Dag 526 – De Zelfvergeving Leven

Zelfvergeving-2Als ik naar een foto van Roos (de overleden cavia) kijk zie ik het punt waarin ik iets verkeerd gedaan heb ten aanzien van haar toen ze overleed. Echter als ik hieraan vasthoud, hecht ik me aan iets in mezelf welke ik gemakkelijk projecteer op Roos. Ik hecht me dan aan de relatie die ik had met haar en iets hierin wat ik niet geleefd heb op het laatste moment. Als ik mezelf vergeef en loslaat in de ademhaling, leef ik wat ze mij heeft laten zien. En dit is feitelijk het enige wat ik kan leven in iedere verandering die komt. Loslaten in de ademhaling door middel van de toepassing van zelfvergeving op de punten als gedachten die aanhaken als ‘relatie’ waarin ik dus een relatie leg met iets of iemand buiten mij of binnenin mij en waaraan ik probeer vast te houden op het moment van verandering.

Bij Roos heb ik het moment van overlijden als verandering gemist – althans het grootste gedeelte ervan. Ik probeerde vast te houden aan hetgeen ik gemist had door mezelf kwalijk te nemen dat ik het gemist had. Op deze manier probeer ik haar alsnog te tonen dat ik ‘van haar hield’- wat voor haar natuurlijk niet meer uitmaakt en dus, probeer ik mezelf alsnog te tonen of ‘overtuigen’ dat ik ‘van haar hield’ door mijn ‘spijt’ te tonen. Echter op deze manier leef ik niet wat het beste is voor al het leven inclusief Roos en Roos, is samengesmolten met Leven en wellicht ergens op aarde weer aanwezig als dier ter ondersteuning , nog steeds in en als Leven. Ik steun haar als Leven alleen als ik mezelf toesta mezelf als Leven geboren te laten worden vanuit het fysiek en dan kan ik er zijn – ben ik aanwezig – voor en als Leven en sta ik met en als ‘Roos’ als Leven waarin ‘Roos’ de hoedanigheid was waarin ze hier bij mij geleefd heeft als cavia.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een samenleven met dieren meer waarde toe te kennen dan een leven zonder dieren, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het woord leven aanwezig is en dat ik hierin aanwezig kan zijn in ieder moment, onafhankelijk van wie er met mij in een huis leeft/aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om de beslissing te nemen om even geen dieren in huis te hebben en in een nieuwe, stabiele woon- en werksituatie te bekijken welke dieren daar passen in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb best weer graag twee caviaatjes te willen in huis en het ‘niet leuk’ te vinden om hierin geduld op te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te bestempelen als een eenzaam levend mens als ik geen dieren in huis heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als leven niet te waarderen zoals ik mezelf waardeer als ik samenleef met een paar dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te missen zoals ik mezelf zie en ervaar met dieren om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mensen denken dat ik een eenzaam levend wezen ben die niet samen kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet samen kan leven en dit te bestempelen op en als een gedachte dat anderen dit van mij zullen denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als iemand die niet samen kan leven en met dieren, bewijs ik hierin het tegendeel als ‘zie je wel, ik kan het wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mensen die alleen leven te beoordelen als mensen die niet samen kunnen leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst als gedachte voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel in en als een gedachte dat ik niet samen kan leven.

Ik realiseer me dat deze gedachte niet compleet is en dat het is dat ik – als ik samen leef – dit wil in een situatie waarin zowel ik als een ander bereid zijn om zelfverantwoordelijkheid te nemen en dieren, die doen dit en zijn hierin een voorbeeld voor mij en ik doe dit naar dieren toe.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen over een niet kunnen samen leven met een ander mens en adem voor adem te gaan staan in en als verantwoordelijkheid voor mezelf in hoe ik ben en leef op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds onderuit te halen en kleiner te maken door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met andere mensen zonder de gehele situatie in en als mezelf in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf mezelf zie kleineren en veroordelen door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met een ander mens, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan zie ik in mezelf welk punt het is waardoor ik twijfel aan mezelf en wat dit geactiveerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en corrigeren in hetgeen waarin ik mezelf in twijfel trek en het activatiepunt hierin mee te nemen als en wanneer ik deze zie.

Ik stel mezelf ten doel mijn huisje op te ruimen en te genieten van de ruimte en tijd die ik heb nu zonder dieren en deze te gebruiken ter bevordering van mezelf in en als leven en hierin leven als geheel.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik duidelijkheid heb over werk- en woonsituatie, opnieuw te zien welke dieren praktisch passen in mijn leven waarin ik er volledig voor ze kan zijn zolang als zij leven.

Ik stel mezelf ten doel de spullen van de dieren te bewaren zodat ik deze opnieuw kan gebruiken.

Ik stel mezelf ten doel, als ik echt zeker ben toch al caviaatjes te willen in de huidige woon-werksituatie, de praktische mogelijkheden te onderzoeken en ze alleen in huis te nemen als ik opnieuw bereid en vooral in staat ben zoals voorheen om er volledig voor hen te zijn zolang als ze leven.

PENTAX ImageRoos in haar laatste weken op het aanrecht met een appel 🙂 haha die mocht ze natuurlijk niet in 1x helemaal opeten en het was zo grappig hoe ze die grote appel naar zich toetrok om van te eten.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 380 – Woordweb Roos – PROJECTIE – terug naar zelf halen

Woordweb Roos (de overleden cavia):

kwetsbaar, klein, zichzelf, geen angst voor wat anderen vinden van haar, niet eenzaam maar aanwezig in/als zichzelf, comfortabel in haar eigen lichaam, niet alles begrijpend, niet lettend op haar omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met kwetsbaar, en haar als kwetsbaar te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met klein, en haar als klein te zien, als zijnde kwetsbaar als heel klein caviaatje, waarbij ze het haar verliest en er alleen een klein lijfje op dunne pootjes rondloopt in een wereld waar mensen veel groter zijn en niet opletten wat er voor/onder de voeten loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met geen angst voor wat anderen vinden van haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet eenzaam maar aanwezig in/als zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met comfortabel in haar eigen lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet alles begrijpend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Roos te verbinden met niet lettend op haar omgeving.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van kwetsbaar in en als mezelf, in en als een verbinding als projectie op Roos als kwetsbaar.

Als ik mezelf, mezelf zie afscheiden van kwetsbaar, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan, verbind ik mezelf door te onderzoeken in mezelf wat ik als kwetsbaar ervaar waarvan ik me wil afscheiden, niet realiserende dat ik mezelf,  in en als afscheiding, juist kwetsbaar maak, en dus stel ik mezelf ten doel mezelf te versterken, door afscheiding als aannames in en als geloof in gedachten te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en mezelf hierin te corrigeren, adem voor adem.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van klein in en als mezelf, in en als een verbinding als projectie op Roos als klein.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van klein als kwetsbaar, omdat ik de wereld als groot als onoplettend ervaar, onoplettend op wat er voor/onder de voeten loopt, en als je hierin klein bent, kun je maar zo een voetstap/afdruk/indruk op je krijgen.

Ik realiseer me dat ik mezelf klein maak door voetstappen als afdrukken als indrukken van anderen serieus, aan te nemen als zijnde waar, waarin ik mezelf niet serieus neem in en als de kleine correcties die ik zie die gemaakt moeten worden als startpunt voor de correctie in het grote geheel, en hierin mezelf onder de voet te lopen, onder te schoffelen, in en als leven, in een poging mee te kunnen doen met de snelheid als positiviteit van de geest, niet ziende dat ik hiermee mezelf als leven in en als detail, niet serieus neem.

Ik stel mezelf ten doel de hele kleine correcties, in en als mezelf, serieus te nemen, adem voor adem, en dit zo uit te breiden naar buiten toe.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf in en als een verbinding als projectie op Roos als zichzelf, waarin wat ik denk te zien in Roos, ik aanneem als zijnde ‘zichzelf’, en aangezien ik dan kijk naar Roos als cavia, weet ik niet wie ik ben als zelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als een kijken naar dieren en hierin een ervaring heb als zijnde ‘zij zijn zichzelf’, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan focus ik op mijn eigen adem, raak iets van mezelf aan, van mijn eigen fysiek, en herinner me hierin, dit ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen als mezelf in en als mijn fysiek ten opzichte van dieren die ik zie als zichzelf, en hierin als beter, omdat zij geen geest-bewustzijn systeem hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te zijn kwijt geraakt in en als het hebben van een geest bewustzijn systeem, en hierin met mezelf overhoop te liggen in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb overhoop te liggen met en in mezelf, participerend in en als zelfoordeel voor wat ik zie als mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gewoonten in en als zijnde geest bewustzijn systeem af te wijzen, niet serieus te nemen, en hierin mezelf onderuit te halen, in plaats van te helen en heel te worden in en als acceptatie van mezelf, zodat ik mezelf kan vergeven en veranderen tot wat het beste is.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als angst voor wat anderen vinden van mij, in en als een verbinding als projectie op Roos als zijnde niet bang voor wat anderen vinden van haar, en dit te bewonderen in en als afscheiding van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken, als en wanneer ik een angst in mezelf ervaar voor wat anderen van mij vinden, te stoppen, te ademen, en te zien wat het is wat ik wil verstoppen; of dit iets is in de geest waarvan ik al weet dat het niet helemaal klopt, of dat het een angst betreft om op te staan in en als mezelf, en hierin op te vallen aangezien ik sta, welke eventueel reacties op kan wekken in anderen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet eenzaam maar aanwezig in en als mezelf, door Roos te verbinden met wat ik zie als niet eenzaam maar aanwezig in en als zichzelf waarin ik vervolgens in deze projectie op haar als wat ik zie als niet eenzaam maar aanwezig in en als zichzelf, te kruipen, waardoor ik zelf dus niet aanwezig ben in en als mezelf en dus eenzaam, maar in plaats hiervan aanwezig in en als de geest in een projectie op als verbinding met Roos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met Roos te verbinden in en als projecties van wat ik zie als zijnde haar, en hierin mijn interpretatie in en als geest bewustzijn systeem op haar te leggen, en hierin een verbinding te leggen, welke feitelijk slechts een verbinding is met mijn eigen projectie, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbinden met mijn eigen projecties in en als de geest, door mezelf met Roos te willen verbinden in en als een projectie van wat ik zie als zijnde haar, in een poging mezelf niet eenzaam te hoeven voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid in stand te houden door verbindingen als relaties te leggen in en als projecties in de geest op het leven om mij heen, in dit geval op Roos, en hierin afhankelijkheid in mezelf te creeren van de ander, welke feitelijk slechts een afhankelijkheid is in en als de geest, van mijn eigen projecteis als relaties als verbindingen in en als de geest, met en op een ander als leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van mijn eigen geest, in en als projecties, relaties en verbindingen, en hierin mezelf op te liften, uit te lichten, de geest in, waarin ik niet meer aanwezig ben in en als mijn fysiek, in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen ten opzichte van dieren door in en als de verbinding in en als de geest te gaan, welke feitelijk mijn eigen projecties zijn op wat ik zie in en als de geest in dieren, en hierin mezelf af te scheiden van mezelf in en als klank als expressie, in en als mijn fysiek, en deze ‘aan te hangen’ in het dier, die wel aanwezig is in klank in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aan mijn projectie op het dier te gaan hangen in en als verbinding als relatie in de geest, en hierin een aanhangsel te worden van het leven in en als fysieke expressie.

Als ik mezelf zie verdwijnen in interpretaties als projecties als verbindingen in de geest op het dier, dan stop ik, ik adem. ik breng mezelf terug in mijn fysiek door in de adem te gaan, me te verbinden met mijn eigen stem, mijn eigen stem te voelen fibreren in mijn lijf,  en door mijn eigen vlees aan te raken.

Ik stel mezelf ten doel in en als mezelf aanwezig te blijven en mezelf terug te brengen steeds als ik bemerk dat ik in de geest verdwijn, adem voor adem, dag voor dag, en hierin te zien wat het is dat ik in verbinding mee wil blijven in de geest, welke waarde ik hieraan hecht en welke angst hieronder verborgen ligt, en zodoende, zelfvergevingen toe te passen op deze aanhechtingen als verbindingen in de geest, in en als adem en/of klank mezelf brengend in het fysiek.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van comfortabel in mijn eigen lichaam door deze comfortabele toestand te verbinden met Roos als dier, in en als een projectie in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van comfortabel zijn en als mijn fysiek, door mezelf te verbinden met projecties in de geest, en via deze projecties als interpretaties, als verbindingen als relaties, te verdwijnen in mijn eigen projectie als aanname van wat ik denk dat de ander is, welke ik ervaar als ‘verdwijnen in de ander’, maar welke feitelijk een verdwijnen is in en als mijn eigen projectie.

ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik ervaar te verdwijnen in de ander, te stoppen, te ademen, en te onderzoeken wat ik aanneem in de geest als interpretatie van wat ik zie, waarin ik vervolgens verdwijn, zodat en waarin ik zelfvergevingen toepas op de verbindingen die ik hierin leg in geest, in en als mezelf, geprojecteerd op iets of iemand, in dit geval een dier, buiten mij, waardoor ik mezelf oncomfortabel ga voelen in en als mijn eigen fysiek, wat komt doordat ik verstrikt raak in mijn eigen interpretaties in de geest, waarin ervaringen als reacties getriggerd worden/omhoog komen, welke ik vervolgens onderdruk, mijn fysiek in druk, waardoor en zodat ik niet meer aanwezig kan zijn in mijn eigen fysiek, en dus niet meer comfortabel kan zijn in mijn eigen fysiek, weggeduwd door de krampen als constricties als aannames innen als de geest.

Ik realiseer me dat dit nogal wat lagen bevat, welke ik niet 1-2-3 heb ont-wikkeld, en dus, stel ik mezelf in verbinding in en als aanwezigheid in geduld met mezelf in het wandelen van de deconstructie in en als de geest, welke niet voor niets minimaal 7 jaar – 2555 dagen van schrijven inneemt.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet alles begrijpen door niet alles begrijpen te verbinden met Roos, en me hierin beter te voelen dan Roos in en als een geloof dat ik meer begrijp dan Roos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als een projectie op Roos van Roos die niet alles begrijpt, zodat ik me beter kan voelen in en als mijn eigen projectie, beter dan wat ik zie in mij als ‘minder’ als ‘niet alles begrijpen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als minder te zien als ik niet alles begrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in dit alles willen begrijpen als een mogelijkheid om me beter te voelen, het leven in en als het fysiek te missen, niet te zien voor wat het is, waardoor ik een essentieel moment in en als leven, in en als transformatie als moment van de dood, heb gemist, waarin ik mezelf juist minder voel als ‘niet alles begrijpen’ als ‘niet alles zien’.

Als ik mezelf zie participeren in een reactie ten opzichte van een ander die niet alles begrijpt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dat ik er dus een oordeel over heb, dat ik dus niet gelijk sta aan iets niet begrijpen, en dat ik dus onderzoek moet doen in mezelf waarmee ik bezig ben in en als de geest, want ik ben energie aan het genereren, welke me verheft.

Ik realiseer me dat zolang ik me verhef in de geest in en als polariteit in creatie/generatie/genereren van energie, ik geen toegang tot leven zal hebben, en dus niet zal zien in en als leven, en dus leven zal missen, hetgeen ik juist niet wil.

Ik realiseer me dat, ik liever opsta voor het leven van een caviaatje dan voor het leven in en als mezelf, waarin er eerst een moment van negeren moet plaatsvinden voordat ik opsta en beslis, nu is het genoeg.

Ik sta mezelf toe op te staan, waarin ik me realiseer dat opstaan voor/door leven van een caviaatje gelijk is aan opstaan voor leven als mezelf; opstaan voor leven is opstaan voor leven.

Ik stel mezelf ten doel op te staan voor leven en mezelf als leven hierin serieus te nemen, door te onderzoeken en zien, realiseren en begrijpen waar en hoe ik me keer op keer afscheid en afgescheiden heb, waardoor ik keer op keer ervaar afscheid te moeten nemen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van niet letten op mijn omgeving door niet letten op mijn omgeving te verbinden met Roos in en als een interpretatie dat Roos niet let op haar omgeving.

Ik realiseer me dat Roos aanwezig is in haar eigen fysiek, en hierin op en als zichzelf let en voor zichzelf zorgt.

Ik realiseer me dat ik me heb afgescheiden van mijzelf in mijn eigen fysiek, door op de omgeving te gaan letten, in en als interpretaties in de geest, en hierin controle probeer uit te oefenen op mijn omgeving, aangezien ik in angst verkeer, aangezien ik in de geest verkeer, en in de geest is het niet veilig, want daar kan alles zomaar ineens verloren worden, aangezien energie niet constant is, en dus moet ik dit als ervaring in mij, beschermen, en dus, moet ik goed opletten op mijn omgeving.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf op zie letten op mijn omgeving, wat nogal vaak voorkomt, te stoppen, te ademen, en hierin te zien wat het is dat ik graag wil behouden in de geest en dus denk te moeten beschermen, als zijnde, wat doet me ‘goed’ of ‘veilig’ voelen in de geest, in en als een geloof van ‘dit ben ik’, zodat en waarin ik me gewaar word van mijn controle in en als geest bewustzijn systeem, in en als gedachten als aannames – namen geven aan wat ik zie – gemanifesteerd in en als ervaring in en als mezelf, zodat en waarin ik mezelf hiervan bevrijd, en mezelf hierin vergeef, adem voor adem, zodat en waarin ik aanwezig ben in en als de adem.

Desteni-I-Process-Lite – free course to start learning how to bring yourself back to self

*

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

Dag 378 – Loneliness-1

Dag 379 – Sexual Desire

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

The evening before Roos died, I was participating in knowledge and information. And within this, I was not able to physically see what was going on and what was needed in that moment. I even believed that I was doing the right thing, altough I was not comfortable with and as myself that night. I believed ‘I had to put some lines’  and within this, put her back in her living space and decided to not check on her for one time. Several patterns came up in this, and I was gone, in and as the mind, going to bed. I felt a rush of adrenaline, I woke up 6 times. Oeps now I see, as I have noticed before, when there is coming up this adrenaline, I am doing something and/or want to do/want to say something in and as self-interest, in and as the mind. This time, I didnot even see this as a signal, I assigned it to a work-out lesson that I had that evening. I missed a lot; the mind was pretty much in control.

Afterwards there was no participation in guilt. I have participated in guilt many times, where actually I know that I am doing something in and as self-interest, but I decide to do it anyway with several reasons for it, and afterwards I experience guilt, in where the guilt gives somehow a better feeling again afterwards about doing this. The interviews of the Atlantean about guilt explain this very clearly. In this situations, when this happen, in the moment I am not really clear I am doing things in self-interest, but afterwards I see, oh yes of course, shit, that was not cool at all.

For the second time now since the starting of walking this process, I make a huge mistake within a believe that I was doing the right thing. So afterwards it’s like, wtf, where was I? How could I ever have done/have missed this? I was in knowledge and information. In knowledge and information, it was not such a bad solution to put her back in the space around her hutch, but it was a bad solution, because I look from the perspective of my own mind in and as memories, and place this on the moment in and as life here, and so I miss life here in the moment as myself.  I do not physically see what is going on, what is needed, I am not physically walking with the other being in and as myself, actually I am not here physically, but busy protecting myself in and as the mind in patterns that are triggered……participating in knowledge and information, trying to protect myself in and as these patterns. And so for this one specific moment, it was a bad solution, it was not best at all.

If I stop protecting myself in and as this patterns as memories, I have to see in these whole patterns, how I was in mistake in this my whole life, participating in and as control in the mind, and of course, the mind does not like this, and so, ‘throw up’ a huge protection mechanism, to try to survive in and as these patterns in and as a belief of having done and doing the right thing, and within this, harms life in general, from myself, from everything and everyone, and in this specific case the life of Roos. To become clear on this is the Gift of Life by Roos.

So, this whole pattern is opening up now. Because I can and do not will allow myself anymore to stay in this compromising patterns. It did manifest and manifests in very small things, and I somehow always put it back under the carpet, which was possible because it was so small, so ‘not seen’ and so ignored, by from my perspective, everyone around me where I grew up, and within this I gave the mind space to use this to ignore it myself in a way. Like half seeing it, working with it, and half allowing it as a backdoor. Because, if I decide to not accept and allow myself to compromise myself anymore, the consequence is that…..I stand alone.

And within this, the system and emotion of/as loneliness is showing it’s face.

*

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to protect myself in and as knowledge and information in and as the mind, in and as memories or solutions from different situations, which I use now to put on this situation in and as knowledge and information, without seeing physically in and as this situation in and as this specific moment, as what is going on specifically in this moment in and as the physical.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use knowledge and information as a way to protect myself from being here, in and as the physical, in and as a eventual not knowing what to do and how to approach in and as the mind, which gives an experience of uncertainty and maybe even desperation in this, and so to stay out of this experience in and as myself, I use knowledge and information to direct myself, out of the experience in and as the mind and to direct the situation in and as the mind into my own approach of control, which leads to an ignorance of the specifity of life in and as the living moment, in and as breath.

When and as I see myself going into a memory as knowledge and information, to search for a solution to face a specific situation in and as this physical reality, I stop, I breathe.

I realize that I am facing a situation that I donot know how to approach, and that I tend to reach to memories in and as the mind, to keep me out of this experience of ‘new’, of uncertainty, as never have done before.

I commit myself to allow myself to stay in and as a new situation in and as an experience of uncertainty, as only in and as this uncertainty, I will be able to find a new and living approach in and as a support of and as life, and within this, find the solution of life, in and as breath, in and as myself or eventual with the support of another being, to not give up on life anymore just because I don’t know how to do things but instead of this, stay here, breathing through the uncomfortability of the experience of uncertainty, seeing how to walk from here and taking time in and as this moment to be or become specific as aware of what is going on, and investigate and self-forgive in writing and/or out-loud the uncertainty and nervousness that is coming up in this approach inside myself, as I see, realize and understand that I keep myself locked in this pattern if I listen to the energetic experiences inside myself.

File:Uncertainty principle.gif

(Uncertainty Principle – Wikipedia)

Destonian Wiki

For Education and Support click on the links.

—————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

When and as I see myself going into ignorance of someone who is asking for my attention, I stop, I breathe.

I realize that I step automatically into a pattern of ignorance, before I have even seen what it is that is asked for.

I realize that I cannot see what is asked for, if I ignore the one that is asking something and/or if I ignore what is asked.

I realize that I fear something within this moment, that I can investigate within myself, but that in this moment, I need to put my awareness to the being that is asking me something, without paying any attention to my own preference in relation towards the being that is asking for attention or to my own preference in relation to activities that I would like to do or not do.

I realize I turn my own attention around and within this, place it into self-interest related to preference within this, instead of placing my attention to the being, tp life, that is asking for it.

I commit myself to breathe, and within breath, turn myself to the being that is asking for attention, within the realization that the being may need something from me in that specific moment. I listen and see what it is that the being asks me, and if I don’t understand the question within, I just stay here and breathe, I eventual apply self-forgiveness on what is coming up inside myself. If I do understand the question within, I see within myself what it is that I can do, what is my potential, what is practical possible, what is my self-will and what is my self-interest, and what is it that I see as best for all.

When and as I see myself going into reaction about poo on the floor or other dirt that I need to clean up, I stop, I breathe.

I realize that I fear to become overwhelmed by dirt, which is actually dirt as energy as energetic reaction in and as the mind, and within this, physically paralyze as not being able to clean it up.

I realize that I have programmed reactions towards poo or dirt that I can stop and investigate inside myself.

I realize that the mind is putting up patterns as ideas as sabotage as control, and that within this, I believe that I need something to protect in and as myself, which is not so, it is just energy that wants to stay alive in and as a compromise of life in and as the physical substance, as this is the only way that energy can exist because of it’s dependency on the physical, on substance.

So I realize that I compromise life when I listen to the call for protection in and as the mind.

I commit myself to approach the dirt as poo on the floor in common sense and see how I can prevent it in common sense without compromising as controling the expression of life within this, and for rest just clean it up.

i commit myself to clean up the energetic dirt in anda smyself as existing energetic reactions, by investigating, stopping, and applying self-forgiveness and self-corrective application.

When and as I see myself, in any situation, going into preference in relation towards living beings, I stop, I breathe.

I realize that this is pre-programmed and based on energy, visible in appearance, looks, smell, noise, taste, feelings, ideas etc.

I realize that I become blind and compromise (myself as) life, when and as I follow my preference, and that this will lead to harm life within it, where life is equal, in and as the other as myself.

I realize that this is automated and so that it will take time to walk through this patterns ans stop and self-forgive the specific patterns of preference.

I realize that, with trusting on preference, I seperate myself, I ignore life, and so, in and as seperation, I isolate myself, and so create my own experience of loneliness.

I commit myself to stop and investigate preference when this is coming up inside myself, in relation towards a living being, and see within this what it is that I seperated myself from.

I commit myself to investigate the experience of loneliness further on and within this, go on listening to the Atlantean video’s about the system and experience of Loneliness, as a support.

When and as I see myself going into preference for activities to do, I stop, I breathe.

I realize that I as the mind prefer specific activities to feed the energy in and as the mind, and feed the energy by creating resistance towards activities that the mind dislike, as for example cleaning up the house.

I commit myself to make each activity as comfortable as possible, which starts with my own approach of and awareness in the activity needs to be done.

I commit myself to investigate my own reactions towards specific activities, to see what it is that gives the resistance, so that I stand up equal to my own control and self-manipulation within the resistance, which harms life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to harm myself in and as life, by controling and manipulating myself in and as a preprogrammed and a developped programmed pattern of preference towards beings and activities, and within this do harm to another life as life in general.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have compromised and harmed my physical body in and as a believe in self-manipulation and self-control, in and as preference in and as the mind, wherein the harm towards my body makes me feel so tired and exhausted that I use this as an excuse to continue with the pattern in and as the mind, in and as preference, wherein I am no longer physical able to do the labour that I do not prefer as dislike in and as the mind, and so keep myself alive in and as preference in and as the mind, and wherein I even experience myself as unable to listen and give attention to someone thats askes for my attention and eventual needs my support, or just simply wants to express as self.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to squeeze myself in and as my physical body and take my own breathe away, by living in and as the preference in and as the mind, just as how we squeeze and take the breath away of the Physical Life on Earth for the benefit of the preference in and as the mind consiousness system existing in each human being.

I commit myself to stand up in and as awareness to educate myself and humanity in how we function as a mind consciousness system in and as preference as self-interest, which is leading to the destruction of life on earth, which is something that we need to stop as soon as possible and change into support of Life in and as the physical in equality and oneness, which starts within ourselves.

I commit myself to move on with writing, investigation, self-forgiveness and self-correction, to see where and how I specificely harm my own physical body towards the state of exhaustion, related to the idea of preference in and as the mind, where in I realize that this is a way to walk during time, through unpleasant experiences of exhaustion where in I will tend to mislead myself in and as the mind, and so I need daily application of and as myself to support myself within this, where it is only in this daily application that I will be able to change, day by day, breath by breath, in and as small steps.

I commit myself to investigate within myself what is self-interest, what is preference, what is self-will and what is best for all, as as long as I do not have a clear perspective on and as myself in this, I am not able to be clear towards life in and as myself, but will start compensating the compromise I have made in myself at first hand existing in and as self-interest, and so mixing up self-will and self-interest and within this not seeing and so not acting as what is best for all life.

I realize that this is what Roos is standing for as Life, as she was always clear in and as herself as who she is and what she wants, without acting differently towards others in and as hiding something, and so she was even more clear when she became bold and walked around through the whole house, small and vulnerable, and at the same time being strong in and as herself as life. Not making compromises towards self as life.

The Gift of Life by Roos.

Full atlanteans the beginning

Atlanteans – The Beginning

—————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

PENTAX Image

Day 374 – How Every Breathe Counts

In the beginning when Roos came to me with her mother (some one brought them to me), she was not my ‘favorite’. She reminded me of patterns that I react on in myself, Of course I took care of all the physical needs from the beginning and ‘liked’ her as an animal, but there was something that I kept distance in, I ‘let’ her in a way. Her mother was ‘my favorite’ and it always seemed that Roos took care of herself, that she did exactly what she wanted without ‘paying attention’ on her surroundings and that she didnot need so much attention, although she was very present herself. In the last year of her life, it came to my awareness that she also wanted to have some ‘extra attention’ as some support in her expression. So we started this, I made a flower remedy for her, as I do sometimes when an animal needs some assistance. And from that moment we walked together and it was really fun. She became old, and lost her hair, so I had walking a very little, half bald quinea pig in the house. She lost her ‘beauty’ as her pelt. I took her with me more often and after eating and treatment for her hair, she was sitting against me, and she liked it to sit like that, I think also because she had less hair, so some hands around her gave some warmth and protection. Within this, I started seeing her, and seeing her means really liking her expression. Sometimes I had reactions on her bald appearance, and sometimes I had reactions on her poo all through the house.

This point of preference is related to the evening before she died. Because I was looking into myself, would I have ignored Roy (the male quinea pig) the same for one moment if he would ask for my attention so prominent? Would I not check on him one more time before going to bed? As I see it, the answer is no. So, to my shame, I notice that preference has played a role in my behaviour of self-interest as ignorance the evening before Roos died.

Which leads to my behaviour of preference towards human beings, especially related to my mother, and my ignorance in this towards her callings for attention. My behaviour in preference towards ‘males’ which I see as more ‘relaxed’, and from which I want attention, and in this ignoring the attention from the female who was prominent around me (my mother) and or males who are showing this behaviour. Placing my trust in males who are not asking for attention, where I see this more ‘relaxed’ as more responsible, from which I see now, this is all just an appearance and interpretation, they have not yet taken responsibility, and putting my trust in them, has always lead to compromising myself as a betrayal of myself, ignoring myself in and as self-honesty. All because of getting away from ‘too much attention on me’ from the female in my life as my mother, to which I reacted so much that I did not see another option than ignoring and walking away, and within this, of course, wanting attention form another being.

And so, I reacted in and as these points towards Roos, the evening before she died:

Preference, which I was busy correcting with Roos, but did not yet stop completely.

Getting away and ignoring too much asking for attention from a female (or male with the same behaviour)

Reactions on her poo in the house that was thinner and more that evening

*

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let play preference a role in my behaviour as care-taker for Roos the quinea pig, the night before she died, and within this, made a decision in self-dishonesty to not look at her for one time before going to bed when she was lying quiet under the hay and to not listen to her persistant call for attention before she jumped into the hay and became quiet, and so ignoring life as myself as self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stop, ignore and walk away form persistant asking for attention, out of a pattern of ‘closing myself of’ when a female (or male) is asking too much attention in which I do not know what she (he)  wants from me, and instead of breathing, staying here, and really listening and seeing and within this finding out what is going on, I automatically walk out and close the doors, locking myself in, into my own space, and locking everyone else out, to not face this uncomfortable insecurity of not knowing what the other living being wants from me.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to really listen to Roos right before she died, and within this, missing her gift of life towards me of giving me the opportunity to stop my patternal mind-behaviour and being here with her, receiving what she wants to express unconditionally in and as life, although I maybe do not understand her completely.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, because of not accepting this gift of life and failing in taking care of her in the last moments of Roos the quinea pig, to not feel worthy to accept the gift of life anyway, which must be build up in this way, in and as an experience of so much ignorance and fear of failure within this, that I feel like unworthy to accept the gift of life towards and as myself and within this, prefer to fail on forehand.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to prefer to fail on forehand out of fear of failure.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel unable to accept the gift of life by stopping the automatic energetic reactions in and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel unable to hear and understand what Roos wants in that moment of persistant asking for attention, and so rather lock off than opening up, not seeing, realising and understanding that just because of locking off, I will be unable to see what is here, and just because of reacting in and as this locking off, I keep myself locked in as encrypted in and as my own mindconstruct, just as it is constructed and set up as a system to keep me as a human being prison and in control, in and as the mind, to keep me away of standing up in and as life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to listen to the signs as encryprions of the mindsystem in what could have been a moment of awareness, sharing and real care-taking in and as life, and within this, looking away from my own potential in and as life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself afterwards for looking away from my own potential in and as life, and in this again, looking away from the gift of life that is still here, given by Roos with her life, as something that I can decide to accept in every moment of breath and so change myself within this breath by breath in and as self-forgiveness and self-correction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that it is ‘too bad’ what I have done, and so feeling unworthy to decide to change, instead of seeing, realizing and understanding that this experience of ‘too bad’ – in Dutch ‘te erg’, is an experience in and as enERGy which makes me feel like ‘te erg’ as ‘too bad’, and so keeping myself enslaved again in and as these enERGetic reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see males who are not asking for attention, as more relaxed as not asking for attention and translate this as more responsible, and so seeing ‘relaxed’ and ‘not asking for attention’ as responsible, in which I start wanting the attention of these appaerently relaxed beings, and within this walking out of my own self-responibility as a female in and as compromising myself to get from and give attantion towards males who are relaxed as not asking for attention, where in this case, I compromised the life of Roos as a female quinea pig who was asking very persistant and prominent for my attention by going into reaction in and as the mind and within this, missing out on the request of life.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to accept the attention I get from females and/or males who are asking for and also within this, giving me a lot of attention, but instead of this, out of a feeling of being uncomfortable and ‘not knowing what to do with it’, turning myself towards males who are not giving attention at all but walk out in and as self-interest, although their intention is ‘good’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to trust on intention – which is in and as the mind – instead of on practical daily interaction and physical proof.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like all the poo on the floor, the night before she died, which I used as a reason for putting her in her own space with some wood before it for that evening.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let myself get distracted by the poo on the floor that became more that evening and thinner, and reactions in myself on this as being dirty and not hygienic, and within this going into control in and as the mind and within this, not listening to Roos, asking for my attention.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like getting overwhelmed when the house gets too dirty, and at the same time having difficulties with pushing myself to clean it all up, and so within this, I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear getting overwhelmed by myself in and as the mind with no physical moove anymore as cleaning up the house, within and as an experience of it as ‘being too much’.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to see, realise and understand that the thoughts and reactions in and as the mind, is what is getting me really dirty and not some poo on the floor in the house which I can clean up afterwards.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel unable as it ‘being too much’ to clean up all the dirt in and as the mind, and so fear getting overwhelmed by it, and from that being unble to physically move, and so instead of stopping the dirt in and as the mind, in and as reactions, I suddenly start controling the dirt on the ground in the house, existing in and as fear that otherwise it will never stop and so become too much for me, which is a projection of experiences of myself in and as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to project my experiences in and as the mind, on the physical existance, and within this, controling life in and as self-expression in and as the physical.

*

So far for today.

I will walk the point of lonelyness / fulfillment and specialness / making relationships personal in blogs to come, as well as self-commitment statements.

PENTAX Image

—————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Day 374 – How Every Breath Counts

(written sunday evening – uploaded on monday)

This week I faced a point of how every breath counts, and how a decision of ‘not being here for a moment’ can harm another life. As in this specific moment I decided to not be here for Roos the quinea pig, who was persistant asking for my attention, and I misinterpreted this, which was because I was not here but instead in the mind in and as an experience of ‘not now for a moment’ (‘nu even niet’). Last months we had build a relationship in trust, and when she came to me walking in the kitchen, I took her, or I walked with her and gave her one more piece of food, things like that. This evening it went on and on and I suddenly decided that ‘it was enough’ for a moment after all the intense care-taking for the animals and their physical condition last weeks; I became irritated by her poo that was laying in the house and was becoming a little more thin, and for the rest, actually for no specific reason. So I took her back several times, and when she did not stay in her place, I put some wood before it. Even then she was making some noise to get my attention, I registrated this but ignored this, seeing this as a way to let her become quiet (which is actually turned around, as I should become quiet in this). She suddenly jumped in the hay, and became quiet. And I became quiet as ‘satisfied’ too. I decided for one time not to check on her, as I ‘did not want to start it all over again’.

Next morning, Roos was lying on her back in the hay, very cold, not able to move. She was barely alive and I took her out and gave her a more comfortable place.  And suddenly the whole picture became clear. She wanted to get my attention because she was going to die (she was old and I knew this was coming some day). And I ignored this somehow. Slowly this dripped into my mind, how I was not here for her, how I ignored listening to her for several reasons/reactions inside myself, in and as patterns in the mind. How through this, I missed out seeing if she needed some assistance, to lay down comfortable, and I missed out her expression in that moment. Maybe I would not have understood that she was going to die, but we could have sit together for a moment and I could have seen if she needs assistance. She did exactly what she always did to get my attention, only more prominent and persistant, as this is what we build trust in, what she could trust me on, that I would listen to her, as I did all the time. However in this crucial moment, that she could perhaps not take care of herself anymore and may have needed some assistance, or just only wanted to express herself for the last time to me, I looked away; I looked in and as the mind instead of looking to Roos in and as her physical expression.

It is not acceptable to miss a moment of breathe; one cannot be trusted if one miss moments of breathe. It seems a very small point which can be questioned as ‘my interpretation’, but I notice in myself that this is a crucial point that has different patterns related in it, and it’s a confrontation with and as myself, a face to face with who I am and who I am not in every moment. I cannot yet be trusted as life, and Roos has suffered from this; and I am suffering from this, and so everyone is suffering from this.

Roos would have died anyway the same day, that is not the point. The point is a deliberate decision of not being here for a moment to listen unconditionally to who has placed/is placing trust in me and is asking for my attention.

There are, as I mentioned, patterns in it, and I will walk through this patterns one by one to become responsible for this points within myself so that I can correct myself in this and stand up in this, to become trustworthy, every day a little more.

(Note – afterwards I see that i made a decision ‘to let her for a while’ out of knowledge and information; and within this I was believing I was doing the right thing, and so approached her and the situation in and as knowledge and information, and within this, these patterns were all going to play a part, and I was not able to approach her physically and so missed an important point/moment in and as support, for myself and for Roos. I will walk this also in another blog, it may be in Dutch again).

Roos gave me a very tough lesson in this, just as her mother did when she died. Everytime an animal that I take care of, dies, I face points in myself that need correction, that are very deep down rooted in myself, and that I do not really want to see and so ignore, which leads to the ignorance of life. As shown in this event. These two quinea pigs were really prominent in this. Which could have been different when I am here, in and as breath, in every moment, in and as the physical instead of in and as the mind, constricted in patterns. Which is only possible if I totally face myself as who I am, who I have become. Because if I do not face myself in the darkest night, I will not be able to change myself, which will always lead to harm as ignorance of another life and/as life in general.

I feel like I can mourn about this over and over again, but this will not change anything, not for Roos, not for me, not for anyone and so this will not be of assistance to life. I only compromise my own body in this, as I feel I am already doing. In this event of her death, Roos gave me the opportunity to really see how every breath counts and what the consequenses are of not being here in every moment because of being constricted in the patterns of the mind. And it’s up to me to decide Who I am in this; am I giving in into emotions and regret, or am I standing up and transform it into a gift of life? Am I accepting the gift of life that she is giving me with her life and that I ignored right before she died? Am I really stopping myself in and as self-interest as reactions so that I do not feel the need anymore to stop as control the expression of life?

Thank you Roos for living with me. I really enjoyed it.

Related blogs:

Inconsideration & Consequence

Mourning as Excuse to have Pity-Party

Two Dutch blogs about Roos:

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

For assistance in walking the mind-patterns:

Desteni-I-Process – Lite (free course)

Desteni-I-Process-Pro

Walking in self-support with a buddy is really a support to stand up in the process of facing self in self-honesty.
*
PENTAX Image
PENTAX Image
Roos (brown) en Vrouwke Bep (her mother)
——————————————————————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

Dag 372 – Roosje is dood

Een paar dagen verder, na het uitschrijven van zelfvergevingen op de meest prominente ervaring en wat gesprekken met een paar mensen over mijn ervaringen in de dood van Roosje. Er komen een aantal punten in deze gebeurtenis naar voren en ik ga relaties leggen in de onderlinge punten waarin ik een verhaal maak van de gebeurtenis en hierin emoties creeer en dat is niet effectief om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de punten. Dus ik benoem de punten los van elkaar, zodat ik er los van elkaar, mee kan werken. Alleen op deze manier ben ik in staat om verantwoordelijkheid te nemen voor de nalatigheid die verscholen ligt in deze gebeurtenis.

Feiten:

Roosje rent onophoudelijk naar de keuken en naar mij toe, waar ze normaal gesproken heen rent als ze eten wil, en soms de laatste dagen vast op het tijdstip dat ze een middeltje krijgt in een spuitje in haar mondje voor haar vachtje, wat ze lekker vindt.

Ik scherm haar woongedeelte af met 2 planken, ze rent heen en weer en maakt nog geluid, om vervolgens het hooi in te duiken en zich niet meer te laten zien.

Ik hoor haar 1x, iets later die avond, met Roy knorren, die in het gedeelte wil van het hok waar Roos zit, maar dit wil ze niet; een ‘gesprekje’ tussen hun samen die ze elke dag op deze manier voeren: wie gaat waar zitten.

Ik geef geen extra eten meer die avond, heb Roy even opgepakt en weer teruggezet, en niet meer bij Roos gekeken.

Ik ga ’s nachts naar de wc, ik luister even of ik iets hoor; ik hoor geen geluid.

De volgende ochtend 6.00 uur kom ik beneden en hoor ik wat bewegen, anders dan anders, in het hooi, ik kijk, en zie Roos op haar ruggetje liggen. Ik pak haar op, ze is afgekoeld en beweegt niet meer; ik kijk in het licht en zie haar nog ademen, dus leg haar in een bak met hooi en een doek op haar zij, hier ligt ze, knippert af en toe met haar oogje, trappelt af en toe in de lucht of schudt een paar keer haar hoofdje. Rond 10.00 uur ga ik weg naar werk, ik kan niets meer doen en er is geen vervanging; Roos beweegt steeds iets minder maar ik zie haar buikje nog op en neer gaan, dus ik laat haar liggen in de doek met ruimte om haar hoofdje om te ademen.

Rond 19.00 kom ik thuis en is ze dood, maar nog niet helemaal stijf. Ze ligt er nog precies hetzelfde bij, geen opgezet buikje, en een heel klein drupje slijm uit haar kontje, oftewel het lijkt een rustig sterven te zijn geweest.

Mijn ervaring:

Die avond:

Ik voel me enorm chagrijnig, zonder aanwijsbare reden.

Ik beslis Roos en de andere diertjes even te stoppen in het aanhoudend naar me toe komen voor eten/aandacht, voor zover ik kan zien.

Ik beslis 1x geen drankjes te geven en de volgende ochtend weer verder te gaan, aangezien ik er geen noodzaak in zie deze avond.

Er komen gedachten op als ‘nu even niet’ en ‘zo kunnen ze eindelijk even tot rust komen, dat is goed voor ze’ en ‘ik ga even niet kijken anders activeer ik het weer’.

Een genoeg hebben van (het oprapen van) de drolletjes door het huis, welke natter worden, welke ik als ‘vies’ ervaar als ze overal liggen.

Onrustig slapen, 6x wakker worden zonder aanwijsbare reden met een ervaring van adrenaline in me, die ik wijt aan de vrij intensieve sportles die ik die avond gevolgd heb.

De volgende ochtend:

Aha, daarom was ze zo druk, als een soort laatste opleving voordat ze gaat sterven.

En later, opeens verdriet als ik haar aanhoudend naar me toe komen weer voor me zie en hierin gedachten ga creeren dat ik het verkeerd gezien heb, iets gemist heb, het niet goed gedaan heb, teveel met mezelf bezig was, haar in de steek gelaten heb, voor mezelf koos op het cruciale moment, en hierin een afvragen wat ze kwam doen, of ze me gedag kwam zeggen, of waarschuwen, of bedanken, of gewoon naar me toe kwam voor nog iets lekkers, of gewoon even bij me wilde zitten, hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen, of ik haar had moeten/kunnen ondersteunen.

Feiten hierin:

Ik weet niet wat ze kwam doen, ik weet niet hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen. Ik weet dat ze tot aan haar laatste dag heeft rond gerend, gegeten, gecommuniceerd heeft; aanhoudend naar me toe kwam, en vervolgens het hooi indook en zich niet meer heeft laten zien of horen.

Punten voor onderzoek die ik in de loop der blogs wil uitwerken:

* Mijn reactie op aanhoudend aandacht vragen.

* Een beslissing hierin van ‘nu even niet’ en een vasthouden hierin aan zelfzucht waardoor ik niet meer zie om me heen en hierin een ervaring dat ik iemand laat vallen.

* Angst dat iets ‘teveel wordt’ en nooit meer stopt, en dus stop ik het.

* Oordeel op mezelf dat ik niet gehoord/gezien heb dat ze vlak voor haar sterven was en/of wat er uberhaupt was waarvoor ze naar me toe kwam.

* Oordeel op mezelf dat ik niet onvoorwaardelijk aanwezig was in het moment en een denken hierin dat ik dit al wel zou moeten zijn/kunnen.

* Oordeel op mezelf over een niet voldoende begeleiden bij het sterven van de diertjes.

* Ervaring van gemiste kans om deze laatste uren met Roos te zijn en dit ‘met haar’ te wandelen en hierin het punt van samen – alleen staan.

* Ervaring van falen in communicatie met dieren

* Mijn relatie met dieren in het algemeen

PENTAX Image

Roos en Roy

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/