Dag 505 – Roy de boy

PENTAX ImageRoy de cavia is zondag overleden. Hij had al ruim een jaar extra ondersteuning voor zijn nieren en blaas met kruiden en sinds een aantal maanden leek hij tevreden als ouder mannetje die veel sliep en nog lekker veel at. Sinds een aantal weken had hij staar aan 1 oogje gekregen. De laatste week zag ik dat hij richting sterven ging en de laatste 2 dagen at hij echt veel minder tot aan vrijwel niets op de laatste dag. Het was een week waarop ik elke dag lang van huis was en zondag was ik thuis. Hij was al buiten zijn hok gaan liggen op de grond onder de kast – ik weet niet precies waarom, ook de twee konijntjes kropen onder deze kast toen ze tegen sterven aan zaten. Ik legde een laken en een doek neer zodat hij hierop kon liggen en een soort van kussen onder zijn hoofdje had. Zo heeft hij de dag nog doorgebracht. Aan het einde van de middag gaf ik een stukje peer die hij opat met veel moeite door weinig lucht. Ik pakte hem nog even op, hij stribbelde wat tegen wat misschien net teveel was en toen lag hij slap op zijn zij in mijn handen. Ik legde hem weer terug op het laken, ondersteund door de doeken. Hier krampte zijn lijfje een aantal keren samen, ik bleef bij hem en aaide hem en zo is hij overleden. Het zag ernaar uit dat hij geen lucht meer kon krijgen.

Roy kwam uit de knaagdierenopvang in Utrecht. Hij was met twee broertjes onder een boom in het bos gevonden. Ze zijn uiteindelijk apart geplaatst bij verschillende huisjes. Ik had destijds Roos de vrouwtjescavia alleen in huis nadat haar moeder overleden was en Roy is erbij gekomen. Het zijn nooit dikke knuffelvriendjes geworden in de zin van dat ze tegen elkaar aan lagen – ze waren eerder altijd een beetje aan het kibbelen over de favorietje plekjes. Het was een gezellig levendig koppeltje die door het huis naar de keuken wandelde als het tijd was voor groenvoer, met name Roos was hierin de aanvoerdster.

Nu zijn er geen dieren meer in huis om voor te zorgen, dat is vreemd. Het meeste vreemd is het ’s ochtends als ik opsta en als ik naar huis ga. Gisteren merkte ik op weg naar huis dat ik me enigszins haastte om naar huis te gaan, voor de dieren en toen realiseerde ik me dat ze er niet meer waren en dat dit dus een ervaring van haast had gegeven. Om ze eten te geven, om bij hen te zijn en ook doordat het flink wat tijd innam om voor ze te zorgen. De laatste 12 jaar hebben er altijd knaagdieren in en om het huis gewoond (konijnen en cavia’s en af en toe een muisje in het oude huis haha). Het vreemde is ook dat ik nu minder ‘reden’ zie om thuis te zijn. Het geeft wel ruimte omdat ik nu veel op weg ben voor werk en hier mijn focus ligt en alleen voor mezelf (en huis en planten) hoef te zorgen naast alle taken die gedaan moeten worden.

Dag lieve Roy, dag mannetje. Bedankt voor je steun en stabiliteit.

PENTAX Image(2012: Roy, Roos en Casper in de tuin – Witneus huppelde ergens anders rond)

———————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

PENTAX Image

Day 374 – How Every Breathe Counts

In the beginning when Roos came to me with her mother (some one brought them to me), she was not my ‘favorite’. She reminded me of patterns that I react on in myself, Of course I took care of all the physical needs from the beginning and ‘liked’ her as an animal, but there was something that I kept distance in, I ‘let’ her in a way. Her mother was ‘my favorite’ and it always seemed that Roos took care of herself, that she did exactly what she wanted without ‘paying attention’ on her surroundings and that she didnot need so much attention, although she was very present herself. In the last year of her life, it came to my awareness that she also wanted to have some ‘extra attention’ as some support in her expression. So we started this, I made a flower remedy for her, as I do sometimes when an animal needs some assistance. And from that moment we walked together and it was really fun. She became old, and lost her hair, so I had walking a very little, half bald quinea pig in the house. She lost her ‘beauty’ as her pelt. I took her with me more often and after eating and treatment for her hair, she was sitting against me, and she liked it to sit like that, I think also because she had less hair, so some hands around her gave some warmth and protection. Within this, I started seeing her, and seeing her means really liking her expression. Sometimes I had reactions on her bald appearance, and sometimes I had reactions on her poo all through the house.

This point of preference is related to the evening before she died. Because I was looking into myself, would I have ignored Roy (the male quinea pig) the same for one moment if he would ask for my attention so prominent? Would I not check on him one more time before going to bed? As I see it, the answer is no. So, to my shame, I notice that preference has played a role in my behaviour of self-interest as ignorance the evening before Roos died.

Which leads to my behaviour of preference towards human beings, especially related to my mother, and my ignorance in this towards her callings for attention. My behaviour in preference towards ‘males’ which I see as more ‘relaxed’, and from which I want attention, and in this ignoring the attention from the female who was prominent around me (my mother) and or males who are showing this behaviour. Placing my trust in males who are not asking for attention, where I see this more ‘relaxed’ as more responsible, from which I see now, this is all just an appearance and interpretation, they have not yet taken responsibility, and putting my trust in them, has always lead to compromising myself as a betrayal of myself, ignoring myself in and as self-honesty. All because of getting away from ‘too much attention on me’ from the female in my life as my mother, to which I reacted so much that I did not see another option than ignoring and walking away, and within this, of course, wanting attention form another being.

And so, I reacted in and as these points towards Roos, the evening before she died:

Preference, which I was busy correcting with Roos, but did not yet stop completely.

Getting away and ignoring too much asking for attention from a female (or male with the same behaviour)

Reactions on her poo in the house that was thinner and more that evening

*

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let play preference a role in my behaviour as care-taker for Roos the quinea pig, the night before she died, and within this, made a decision in self-dishonesty to not look at her for one time before going to bed when she was lying quiet under the hay and to not listen to her persistant call for attention before she jumped into the hay and became quiet, and so ignoring life as myself as self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stop, ignore and walk away form persistant asking for attention, out of a pattern of ‘closing myself of’ when a female (or male) is asking too much attention in which I do not know what she (he)  wants from me, and instead of breathing, staying here, and really listening and seeing and within this finding out what is going on, I automatically walk out and close the doors, locking myself in, into my own space, and locking everyone else out, to not face this uncomfortable insecurity of not knowing what the other living being wants from me.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to really listen to Roos right before she died, and within this, missing her gift of life towards me of giving me the opportunity to stop my patternal mind-behaviour and being here with her, receiving what she wants to express unconditionally in and as life, although I maybe do not understand her completely.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, because of not accepting this gift of life and failing in taking care of her in the last moments of Roos the quinea pig, to not feel worthy to accept the gift of life anyway, which must be build up in this way, in and as an experience of so much ignorance and fear of failure within this, that I feel like unworthy to accept the gift of life towards and as myself and within this, prefer to fail on forehand.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to prefer to fail on forehand out of fear of failure.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel unable to accept the gift of life by stopping the automatic energetic reactions in and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel unable to hear and understand what Roos wants in that moment of persistant asking for attention, and so rather lock off than opening up, not seeing, realising and understanding that just because of locking off, I will be unable to see what is here, and just because of reacting in and as this locking off, I keep myself locked in as encrypted in and as my own mindconstruct, just as it is constructed and set up as a system to keep me as a human being prison and in control, in and as the mind, to keep me away of standing up in and as life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to listen to the signs as encryprions of the mindsystem in what could have been a moment of awareness, sharing and real care-taking in and as life, and within this, looking away from my own potential in and as life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself afterwards for looking away from my own potential in and as life, and in this again, looking away from the gift of life that is still here, given by Roos with her life, as something that I can decide to accept in every moment of breath and so change myself within this breath by breath in and as self-forgiveness and self-correction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that it is ‘too bad’ what I have done, and so feeling unworthy to decide to change, instead of seeing, realizing and understanding that this experience of ‘too bad’ – in Dutch ‘te erg’, is an experience in and as enERGy which makes me feel like ‘te erg’ as ‘too bad’, and so keeping myself enslaved again in and as these enERGetic reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see males who are not asking for attention, as more relaxed as not asking for attention and translate this as more responsible, and so seeing ‘relaxed’ and ‘not asking for attention’ as responsible, in which I start wanting the attention of these appaerently relaxed beings, and within this walking out of my own self-responibility as a female in and as compromising myself to get from and give attantion towards males who are relaxed as not asking for attention, where in this case, I compromised the life of Roos as a female quinea pig who was asking very persistant and prominent for my attention by going into reaction in and as the mind and within this, missing out on the request of life.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to accept the attention I get from females and/or males who are asking for and also within this, giving me a lot of attention, but instead of this, out of a feeling of being uncomfortable and ‘not knowing what to do with it’, turning myself towards males who are not giving attention at all but walk out in and as self-interest, although their intention is ‘good’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to trust on intention – which is in and as the mind – instead of on practical daily interaction and physical proof.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like all the poo on the floor, the night before she died, which I used as a reason for putting her in her own space with some wood before it for that evening.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let myself get distracted by the poo on the floor that became more that evening and thinner, and reactions in myself on this as being dirty and not hygienic, and within this going into control in and as the mind and within this, not listening to Roos, asking for my attention.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like getting overwhelmed when the house gets too dirty, and at the same time having difficulties with pushing myself to clean it all up, and so within this, I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear getting overwhelmed by myself in and as the mind with no physical moove anymore as cleaning up the house, within and as an experience of it as ‘being too much’.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to see, realise and understand that the thoughts and reactions in and as the mind, is what is getting me really dirty and not some poo on the floor in the house which I can clean up afterwards.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel unable as it ‘being too much’ to clean up all the dirt in and as the mind, and so fear getting overwhelmed by it, and from that being unble to physically move, and so instead of stopping the dirt in and as the mind, in and as reactions, I suddenly start controling the dirt on the ground in the house, existing in and as fear that otherwise it will never stop and so become too much for me, which is a projection of experiences of myself in and as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to project my experiences in and as the mind, on the physical existance, and within this, controling life in and as self-expression in and as the physical.

*

So far for today.

I will walk the point of lonelyness / fulfillment and specialness / making relationships personal in blogs to come, as well as self-commitment statements.

PENTAX Image

—————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

Dag 372 – Roosje is dood

Een paar dagen verder, na het uitschrijven van zelfvergevingen op de meest prominente ervaring en wat gesprekken met een paar mensen over mijn ervaringen in de dood van Roosje. Er komen een aantal punten in deze gebeurtenis naar voren en ik ga relaties leggen in de onderlinge punten waarin ik een verhaal maak van de gebeurtenis en hierin emoties creeer en dat is niet effectief om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de punten. Dus ik benoem de punten los van elkaar, zodat ik er los van elkaar, mee kan werken. Alleen op deze manier ben ik in staat om verantwoordelijkheid te nemen voor de nalatigheid die verscholen ligt in deze gebeurtenis.

Feiten:

Roosje rent onophoudelijk naar de keuken en naar mij toe, waar ze normaal gesproken heen rent als ze eten wil, en soms de laatste dagen vast op het tijdstip dat ze een middeltje krijgt in een spuitje in haar mondje voor haar vachtje, wat ze lekker vindt.

Ik scherm haar woongedeelte af met 2 planken, ze rent heen en weer en maakt nog geluid, om vervolgens het hooi in te duiken en zich niet meer te laten zien.

Ik hoor haar 1x, iets later die avond, met Roy knorren, die in het gedeelte wil van het hok waar Roos zit, maar dit wil ze niet; een ‘gesprekje’ tussen hun samen die ze elke dag op deze manier voeren: wie gaat waar zitten.

Ik geef geen extra eten meer die avond, heb Roy even opgepakt en weer teruggezet, en niet meer bij Roos gekeken.

Ik ga ’s nachts naar de wc, ik luister even of ik iets hoor; ik hoor geen geluid.

De volgende ochtend 6.00 uur kom ik beneden en hoor ik wat bewegen, anders dan anders, in het hooi, ik kijk, en zie Roos op haar ruggetje liggen. Ik pak haar op, ze is afgekoeld en beweegt niet meer; ik kijk in het licht en zie haar nog ademen, dus leg haar in een bak met hooi en een doek op haar zij, hier ligt ze, knippert af en toe met haar oogje, trappelt af en toe in de lucht of schudt een paar keer haar hoofdje. Rond 10.00 uur ga ik weg naar werk, ik kan niets meer doen en er is geen vervanging; Roos beweegt steeds iets minder maar ik zie haar buikje nog op en neer gaan, dus ik laat haar liggen in de doek met ruimte om haar hoofdje om te ademen.

Rond 19.00 kom ik thuis en is ze dood, maar nog niet helemaal stijf. Ze ligt er nog precies hetzelfde bij, geen opgezet buikje, en een heel klein drupje slijm uit haar kontje, oftewel het lijkt een rustig sterven te zijn geweest.

Mijn ervaring:

Die avond:

Ik voel me enorm chagrijnig, zonder aanwijsbare reden.

Ik beslis Roos en de andere diertjes even te stoppen in het aanhoudend naar me toe komen voor eten/aandacht, voor zover ik kan zien.

Ik beslis 1x geen drankjes te geven en de volgende ochtend weer verder te gaan, aangezien ik er geen noodzaak in zie deze avond.

Er komen gedachten op als ‘nu even niet’ en ‘zo kunnen ze eindelijk even tot rust komen, dat is goed voor ze’ en ‘ik ga even niet kijken anders activeer ik het weer’.

Een genoeg hebben van (het oprapen van) de drolletjes door het huis, welke natter worden, welke ik als ‘vies’ ervaar als ze overal liggen.

Onrustig slapen, 6x wakker worden zonder aanwijsbare reden met een ervaring van adrenaline in me, die ik wijt aan de vrij intensieve sportles die ik die avond gevolgd heb.

De volgende ochtend:

Aha, daarom was ze zo druk, als een soort laatste opleving voordat ze gaat sterven.

En later, opeens verdriet als ik haar aanhoudend naar me toe komen weer voor me zie en hierin gedachten ga creeren dat ik het verkeerd gezien heb, iets gemist heb, het niet goed gedaan heb, teveel met mezelf bezig was, haar in de steek gelaten heb, voor mezelf koos op het cruciale moment, en hierin een afvragen wat ze kwam doen, of ze me gedag kwam zeggen, of waarschuwen, of bedanken, of gewoon naar me toe kwam voor nog iets lekkers, of gewoon even bij me wilde zitten, hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen, of ik haar had moeten/kunnen ondersteunen.

Feiten hierin:

Ik weet niet wat ze kwam doen, ik weet niet hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen. Ik weet dat ze tot aan haar laatste dag heeft rond gerend, gegeten, gecommuniceerd heeft; aanhoudend naar me toe kwam, en vervolgens het hooi indook en zich niet meer heeft laten zien of horen.

Punten voor onderzoek die ik in de loop der blogs wil uitwerken:

* Mijn reactie op aanhoudend aandacht vragen.

* Een beslissing hierin van ‘nu even niet’ en een vasthouden hierin aan zelfzucht waardoor ik niet meer zie om me heen en hierin een ervaring dat ik iemand laat vallen.

* Angst dat iets ‘teveel wordt’ en nooit meer stopt, en dus stop ik het.

* Oordeel op mezelf dat ik niet gehoord/gezien heb dat ze vlak voor haar sterven was en/of wat er uberhaupt was waarvoor ze naar me toe kwam.

* Oordeel op mezelf dat ik niet onvoorwaardelijk aanwezig was in het moment en een denken hierin dat ik dit al wel zou moeten zijn/kunnen.

* Oordeel op mezelf over een niet voldoende begeleiden bij het sterven van de diertjes.

* Ervaring van gemiste kans om deze laatste uren met Roos te zijn en dit ‘met haar’ te wandelen en hierin het punt van samen – alleen staan.

* Ervaring van falen in communicatie met dieren

* Mijn relatie met dieren in het algemeen

PENTAX Image

Roos en Roy

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/