Dag 366 – Ondersteuning en relatie – ontkoppeling

 

Ondersteuning van mantelzorgers

The Crucifixion of Jesus – Part 5

Ik zie dat ik ‘relatie’ aan ‘ondersteuning’ heb gekoppeld. Hierin is de zogenaamde partner een punt van ondersteuning, iemand waar je op kunt rekenen en dingen aan kunt vragen. En als er geen partner is, is er dus veel minder ondersteuning. Dit is wat ik los wil koppelen van elkaar. Wat zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als punt van ondersteuning, en het zonder partner zijn te zien als ‘geen ondersteuning’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in partnerschap feitelijk ondersteuning te ‘ruilen’ voor relatie of partnerschap en er dus stiekem iets voor terug te willen, namelijk intimiteit, of een speciale plaats, of een garantie van blijven, een verblijfsgarantie lol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vaak gevoeld te hebben alsof ik op de 2e plaats kom als ik geen partner heb, in communicatie met een man die wel een partner heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een eerste plaats als partner, een positie te vinden die zoveel lading heeft dat ik hier niet eenvoudig instap, welke dus feitelijk komt door de gedachten die ik er zelf aan koppel als ‘speciaal’ en ‘eerste plaats’ en ‘eerste punt va ondersteuning’ als dat dit er moet zijn, dat ik dit moet zijn, dat de ander dit moet zijn of wat als dat de ander dat juist niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik speciaal moet zijn om een partner te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de ander speciaal moet zijn om een partner te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken op een partner te kunnen rekenen en hieraan dingen te kunnen vragen, gemakkelijker dan aan een ander mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag een speciale plaats voor iemand te willen innemen, en tegelijkertijd vast te komen in en als de structuur van de gedachte van een speciale plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in en als de structuur van de gedachte van een speciale plaats welke ik zelf creeer in en als gedachte, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in mijn eigen creatie in en als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door te denken dat partners een speciale plaats innemen bij elkaar en dat je dus zonder partner geen speciale plaats hebt, welke feitelijk gekoppeld is aan het idee van ‘geen partner – geen ondersteuning’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door een idee van ‘geen partner – geen ondersteuning’, waarin ik in dit idee mezelf niet ondersteun maar mezelf verdriet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen in plaats van mezelf te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in een speciale plaats om ondersteuning te ontvangen en te geven, waarin het geven gekoppeld is aan het ontvangen, dus een geven om te ontvangen, en niet aan een ‘geven zoals je zou willen ontvangen’ welke vrij is van iedere binding in en als relatie en gebaseerd op het geven als en vanuit zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen geven om te ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren, dat als ik niet geef, ik niet zal ontvangen, welke voortkomt uit een angst om tekort te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geven en ontvangen te hebben gekoppeld aan geld, en als ik weinig geld heb, te denken dat ik minder in staat ben om te geven, en als ik iets meer geld heb, angst te ervaren om te geven uit angst dat ik niet zal ontvangen en dus opeens zonder geld, dus zonder leefmiddelen, overblijf, helemaal  als er geen partner is die voor me zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als iemand die voor me zorgt en me tegelijkertijd hiertegen te verzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen mijn eigen zienswijze van een partner als iemand die voor me zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als ik denk dat een partner mij ziet als iemand die voor hem zorgt, in en als een angst dat de partner dan achterover gaat hangen en niets meer doet, en dingen in de soep laat lopen en dan verwacht dat ik voor hem zorg, met de boodschap ‘ik zou dat ook voor jou doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘ik zou dat ook voor jou doen’ te zien als manipulatie, waarin ik denk dat ik iets moet doen omdat een ander ‘dat ook voor mij zou doen’, en hierin dus een ‘geven omdat er wordt ontvangen’ ontstaat, welke opnieuw niet gelijk is aan ‘geven zoals je zou willen ontvangen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren in en als de gedachte dat ik denk dat ik iets voor een ander moet doen omdat ik denk dat ‘een ander dat ook voor mij zou doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren in en als een gedachte met weer een andere gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden van mijn eigen gedachte dat een partner mij ziet als iemand die voor hem zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn achterover te gaan hangen en niets meer te doen als ik een partner heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen zorgen voor iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zorgen voor een ander en verzorgd worden te veroordelen en hierin in angst aanwezig te zijn en zo mezelf te voeden met angst in en als de geest, in plaats van in en als mezelf, in en als de adem, werkelijk voor mezelf te zorgen, in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te geven zoals ik zou willen ontvangen in een angst tekort te komen in deze staat die geleid is door een ongelijke geldverdeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in angst te bestaan voor tekortkoming en me dan maar te voeden in en als mijn angst in en als energie in en als de geest, waarin ik mijn fysiek langzaam opeet en dus daadwerkelijk fysiek ‘tekort’ kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ergens ‘gelijke’ terugbetaling te verwachten als ik geef, wat geen gelijkheid is maar ruilhandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘minderwaardig’ te voelen als ik geen partner heb en ‘meerwaardig’ als ik wel een partner heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partnerschap dus onbewust te koppelen aan geld, niet zozeer in directe uitgaven maar meer als vangnet voor als het misgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partnerschap te zien als vangnet voor als het misgaat, wat feitelijk een vangnet is voor het geval dat ik mezelf mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een partner te zien als vangnet voor het geval dat ik mezelf mis, dus voor als ik val, en dus val ik voor een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vallen voor een partner/voor het idee van een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vallen voor mijn eigen ideeen en deze te projecteren op een partner zodat ik voor die partner kan vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken te moeten geven zoals ik zou willen ontvangen, waarin  het ‘geven zoals je zou willen ontvangen’ een moraal wordt waarin in ik mezelf uit het oog verlies en het wederom doe om in een goed boekje te komen. (Het geldboekje?).

Wordt vervolgd inclusief zelfcorrecties.

The Crucifixion of Jesus – Part 5

————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 340 – Een bepaalde toon in de stem – vervolg

Vervolg op

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Als ik mezelf zie en voel reageren op een bepaalde toon in de stem van moeder of een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op een bepaalde toon in en als herinnering, in een reactie van verongelijking.

Ik realiseer me dat als ik me in een reactie van verongelijking bevind, ik ongelijk sta als mezelf in gezond verstand, en ik dus niet werkelijk met gezond verstand in de situatie kan zien.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn reactie dient te stoppen voordat ik zelf gezond verstand kan toepassen en werkelijk kan zien in welke mate er wel of geen gezond verstand wordt toegepast door moeder/de ander buiten mij en door mijzelf.

Ik zie tevens in mezelf dat ik weerstand ervaar om moeder en/of de ander waarvan ik zie dat er geen gezond verstand wordt toegepast, te ondersteunen. En ik dus een weerstand opgooi en zelf in en als reactie verdwijn, waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg, ik zelf dus geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie waardoor ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen in en als ondersteuning van moeder-een ander wezen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ondersteuning in gezond verstand te willen toepassen op het moment dat ik een bepaalde toon hoor in de stem, en ik de bepaalde toon in de stem van moeder-een ander buiten mij, laat bepalen – en dus als excuus gebruik van hoe ik me gedraag en wie ik ben, en dus mijn zelfverantwoordelijkheid afdraag, overgeef aan moeder-de ander buiten mij aan wie de stem toebehoort, wat natuurlijk opnieuw reactie met zich mee brengt, in mezelf en in de ander, en er constant conflictcreatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om moeder te ondersteunen met toepassing van gezond verstand, en haar in plaats hiervan te laten dreinen in de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier in gelijke mate mezelf laat dreinen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf als moeder-de ander, moeder-de ander als mezelf te ondersteunen, en nog steeds weerstand te ervaren om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te willen, moeder-de ander ondersteunen, en hierin dus mijn wil bij moeder-de ander te leggen en  me af te vragen ‘wat wil je van me’ als moeder-de ander praat met een bepaalde toon in de stem, in plaats van in te zien dat ik kan doen wat ik zie in en als toepassing als gezond verstand, en ik dus feitelijk iets van mezelf wil wat ik niet toepas in het moment, waarin ik me van mezelf afscheid en mijn gedachten/backchat die hierin ontstaan, ga projecteren op moeder-een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te geven wat ik wil en hierin tevens nalaat de ander te geven wat die wil, en vice versa, maar in plaats hiervan in en als weerstand in en als de geest te blijven bestaan en zo conflict als frictie te creeren en energie te genereren in en als de geest ter overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik geef wat ik denk dat de ander wil, in plaats van in te zien dat ik kan geven zoals ik zelf zou willen ontvangen, wil ontvangen en dus wil geven, maar waartegen ik weerstand als angst ervaar aangezien ik denk dat ik moet geven wat ik denk dat de ander wil ontvangen, en waarin ik verdwijn in de weerstand als angst als gedachten over een ander, en dus hetgeen ik bang voor
ben als angst om te verdwijnen, zelf creeer, en zo mijn eigen angst als excuus en rechtvaardiging gebruik om zelf in angst als weerstand te blijven bestaan.

Als ik mezelf zie verkeren in angst om te verdwijnen als ik geef zoals ik zou willen ontvangen als wat het beste is in en als gezond verstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als de ander-moeder tekort doe als ik mezelf inhoud.

ik realiseer me dat ik me in een gedachtenpatroon bevind waarin ik denk dat ik moet geven wat de ander wil ontvangen, getriggerd door een bepaalde toon in de stem.

Ik realiseer me dat ik nog een en ander heb uit te schrijven/te onderzoeken ten aanzien van de relatie met moeder in en als herinnering, waardoor ik de weerstand wil vasthouden.

Ik realiseer me dat ik moeder niet zie als ieder ander, waarin ik denk en geloof dat er iets speciaals van mij verwacht wordt, waar ik heel nerveus van word aangezien ik geen idee heb wat voor speciaals dat dan is (en ik dus nerveus wordt van mijn eigen gedachten en geloof hierin). Ik realiseer me dat dit ook niet zo is, dat dit een illusie is die gecreeerd is in de bubble die liefde wordt genoemd, waarin er een ruilhandel plaatsvindt die niet zelfoprecht en niet in gelijkheid bestaat maar welke gebaseerd is op zelfverrijking in de vorm van energie als liefde, seks en geld, in de vorm van een ‘beter voelen‘ of ‘rijker worden‘ door de aanwezigheid van de ander Waardoor ik wel wil geven, zolang ik dit ontvang, en welke zich vervormt tot en resulteert in een geven OM te ontvangen, waarin in gelijke mate een weerstand tot geven en zelfs ontvangen gecreeerd wordt afhankelijk per situatie en persoon, en dus bepaald, welke getriggerd wordt door bijvoorbeeld een bepaalde toon in de stem.

Ik stel mezelf ten doel de bubble van liefde die bestaat in zelfonoprechtheid en ongelijkheid te onderzoeken, uiteen te zetten en zelf te vergeven, adem voor adem, zodat en waarin ik mezelf in staat stel moeder als de ander als ieder ander als mezelf in gelijkheid te benaderen en antwoorden en te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dit is niet in 1 dag gedaan.

Het vergt training, doorzettingsvermogen, zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Het is de Reis naar Leven.

You have to Understand the Law of “Giving as you would like to Receive”, and in this – the First Step is, GIVE. – Bernard Poolman

*

Full_the-heart-of-love

The Soul of Money – Part 2

*

What is the symbolic relationship between God and our Mind and Money?

*

—————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 153 – Ruilhandel van Aandacht

Ik kan de hele dag bezig zijn met de dieren, in dit geval de honden. Ze allemaal een aai geven, ballen gooien, bij ze zitten, knuffelen. Als ze me ‘vragend’ aankijken kan ik het niet laten een aai te geven.  Ik kom alleen dan niet meer toe aan het werk wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te laten leiden/verleiden door ogen van honden die me vragend aankijken, in plaats van me direct te realiseren dat de ogen van de hond niet vragend kijken maar dat ze me aankijken en dat ik ze als vragend interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor de hond als ik niet reageer op wat ik als vragende ogen interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is als ik geen aandacht aan de honden geef als ik langsloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken/geloven dat ik aandacht moet besteden aan ieder levend wezen, mens of dier, waar ik langsloop door iets te zeggen, te lachen, te kijken of even aan te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken/geloven dat het asociaal is om geen aandacht te besteden aan een levend wezen waar ik langsloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken/geloven dat ik de ander negeer als ik geen blijk van gezien hebben geef als ik langs een ander levend wezen loop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een dier of mens mijn aandacht nodig heeft, in plaats van in te zien dat het dier leeft in/als zelf en dat wij als mens dienen te leren in zelfaandacht te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in zelfaandacht te leven maar al mijn aandacht buiten mezelf geplaatst heb, waarin ikzelf een aandacht nodig hebben gecreeerd heb van iets/iemand buiten mij, en hierin dit zelf ook geloof te moeten geven aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een soort van ruilhandel op te bouwen in het geven en ontvangen van aandacht, en geloof aandacht te moeten blijven geven om eventueel aandacht te kunnen vragen/ontvangen aan/van een ander als dit nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van de ruilhandel van aandacht geven/ontvangen als relaties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik afhankelijk ben van het aandacht geven en ontvangen als relaties in/als de mind, waarin ik in het geloof in deze afhankelijkheid mezelf weg houd van aanwezig zijn in zelfaandacht, aangezien mijn aandacht naar buiten is gericht.

Als ik mezelf zie reageren op een persoon die langsloopt in het aandacht geven en/of ontvangen dan stop ik, ik adem. Ik breng de aandacht in mezelf.

Als ik mezelf zie reageren op de ogen van een hond/dier in het aandacht geven/ontvangen dan stop ik, ik adem. Ik vertraag mezelf en zie wat er in me opkomt. In het startpunt van aandacht in mezelf in de stabiliteit van de adem zie ik of het dier fysiek iets nodig heeft en of ik het een aai of knuffel wil geven of een bal wil gooien, in plaats van me te laten leiden/verleiden door iets buiten mezelf in relatie tot mezelf in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel de relaties van iets buiten mezelf tot mezelf  in/als de mind te onderzoeken, zodat ik kan zien waarin ik mezelf heb afgescheiden van mezelf door relaties te bouwen waarin de ruilhandel van aandacht kan plaatsvinden als overlevingsmechanisme in/als de mind als het bewustzijn.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 94 – Het ‘ik ben een goed persoon’-karakter en de ruilhandel van Liefde

Contacten stoppen. Het voelt alsof ik totaal het verkeerde doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik totaal het verkeerde doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dichtgeknepen keel en aangespannen borst te zitten achter de computer, niet aanwezig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik het contact heb gestopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds in mijn hoofd te zoeken naar mogelijkheden waarop het misschien anders had gekund, ondertussende wachtende op een smsje waarin de hele cyclus gewoon weer opnieuw begint en ik opgelucht adem denk te kunnen halen dat het toch niet voor niets is geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het voor niets is geweest, terwijl ik voor het eerst echt mezelf ben gaan zien het afgelopen jaar met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geidentificeerd te hebben met het ”being a good person’-karakter, zijnde een goed persoon-karakter, waarin ik nu een halt toeroep aan mezelf participerend in/als dit karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als afschuwelijk te ervaren om dit karakter op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om dit karakter op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik, of een deel van mij, dood gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo graag samen met x te willen kunnen bespreken wat er allemaal gebeurt maar het lukt gewoon niet, de ene manipulatie valt in de volgende manipulatie en ik ben de enige die ziet wat er gebeurt en dus die de verantwoordelijkheid moet nemen om het te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk om de verantwoordelijkheid te nemen om te stoppen met dit contact.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven via dit contact en vooral leven te geven via dit contact, wat voelt als leven maar wat me weghoudt bij leven als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen mindaanval als ik het ‘ik ben een goed persoon’-karakter opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo’n pijn te ervaren als ik x zie worstelen en van de ene in de andere persona zie schieten zonder iets te kunnen doen om hem te helpen aangezien dat het hele punt is waar het om draait: ik moet stoppen met helpen zodat hij zichzelf kan helpen en ik mezelf kan helpen door de hel heen van onze zelf-gecreeerde karakters.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat x het niet redt zonder mij, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red zonder x, waarin dit geen bewuste gedachte is maar een totale staat van volgens mij het onderbewustzijn zoals opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen door eerst gereedschap aan te reilen en vervolgens weg te gaan, waarin ik opeens zie dat ik het gereedschap niet weghaal maar alleen mezelf als beademing en het gereedschap wilde hij niet aannemen zolang ik hem beademde, nee natuurlijk niet wie wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever beademd te worden (in bijvoorbeeld de adembenemende kus) dan zelf te ademen, wat voortkomt uit de angst voor het niet weten hoe te ademen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in herhaling rond te lopen in cirkeltjes, constant, mezelf totaal absorberend in deze ervaring en gedachtes.

Wat is nu werkelijk mijn angst?

De mensen. De mensen om me heen zonder toepassing van gezond verstand in eenheid en gelijkheid en hierin mezelf die hierin niet durft op te staan. Dus eigenlijk ikzelf die te bang is om op te staan tussen mensen die geen gezond verstand toepassen in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren, alles absorberende angst, om op te staan/te spreken als zelf tussen mensen die geen gezond verstand toepassen in eenheid en gelijkheid.

Waar ben ik dan bang voor?

Dat ik het niet doe. Dat-ik-het-gewoon-niet-doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het gewoon niet doe, dat ik niet opsta en spreek als zelf tussen mensen die geen gezond verstand toepassen in eenheid en gelijkheid en dus dat ik me conformeer aan de mensen als de ander=de mind door precies hetzelfde te doen en mezelf opgeef, terwijl ik weet dat dat niet het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen zwakte in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me met x sterker te voelen net als hij mij vice versa weerspiegelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x zo graag te willen helpen hierin maar dat kan niet, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gemakkelijker te vinden om x te helpen dan om mezelf te helpen en dus liever x help dan mezelf en hiervoor heb ik het zijnde een goed persoon karakter gecreeerd, zodat ik me goed kan voelen door de ander te helpen en te maskeren dat ik zelf doodsbang ben om op te staan en mezelf te ondersteunen in het spreken in gelijkheidswoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het spreken als zelf persoonlijk te zien en dus de aanvallen van de mensen persoonlijk, in plaats van in te zien dat ik kan gaan spreken in gelijkheidswoorden, waarin ik geen persona’s/karakters koppel aan de woorden en dus ook de aanvallen niet als persoonlijk zal ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo rottig te voelen door me steeds voor te stellen in/als de mind, dus plaatjes als gedachten te creeren hoe het voor x moet zijn om in zijn situatie te staan in dit moment, in plaats van me te realiseren dat x er niets aanheeft als ik me hier voorstellingen over ga maken, sterker nog ik versterk zijn ellende er juist mee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie van x te versterken door me voor te gaan stellen in plaatjes in/als de mind hoe het is voor x in dit moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een schuldgevoel op te leggen door me voor te stellen hoe het is voor x in dit moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zelf het ergste te vinden wat er is, namelijk dat degene voor wie je liefde voelt ‘bij je weggaat’, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het persoonlijk is als iemand weggaat en dat de liefde is waar het om draait.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een zijnde een goed persoon karakter te creeren om liefde te kunnen blijven ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een goed persoon moet zijn om liefde te ontvangen, waarin ik mezlef vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het nodig heb om liefde te ontvangen.

Kut, liefde ontvangen-ontvangen en zenden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een zendmast te zijn geworden op zoek naar liefde in/als de mind, en verdrietig en wanhopig als ik het niet kan vinden, waarin ik mensen aantrek als ontvang die in hetzelfde patroon rondhobbelen of liever gezegd rondfibreren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen op een smsje van x zodat ik weet  ‘oh gelukkig,  hij vindt me nog aardig’ en dus de beademing kan blijven bestaan door aardig gevonden te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie persoonlijk te maken waarin ik geloof dat ik een relatie nodig heb waarin ik zoveel mogelijk liefde ervaar/ontvang, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat het niet lukt met x omdat ik geen liefde ervaar voor hem, me nu realiserende dat het niet lukt aangezien het niet lukt in liefde als gelijkheid te leven en dat geen enkele ervaring van liefde hiertegen bestand is op de lange duur, dus ook als ik liefde had ervaren zou het geen stand houden als de liefde niet kan worden omgezet in ‘Liefde=Gelijkheid’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ervaring van liefde bestand is tegen het leven in ongelijkheid, in plaats van in te zien dat de ervaring van liefde juist een mantel is, de mantel der liefde, die de ongelijkheid moet verbloemen waardoor het lijkt alsof de relatie standhoudt door de liefde, wat feitelijk ook zo is maar wat niet zo fantastisch is als het lijkt, of eigenlijk juist weer wel, namelijk fantastisch als een fantasie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat x het niet redt omdat hij niet de informatie ter beschikking heeft die ik heb via desteni, in plaats van in te zien dat hij wellicht iets heel anders nodig heeft om op te staan want de informatie die ik hem steeds geef wil hij (gedeeltelijk) niet horen en dus kan ik hem wellicht niet geven wat hij nodig heeft, al denken we allebei van wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik heb wat hij nodig heeft, waardoor ik me schuldig voel als/dat ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik heb wat hij nodig heeft door te zijn opgegroeid in een situatie waarin de ouder leeft via de liefde voor het kind, waarin het kind dus leert, gelooft en denkt dat het iets heeft wat die ander, de ouder, nodig heeft en dus opgroeit in schuldgevoel aangezien het kind steeds niet in staat is ‘het’ te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als Leven te verruilen voor ‘het’ als Liefde, om vervolgens mijn hele leven deze zogenaamde liefde na te jagen in iets buiten mezelf aangezien ik ‘het’ als Leven in/als mezelf lang geleden heb opgegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin een ruilhandel te maken van een relatie aangezien ik geleerd heb dat ik mezelf moet inruilen tegen liefde, waarin ik karakters creeer om deze liefde te ontvangen/tegen in te ruilen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ontmantelen van alle karakters die ik gecreeerd heb om liefde te ontvangen/tegen in te ruilen, zodat ik een en gelijk als zelf, in/als de adem kan worden/zijn en geen liefde nodig heb om van te leven en dus geen ander als mezelf hoef te misbruiken om te (be)ademen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het maken van voorstellingen als plaatjes als gedachten in/als de mind van hoe het voor x moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verstikkende effect van dit mindconstruct volledig te onderschatten, waardoor ik er telkens in verstrikt raak in/als mijn eigen mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik mezelf heb geidentificeerd met het geloof in de liefde=angst als reden van leven, zodat ik mezelf hierin kan stoppen, zelfvergeven en corrigeren en kan gaan leven als liefde=gelijkheid, een en gelijk als zelf in/als de Adem, vrij van angst.

www.eqafe.com/free