Dag 714 – 3. Obsession

This blog is related to record 3: Obsession

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to become become pregnant without considering everything that it entails, what it entails to guide a child and walk with it through the system and thinking and believing that I would walk this when it is here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to play with the possibility to become pregnant and to ‘let it be decided’ through creating situations with a ‘risk’ as possibility to become pregnant instead of making a clear decision within and as myself of how to walk this and take direction and responsibility in this, for and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, through not taking responsibility for myself within my thoughts, feelings and emotions, let a ‘desire’ become an obsession in which I allow myself to ‘follow’ this obsession and bring it into reality through living and following up on my thoughts, feelings and emotions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be aware of me living an obsession.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to see that I live an obsession because I do not want to let go of the desire and because I fear that my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that my desire will not become a reality and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge it if and when my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to direct myself when and as I have to let go of my desire and so, use the desire as a direction of, within and as my life and so, making a living obsession of it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that I make it so much harder for myself to let go of the desire because I have used it as direction in/as my life and so, it feels like not having any direction if and when I am not living/following this desire and so, feeling like ‘I would die’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I would die if and when I let go of my desire, instead of seeing, realizing and understanding that I am not living at all within following my desire but instead, following my mind as thoughts, feelings and emotions that brings me further and further away from who I am, here as breath as a living being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to slowly let myself ‘die’ and loose my capacity of breathing and being here, by following my desire that I build up in thoughts, feelings and emotions and believing them to be real.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to think within and as my mind that I should ‘take this possibility’ that is laying within the years of fertility and if I would not, feel like I would miss out on something and through this, making an obsession of it and not being able anymore to see with common sense what my real possibilities are within the physical stae and situation that I live in.

When and as I see a desire coming up within myself, I stop and breathe. I realize that this desire can entail a possibility, however for this to become real, I have to consider and investigate all dimensions and participants (including myself) that are involved and only from here, see through time what direction does suite best for myself as a physical living being and from her, will suite other phyisical living beings in the best possible way because in essence, we are connected and one as life and one life considering life, will consider all life in essence and if we all learen to do the same, no one will be left behind. I commit myself to slow myself down and look at all the aspects that are involved and take time to do so, to investigate every aspect and participant that I see included within my ‘desire’ and here, forgive myself for emotional and feeling attachements and investigate where these are coming from, what believes I have ‘taken on as real’ in this that I also forgive as a thought existing within me and from here, find a word for myself that I can ‘breathe in’ and follow, redefine and live this as a guideline to live what is best for me, for the aspects involved and for possible other participants, representing ‘life as a whole’.

When and as I see myself participating in a desire that I project in the future, I stop and breathe. I realize that I am think and believe that what I desire and project, should be better than what I live here in the moment within my physical reality where in I actually think and believe that me following thoughts, feelings and emotions is better than me breathing here in my physical body and take on the tasks that are in front of me. I also realize that I ‘fear’ that I will not ever ‘reach’ that what I desire where in I actually judge if and when I would not ever ‘reach’ that what I desire. I commit myself to bring myself back here and to put a hold on me following a desire and forgive the judgements in not ‘reaching’ this, to breathe and pick up what needs to be done today and to create a timeline with that what I would like to create for myself within consideration of my physical situation, condition and abilities and I commit myself to make peace with the facts that are not within my physical reality or even possibilities and to focus on that what I see that I am able to live and create, step by step, day by day, one with me as what I stand for in principle and at the same time, being open for adaptations and changes in direction that may come forward as a best way to move on for myself and others in this life as this physical reality.

ooievaar10

Previous blog: 2. Loosing stability

Next blog: 4. Understanding the obsession


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 349 – Zelfvergevingen op innerlijke reacties op het overlijden van Bernard

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het lezen van de ervaringen met Bernard van de mensen die op de farm geweest zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gehoopt te hebben dat Bernard door de Portal zou komen en een ervaring van verdriet en verlies te hebben als dit niet zo blijkt te zijn en hierin gelimiteerd naar leven en dood te zijn en zien, niet wetende dat hij kon beslissen om niet als individueel in de dimensies te bestaan,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Bernard als de enige mens te zien die ik werkelijk vertrouwde, en nu hij er niet meer is in fysieke aanwezigheid, ik verdriet ervaar en denk dat er niemand meer is wie ik 100% vertrouw (terwijl ik pas zag dat hij ergens tegen iemand gezegd heeft dat het niet alleen nodig is maar iets wat moet gebeuren, een ander volledig vertrouwen (ik ben het woord in het engels vergeten).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet 100% te vertrouwen en hiervoor Bernard denk nodig te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me als gezien te ervaren door Bernard, wetende dat dat ook zo is, en nu angst te ervaren dat ik niet meer gezien wordt, waarin de angst zit verborgen dat ik mezelf niet volledig zie en dus delen ‘mis’ en mezelf hierin mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Bernard nodig denken te hebben om mezelf te zien en neer te zetten in en als potentie als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onveilig te voelen nu Bernard er niet meer is, en angst te ervaren dat anderen bijvoorbeeld op de farm onveilig zijn voor eventuele haters, in plaats van in te zien dat Bernard staande als Leven vaak het punt was waarop mensen aanvielen doordat ze getriggerd werden in hun reacties door hem als leven, en dat de farm niet minder veilig is als toen hij hier woonde, en dat ik, als ik me onveilig voel, zelf niet sta als Leven in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij de voorstelling hoe het moet zijn voor de mensen die fysiek dagelijks naast hem geleefd hebben, waarin ik zie dat ik een voorstelling als gedachte maak welke me verdrietig maakt als voorstelling van iets welke mij verdrietig zou maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf verdriet te ervaren bij het verlies van iemand met wie ik als fysieke naaste samenleef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het concept dood als definitief onder ogen te zien en hierin geraakt te zijn, waarin ik zie dat ik hecht aan het individueel en fysiek bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb leven te controleren met angst voor het onbekende als de dood, in plaats van in te zien dat ik mezelf hierin in de dood, in en als de geest in polariteit en controle, gevangen houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de volle inzet ‘to risk it all’ van Bernard te missen en hierin de volle inzet van mezelf ‘to risk it all’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de werkelijke zorgzaamheid te missen van Bernard en het vertrouwen dat hij altijd werkelijk zorgzaam is en door hierop te vertrouwen, kon ik door de punten heen wandelen die hij benoemt, in plaats van in te zien dat ik hiermee mijn werkelijke zorgzaamheid en vertrouwen en hierin dus zelfverantwoordelijkheid, verplaats naar Bernard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ontbreken van werkelijke zorgzaamheid van een ander, mij pijn kan doen, in plaats van in te zien dat alleen mijn reacties hierop, mijzelf pijn doen waarin ik in en als reactie niet werkelijk zorgzaam ben voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren niet in staat te zijn om een ander te ondersteunen en hier eventueel te benoemen waar geen werkelijke zorgzaamheid plaats vindt, voortkomend door zelftwijfel of ik het wel echt zie, waarin ik zelf dus niet werkelijk zorgzaam ben voor mezelf en/als de ander door te willen ondersteunen terwijl ik nog in zelftwijfel verkeer, en ik dus eerst mezelf dien te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren voor mijn reacties waardoor ik me inhoud, terughoud door en in een ervaring van schaamte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te houden door een ervaring van schaamte.

Realisaties:

Ik realiseer me dat door het overlijden van Bernard, er al(l)een principes van Leven blijven bestaan om mee te werken, en dat ieder van ons hierin op staat en dit deelt en anderen steunt zoals wij ondersteund zijn door Bernard en iedereen op de farm, en dat hetgeen wat ik aan Bernard had gekoppeld hierin en waarin ik nu verdriet en verlies ervaar, voortkomt uit hechtingen in de geest als waar ik zelf nog niet in op ben gestaan, waar ik mee kan werken.

Ik realiseer me dat alle angst in mezelf steeds terug te brengen is naar een ervaring van ‘ik weet het niet’ en dat ik het zo prettig vond om een back-up te hebben van iemand die het wel weet, waarin ik me realiseer dat ‘ik weet het niet’ een excuus is om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen, welke ik heb overgenomen in de erfelijke lijn.

Ik realiseer me dat de groep een back-up is en alle informatie die gedeeld is en nog gedeeld wordt en ik dus hetgeen ik niet weet, kan vragen.

Ik realiseer me dat ik met name in angst verkeer voor een niet zeker weten en het hierin laten liggen van punten. Ik realiseer me dat de angst hierin aangeeft dat ik oordeel en dus is er verder zelfonderzoek en zelfvergeving nodig van dit oordeel als polariteit in mezelf, welke worden aangereikt door de reacties in mijzelf.

ik realiseer me dat de oordelen me opdelen in zelftwijfel in polariteit in de geest en me ervan weerhouden om mezelf vol in te zetten.

Ik zet mezelf in om de innerlijke reacties in mij te onderzoeken en zelfvergeven en zo helder te worden in mezelf, waarin en waardoor ik adem voor adem, meer en meer op mezelf kan vertrouwen, en waarin ik zie dat het mijn eigen wantrouwen en angst – dus oordeel als controle – is waarop ik reageer, en als ik deze stop in mezelf, kan ik ieder woord van een ander door me heen laten gaan in vertrouwen op mezelf in plaats van op de ander. Reactie is geen leven en dus niet zorgzaam, reactie is de geest welke het fysiek gebruikt om zich te voeden en om te zetten tot energie, en welke dus niet te vertrouwen is.

Ik stel mezelf ten doel om ‘Bernard’ door ‘Leven’ te vervangen en als Leven te zien, en hierin mezelf teven te geven door de vragen aan mezelf als leven te stellen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met proberen te begrijpen hoe Bernard niet als individueel leven bestaat, maar staat als het Principe van Leven in alles en iedereen aanwezig, en dit gegeven en de woorden die dit omschrijven door me heen te laten gaan, aangezien ik wel zie wat het inhoudt en dat het door de tijd heen duidelijker wordt in de toepassing van de principes van leven, maar dat de geest het wil bevatten en dus controleren, wat niet gaat.

Full the secret history of the universe does separation in fact exist part 5

Free interview! klik op de afbeelding

—————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/