit weerstand oproept tegen het blootleggen en tevens bestaat in mezelf in een ‘gelijk willen hebben’. Dat is niet ondersteunend voor een ander. Ik weet helaas niet meer exact welk interview het is en ik kan het niet meer terugvinden.

In een gesprek met m benoemde ik een punt wat ik graag wilde veranderen in de communicatie tussen ons vanuit zelfexpressie, hier werd naar geluisterd maar naar mijn zin niet voldoende op geantwoord en even hierna zag ik mezelf in een persoonlijkheid stappen en om aandacht vragen en in die persoonlijkheid, benoemde ik het punt opnieuw, nu vanuit deze ‘persoonlijke’ hoedanigheid waarin ik het punt in z’n algemeenheid wilde bespreken, echter vanuit een persoonlijke hoedanigheid en hierin tevens ging ‘bloot leggen’ hoe hij zich opstelde (in plaats van, zoals ik in eerste instantie deed, iets vanuit mezelf aan te geven zonder vergelijkingen met hem of wie dan ook). Natuurlijk ging hij zich verdedigen en direct kwam er een oud patroon naar boven met exact dezelfde bewoordingen als voorheen en de vraag of ‘we klaar waren’. Gelukkig kon ik hier mezelf ertoe zetten om weg te lopen, al bestond ik in het weglopen wel in een punt van ‘wanhoop’ en dus deed ik dit weglopen als soort van ‘wraak’ voor zijn vraag of we ‘klaar waren’ in een poging om de pijn van de ervaring van onmacht in mezelf te ontlopen.

Gedurende de douche erna en de tijd in de avond voor slapen en ochtend na opstaan heb ik gebruikt voor zelfreflectie en zelfvergeving op mijn reacties totdat ik de volgende dag het punt zag in mezelf waar ik ‘de mist in ging’ dat besproken wordt in het interview. Natuurlijk gaat hij in de verdediging als ik iets probeer ‘aan te kaarten’ vanuit een punt van ‘exposure’ om te laten zien dat ‘ik gelijk heb’. Dat is geen ondersteuning, niet voor de ander en niet voor mezelf; het is geen zelfexpressie en hierin gebruik ik mijn kennis en informatie om er zelf voordeel mee te behalen, ter compensatie van mezelf in een ervaring van wanhoop en ‘onkunde’- onkunde om mezelf uit te drukken. Dus wil ik een ander ‘blootleggen’ in plaats van het punt in mezelf bloot te leggen en onder ogen te zien. Zodra ik het punt duidelijk zag werd ik rustig en is de volgende dag met elkaar soepel verlopen zonder dat ik de neiging voelde om het opnieuw aan te kaarten. Een dag later benoemde ik hetzelfde punt nog eens op het moment dat het zich aandiende, nu weer vanuit zelfexpressie en hier werd het direct herinnerd als punt van verbetering zonder enig conflict en kon ik zelf oefenen in het uitdrukken van mezelf.

Waar ik me van gewaar ben is het moment dat ik ervoer/zag (en zie) waarop ik in deze persoonlijke hoedanigheid stapte en hierin letterlijk achter hem aanliep om hetgeen ik al benoemd had vanuit mezelf, nogmaals te bespreken, nu vanuit een ‘andere hoek’ om toch te proberen ‘gelijk te krijgen’ of eigenlijk om ‘aandacht’ te krijgen, weg van mezelf alleen. Hierbinnen een angst om ‘niet gehoord’ te worden en in de avond en ochtend, heel duidelijk het ‘alleen staan’ en de ervaring van angst hiervoor die ik probeerde te ontlopen door achter de ander aan te lopen en te ‘belagen’ met mijn woorden in en als de geest.

Het fijne hieraan is dat als ik het moment zie waarop ik in deze persoonlijke hoedanigheid stap – als een soort ‘switch’ als beslissing in mezelf binnen een seconde – ik mezelf hier ook kan stoppen en dus het gehele gesprek hierin richting kan geven. Aan mezelf is het om alleen te durven staan, om de gekoppelde ervaringen hierin onder ogen te zien, alleen met en als mezelf, zodat ik dit direct kan doen en niet eerst allerlei afleiding en conflict hoef te creëren. Van hieruit kan ik mezelf ondersteunen in mijn zelfexpressie van iets nieuws in communicatie met m wat tevens voor hem een punt van zelfverandering/-verbetering kan zijn, echter dit is niet het doel want dan moet de ander veranderen in plaats van ikzelf.

Een groot deel van de zelfvergevingen heb ik gewandeld in genoemde avond en ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf nog niet te vertrouwen in dit punt van zelfverandering en ‘angst te ervaren’ dat ik dit conflict opnieuw zal creëren waardoor de communicatie en samenwerking van kwaad tot erger verloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door in en als een angst voor alleen staan binnen een overeenkomst, ik door creatie van conflict langzaam mijn eigen angst opbouw en manifesteer totdat ik alleen kom te staan ‘buiten’ de overeenkomst en zo vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf ‘buiten te sluiten’.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als de angst voor de pijn van een ervaring van ‘alleen zijn’, in en als de neiging om m achterna te lopen en te belagen met mijn woorden in een poging om ‘gelijk te krijgen’ en ‘aandacht te behouden’, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat alleen als ik de pijn opnieuw ervaar, ik mezelf hierin kan ondersteunen met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie en zo de afgescheidenheid in en als mezelf in dit punt kan stoppen.

Ik realiseer me dat ik mezelf vind als ik hier doorheen wandel.

Ik realiseer me dat ik deze ondersteunende toepassing altijd bij de hand heb, waar ik ook ben en met wie ik ook ben en dus, hoef ik mezelf niet langer te laten vallen in de afgescheidenheid in en als de geest in de ervaringen van emoties en hoef ik ook niet langer conflicten te creëren ter afleiding van mezelf in deze energetische ervaringen.

Ik realiseer me dat ik het tegenovergestelde zal bereiken als ik iets deel vanuit een uitgangspunt van ‘gelijk hebben’ aangezien ik hierin niet gelijk sta als mezelf als m als leven.

Ik realiseer me dat er een seconde-moment van beslissing is wie ik ben – aanwezig in en als de geest in ongelijkheid en dus, op weg om ‘gelijk en aandacht te krijgen’ of aanwezig in en als mezelf, in en als de adem ter ondersteuning van en als mezelf als leven in gelijkheid zonder afscheiding in en als de geest en dus in eenheid.

Ik realiseer me dat leven geen gelijk hoeft te hebben en dat leven zich beweegt via subtiele veranderingen die niet altijd direct zichtbaar zijn.

Ik realiseer me dat ik iets kan uitdrukken in zelfexpressie, ter ondersteuning van mezelf waarin ik het bij mezelf houd, of dat ik een algemeen punt ter ondersteuning van een ander, in dit geval m bespreekbaar kan maken maar dat ik deze twee benaderingen niet kan mixen om mijn eigen voordeel te behalen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het moment dat ik op wil staan in en als een persoonlijke hoedanigheid om gelijk te krijgen en mezelf te disciplineren om in en als de adem aanwezig te zijn met en als mezelf en de energie hierin door me heen te laten gaan in plaats van deze ‘af te leiden’ naar m toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de energetische ervaringen van angst voor het alleen staan en hierin mezelf te vinden, door de energie door me heen te laten gaan in en als de adem en hierbij het uitspreken van zelfvergevingen totdat ik stabiel ben in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het proces van alleen staan als ik in reactie verkeer op m, door de tijd heen te beoefenen en mezelf te vergeven en corrigeren waar nodig.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om in en als zelfexpressie te communiceren naar m toe ter ondersteuning van mezelf.

Als en wanneer ik m de woorden ‘zijn we klaar?’ hoor uitspreken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik voorbij een punt van zelfverandering gegaan ben in mezelf waarin ik in en als een persoonlijke hoedanigheid, aandacht loop te trekken van m in datgene waarvan ik mezelf heb afgescheiden en ben blijven afscheiden door niet in mezelf te zien.

Ik realiseer me dat er wellicht een punt van verbetering algeheel aanwezig is ook voor hem, echter als we allebei in reactie zijn is het onmogelijk om iets te bespreken en dus is de enige oplossing voor het moment het stoppen van mezelf in reactie en inzien waar ik aan mezelf in en als zelfverandering, voorbij ben gegaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik de woorden ‘zijn we klaar’ hoor zoals de woorden zelf ook aangeven.

Ik stel mezelf ten doel om mijn eigen energetische ervaringen terug te halen naar zelf en zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik tegen kom.

Ik stel mezelf ten doel te zien welk moment ik gemist heb in en als zelfverandering en waarom en hiermee te werken in en als mezelf zodat en totdat ik in staat ben om te voorkomen dat ik woorden als ‘zijn we klaar’ in en als reactie uitlok.

head-197347_640Gerelateerde interviews:

The Art of Support

The Power of Listening

The Power of Listening (part 2)

*

Comparison and Competition

——————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 542 – Kan ik mij onttrekken aan wat er om mij heen gebeurt?

systeem-samenhangGistermorgen was de pijn in de linker bovenhoek in mijn buik/darm erg aanwezig – of eigenlijk was ik aanwezig in de pijn. Een ‘aangedane’ plek. Ondertussen ga ik op weg naar werk met bus en trein en hierin heb ik in totaal ruim 1,5 uur om mezelf te stabiliseren voordat de ‘werkdag’ begint waarin het nodig is dat ik stabiel aanwezig ben. In de bus luister ik meestal een interview, soms 2. Ik was erg druk in mijn hoofd en in reactie ‘op voorhand’ ten aanzien van een situatie op werk. Ik heb mezelf langzamerhand aangeleerd om toch een interview te gaan luisteren en me hierop te focussen en vaak is er een passende ondersteuning in het interview wat ik dan luister. Deze keer was het nr 44  The Way Things Were van de serie ‘Demons in the Afterlife. Het punt dat ik hierin als ondersteuning vond was dat het ‘niet om mijzelf gaat maar om de support’.

Ik ervoer een behoorlijke ervaring van verongelijking in mezelf als in ‘ja maar het is zoo oneerlijk’. En hier achteraan ‘dat zeg ik toch, ik zeg het al vanaf het begin, ik heb het allang gezien’. Waarin ik in dat moment, direct de aandacht naar mezelf verschuif, in plaats van te focussen op ondersteuning van het punt in een ander. Als ik op deze manier iemand zou benaderen voor ‘ondersteuning’ roept dit weerstand op in de ander aangezien ik het punt dan min of meer ‘zichtbaar wil maken’ als ‘exposing’ ten behoeve van ‘mijn eigen gelijk hebben’ in plaats van gelijk te staan als de ander in/als mezelf wat de ander juist de ruimte geeft om het punt juist te onderdrukken in zichzelf.

Ik ervaar eigenlijk constant een angst voor mijn eigen ervaring van verongelijking wat zich uit in projectie op iets of meestal iemand buiten mij, als oordeel van het punt dat zich aandient. Ik ervaar een angst dat ik niet in staat ben om het geheel richting te geven en dat ‘de boel in de soep loopt’ waarvoor ik verantwoordelijk ben. Feitelijk is dit een angst voor de energetische ervaring binnenin mezelf waarvoor ik geen verantwoordelijkheid neem en waarin ik mezelf dus ‘verongelijk’ en zolang ik geen verantwoordelijkheid neem in eerste instantie voor mezelf in en als deze angst, geprojecteerd als oordeel op een bepaald punt ‘in een ander’, zal ik mezelf geen richting geven en dus iets of iemand buiten mij ook niet en kan ‘de boel dus in de soep lopen’. Als ik dan spreek in deze staat van angst in mezelf, geprojecteerd als oordeel op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij, dus in reactie op hetgeen ik geprojecteerd zie van en als mezelf, maak ik het feitelijk erger doordat ik spreek met energetisch  geladen woorden waar de ander weer op reageert en/of zich bijvoorbeeld terugtrekt, in de verdediging gaat of juist in de aanval, gaat liegen, of wat dan ook.

Op deze manier – door te spreken in reactie op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij – maak ik mezelf verantwoordelijk voor de gehele situatie die ‘uit de hand loopt’, inclusief de ander want ik beïnvloed de ander met mijn woorden in reactie, in plaats van ten eerste verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als mijn eigen angstreacties. En dit is hetgeen wat ik als ‘zo oneerlijk’ ervaar, dat ik verantwoordelijk ben voor de gehele situatie als hoe die verloopt terwijl ik het in eerste instantie niet zelf in werking zet. Maar ik reageer erop in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als reactie en in het moment van reageren, neem ik deel en maak ik mezelf deelnemer, dus verantwoordelijk voor het verloop van hetgeen waaraan ik deelneem.

Een reactie binnenin mezelf betekent altijd nader zelfonderzoek.

Na mezelf te her-enigen met deze ervaring van verongelijking binnenin mij, samen met begrip van het gegeven dat het om de ondersteuning gaat en niet om mijzelf, verdwijnt de pijn in mijn buik. De angst voor mezelf dat ik in reactie ga is verdwenen. Ik voel mezelf stabiliseren als ik uit de bus stap, ik schrijf wat dingen op in de trein en ik kan aan het werk.

Nog voordat ik aankom word ik direct geconfronteerd met het patroon/een situatie op werk die al maanden speelt (waarin ik angst ervoer voor reactie in en als mezelf in de ochtend); echter via een invalshoek die ik niet had zien aankomen en ging enigszins in reactie. Dus ik had mezelf voorbereid op een specifieke situatie waarin ik inderdaad de hele dag stabiel bleef, echter in een iets andere hoedanigheid ervaar ik reactie in mezelf. Ik heb het punt ingezien maar het is nog wel in mij aanwezig, evenals de aangedane plek in mijn buik die nog wel voelbaar is.  Het is niet in 1x verdwenen want ik heb het door vele jaren heen zo opgebouwd en ik zal het specifiek in mezelf moeten wandelen en verantwoordelijkheid voor dienen te nemen in de fysieke werkelijkheid, in de verschillende dimensies waarin het bestaat en zich aandient.

Is het dan zo dat ik ‘beter niets kan doen’ zodat ik ook niet verantwoordelijk ben voor de situatie? Dat kan niet – als ik iets zie en vooral doorzie, ben ik op dat moment verantwoordelijk. Sowieso reageren we meestal wel in onszelf, al dan niet onderdrukt en dus zijn we hierin alweer verantwoordelijk en leven we in en als deze reactie verder, we slaan het op en leven het ergens anders uit. Dus hoe dan ook, dien ik verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen reacties door de toepassing van zelfvergeving in en als zelfbegrip op wat er gebeurt binnenin mij. Zo stop ik de afscheiding van deze ervaring in en als mezelf en als ik er één en gelijk mee ben, zal ik er niet meer op reageren. Dat kan immers niet, ik kan alleen reageren op iets waarvan ik me heb afgescheiden, via gedachten als oordelen als interpretatie van dit ‘iets’ als de fysieke werkelijkheid, behouden als herinneringen en opgeslagen in mijn fysiek in de vorm van emoties en gevoelens als de ‘reacties’ die opkomen als de herinnering opnieuw geactiveerd wordt door iets of iemand buiten mij.

Mezelf terugtrekken, dat zit er niet in. Ik kan wel beslissen mijn mond te houden en eerst uitgebreid mijn eigen reacties te onderzoeken. Zo stopt het in en als mij en maak ik de ‘kluwe’ van reactie niet erger in de wereld.

Hier is nog veel over te schrijven om volledige helderheid te verkrijgen.

Dus, begrijp – er bestaat geen toeval – alle gebeurtenissen, ervaringen en beslissingen zijn door karakters altijd uiterst precies gepland om opzettelijk plaats te vinden. En daarom is iemand altijd voor alles verantwoordelijk, op elke manier. Omdat, zonder jou – zou het niet op exact de manier gebeurd zijn als het deed.

Bernard Poolman

(See more at: Dag 109 – Het Zorgelijk om Kittens/Jong Leven Karakter)

samen-netwerk-verbinding-samenhang

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/