Dag 284 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren als ik tegenover een afwachtend karakter kom te staan, waarin de ervaring van irritatie aangeeft dat ik me afscheidt van dit karakter in mezelf, en hierin ongelijk ga staan als mezelf, en dus ongelijk, dus inferior of superior, ten opzichte van de persoon die een afwachtend karakter toont, en ten gevolge hiervan op geirriteerde toon te gaan praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op geirriteerde toon te gaan praten als iemand een karakter toont – in dit geval afwachtend – waarvan ik mezelf in mezelf heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb neerbuigend, dus superior te reageren tegenover een persoon die een afwachtend karakter laat zien, waarin ik in reactie in de geest schiet en dus superior, uit de hoogte in de geest, aanwezig ben in mezelf, waarin ik de onzekerheden onderdruk, welke onzekerheden zich bijvoorbeeld kunnen tonen in een afwachtend karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nors te reageren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik de ander(=de mind)  afhoud, buiten me probeer te houden, aangezien ik niet weet wat ik met dit afwachtende karakter moet doen, maar wel geloof iets te moeten doen, wat ik niet wil, en dus reageer ik nors en houd ik af.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met een afwachtend karakter van een ander, in plaats van in te zien dat ik iets moet met mijn reacties op het afwachtende karakter van een ander, waarin ik mezelf beweeg in het stoppen van mijn innerlijke reacties, welke voldoende zelfbeweging is in het moment, aangezien ik me pas werkelijk als mezelf kan bewegen als ik vrij ben van deze innerlijke reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren als reactie op een afwachtend karakter, waarin ik niet ongeloof creeer in/als polariteit in/als geloof dat ik iets moet doen met het afwachtende karakter van een ander, en dus bezig ga met de ander in plaats van met/als mezelf, waarin ik uiteindelijk niet kan geloven wat en hoe ik mezelf manifesteer/gemanifesteerd heb in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van opgeven te hebben in reactie op een afwachtend karakter, waarin ik bij voorbaat opgeef in een geloof dat dit niets kan worden, dat er niets gebeurt, dat er niets verandert, zonder dat ik zelfs maar probeer om mezelf te veranderen door te starten met het inzien en zelfvergeven van mijn innerlijke reacties op een afwachtend karakter, van mezelf en tegenover mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in/als ongeloof in verandering, oftewel in een geloof dat er niets verandert, waarin bestaan in een ongeloof/geloof per definitie al een opgeven is van zelf, aangezien participatie in/als een polariteit van geloof/ongeloof, participatie is in/als de geest, welke een direct gevolg van opgeven heeft, opgeven van zelf aan de geest in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben gezien dat participatie in een geloof, dus religie, of in ongeloof, dus atheisme, beiden per definitie al een opgeven van zelf als startpunt hebben, en er dus per definitie in/als startpunt geen zelfverantwoordelijkheid genomen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plaats vervangende schaamte te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik van plaats ruil, en mezelf direct definieer als wat ik zie tegenover mij in relatie tot mij, en hierin direct mezelf opgeef en dus direct afwachtend wordt en ben, zonder zelfbeweging, want die heb ik net opgegeven in een geloof  in een relatie die mij definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een relatie mij definieert, welke wederom strekt tot in religie, waarin een relatie met God gecreeerd wordt, waarin zelf gedefineerd wordt in/als deze relatie, en zelf in zelfbeweging dus verdwenen, opgegeven is ten behoeve van de relatie met God, niet ziende dat een relatie met wie dan ook – in dit geval God – per definitie in/als de Geest is, welke Heilig gemaakt is, en waarin nu dus een relatie bestaat via de Heilige Geest, maar nog steeds een relatie, en dus in/als startpunt in/als de Geest, dus in een startpunt in Polariteit in Ongelijkheid, en dus ongelijkheid voortbrengend wereldwijd, geloven de dat men Go(e)d doet.

The Crucifixion of Jesus Series

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus constant bezig te zijn met een religie in/als de geest, de religie van Zelf, door mezelf te definieren in/als relaties met wie of wat ik tegenover me krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schaamte over het afleggen van mezelf te projecteren op degene die ik tegenover me krijg in een afwachtend karakter, oftewel in een karakter waarin zelf dus is afgelegd/weggelegd/onderdrukt, in plaats van in te zien dat ik mijn schaamte wegleg op de ander, zonder te zien dat ik me feitelijk schaam voor wie ik ben in/als relatie, welke ik projecteer op de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben in/als relatie, zonder werkelijke schaamte te ervaren en dus zonder werkelijk zelf te veranderen, want zolang ik geen werkelijk schaamte in/als zelf ervaar, zal ik niet veranderen, maar proberen de ander(=de mind) en/of de situatie te veranderen waarop ik mijn schaamte projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk de schaamte zelf te willen ervaren en werkelijk te willen veranderen, aangezien ik hierin moet toegeven dat ik alles in het verleden verkeerd heb gedaan in een startpunt in/als de geest in/als zelfinteresse, participerend in de Religie van Zelf, zonder werkelijk te veranderen.

Day 311: The Secret to Self-Realisation

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke een vermomming is van angst om mezelf onder ogen te zien in relatie tot het afwachtende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, aangezien ik ook niet weer wat te doen en zeggen, en er dus feitelijk 2 afwachtende karakters bij elkaar zitten, waarin geen zelfbeweging aanwezig is en dus niets gebeurt, behalve de ervaring van afwachting met vele innerlijke reacties hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren in/als mezelf als ik ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke walging afkeer bewerkstelligd, en in deze afkeer keer ik me af van mezelf in/als afwachtend karakter en dus tevens van degene tegenover mij in/als afwachtend karakter, en dus hoef ik mezelf niet onder ogen te zien en dus hoef ik mezelf niet te veranderen, met als excuus een ervaring van walging welke ik geloof als zijnde ‘hier hoor ik niet te wezen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van walging in/als de geest, zonder verder zelfonderzoek hierin toe te passen, en dus wederom in geloof te verkeren in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin weg te wezen, in plaats van mijn wezen te onderzoeken en in/als mijn wezen in/als zelf te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te wezen van wie ik in wezen ben en ben geworden door geloof in reacties in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin zelf afwachtend te worden, afgescheiden van zelf dus af-wezig, afwezig zonder zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet overgeven in een relatie, in plaats van in te zien dat ik de relaties stop in mezelf zodat ik op kan staan in/als zelf, en mezelf in/als geloof in relaties in Zelfreligie, stop, dus als het ware opgeef.

Reptilians – The Purpose of Spirituality for Me – Part 14

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in een reactie van irritatie, norsheid en/of neerbuigendheid als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van mezelf in/als afwachtend karakter en in/als deze afscheiding geirriteerd, nors en/of neerbuigend reageer. Ik realiseer me dat ik me hierin neerbuig in/als de geest door toe te geven/in te geven in/als reactie in de geest.

Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er voor ervaring onder de irritatie, norsheid en neerbuigendheid aanwezig is door diep in te ademen en de reacties te stoppen en/of door me heen te laten gaan in de adem.

Ik sta mezelf niet toe te reageren naar een ander buiten mij in irritatie, norsheid en neerbuigendheid, en hierin mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen. In plaats hiervan onderzoek ik de reacties in mezelf en pas zelfvergevingen toe, eventueel later in schrijven, totdat ik vrij ben van reactie. Indien nodig loop ik weg om tot mezelf te komen.

Atlanteans – When Energy has more Value than Life – Part 40

Als ik mezelf zie participeren in reacties van ongeloof en/of opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in geloof in de Geest in God, welke automatisch ongeloof in zelfverandering inhoudt, waarin  ik dus per direct vastzit in Polariteit van Geloof-Ongeloof in/als de Geest.

Ik stop, ik adem. Ik sta mezelf niet langer toe te participeren in Polariteit van Geloof-Ongeloof. Als ik de ervaring van ongeloof en opgeven gestopt heb zie in zelf, zie ik wat er mogelijk is in het moment van afwachting.

Als ik mezelf zie participeren in plaatsvervangende schaamte, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van schaamte over wie ik ben geworden, projecteer op iets/iemand buiten mij. Ik onderzoek in zelf wat het is waar ik schaamte voor ervaar en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik sta mezelf niet langer toe de ervaring van schaamte weg te duwen en te projecteren op een ander(=de mind).

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke relaties ik gelegd heb in mezelf, met/als de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij, waar ik me voor schaam, waarin ik me realiseer, dat zolang ik een relatie leg – dus mezelf neerleg en lieg – ik iets wil van de ander buiten mij, en dus wil ik geen afwachtend karakter tegenover mij, want hetgeen ik wil zal het afwachtend karakter niet toepassen, aangezien het karakter alleen maar afwacht.

Ik schrijf, ik pas zelfvergevingen toe en ik corrigeer mezelf in/als het vrijmaken van de relaties met het afwachtende karakter.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van afschuw en walging op in reactie op een afwachtend karakter, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar en verberg onder een ervaring van afschuw – schuwen –  en walging als excuus voor afkeer, dus als excuus voor me afkeren van het afwachtende karakter – binnen en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel de angst te onderzoeken die me doet afkeren van mezelf in een ervaring van afschuw en walging. Ik schrijf, ik onderzoek de ervaringen in mezelf en laat deze door me heen gaan, ik pas hier zelfvergevingen op toe, totdat het stil wordt in mij en ik mezelf enigszins kan bewegen.

Ik sta mezelf toe weg te lopen indien nodig, en ik sta mezelf toe de reacties later uit te schrijven en in het moment alleen de reacties te stoppen in zelf, zodat ik deze niet projecteer op een ander buiten mij en hierin opnieuw consequenties creeer.

Ik sta mezelf niet langer toe consequenties te creeren door te reageren in projectie op een afwachtend karakter tegenover mij, in realisatie dat in het creeren van consequenties, ik het zicht in mezelf belemmer en het proces van zelfverandering verleng, aangezien ik dan moet ‘wachten’ op de volgende mogelijkheid waarin het afwachtende karakter zich toont, en ik dus het afwachtende karakter in mezelf langer in stand dus in leven houd, in plaats van zelf op te staan in/als leven.

Reptilians – Be Still and Know – I am God – Part 22

desteniartists.blogspot.nl

Wordt vervolgd

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 158 – Mourning in the Morning

I am Mourning in the Morning.

Zittend in een klein huisje alleen zie ik hoe ik mourn, rouw en hierin vast wil houden aan een ervaring van alleen zijn in de wereld. Bij ieder klein idyllisch huisje wat ik zie neig ik tot fantaseren over hoe het zou zijn om hier alleen te wonen. Een soort eenzaamheid geidealiseerd tot een idylle en vanuit deze idylle toch hopen op een ontmoeting met een ander in soortgelijke idylle. Ik realiseer me nu dat ik dit uit films heb opgepikt. En ik zie dat het in werkelijkheid niet zo werkt. Door het vasthouden, mournen in de idylle van eenzaamheid is er geen ruimte voor communicatie met een ander en blijft de idylle van eenzaamheid dus bestaan. Precies zoals bedoeld is, want deze idylle van eenzaamheid geeft een ervaring van mourning, rouw, welke energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in het mourning in eenzaamheid, waarmee ik mezelf vasthoud in een bestaan in bewustzijn in/als mourning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te voelen in de ervaring van mourning en de eenzaamheid die deze geeft zonder in te zien dat ik deze ervaring in eerste instantie zelf gecreeerd heb als idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer gemaakt te hebben van mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te zetten en houden in mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vanuit deze idylle een persoon in soortgelijke idylle kan ontmoeten en van hieruit samen deze idylle stoppen, in plaats van in te zien dat deze idylle de ontmoeting en communicatie met een andere persoon belemmert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen de illusie/idylle te willen stoppen, wat eigenlijk geen stoppen is maar een voortzetten van de idylle in eenzaamheid, maar dan samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de idylle van eenzaamheid helemaal niet te willen stoppen maar samen te willen voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gezien te hebben dat ik deze idylle heb overgenomen uit films die ik gezien heb, waar 2 mensen in eenzaamheid elkaar ‘vinden’ en de eenzaamheid herkennen in elkaar wat een basis geeft om samen verder te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de idylle van eenzaamheid een basis geeft om samen verder te leven, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid gevangen houdt in de eigen idylle en dus meer eenzaamheid voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om in een idylle van eenzaamheid te communiceren met een ander en zo de idylle te verbreken, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid het onmogelijk maakt om te communiceren aangezien de idylle van eenzaamheid bezig is zichzelf in stand te houden en hierin mourning creeert om te blijven mournen, rouwen, in de idylle van eenzaamheid als de illusie/religie van zelf.

Ik realiseer me dat als ik de eenzaamheid wil stoppen en in de toekomst eventueel samen wil leven met iemand, ik zelf alleen de idylle die ik gecreeerd heb dien in te zien en te stoppen. Alleen ikzelf kan kiezen om de religie van zelf te stoppen en het mournen te stoppen waarin ik de idylle als religie van zelf in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel de mourning in the mourning specifiek te onderzoeken zodat ik kan zien waaraan ik vasthoud om energie te creeren in the mourning in the morning.

Ik stel mezelf ten doel de specifieke relatie in/als angst tot mourning in het behoud van zelfreligie te stoppen, te onderzoeken en zelf te vergeven waarin ik ruimte creeer in mezelf tot communicatie in/als zelf met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met slachtofferschap en gelijk te gaan staan aan mijn eigen gecreeerde idylle.

———————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 144 – Afleiding

Ik laat me heel gemakkelijk afleiden door geluiden van mensen om me heen, en vooral als er rechtstreeks tegen me gepraat wordt. Het blog schrijven gaat hierdoor bijvoorbeeld heel langzaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gemakkelijk af te laten leiden door geluiden van mensen om me heen, met name als het rechtstreeks naar mij gericht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik datgene of diegene om me heen aandacht moet geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven als iemand om me heen luidruchtig is in/als zichzelf/als wat ik als luidruchtig ervaar dat ik daar dan aandacht aan moet geven, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aandacht te geven aan wat ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me door dit geloof laat afleiden en niet door hetgeen er om me heen gebeurt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te worden afgeleid door mijn geloof als mijn eigen mind/bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan mijn eigen bewustzijn als geloof hierin als waar(de).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin waarde te hechten aan een ander z’n geloof in die ander z’n eigen bewustzijn door te geloven dat er waarde gehecht dient te worden aan het geloof als bewustzijn in het algemeen zoals ik zelf doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de religie van zelf te geloven en hiermee mezelf af te leiden in/als het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde hechten aan de religie van zelf en hierin het geldsysteem te voeden door het waardevol te maken.

Als ik mezelf afgeleid zie worden van waar ik mee bezig ben door te reageren op wat er om me heen gebeurt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik afgeleid word door mijn reactie op wat ik als afleiding ervaar door me te verzetten tegen deze afleiding in het bewustzijn, waarin ik in het verzet in/als bewustzijn juist de afleiding creeer.

Ik stel mezelf ten doel mijn verzet te onderzoeken in wat het verzet is en welke geloof hierin verscholen ligt, welke  automatisch aangaat/aan lijkt te gaan als reactie op een afleiding van buitenaf als ‘het mij niet uitkomt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf als bewustzijn als religie van zelf uit te gaan, en hierin elke prikkel van buitenaf als afleiding te zien en ervaren, in plaats van in gelijkheid in de omgeving aanwezig te zijn in/als de adem, waarin ik in de adem een antwoord kan geven als er iets gevraagd wordt en in de adem door kan gaan met werken als er niets gevraagd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen laten afleiden in/als bewustzijn om mezelf als bewustzijn in stand te houden in de religie van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me graag te laten afleiden doordat ik geloof dat wat er buiten mij gebeurt altijd leuker/interessanter is als hetgeen ik zelf mee bezig ben, om vervolgens geirriteerd/teleurgesteld te zijn door 1. als het niet leuker is als hetgeen ik mee bezig ben en 2. doordat ik mezelf laat afleiden in/als het bewustzijn en mezelf in/als bewustzijn hiervoor vervolgens veroordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onderscheid te maken in door wat en wie ik wil worden afgeleid, waarin alleen hetgeen wat mij een goed gevoel geeft, hetgeen is waardoor ik wil worden afgeleid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen worden afgeleid door hetgeen wat mij een goed gevoel geeft en niet te willen worden afgeleid door hetgeen mij geen goed gevoel/een slecht geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuldgevoel in mezelf te creeren door kortaf te reageren als ik word afgeleid door iets buiten mij, waardoor ik dit later wil goed maken met aandacht geven en hierin de ander af te leiden, waarin het weer om mij draait en om het goede gevoel geven van mezelf door mijn schuldgevoel weg proberen te halen door aandacht geven als goed maken.

Als er iets aan me gevraagd word, dan stop ik, ik adem. Ten eerste zie ik dat als ik afgeleid word door een vraag, ik zelf niet aanwezig was/ben in/als de adem. Dus ik gebruik de afleiding van buitenaf als correctie van mezelf in het hier halen van mezelf uit het bewustzijn in de adem. Ten tweede zie ik in de adem wat de vraag is, en antwoord in/als de adem of geef een blijk van horen in/als de adem als ik geen antwoord hoef/kan/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben op het af willen leiden van het bewustzijn van de ander en dus van mezelf waardoor ik altijd in reactie ga en dus reageer in plaats van te antwoorden.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met wat ik aan het doen ben, te ademen, te luisteren en te antwoorden in/als de adem, om vervolgens in de adem door te gaan met waar ik mee bezig ben.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life