Dag 692 – Het leven van woorden: vertrouwen (1)

tafel schrijven

Vervolg op Dag 691 – Het leven van woorden: vertrouwen

“Dit is de eerste associatie die in mij opkomt bij het woord ‘vertrouwen. Wordt vervolgd met zelfvergevingen om wat meer inzicht te krijgen in wat ik persoonlijk aan emoties/gevoelens gekoppeld heb aan het woord vertrouwen en uiteindelijk volgen de zelfcorrigerende uitspraken en herdefinitie.”

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘in niets of niemand vertrouwen te hebben’ binnenin mij te hebben gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ‘leeg gevoel’ of blanco te hebben bij het woord vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven ‘ik kan beter niemand vertrouwen dan kan ik ook geen pijn gedaan worden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een afgescheidenheid binnenin mij waar te nemen waarin ik me kil en koud ervaar, afgescheiden van vertrouwen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/ervaren niet te weten wat vertrouwen in en als mezelf inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb warmte te missen in mezelf en me hierin afhankelijk te maken van anderen en hierin geen vertrouwen te hebben dat ik het in mezelf heb/kan vinden/ontwikkelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen invulling te hebben van het woord vertrouwen terwijl ik in veel dingen wel op mezelf vertrouw en er ook op vertrouw dat ik steeds mijn weg zal vinden en ondersteuning zal vragen als dit me niet zelf lukt, dus eigenlijk weet ik wel wat vertrouwen is in en als mezelf, echter ik behoud een ervaring in mezelf alsof ik het niet weet en hierin neig ik te willen haken aan anderen en leef ik angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te leven in plaats van vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag een ander te willen vertrouwen zodat ik zeker weet dat die ander nooit meer weggaat, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik er alleen volledig op kan leren vertrouwen dat ik zelf nooit meer wegga bij mezelf en dat ik een ervaring van ‘bij mezelf weggaan’ projecteer op een ander die weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het weggaan bij mezelf, te projecteren op anderen buiten mij en anderen hierin vast te willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb afspraken te willen maken omdat ik niet vertrouw op mijn zelfbeweging.

Aha ik mis dus zelfbeweging en dit weet en ‘voel’ ik en hierin ervaar ik wantrouwen ten aanzien van mezelf in het benaderen van anderen en dus wil anderen erop kunnen vertrouwen ‘dat ze mij benaderen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfbeweging afhankelijk te maken van een ander, van of een ander blijft of niet en wat een ander doet of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op twee benen te hinken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het aan mij ligt als een ander weggaat en/of mij niet benadert, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit waarschijnlijk op een kindservaring gebaseerd is en tevens dat het weggaan en benaderen door anderen, te maken heeft met de beweegredenen (of het ontbreken hiervan) van de anderen zelf en niet zozeer met mij, ik ben hooguit degene die een patroon activeert en/of aan het licht breng in een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te associëren met ‘trouwen’ en dus aan trouw in relatie tot een ander buiten mij, in plaats van het direct te zien als een trouw zijn aan en als mezelf en hierin vertrouwen te hebben en leven, zowel voor mezelf als voor en naar anderen toe en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door een associatie binnenin mij van het woord vertrouwen aan ‘trouwen’ als een verbinden met een ander, niet in staat te zijn (geweest) om het woord vertrouwen in en als mezelf te leven ter ondersteuning van de zelfstandigheid binnenin mij/als mij.

Wordt vervolgd met zelfcorrigerende uitspraken en een herdefinitie van het woord ‘vertrouwen’

causesuffering1

“The Solution: The Solution is a Faith in/as Self that is Certain, that is Real, that is VISIBLE. Where it is not based on a trust/faith that you have in a belief/something/someone in the Mind that has proven NO substantial, real living solutions to life/living on earth; but this Faith/Trust is something you laboured in/as your Practical Living Change, and can provide the Evidence of this Labour in writing, and in Living.

Thus, the Solution as Redefinition of Faith – is a Living Trust in yourself, in who you are, what you stand for and what you stand as; that is physically evidenced in your constant, continuous relationship with yourself, others and existence as a whole. And So, Faith/Living Trust becomes a Presence as who you are.

In this, Faith becomes REAL, Faith becomes VISIBLE and is not just existent as an energy-experience one conjure up in the Mind to/towards a Belief one Imagined in the Mind – doing this, is easy. Actually establish Self Faith as a Living Trust, based on what you yourself have walked/worked for, is something that stand/remain as and with Self. And then assisting/supporting others to do the same; so we can start having Faith in ourselves, and then LIVING that Faith as a Living Trust/Certainty – to start take responsibility for ourselves, our Minds and our lives – individually and together.”

Uit: Redefining Faith, Belief and Believe: DAY 285

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 561 – Richting geven en onzekerheid

onzeker

Op verschillende terreinen kom ik een gebrek aan richting geven van mezelf tegen. Ik ervaar hierin een ervaring van paniek als reactie waardoor ik ga reageren op een ander buiten mij. Wat ik ook zie hierin is dat het eigenlijk steeds is terug te brengen op een gebrek aan communicatie waardoor er onduidelijkheden zijn. En in dit gebrek of gemis aan communicatie komt mijn eigen invulling of interpretatie en die is zelden zoals het werkelijk is of zoals een ander iets bedoelt.

Als ik terug zie in hoe ik ben opgevoed, was er veel wat niet gecommuniceerd werd. Ik begin te zien dat ik hierin een behoorlijke angstervaring heb opgebouwd. Angst door onzekerheid, over wat te doen, hoe me te gedragen, hoe te bewegen en hierin zie ik vaak dat ik me dan maar niet ben gaan bewegen in aanwezigheid van degene die deze onduidelijkheid en onzekerheid in mij activeert en ben weggegaan, zodat ik weer ruimte ervaar om me te bewegen als ik alleen ben. Ik ervaar een soort van doodsangst in dit ‘niet weten’ waarin ik mijn hoofd het liefst tussen mijn schouders, mijn lichaam in wil trekken zodat ik onzichtbaar ben – wat natuurlijk niet zo is, ik ben dan nog steeds zichtbaar alleen ik zie zelf niet meer en dus lijkt het of ik onzichtbaar ben. En juist door zelf niet meer te zien, zie ik ook niet meer hoe ik mezelf richting zou kunnen geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als reactie op onduidelijkheid in of een uitblijven van communicatie volledig in paniek te raken en het liefst mijn hoofd tussen mijn schouders te willen trekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander de schuld te geven van onduidelijkheid in communicatie, in plaats van zelf te gaan communiceren en hierin duidelijk te zijn en eventueel om duidelijkheid te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mezelf niet uit mag drukken als ik iets niet begrijp en dus geen duidelijkheid mag scheppen voor mezelf en hierin ook voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vaak niet eens op het idee te komen dat ik zelf kan communiceren en duidelijkheid kan scheppen en/of vragen en in plaats hiervan mezelf terug te trekken in en als een ervaring van onzekerheid die ik niet eens direct als zodanig herken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van masker van “onaangedaanheid” te bouwen zodat ik mijn onzekerheid kan verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen als en dat ik mezelf geen richting weet te geven en dit daarom te willen verbergen en/of in reactie te treden op iets of iemand die het ‘geen richting geven’ in mij activeert zodat ik de ervaring van schaamte kan verbergen, in plaats van me werkelijk te schamen over het projecteren in en als reactie van mijzelf op een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik niet weet wat ik moet doen en dus niets te doen en af te wachten tot de ander iets doet en als ik het hier niet mee eens ben, te reageren op wat de ander doet, in plaats van mezelf richting te geven en zo te voorkomen dat ik zelf toestem om automatisch mee te doen in wat of hoe een ander iets doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ook wel makkelijk te vinden als een ander iets doet en hierin op twee benen te hinken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet goed is om ‘iets na te doen’ en dat ik altijd zelf met ideeën moet komen.

Ik zie dat het een vorm van controle is om niet te communiceren en geen duidelijkheid te geven – welke voortkomt uit een onzekerheid van iets niet weten hoe te doen – en ik reageer op deze vorm van controle met dezelfde onzekerheid als niet weten wat te doen. Zoals in het interview wordt beschreven dat kinderen de innerlijke onzekerheid overnemen en integreren van de opvoeders en niet zozeer de vorm van controle die ten toon wordt gespreid om de onzekerheid te maskeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er iets heel ergs aan de hand is als er niet gecommuniceerd wordt en ik dus niet weet wat er speelt.

Deze misdaad is feitelijk wereldwijd ingezet ter controle van de mensheid en toegestaan en in stand gehouden door de mensheid zelf. Er wordt onvolledige en/of vaak misleidende informatie verspreid die in de mens een diepe ervaring van onzekerheid teweeg brengt over het bestaan in en als onszelf zonder dat we hier verder en werkelijk onderzoek doen, ook als we wel de mogelijkheid hebben om dit te doen maar hier wellicht niet bewust, of in ieder geval niet gewaar van zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te veroordelen als iets minderwaardigs en zo iemand – mezelf of/als een ander – in onzekerheid te veroordelen als minderwaardig als ‘niet leuk’ waarin ik boos wordt op iets of iemand die in mijn deze ervaring van onzekerheid activeert en mezelf hierin minderwaardig maak aan en als mezelf door in reactie te gaan in iets wat ik veroordeeld heb als ‘niet leuk’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er een systeem geactiveerd wordt en dat ik die kan zien en waarnemen voor wat het is, een systeem waarin ik mezelf kan vergeven voor deelname hieraan en toestemming hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren om iets ten toon te spreiden als ik waarneem dat of alsof een ander iets heel zeker weet.

Wordt vervolgd

Vlinder_24————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 456 – Schoonmaken – zelfcorrecties

Dag 475 – Schoonmaken – zelfvergevingen

Als en wanneer ik een klusje zie wat gedaan moet worden en hierin denk ‘ik moet dit of dat nog doen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik heel vaak een klusje zie om op te pakken en dat ik dit niet meteen doe en vervolgens kom ik het weer tegen en nogmaals en steeds denk ik, ik moet dat klusje doen en zo stapelt het klusje zich op in mijn hoofd.

Ik stel mezelf ten doel als het een klein klusje is, dit meteen te doen en als het een grotere klus betreft, dit op papier te schrijven en direct te plannen wanneer ik het op ga pakken zodat de klusjes zich niet opstapelen in mijn hoofd/in de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in angst of paniek over stof dat maar blijft komen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik paniek ervaar in en als de angst om niet op te staan en in de geest in en als gedachten die angst activeren en bestaan in en als de angst zelf, te blijven ronddwalen en hierin steeds minder en minder fysiek te bewegen.

Ik realiseer me dat ik het stof oordeel; een oordeel heb over het stof zelf en het aanwezig zijn van het stof en het terugkomen van het stof.

Ik realiseer me dat ik niet gelijk sta aan het stof en dus niet gelijk sta aan de stof waaruit ik besta (fysiek – we komen uit stof en zullen vergaan tot stof).

Ik stel mezelf ten doel de oordelen op het stof zelf te vergeven en te zien waar ik me verhef in de geest ten aanzien van het stof en het schoonmaken en wat ik liever wil doen dan schoonmaken.

Ik stel mezelf ten doel het stof opruimen in te passen in mijn dagelijkse/wekelijkse activiteiten in en als kleine klusjes zoals hierboven omschreven.

Als en wanneer ik mezelf geirriteerd zie worden als ik bezig ben met de stofzuiger en alles opzij moet zetten en de stofzuiger achter me aan trek wat niet altijd soepel gaat, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik er iets van vind, ik vind het een irritante klus en belachelijk dat ik het moet doen.

Ik realiseer me dat ik me erger aan al die spullen die in de weg staan.

Ik realiseer me dat ik veel spullen bewaar, opruim op stapeltjes maar niet exact doorkijk wat weg kan en wat moet blijven.

Ik stel mezelf ten doel stapeltjes spullen uit te zoeken en te sorteren op wat moet blijven en wat weg kan.

Ik stel mezelf ten doel mijn oordeel als wat ik vind van het stofzuigen te stoppen en zelf te vergeven, ook al zie ik niet direct waar de oordelen vandaan komen en te bewegen in en als de adem terwijl ik stofzuig.

Ik stel mezelf ten doel spullen zo praktisch mogelijk neer te zetten.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte als ‘het is me teveel’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in mijn hoofd constant bezig ben met opruimen en dus hetgeen wat werkelijk opgeruimd moet worden in fysieke werkelijkheid, als teveel ervaar.

Ik realiseer me dat ik gedachten over opruimen, niet opruim in mijn hoofd en mijn participatie in gedachten over opruimen niet effectief stop.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te stoppen met participatie in gedachten over opruimen door zelf iets naar voren te komen en richting te geven en klusjes fysiek op te pakken zoals omschreven in eerste zelfcorrectie.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in onrust en angst als het eerst een boeltje en bende wordt alvorens het is opgeruimd als ik de hokken van de dieren schoonmaak, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier een patroon heb overgenomen en eigen gemaakt als dat het constant netjes moet zijn zodat ik achteraf zo min mogelijk hoef op te ruimen.

Ik stel mezelf ten doel op te ruimen als ik werkelijk fysiek opruim en als ik hier niet mee bezig ben, gedachten over opruimen los te laten op de uitademing en eventuele energetische ervaringen in te ademen en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel om tijdens het opruimen, gedachten over de troep die het eerst wordt en als dat ik dat allemaal op moet ruimen, te stoppen in mezelf en door te gaan met de fysieke bezigheid die ik al vaak gedaan heb en welke iedere keer weer leidt tot een opgeruimde plek en schone hokken.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een opzien tegen schoonmaken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in gedachten bevind in een toekomstprojectie, een berg in de geest creeer waar ik tegenop zie en zo mijn leiding weggeef en mezelf vermoei.

Ik stel mezelf ten doel mijn borstbeen iets op te tillen, mijn schouders iets naar achteren te bewegen, mijn kin iets omhoog te doen en te ademen; alles in kleine bewegingen waarin ik mezelf naar voren haal en mezelf richting geef in het stoppen van participatie in een opzien tegen schoonmaken en in het fysiek bewegen tot schoonmaken zoals omschreven in eerste zelfcorrectie: kleine klusjes oppakkend zodra ik ze zie en grotere klussen opgeschreven, gepland en dan gedaan.

Leadership – Reptilians – Part 273

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 353 – Mezelf richting geven als er een emotie opkomt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk de emotie in te sturen in een geloof en/als gedachte dat ik daar moet wezen, dat daar mijn wezen dus is, en dat daar iets te halen valt, om mezelf beter te voelen dus beter dan ik al ben in het moment, bestaande zonder emotie, hier aanwezig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf beter te willen voelen dan ik ben in het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn wezen in de emotie verborgen ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in de emotie een ervaring te hebben van openheid, welke ik als voorbeeld heb gezien in mijn opvoeding, dat alleen in hele emotionele momenten de barrieres van de geest even opzij wijken en toegang geven tot een delen van verdriet, tot een toelaten van de ander tot wie we zijn in dat moment (in en als het verdriet) en dus geloof ik dat in dit moment, in die emotie, ons wezen ligt verborgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf steeds in de emotie te gaan, de emotie in te gaan, onbewust bewust en opzettelijk, op zoek naar wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ben wie ik ben in en als emotie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik de emotie niet inga, ik niet zal vinden wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de omgekeerde wereld te zijn binnengestapt en hierin verkeerd als omgekeerd mezelf toepas op zoek naar mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van het binnenstappen van de emoties als energetische reacties ik fysiek gemanifesteerd heb.

*

Als ik mezelf zie neigen tot het binnengaan van een energetische ervaring in en als emotie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik automatisch de energie volg de emotie in, in en als gevolg van een gedachte/geloof dat ik daar moet wezen, waarin de gedachte/dit geloof gecreeerd is als vorm van controle in en als de geest, welke ik automatisch heb opgegooid en wederom opgooi.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het volgen van de gedachten die de emoties inleiden. Als ik ervaar dat een emotie ‘vast zit’ in mijn borstgebied welke ik de hele dag met me meedraag, realiseer ik me dat dit een opgeslagen emotie is die naar de oppervlakte komt en zich binnenkort zal tonen.

Ik zet mezelf in om mezelf te ondersteunen in het onderzoeken en vrijmaken van de emoties die aan de oppervlakte komen, te ademen als ze opkomen en te zien welke energetische ervaring en welke gedachten eraan verbonden zitten, waarin en waarna ik zelfvergeving toepas en mezelf corrigeeer, en hierin mezelf richting geef, adem voor adem, in het bewegen in en als mezelf.

Ik verbind mezelf tot het toepassen van de adem en zet mezelf in om de adem in te gaan in plaats van de emotie in te gaan.

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 5

Specificity of Child Development 0-7 Years:
How Energy Infuses and Changes the Constitution of the Physical Body

http://desteniartists.blogspot.nl/

————————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai als trigger-punt te laten bestaan in mij tot het reageren in en als angst voor het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai te koppelen aan kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren.

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet luisteren als ik er wat van zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de kinderen de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken omdat ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken, in plaats van in te zien dat ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken in het speeltuintje een paar meter verderop, maar Niet bezig zijn met het kapot maken van de schutting, tuin, planten en dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst te bestaan voor wat eventueel kan gebeuren in de toekomst als het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren bij het horen van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai een paar meter verderop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst voor wat eventueel kan gebeuren in de toekomst als het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren te hebben gesproken in het verleden tegen de kinderen, waarin ik in en als angst de focus op mijzelf bestaande in en als angst heb gelegd, waarin ik de kans heb vergroot hetgeen te creeren waar ik bang voor ben, namelijk dat ze wraak nemen op mij en schutting, tuin, planten en dieren kapot maken, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst mijn eigen angst te creeren en dus angst te ervaren voor mijn eigen angst in en als creatie van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor hetgeen ik creeer bestaande in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet naar me luisteren als ik er iets van zeg, in plaats van in te zien dat er nog niet zoveel te zeggen valt aangezien ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken maar niets kapot maken als schutting, tuin, plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai te associeren met kapot maken, wat ook zo is, aangezien de harde stemmen, het geschreeuw, gebonk en lawaai, participerend in de geest, het fysiek kapot maken en er geen aandacht is voor het leven in en als het fysiek, welke het risico vergroot op het kapot maken van schutting, tuin, plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek kapot te maken door te participeren in en als angst als reactie in en als de geest op harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf hard te praten, te schreeuwen, te bonken en lawaai te maken ten aanzien van mezelf bestaande in en als angst, waarin ik mezelf angst aanjaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in en als mezelf in en als de geest in en als het gebruik van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 10 stappen over te slaan en de kinderen te willen vragen voorzichtiger te zijn zodat een eventueel kapot maken wordt voorkomen, zonder dat ik de kinderen ken en zie waar ze vandaan komen, en zonder eerst naast de kinderen te gaan staan en met hen te communiceren en hen mijzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kinderen niet mijzelf te willen laten zien als wie ik ben, maar wel te willen dat ze direct naar me luisteren als ik iets vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, vinden en geloven dat het voldoende moet zijn als ik iets vraag omdat ik het vraag en omdat het gaat om preventie als bescherming van schutting, tuin, dier en plant – welke begon met het spelen met de voetbal – in plaats van in te zien dat zij slechts spelen met de voetbal en willen spelen met de voetbal, en een vraag ter preventie als bescherming hierin absoluut niet duidelijk is voor hen, en dus is alleen deze vraag onvoldoende en bereik ik hiermee juist het tegenovergestelde effect.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ze het op mij gemumd hebben als ik harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai hoor, welke komt doordat ik eerst de aandacht op mij gevestigd heb door te spreken bestaande in en als angst in het incident met de voetbal, en de enige die zich werkelijk op mij mumt en richt, ben ik zelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het incident van de voetbal te koppelen aan de harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

*

Als ik mezelf zie en voel reageren in en als angst op harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een mechanisme aangaat welke gerelateerd is aan een incident in het verleden.

Ik realiseer me tevens dat er een ervaring van angst in mij getriggerd wordt, uberhaupt door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik realiseer me en heb gezien dat deze kinderen wel luisteren en zien als ze werkelijk iets kapot maken en dus is het mogelijk hierover te spreken indien nodig.

Ik realiseer me dat een aantal mensen in de buurt, die de kinderen al langer kennen, hebben aangeboden te ondersteunen in de situatie als ik er zelf niet uitkom met de kinderen en dat ik dus eventueel hun ondersteuning kan vragen indien nodig.

Ik realiseer me dat er een angst voor de toekomst in het algemeen wordt getriggerd waarin situaties op straat volledig uit de hand lopen.

Ik stel mezelf ten doel, in een moment waarin ik harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai hoor en/of als er gespeeld wordt met de voetbal,  in gezond verstand de situatie te bezien en te zien of er werkelijk aanwijsbare mogelijkheid is tot een eventueel kapot maken van schutting, tuin, plant en dier.

Ik stop de reacties in mezelf, focus op mijn ademhaling – houd mezelf vast in en als de adem – en maak mezelf stabiel hierin. Ik ga door met waar ik fysiek mee bezig ben of ga eventueel wat bewegen in huis.

Als ik mezelf werkelijk angstig ervaar en/of als er een voetbal in de buurt aanwezig is, beweeg ik de konijntjes richting hun overdekte verblijf en doe dit dicht, zodat ze zeker veilig zijn.

Ik onderzoek  de relatie tot harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, in mij en buiten mij, welke ergens gekoppeld is aan herinneringen als kind door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stop mijn participatie in en als angst voor de toekomst en een eventueel uit de hand lopen van situaties op straat, aangezien participeren in en als angst geen enkele praktische bijdrage levert ten behoeve van een verandering in samenleven in de wereld en mij ineffectief maakt.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar voor een richting geven van mezelf in de toekomst, waarin ik eventueel eerder/verder  zie dan een ander en dus richting zal moeten geven; en dus saboteer ik mezelf alvast van tevoren zodat ik deze angst tot richting geven niet onder ogen hoef te zien, zonder me te realiseren dat als ik niet participeer in en als een angstervaring, richting geven als mezelf mogelijk is welke dan niet langer beangstigend is.

Ik realiseer me dat ik een patroon kopieer van geen richting geven, welke ik vertaal als geen richting ‘kunnen’ geven, waarin ik mezelf gevangen houd in en als angst in en als een ervaring van ‘niet kunnen’, ‘niet in staat zijn’ en dus ‘niet te staan’.

Ik stel mezelf ten doel angsten ten aanzien van richting geven in en als mezelf, nader te onderzoeken in schrijven met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf te verbeteren, vergroten, verstevigen, bevestigen, adem voor adem, dag voor dag, in een proces van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie waarin ik zelfvertrouwen ontwikkel in en als mezelf en hier adem voor adem, dag voor dag, in op sta.

Wordt vervolgd

Aan de Almachtige

Het ontwerp van Wreedheid jegens Dieren

In Stilte Lijden we

————————————————————————————————————————-
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 183 – Zelfvergevingen op relaties – 16 – de relatie met mijn fysiek

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

Dag 182 – Zelfvergevingen op relaties – 15 – opstaan in de ochtend/alleen

In een chat met Larry kwam het gesprek via slapen op spreken met het lichaam. Hardop spreken met het lichaam, het is nooit in me opgekomen om mezelf in/en het fysiek op deze manier te ondersteunen. Ik weet, en pas ook toe, dat communicatie, hardop spreken, tussen 2 mensen effectief is om de relatie te verbeteren, noodzakelijk zelfs om veel mis-(ver)-standen te voorkomen. Ik zorg voor mijn fysiek door te ondersteunen in voeding, rust, beweging, verzorging. Ondertussen heb ik mijn fysiek vaak aangevallen in gedachten en soms zelfs hardop in woorden van frustratie als fysieke klachten me storen, waarin ik het vertrouwen in mijn fysiek ben kwijt geraakt. Dus ik val aan in gedachten en laat mezelf/mijn fysiek dan een beetje bungelen zeg maar. Ik moet er niet aan denken (lol) dat ik iemand anders zo behandel zoals ik me heb opgesteld tegenover mijn fysiek, in gedachten. Dus waarom wel mezelf? Waarom communiceer ik niet in woorden met mijn fysiek ter ondersteuning van elkaar?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf/mijn fysiek zo hard aan te vallen in de mind/het bewustzijn als het niet doet wat ik zou willen, gefrustreerd door het feit dat ik weet dat ik het ongemak zelf manifesteer/gemanifesteerd heb maar niet ziende hoe het te stoppen/veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onbewust en /of onderbewust maar onzinnig te vinden om met mijn fysiek te communiceren en te vinden dat het fysiek het gewoon moet doen, waardoor ik bewust niet communiceer met mijn fysiek en me hard opstel tegenover mijn fysiek, vindend dat die het gewoon moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren met mijn eigen fysiek samen te werken door te vinden dat mijn fysiek het gewoon moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek voor lief en vanzelfsprekend te nemen, in plaats van lief te zijn voor mijn lichaam en/door te spreken in woorden met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een beetje belachelijk te voelen als ik spreek tegen mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet zeggen tegen mijn lichaam, zo verdrietig ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn/verdriet te ervaren in relatie met mijn fysiek, waardoor ik niet weet wat ik moet zeggen, in plaats van in te zien dat ik verdriet ervaar doordat ik niets zeg/niet spreek met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet geweten te hebben dat ik hardop kan spreken met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat niemand, tot nu toe, me ooit verteld heeft dat ik gewoon kan spreken met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt verdriet te ervaren dat er zoveel belangrijke zaken nooit besproken zijn en ik die dus nooit geweten heb en alles maar alleen uit heb moeten zoeken, met tot gevolg dat ik mijn lichaam het ook maar alleen laat uitzoeken, ik voed het, ik geef de benodigdheden, en verder moet mijn lichaam het maar uitzoeken en het gewoon doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te behandelen zoals ik zelf opgevoed ben, in alle basisbenodigdheden voorzien, en hierin ook werkelijk nooit in de steek gelaten en goed verzorgd,  maar zonder werkelijke communicatie in woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mijn lichaam door niet te spreken/geen woorden te gebruiken, maar in stilte de benodigdheden te geven en stilletjes te hopen dat dit voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stilletjes te hopen dat het voldoende is om de basisbenodigdheden te geven aan mijn fysiek om gezond te blijven, in plaats van in te zien dat er geen levende relatie in eenheid en gelijkheid tot stand komt zonder toepassing van klank in/als levende woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat mijn lichaam het zelf doet, in plaats van het Zelf te doen en mezelf richting te geven in/als/met Levende Woorden en hierin een ondersteunende relatie met mijn fysiek op te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het lichaam het gewoon zelf doet, dat het alleen de voedingsstoffen nodig heeft om te leven, in plaats van in te zien dat klank in woorden werkelijk Leven brengen en ik in mijn fysiek zonder Levende Woorden als mezelf niet tot Leven kan komen, en mijn fysiek op die manier ook slechts een voertuig blijft, welke ik voer en welke mij vervoert, maar waar geen werkelijke relatie in samenwerking aanwezig is zolang ikzelf niet Aanwezig ben in/als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mijn Stem te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onwennig tegenover mijn eigen stem te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik niet stem, niet sta als mijn stem, niet stem zodat ik sta, waarin de schaamte me er van weerhoudt dit toe te gaan passen aangezien ik bang ben dat deze schaamte en het ongemak hoorbaar is in mijn stem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gewend te zijn werkelijk te spreken en mijn stem te gebruiken in/als klank welke resoneert door het fysiek, en hierin mezelf overeen te stemmen met mijn fysiek en mijn fysiek met mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mijn stem te oefenen, zelfs als ik alleen ben.

Ik stel mezelf ten doel mijn stem te oefenen als ik alleen ben door klanken uit te proberen en te ervaren hoe en waar deze resoneren in mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel hardop met mijn fysiek te spreken en hierin mijn fysiek te ondersteunen door klanken en woorden te spreken en te zien wat het antwoord, waar het antwoord en waar het niet antwoord.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mijn fysiek in klank van mijn eigen stem, als basisrelatie te ontwikkelen en van hieruit te spreken met een ander, in stem en in fysiek, zodat ik niet dezelfde vergissing maak door me op het fysiek van een ander/een man te verlaten en me via zijn fysiek probeer me af te stemmen op mijn eigen fysiek, waarin ik mezelf verlaat voor een ander aangezien ik die ander tot brug heb gemaakt tot mijn eigen fysiek, alleen in staat tot fysieke communicatie met een ander fysiek in stilte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander lichaam als brug te gebruiken om te spreken met mijn eigen fysiek, zonder mijn eigen stem te gebruiken en me hierin afhankelijk te maken van de communicatie met het fysiek van een ander en dus van het fysiek van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met spreken en te geloven dat ik kan overleven in stilte in/door contact met een ander fysiek, welke in feite een navelstreng is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zijn blijven hangen in de staat van verbinding via de navelstreng in symbiose met een ander fysiek door niet geleerd te hebben mijn stem te gebruiken en mezelf en mijn fysiek tot leven te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar woorden in polariteit geleerd te hebben, waarin ik mezelf en mijn fysiek niet tot leven spreek, maar ten dode opschrijf door mezelf steeds verder op te splitsen en af te scheiden van de eenheid in polariteit in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel me af te stemmen op mijn fysiek door te vertragen in mijn bezigheden en hardop te communiceren in woorden rechtstreeks met mijn fysiek, om te zien wat het antwoord is en hoe ik mezelf en mijn fysiek richting kan geven in samenwerking met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar in de geest in woorden te communiceren en deze communicatie in de geest te ontwikkelen, en niet in aanwezigheid in/als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel in mijn fysiek te onderzoeken of ik spreek in polariteit in bewustzijn of dat ik spreek in eenheid en gelijkheid als leven, door te zien hoe en waar ik in het fysiek reageer, in afscheiding, gecreeerd door het bewustzijn of in antwoord in eenheid en gelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel mijn mind/bewustzijn en fysiek in overeenstemming te brengen waarin ik zelf richting geef in eenheid en gelijkheid in bewustzijn en fysiek.

Ik stop met het in de strijd gooien van mijn fysiek of van mijn mind/bewustzijn, waarin ik de een de ander laat verdedigen/het ongemak laat opknappen, zonder samen te werken in ondersteuning van elkaar en te zien waar de afscheiding plaats vindt, en pas een beslissing te nemen als ik in overeenstemming ben in/als/met mezelf, mijn bewustzijn en mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te negeren ten behoeve van het plezier van mijn mind als bewustzijn of mijn mind/bewustzijn te negeren ten behoeve van het plezier van mijn fysiek,  door zelf geen richting te geven en te spreken/communiceren in woord en klank, en een ieder gewoon zijn gang te laten gaan, waarin ik het wederzijds vertrouwen schaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wederzijds vertrouwen te schaden van mind en fysiek, waardoor ik niet meer samen wil werken in een geloof toch niet gehoord te worden en hierin verraden te worden.

Ik stel mezelf ten doel te luisteren naar wat mijn bewustzijn en wat mijn fysiek te zeggen hebben en hierin een oplossing in overeenstemming te vinden en toe te passen waarin ik in samenwerking richting geef; zolang ik niet in overeenstemming ben met mind en fysiek, voer ik meer onderzoek uit, pas zelfvergevingen toe en zelfcorrecties, totdat de afscheiding stopt en ik verder kan in eenheid en gelijkheid in/als over-een-stem-ming.

 

 

————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 182 – Zelfvergevingen op relaties – 15 – opstaan in de ochtend/alleen

Vervolg op

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

Gedachte alleen:

Ik wil nog niet opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ te geloven doordat het zo voelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel van moeheid in de ochtend en zo lekker liggen te gebruiken als validatie van echtheid van de gedachte dat ik nog niet op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierop te reageren in mijn hoofd met de reactie ‘maar ik wil echt nog niet opstaan’, alsof die reactie het moet bewijzen/echt moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties op mijn eigen gedachten als bewijs te gebruiken van de echtheid van een gedachte.

Ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf tekort doe als ik gelijk opsta door te geloven dat ik gedachten, gevoelens en emoties ben, en als rottig of naar voelt, of juist fijn en lekker, ik hiernaar moet luisteren en als ik dit niet doe, ik een gevoel creeer waarin ik ervaar mezelf tekort te doen, welke niet voortkomt uit het eventueel niet luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties, maar welke juist voortkomt uit het wel luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties en hiernaar te handelen, en vervolgens hierin te geloven, waarin dit geloof en luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties als mezelf als de mind, juist hetgeen is waarin ik mezelf werkelijk tekort doe.

Gevoel:

Ik lig zo lekker; dit moet goed zijn, nog even liggen, het voelt zo lekker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van een gevoel zo lekker te liggen te gebruiken als validatie/reden om nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel als validatie/reden te gebruiken om niet op te staan.

Emotie:

Kwaadheid/verontwaardiging dat ik moet opstaan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kwaadheid te ervaren om het feit dat ik op moet staan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb

Angst:

Dat ik niet naar het toilet kan en weer de hele dag met mijn eigen backchat moet doorbrengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te creeren voor mijn eigen backchat, welke juist is gecreeerd uit angst, om niet naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om niet naar het toilet te kunnen, en deze angst als reden/validatie te gebruiken om nog even te blijven liggen/niet direct op te staan, in plaats van in te zien dat de fysieke klacht als niet naar het toilet te kunnen in eerste instantie gecreeerd is in angst om op te staan, en dus houd ik de fysieke klacht, gecreeerd in angst, in stand in dezelfde angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te controleren en regeren in lagen van angst in/als de mind om op te staan, zonder in te zien dat deze angst een angst is van de mind die bang is niet te overleven in/als energie zodra ik opsta/gelijk sta aan mezelf als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn angsten en deze reacties te onderzoeken en druk te zijn hiermee, in plaats van in te zien dat ik ze in eerste instantie gewoon dien te stoppen zodat ik mezelf de mogelijkheid geef op te staan zonder mezelf te bombarderen in gedachten/reacties in angst welke starten zodra ik in bed blijf liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in bed te liggen, wakker, zonder gedachten te produceren.

Emotie algemeen:

Schaamte dat ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik niet naar het toilet kan, terwijl ik deze al gestopt heb, en tevens schaamte ervaar voor mijn reacties en gedrag hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn eigen reacties op mezelf die moeite heeft met naar het toilet gaan van tijd tot tijd, in plaats van in te zien dat het ten eerste een vervelende ervaring is die heel ongemakkelijk aanvoelt, dus ga ik wat spastisch doen, net als mijn darm (mijn darm doet natuurlijk net als ik wat spastisch en ik reageer weer op mijn spastische darm die in eerste instantie spastisch is gaan doen door signalen van mij) en ten tweede dat schaamte niets toevoegt en ik deze dus direct kan stoppen zodra deze opkomt.

Ik stel mezelf ten doel de schaamte die opkomt over mijn spastische darm, de gevolgen hiervan en mijn reacties hierop, te stoppen zodra ik deze op zie komen.

Schaamte dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen, waarin het lijkt of dit altijd speelt, wat niet waar is, het is alleen zo dat ik er altijd mee bezig ben waardoor het lijkt alsof het altijd zo is.

Zelfcorrecties:

Ik zie geen realisaties, en ik vraag me af of die er wel zijn en/of nodig zijn. Het gaat erom dat ik beslis in de ochtend direct op te staan, wat ik niet doe en wat ik niet wil, althans niet elke ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend direct in de ochtend op te (willen) staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om deze beslissing te nemen waarin het lijkt en wat wellicht ook zo is, dat ik de achterdeur dichtgooi en geen excuses meer heb om in de mind te verdwijnen, wat ik op dit moment wel heb, want door in de ochtend de mind/het bewustzijn te activeren, start ik de dag in de mind/het bewustzijn waar ik druk mee kan zijn en dus een excuus heb om in/als bewustzijn te bewegen en geen volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te lopen te talmen om volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog geen corrective statement te willen schrijven waarin ik mezelf richting geef in het direct opstaan in de ochtend, aangezien ik mezelf er niet in vertrouw deze ook daadwerkelijk in praktijk te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liever eerst in praktijk te brengen voordat ik het als correctie opschrijf, waarin ik het geen correctie schrijven gebruik als excuus om mezelf nog niet te hoeven veranderen/corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nog niet te willen veranderen/corrigeren in het punt van direct opstaan in de ochtend als de wekker gaat, aangezien ik twijfel ervaar of dit nodig is, of ik toch niet even kan blijven liggen zonder in de mind te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin ergens in een polariteit te blijven steken van wel en niet mogen, welke ik opnieuw als excuus wil gebruiken voor onderzoek, terwijl het direct opstaan in de ochtend niet meer inhoudt dan direct opstaan in de ochtend, en tijdens dit opstaan zal duidelijk worden welke punten me hiervan weerhouden en welke ik onderdruk door direct in het bewustzijn te verdwijnen en niet direct op te staan en mezelf te dirigeren/richting te geven in fysieke bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een polariteit van mogen en niet-mogen te zitten, waarin ik mzelf in een niet-mogen behoorlijk onderdrukt heb en hierin een ervaring van verongelijking te creeren, waardoor het in het doorduwen hierin lijkt of ik iets niet mag, waar ik me tegen verzet aangezien ik dit niet-mogen als onderdrukking heb gebruikt en/of ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in polariteit van een niet-mogen als onderdrukking van mezelf een mezelf vanalles toestaan gecreeerd heb, gelovende dat ik daarin onder de onderdrukking uitkom/de onderdrukking ophef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onder de onderdrukking uit kan komen/de onderdrukking op kan heffen door het tegenovergestelde te gaan doen, in plaats van in te zien dat ik de onderdrukking als gecreeerde polariteit dien te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de polariteit van mogen en niet-mogen in mezelf te onderzoeken en te zien wat ik mezelf juist wel of juist niet toesta/heb toegestaan op momenten dat ik conflict in mezelf ervaar welke zich uit in moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ervaring van moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven zoveel angst heb ervaren om het werkelijk op te geven, dat ik mezelf niet heb toegestaan voorbij deze balans in polariteit te zien en dus in de polariteit ben blijven steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb polariteit te blijven steken uit angst om het op te geven, waarin ik juist hetgeen doe waarvoor ik angst ervaar, namelijk mezelf opgeven door in de polariteit te blijven steken, welke gelijk staat aan opgeven om werkelijk in zelf te zien, voorbij de balans van de polariteit, waar verder dan de balans ziende pas duidelijk wordt hoe ik deze polariteit in/als bewustzijn zelf toegestaan en gecreeerd heb.

Ik stel mezelf ten doel in de avond de tijd te nemen om te ontspannen en los te laten, zodat ik niet opsta in de ochtend met waar ik in de avond mee ben gaan slapen, welke het opstaan bemoeilijkt.

———————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 141 – Werken met de paarden

Deze middag gingen we de paarden ophalen in het weiland. Ik liep samen met lj die me laat zien hoe te werken met de paarden. Hij liep terug om de halster op te halen en ik liep alleen mee met de groep die allemaal een paard gingen halen. Ze liepen het weiland in en ik zei, ik wacht hier op lj voordat ik het weiland in loop. m zei, kom, het is ok, je kunt vast een stuk meelopen. Ik liep een stuk het weiland in en ervoer angst en zei, nee ik wacht. Het is ok, zei ze, kom maar. Ik draai me om en de tranen stromen over mijn wangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen het weiland in te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik in huilen uitbarst als ik alleen het weiland in moet lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander fysiek te missen als houvast op het moment dat ik het weiland inloop, waarin ik  mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het fysiek te missen hier aanwezig om mezelf richting te geven zodat ik houvast ervaar nodig te hebben van een ander in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me alleen lopend tussen de mensen en paarden zonder iemand die de leiding heeft over wat ik in dat moment moet doen, mezelf als stuurloos en verloren te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het enige paard dat niet iemand heeft om door geleid te worden, aangezien lj nog niet hier is en ik niet weet hoe te leiden, op me af komt rennen en ik niet weet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het paard op me af komt rennen in paniek, dat ik in paniek niet weet wat ik moet doen en dat er een chaos ontstaat die schade kan aanrichten aan mezelf en aan het dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor het dier terwijl ik niet weet wat ik moet en ik weet dat als er iets gebeurt ik niet sta en ook weg wil rennen, net als het paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen dat ik weg wil rennen als er paniek uitbreekt, net als het paard, terwijl ik het paard niet veroordeel dat het wegrent als het in paniek is, dat vind ik begrijpelijk en logisch en iets waar voor gezorgd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgschuwelijk en minderwaardig te voelen dat ik geen leiding kan geven aan het paard ten overstaan van de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover de groep dat ik geen leiding kan geven aan een paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover de groep dat ik steeds begin te huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd het gevoel te hebben dat ik de enige ben die steeds gaat huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik steeds ga huilen, en in dit geloof mijn steeds gaan huilen in stand houd/creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik in godsnaam leiding kan geven en in zelf kan gaan staan als ik geen leiding kan geven aan een paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me nooit gaat lukken om leiding te geven als richting geven aan een ander dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik richting moet geven aan een ander, in plaats van in te zien dat ik richting ga geven aan mezelf en dat ik hierin in zelf kan gaan staan, en in dit staan kan ik eventueel een voorbeeld zijn als richting voor anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen leiding als richting kan geven aan een paard aangezien het zo groot is en zoveel zwaarder dan ik, wat ik fysiek nooit kan houden mocht het weglopen of opspringen, en plaats van in te zien dat het paard een stabiel punt nodig heeft die het geruststelt, zodat als het in paniek raakt, diegene/dit punt stabiel blijft en het paard hierin kalmeert en terughaalt uit de reactie van paniek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf te verwachten dat ik de eerste dag dat ik meeloop met een paard, ik direct weet hoe te werken met het dier en te staan hierin, in plaats van in te zien dat ik nooit geleerd heb hoe te werken met paarden/met dieren die groter zijn dan ikzelf, zelfs niet met grote honden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te willen trekken in het werken met de paarden, en me ondertussen af te vragen of ik met de paarden moet werken om mezelf richting te leren geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf iets te moeten wat in dit moment teveel ineens is, en als ik het niet ‘in 1x goed doe’, het direct op te willen geven als niet haalbaar, in plaats van mezelf te ondersteunen en adem voor adem de angsten in te zien en de tijd te nemen voor het proces hierin van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het tegen te vinden vallen van mezelf dat ik in huilen uitbarst in een weiland in angst voor de paarden en in nog meer angst voor de oordelen van anderen in mijn angst voor de paarden en het niet staan in/als mezelf, in plaats van in te zien dat dit is waarvoor ik hier ben, voor ondersteuning in het stoppen van de angsten in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden dat anderen die staan als zelf en/of waarvan ik denk dat ze staan als zelf, dat ik niet sta als zelf, in plaats van in te zien dat ze hetzelfde proces lopen/hebben gelopen en net als iedereen met gelijke punten ‘dealen’, en dus juist weten hoe het is om hier doorheen te wandelen en hierin graag willen ondersteunen, dat is waarvoor ze hier zijn, net als ik een ander hierin graag wil ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander graag te ondersteunen in het proces van zelfvergeving/zelfcorrectie en mezelf te veroordelen als ik de punten laat zien/doorloop die ondersteuning nodig hebben, waarin ik mezelf in deze veroordeling dus niet graag wil ondersteunen maar gewoon laat aanmodderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gewoon aan te laten modderen zonder werkelijk richting te geven aan mezelf, waardoor ik verdwijn in angsten en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen ontspannen in dit proces zolang ik mezelf niet kan vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het diepe te gooien in plaats van adem voor adem mijn angsten onder ogen te zien en hierin mezelf richting te geven, zodat ik telkens in huilen uitbarst als ik opeens in het diepe ben, om mezelf vervolgens te veroordelen dat ik in huilen uitbarst en het niet voor mekaar krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te durven corrigeren/laten zien/ondersteunen als ik het zover heb laten komen dat ik in huilen uitbarst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven ondersteunen/laten zien zolang ik niet in huilen uitbarst, waarin ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huilen als mechanisme te ontwikkelen om te laten zien dat ik het niet aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huilen te ontwikkelen als een manier om te communiceren in het aangeven van grenzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te communiceren met woorden een en gelijk als zelf in het moment, maar altijd geloof dat hoe ik ben in het moment niet ok is, en dus durf ik dit niet te communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor hoe ik ben in het moment, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als hoe ik ben in het moment in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen en ruimte te creeren in het moment, zodat ik mezelf zie in het moment en hierin mezelf kan ondersteunen door de punten een voor een, adem voor adem op te pakken, in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven om mezelf te kunnen corrigeren, eerst in schrift en vervolgens in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de momenten van niet comfortabel te zijn met mezelf in aanwezigheid van anderen en hierin gelijk te staan aan het niet comfortabel ervaren van mezelf met indien nodig behulp van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie totdat de ervaring van oncomfortabel zijn in aanwezigheid van anderen verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel ruimte mezelf toe te staan momenten te creeren waarin ik alleen kan zijn zodat ik kan ontspannen zolang ik dit niet kan in aanwezigheid van anderen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik direct in aanwezigheid van anderen even ontspannen moet zijn als dat ik alleen ben.

Ik stel mezelf ten doel een balans te vinden van alleen zijn en in aanwezigheid anderen zijn waarin ik kan oefenen om gelijk te zijn in beide situaties als constant zijn als zelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles moet laten zien waarin ik niet comfortabel ben/mezelf als niet comfortabel ervaar in een geloof dat ik anders niet eerlijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf onderdruk als ik niet in huilen uit barst als ik de tranen op voel komen, waarin de tranen een reactie zijn in/als de mind van alle opgeslagen ervaringen als herinneringen waarin ik de huidige gebeurtenis als teveel ervaar, waarin ik in/als deze reactie in herinnering in/als de mind/het bewustzijn, ik niet hier kan blijven in/als de adem, niet eens in me opkomt dat ik hier kan zijn in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel op het moment dat ik tranen op voel komen, te stoppen, in te ademen, vast te houden, uit te ademen en mezelf hier te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik niet meega met de paarden ik iets mis, in plaats van in te zien dat ik in ieder moment met/als zelf kan zijn en dus niets kan missen aangezien het enige wat ik kan missen en mis, ik zelf ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven door in het moment te zorgen voor mezelf in plaats van me aan te passen aan de ander=de mind als mijn eigen bewustzijn in/aan gedachten over wat zij van me zullen denken.

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life