Dag 642 – Katjesspul

08-09-15 - 1(1)

Sinds een week of 6 wonen er twee katten bij mij in huis. Ze zijn ieder zo ontzettend lief en leuk, grappig ook. Wat ze niet zijn, is…..vriendjes. Elke dag zitten ze elkaar achterna, met name in de avonduren. Af en toe is er een rustige avond bij, nu en dan een avond dat ik het op wil geven en denk dat het beter is als ik voor één kat een ander huisje zoek. Toch is er ook iets in mij aanwezig waarin ik zie dat dit niet werkelijk nodig is en dat ik het in ieder geval meer tijd moet geven om tot duidelijkheid te komen en dat er hier voor mijzelf een mogelijkheid ligt om ergens in op te staan. Ik weet alleen niet precies wat.

Wat ik in het oog houd is of ze elkaar niet werkelijk bezeren of werkelijk terroriseren. Wat niet het geval is. Ik heb van alles geprobeerd: niets doen, meespelen, een keer echt een boze stem opzetten, ze even apart zetten, begrijpend met ze zijn en laten zien dat het anders kan. Alles werkt even voor het moment, echter hierna gaat het weer verder want ze hebben blijkbaar hun punt of positie nog niet uitgevochten.

Voor nu/mij is het tijd om zelfvergevingen toe te passen op hetgeen er in mij opkomt en wat ik ervaar in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het beter/het beste is, als ik een ander huisje zoek voor één kat terwijl tegelijkertijd zogenaamd mijn hart breekt als ik dit werkelijk zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen hart te breken door te denken en geloven dat er één maar weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik zelf niet weg kan voor een nachtje doordat ik de katten niet samen achter kan laten met betrekking tot de totaal verschillende ritmes die ze aanhouden met voedselinname.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om zelf niet weg te kunnen als ik dat wil, te denken en geloven dat het beter is als een ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de twee dieren samen me beperken in mijn bewegingsvrijheid in de toekomst en zo creëer ik nu al angst voor wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren terwijl het op dit moment geen punt is en ik gewoon thuis ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen van mezelf weg te gaan en dit te denken te willen en te denken dat de twee katten samen mij hierin beperken en ik dus geen uitvlucht meer heb, feitelijk in en als de geest echter het is zichtbaar in en als de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het blijkbaar nogal moeilijk te vinden om te blijven staan voor wat ik in eerste instantie in huis heb gehaald, vanuit een gedachte dat het me beperkt in bewegingsvrijheid waarin ik angst ervaar iets of iemand te verliezen waar ik op een gegeven moment fysiek niet naartoe kan bewegen vanwege de katjes in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om in en als mijn uitgangspunt om de katjes in huis te halen, de reden toe te voegen dat de katjes in huis mij zullen ondersteunen om voor en als leven te staan en vervolgens zelf op deze reden te gaan draaien in en als de geest, aangezien het geen volledig uitgangspunt is in eenheid en gelijkheid met mezelf als leven maar een factor gebaseerd op leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een factor te vervullen met mijn ervaring ten aanzien van één van de twee katjes en me tevens hierover schuldig te voelen ten opzichte van het andere katje, en dit eigenlijk vice versa en zo klem te komen met mijn eigen ervaringen ten aanzien van ieder van de katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren iets of iemand te verliezen als ik onvoldoende bewegingsvrijheid heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf verlies in en als een gedachte dat ik bewegingsvrijheid nodig heb zodat ik ‘altijd kan doen wat ik wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren als de katten elkaar achterna blijven zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te ervaren tegenover één katje die ik als eerste had gezien, alsof ik haar leven hier ongemakkelijk maak door nog een kat erbij te nemen, vanuit de inschatting en in overleg met de opvang dat het waarschijnlijk goed zal gaan omdat het ‘sociale katten zijn’ echter zonder werkelijke zekerheid of het samen past, er vanuit gaande dat het ‘zou lukken’ en tegelijkertijd vermoedende dat er weleens een patroon zou kunnen gaan uitspelen hier in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het om mij gaat dat ze ruzie maken waarin ik dit gerelateerd zie aan hoe ik onderhuidse de conflicten tussen mijn ouders ervaren heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het door mij komt dat ze ruzie maken, dat ze eigenlijk liever allebei alleen bij mij zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten hoe ik mijn aandacht kan verdelen met twee katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de katjes tekort doe en niet te komen tot een werkelijk delen met allebei, doordat ik zo druk ben met deze achtervolgingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met achtervolgingen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant aanwezig te zijn in een angst voor verlies-ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af en toe tot waanzin te laten drijven in en als de geest als de katjes elkaar achterna blijven zitten.

Ik realiseer me dat op de momenten dat ik zelf neig tot waanzinnigheid, de katjes samen enorm druk zijn, alsof het een afspiegeling is van wat er gebeurt in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom de katjes elkaar constant achterna zitten en wat ze aan het doen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het waanzin te vinden om elkaar constant achterna te zitten terwijl er ruimte en eten is voor iedereen hier in huis.

Is het mogelijk dat één katje de ander gewoonweg niet accepteert en het huis voor zich alleen wil en zo ja, kan ik dit toestaan en als ik dit niet wil toestaan, is dit wel mogelijk om te veranderen?

Dat zijn zo de vragen die in mij spelen waar ik nog geen antwoorden op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de diertjes en de situatie hier samen aangezien ik hen niet gevraagd heb of ze wel samen willen leven hier, in plaats van verantwoordelijkheid te zijn voor mezelf in mijn gedachten en ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het heel vervelend voor hen is om zo te leven en dat het mijn schuld is aangezien ik de beslissing heb genomen om een tweede katje te zoeken en ze samen te plaatsen terwijl eentje eerst alleen over was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het vooral als vervelend ervaar en dat dit misschien een manier van katten is om zich uit te drukken en om hun positie in te nemen binnen de relatie.

Ik realiseer me dat ik hier met instincten te maken heb die ik niet begrijp en dat ik instincten in het algemeen, niet begrijp en zelfs banaal vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb instincten en het uitleven hiervan banaal te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt te begrijpen waarom en hoe exact, instincten onze drijfveer zijn biologisch gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn instincten te volgen maar dit niet werkelijk te zien of begrijpen waarom en het eigenlijk banaal te vinden, echter tevens ook vermakelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vermaken met het volgen van mijn instincten.

Zou het dan zo kunnen zijn dat ze zichzelf vermaken met het achterna zitten van elkaar? Dat het niet werkelijk vervelend is maar meer een instinctieve uitdrukking?

Ben ik werkelijk bang dat het uit de hand loopt met hen samen? Nee dat ben ik niet gezien hun gedrag en karakter waarin ze elkaar niet bezeren of echt terroriseren en mocht dit toch opeens voorkomen dan ervaar ik tevens geen angst om in te grijpen en direct een oplossing te zoeken. Dus de angst en ervaring van ongedurigheid is gerelateerd aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn vader te horen die zegt ‘pas op jongens dit wordt katjesspul’ wat ik nu wel begrijp lol, echter hierin verwacht ik dat het uit de hand loopt en erger wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het erger wordt als ik niet op tijd ingrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik in moet grijpen, waarmee ik wellicht het proces juist verleng als ik me ermee bemoei.

Ik stel mezelf ten doel de situatie naar voren te brengen op de samenkomstmiddag van communicatie met dieren om te zien of ik tot meer duidelijkheid kan komen ten aanzien van het gedrag van de katjes.

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om het leefbaar te maken/houden hier in huis en dit proces de tijd te geven om mezelf in deze situatie en elkaar te leren kennen en ons plekje te vinden hier in huis, tezamen met ondersteunende informatie van ervaren kattenverzorgers en alleen als het echt niet anders kan en werkelijk het beste is, te beslissen om één katje in een ander goed verzorgd huisje te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel nader te zien in de ongemakkelijke ervaringsherinnering van mezelf tussen mijn ouders in en hierin mezelf te bevrijden van de beklemmende relationele verwikkelingen in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek en leidend tot ‘stress’ ervaringen.

Als en wanneer de katten elkaar achterna blijven zitten en ik langzaam in een emotioneel bezette toestand raak in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het nu twee keer is voorgekomen, dat het twee keer op hetzelfde moment gebeurde dat ik verliesangst en twijfel ervoer in mezelf en dat het tevens vanaf de volgende dag beter en rustiger verloopt en dus;

stel ik mezelf ten doel mijn gedachten en ervaringen met betrekking tot verliesangst van bewegingsvrijheid en iets of iemand buiten mij, te vergeven en indien nodig te communiceren over de praktische mogelijkheden en stel ik mezelf ten doel de controle ten aanzien van de katten en hun kat en muisspel los te laten/te vergeven, te ademen en te zorgen voor het behoud van het fysiek, zowel van de katjes als van mezelf door mezelf te stoppen in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ‘relationele’ ervaringen ten aanzien van de katjes te vergeven in en als mezelf zodat ik in gelijkheid, in en als het fysiek met ieder van hen kan leven en delen en communiceren zonder schuldgevoelens of andere ervaringen naar één van hen.

Ik stel mezelf ten doel de situatie vanuit vertrouwen te benaderen en het wantrouwen dat opkomt in en als mezelf, te onderzoeken op energetische aanhechtingen en herinneringen en deze te vergeven.

08-09-15 - 1(2)Cats and Self Discovery – interviews

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dag 585 – Time-loop van reactie en de kwetsbaarheid hierin

gate of timeXSpiraling Into Possession

Een punt waar ik maar op blijf reageren is als de partner toestemt in een afspraak, in overeenstemming in mijn beleving en dit vervolgens niet leeft. En hierin speelt het punt als gedachte dat als een ander niet wil, dan wil die niet en dan kan ik hoog en laag springen, dit verandert niets aan de situatie. Een voorbeeld is een plotseling toestaan van zelf om 10 uur te slapen en na dit besproken te hebben, het direct opnieuw te doen. Hierin laadt de geest/mind zich volledig op en is er feitelijk geen woord van gezond verstand meer te bespreken.

Wat die je dan als partner? Me verplaatsen in de schoenen van een ander wat ik heb nagelaten. De ander was nerveus en gespannen voor een nieuwe werkplek. En blijkbaar is slapen de oplossing om met deze spanning om te gaan. Dit heeft echter invloed op het gedrag en op de communicatie waarin ik van alles interpreteer en activeer binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me radeloos en machteloos te ervaren tegenover het gedrag van een partner van onverschilligheid en vergetelheid en het niet leven van afspraken die net gemaakt zijn in overeenstemming, wat blijkbaar geen werkelijke overeenstemming is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het direct op te geven als ik dit verslavingsgedrag de kop op zie steken en direct te reageren in en als mezelf en in woorden naar de ander toe en hierin zelf deel te gaan nemen in verslavingsgedrag in en als de geest, voortkomend uit een ervaring van wanhoop en onmacht in en als de gedachte dat ik hier geen invloed op heb en als een ander niet zelf wil, dan ben ik nergens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren en niet in staat om mezelf richting te geven in onverwachte wendingen in gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘op moet komen’ voor wat we hebben afgesproken waarin dit is wat ik wil als communicatie met elkaar terwijl ik het liefst gewoon toegeef in alles en opgeef waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom het zo moeilijk is om gewoon een gemaakte afspraak na te leven en als dit niet lukt, dit te bespreken – het kan zo eenvoudig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit ingewikkelde gedoe zo zat te zijn en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo zat te zijn om maar begrip te hebben voor alle zelfzuchtige wendingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds weer in een time-loop van reactie te vervallen als reactie op gedrag van een partner en hier doodmoe van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar als een ander a zegt en direct erna b doet, niet te willen ervaren en hierin te beslissen om boos te worden in een poging om de ander duidelijk te maken wat er speelt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin de ander een reden en excuus geef om boos te worden op mijn gedrag in en als reactie en zo, zijn we verder van huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo ongelooflijk zwaar te vinden om mezelf in dit proces richting te geven in samenwerking met een ander die niet zelf actief de beslissing heeft genomen om te leven in zelfoprechtheid in de toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet opgeven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van de hele tijd maar ‘meer’ te maken van een samenleven en vooral van te denken dat ik dit alleen moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van te denken dat ik een ander voorzichtig moet benaderen omdat ik anders misschien een verkeerde snaar raak en ik denk dat de ander in de weerstand schiet of boos wordt en ‘niets meer wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren een verkeerde snaar te raken waardoor een ander zijn kont in de krip gooit en niets meer wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander niet te vertrouwen in het leven van gemaakte afspraken en niet te weten hoe te leven in zelfvertrouwen als ik niet exact weet of een ander hier hetzelfde in staat – waar moet ik dan op vertrouwen? De ander (= de mind) kan alles saboteren en heeft invloed op mijn hele leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus blijkbaar alles los te moeten laten en bereid te zijn om alles te verliezen en bereid te zijn om pijn te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet bereid te zijn om pijn te ervaren, geactiveerd door mijn reactie op het gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen pijn die geactiveerd wordt door mijn reactie op gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren en te activeren als reactie op gedrag van een ander en dit zo gewend te zijn dat ik niet weet hoe ik zonder deze reactie in mezelf kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik pijn moet ervaren als reactie op gedrag van een ander en boos moet worden om te laten zien dat ik het hier niet mee eens ben en dat we tot iets anders overeengestemd hadden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ruimte te hebben om de ander te steunen in een nieuwe situatie en geconsumeerd te worden door mijzelf in reactie op het aanpassingsgedrag van een ander op deze nieuwe situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het aanpassingsgedrag van de ander in een nieuwe situatie te veroordelen, in en als een angst voor de verharding die meen te zien die hierin plaatsvindt en in en als de angst dat deze verharding naar mij gericht wordt, waarvan ik denk dat dit onvermijdelijk is in een samenleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een verharding naar mij gericht wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik bij mezelf kan blijven en tegelijkertijd kan samenleven als de ander zich niet aan overeengekomen afspraken houdt, aangezien er constant communicatie en afstemming nodig is om het samenleven soepel te laten verlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet bereid te zijn om pijn en verongelijking te ervaren die wordt veroorzaakt door mijn reactie op gedrag en situaties die niet staan en bestaan in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor het leven van alle betrokkenen, terwijl dit is wat we allen, iedere dag ervaren en waar we ons allen, iedere dan tegen verdedigen, vandaar dat het zo’n zooitje is.

Als en wanneer ik mezelf aanwezig zie in een situatie waar een afspraak die net in overeenstemming gemaakt is, niet wordt nageleefd waarin ik pijn ervaar door mijn reactie op gedrag van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn eigen reactie en/als ervaring van pijn en verongelijking dien te onderzoeken en als ik dit niet doe, ik de situatie vererger en het moeilijker maak voor mezelf en ook voor de ander en de ander tevens een excuus geef om boos op mij te worden op mijn gedrag in reactie op zijn gedrag.

Ik realiseer me dat ik er niet onderuit kom om deze pijn te ervaren in en als mezelf als een pijn die ik heb opgedaan in de kindertijd in de opvoeding in een wereld waarin we leven in ongelijkheid en dus, in een constante ervaring van verongelijking, die vrijwel iedereen zo ergens heeft ervaren in ieders individuele leefomstandigheden.

Ik realiseer me dat ik ervaar dat ik mezelf opgeef en dat ik toestem in het gedrag van een ander als ik niet reageer en hierin laat blijken dat ik het er niet mee eens ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het andersom is – de geest draait alles om en dat ik een persoonlijkheid blijf verdedigen in en als reactie.

Ik stel mezelf ten doel om te ademen, me om te draaien en weg te lopen en mezelf te omarmen en vergeven in mijn ervaring van reacties op gedrag van een ander.

Ik stel mezelf ten doel om mijn ervaring van onrechtvaardigheid in en als de geest op te geven, in en als  het behoud van zelf, in en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel om de situatie te bespreken op een rustig moment als ik vrij ben van reactie en de ander tijd en ruimte heeft om te luisteren en om afspraken en overeenstemmingen bij te stellen.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reactie op het gedrag van een ander, ook al is het gedrag van een ander niet acceptabel voor mij, in en als de wetenschap dat reageren eveneens onacceptabel is en als ik dit doe, pas ik me aan aan mijn reactie op in en als de geest op het gedrag van een ander in plaats van zelf te staan in en als de beslissing om mezelf richting te geven in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met deelnamen in de gedachte als ‘hoe dan samen te leven als we geen afspraken kunnen maken en leven?’ en mezelf allereerst te richten op het omarmen en vergeven van mezelf in reactie op gedrag van een ander.

Ik stel mezelf ten doel mijn basis en vertrouwen te vinden en te sterken in mijn zelfafspraak en beslissing om verantwoordelijk te nemen voor mezelf in wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties, opgebouwd als reactie op de wereld buiten mij en binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren en denken geen oplossing te hebben voor deze situatie en niet werkelijk te zien hoe ik zelf de oplossing ben/zal zijn in en als een leven in overeenstemming met en als mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren geen oplossing te willen zijn en hierin geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor en als mezelf en dit te menen te zien in de ander in een onderdompelen in slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te willen blijven nemen op een ander in en als reactie en een ander hierin met de neus op de feiten te willen drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verkiezen te blijven bestaan in en als de vertoning van wraak, in en als deelname in emotionele reacties en de ander zo boos te maken zodat ten minste duidelijk wordt dat er iets gaande is wat niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander niet in zelf zieten hierom maar een reactie uit te lokken door zelf te reageren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren niet in staat te zijn om iets te bespreken waar ik het niet mee eens ben zonder vertoon van emotie, in en als het geloof dat het dan niet aankomt en/of duidelijk is wat ik bedoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik emoties nodig heb om iets duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet gezien of gehoord word als ik geen emoties toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gezien en gehoord moet worden en dat niemand mij wil zien en horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat niemand mij wil zien en horen en hierom maar heel gauw stennis te schoppen als reden en rechtvaardiging waarom iemand mij niet wil horen en zien en zo, mijn eigen gedachte als geloof in realiteit te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onacceptabel gedrag te vertonen in en als reactie op gedrag van een ander met als rechtvaardiging dat een ander begint.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor dit gedrag en mezelf te verstoppen hierin en dit te ervaren in mijn onderbuik, links en rechts onder ter hoogte van de eierstokken in de lobben van de dikke darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe de eierstokken hiermee te maken hebben terwijl de osteopaat steeds wijst op de relatie met de eierstokken en ik de pijn ook ervaar ter hoogte van deze locatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in relatie tot het wel of niet hebben van seks te reageren en dit nogal ridicuul te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb afspraken te willen maken en leven zodat we seks kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus nog steeds in en als een uitgangspunt van seks te leven binnen de relatie en niet goed te weten hoe dit niet te doen aangezien we een partnerrelatie in deze hoedanigheid feitelijk beginnen om fysiek intiem te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik een relatie begin om uiteindelijk seks te kunnen hebben/fysiek intiem te kunnen zijn terwijl ik ook weet dat dit me/ons ondersteunt om onszelf in en als ons fysiek geboren te laten worden aangezien alles met energie gerelateerd aan seks en/of geld verbonden is en dat het wandelen van de fysieke intimiteit onszelf kan ondersteunen in het bevrijden van deze energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zeer onprettig te ervaren om voor seks afhankelijk te zijn van een ander waarvan ik niet weet wat die wel of niet wil toepassen en hierin in polariteiten te bewegen in ervaringen van ‘naar seks in samenzijn verlangen’ naar ‘laat maar ik doe het zelf wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken te zien dat de ander eigenlijk geen interesse heeft in seks met mij en het meer voor mij doet, waarvan ik wel weet dat dit niet persoonlijk is maar waarvan ik niet weet of een ander hierin door wil zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat een ander niet wil/zijn afspraken niet nakomt en/of dat ik zo reageer in mezelf waardoor ik niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren in mezelf op gedrag van een ander waardoor ik geen seks wil hebben op een bepaald moment en/of waardoor een ander geen seks wil hebben op een bepaald moment en zo, de boel te saboteren zodat ik de eventuele angst dat een ander eigenlijk vanuit zichzelf niet wil/zich hiertoe niet wil zetten, niet onder ogen hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen in een verlangen naar een fysiek intiem samenzijn en seksuele expressie en bang te zijn hierop te worden afgerekend/hierin belachelijk te worden gemaakt.

Er komt een herinnering op van een keer dat ik mijn ouders samen zag in een seksueel samenzijn en mijn reactie hierop als jong meisje:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me buitengesloten te voelen als ik mijn ouders zie in een seksueel samenzijn in hun eigen slaapkamer waar ik altijd de was in de wasmand doe. Mijn moeder zegt nog dat ik altijd mag binnenkomen, maar voor mij sluit de deur hier en ik vlucht zo snel mogelijk het huis uit naar een vriendinnetje, ik sla dicht en weet eigenlijk niet waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dicht te slaan als ik mijn ouders zie in een seksueel samenzijn in hun eigen slaapkamer zonder precies te weten wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren van mijn ouders en al mijn vertrouwen kwijt te zijn in hen, zonder te begrijpen waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat mijn ouders samen seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te beslissen om niet meer te delen met hen wat er in me speelt, in en als een geloof dat ik niet meer onvoorwaardelijk bij hen terecht kan, dat er altijd kans kan zijn dat ik ze weer zo tref.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als kind een onvoorwaardelijke aandacht van mijn ouders op te eisen die niet reëel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als dezelfde ervaring, aandacht van mijn partner te eisen en een onvoorwaardelijk fysiek intiem samenzijn te eisen in en als de gedachte als aanname als uitgangspunt dat dit hoort binnen een relatie en dus dat hij en ik hieraan moeten voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus van een ander en/als mezelf te eisen om aan mijn wensen te voldoen en als dit gebeurt, me af te keren en te stoppen met delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van een ander te eisen dat die me vervult binnen een relatie en als die dit niet doet, geen zin of doel te zien in een relatie, behalve dat de ander ook het proces wandelt van het nemen van verantwoordelijkheid voor en als zelf en als dit niet zo is, paniek te ervaren aangezien er dan en geen seksuele vervulling en geen zelfoprecht delen mogelijk is en ik me dan afvraag/ervaar in en als de geest, wat ik doe in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om vast te komen te zitten in een uitzichtloze situatie, in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik uitzie naar buiten toe, in plaats van binnenin mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten op een ander en op het zicht van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten in reactie op het gedrag van een ander wat ik interpreteer als niet nakomen van een afspraak, waarin ik er vanuit ga dat hij dan de afspraak tot een fysiek intiem samenzijn ook niet zal nakomen en/of dat ik dit niet kan/wil doordat ik nog in reactie verkeer, waarin ik in deze fysieke toestand in en als reactie mezelf zo uitgeput ervaar dat ik geen zin/wil heb om me nog in te zetten voor een fysiek, seksueel samenzijn en zo voorkom dat ik eventueel teleurgesteld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als het voorkomen van een ervaring van teleurstelling, mezelf in allerlei bochten te wringen en fysiek uit te putten in en als deelname in reactie op het aanpassingsgedrag van een ander in een voor hem nieuwe, spannende situatie en zo alleen mezelf en niet de ander en het geheel in overweging te nemen en niet te vertrouwen op een opnieuw bespreken en bijstellen van de mogelijkheden aangezien ik net al mijn vertrouwen heb zien verdwijnen in mijn reactie op het niet nakomen van een overeengestemde afspraak ten aanzien van het aantal uur slapen.

Ik realiseer me dat we in een partnerrelatie dit meest kwetsbare punt in onszelf wandelen waarin we zoveel invloed op elkaars leven hebben zonder dat we geleerd hebben om betrouwbare wezens te zijn.

Ik realiseer me dat ik door te reageren op een ander, de ander weghoudt en afschrik doordat ik mezelf laat zien als een onbetrouwbaar wezen die onverwacht uit de hoek kan komen en dat ik tevens mezelf ervan weerhoudt om in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander als mezelf in zijn/mijn kwetsbaarheid als onvermogen als aanpassingsmechanismen te veroordelen, in plaats van begrip te tonen en te vergeven en van hieruit verder te zien.

Ik realiseer me dat ik mezelf kwets en/als de ander als ik reageer en mezelf hierin kwetsbaar maak en vervolgens een ander tot kwetsbaarheid aanzet in en als het uitlokken van reactie als reactie op mijn reactie en zo iets ‘ter verdediging’ heb als er op mijn reactie gewezen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en een ander te kwetsen en zo kwetsbaar te maken, tot kwetsbaarheid uit te lokken en mezelf uit te laten lokken tot kwetsbaarheid in en als deelname in reactie in gedachten, gevoelens en emoties op gedrag van een ander en/of mezelf in aanpassingsgedrag in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen, vergeven in de kwetsbaarheid die ik ervaar binnen de situatie van en gerelateerd aan seks, waar in een fysiek intiem samenzijn binnen een leven in een huis, de kwetsbaarheid zich toont en de ongelijkheden aan de oppervlakte komen.

Ik stel mezelf ten doel me meer gewaar te zijn van wat ik aanricht naar een ander toe en binnenin mezelf en hoe ik mezelf en/als een ander kwets en kwetsbaar maak als ik reageer in emotie, als realisatie ter ondersteuning van mezelf om mezelf te stoppen, om te draaien, weg te lopen, omarmen en vergeven op het moment dat ik in een emotionele reactie schiet/wil schieten en dus wil gaan schieten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eraan te herinneren om mezelf te stoppen, te ademen, me om te draaien, weg te lopen, omarmen en vergeven alvorens ik de emotionele reactie uit in woorden en/of daden binnen het korte moment van keuze dat altijd aanwezig is alvorens ik mijn reactie uit.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf en/als de ander te kwetsen en/of uit te lokken tot een kwetsen en zo te stoppen met het kwetsbaar maken van mezelf en/als de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en/als de ander te sterken in en als zelfvertrouwen, adem voor adem, dag voor dag.

Aan het einde van de dag komt de partner thuis van de eerste dag op een nieuwe werkplek en ik draai me om en kijk naar zijn gezicht, ik heb geen idee of hij boos is om wat de avond ervoor is voorgevallen. Hij lacht en ik vraag naar de werkdag, welke leuk was en goed is verlopen. Ik bespreek wat zaken die geregeld moeten worden ten aanzien van de woonsituatie, waarin ik heb besloten het proces spoedig voort te zetten en niet uit te stellen. We zetten het eten klaar en langzaam aan bespreken we de situatie, stellen de afspraken bij, komen overeen de fysieke intimiteit vandaag voorbij te laten gaan aangezien we beiden nog wat tijd nodig hebben na het conflict en bespreken de voortzetting van het fysiek intieme samenzijn. Ook deelt hij wat meer over hoe hij af en toe langer slaapt en ik vraag hem om meer vooraf te delen en te proberen in overweging te nemen wat onduidelijkheid voor invloed kan hebben op mij/een ander.

Zo is hier dus zichtbaar wat zich allemaal afspeelt in en als mijn geest, wat ik allemaal heb opgebouwd in aannames en gedachten en waar ik druk mee ben binnenin mezelf na het reageren op gedrag van een ander terwijl dit feitelijk niet nodig is als ik meer en meer sta in en als zelfvertrouwen en niet toegeef aan het verdwijnen in reacties, binnen een situatie die ik voorbereid en weloverwogen ben ingestapt.

Voor mijzelf wordt hierin zichtbaar hoe ik zelf mijn eigen ervaring van kwetsbaarheid en kwetsing creëer en manifesteer.

gate-of-tiem-openedDesteni I Processto stop time-looping

Hangout: Avoiding Conflict

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 477 – Partij kiezen

4806089ckwartet aap-noot-miesDag 476 – Reactie op een conversatietoon

 (Lees bovenstaand blog voor context)

Vervolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met het onderlinge gesprek van mijn ouders waarin de toonhoogte verandert in een poging hier richting aan te geven in plaats van hen zich onderling uit te laten spreken en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die in mij omhoog komen als reactie hierop en alleen iets aan het gesprek toe te voegen als ik vrij ben van reactie en zie/hoor dat het nodig is dat ik iets toevoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het gesprek uit de hand loopt en escaleert in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat er onherstelbare schade ontstaat door en in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de verandering in toonhoogte in de stemmen waarin er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en er dus geprobeerd wordt iets af te schuiven op iets of iemand anders als ‘de schuld geven’ aan iets of iemand anders welke van onszelf een onaardig persoon maakt welke doorklinkt in de toonhoogte van de stem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ander die van toonhoogte verandert en hierin geen verantwoordelijkheid neemt voor en als zichzelf, waarin ik mezelf identificeer met de ander alsof ik het ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wie ik ben in dat moment in herkenning en onderdrukking van hetgeen ik zie gebeuren in mezelf, degene is waarvoor ik me schaam in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mezelf als en wanneer ik participeer in een staat van iemand of iets buiten mij de schuld geven waarin en waardoor de toonhoogte van mijn stem verandert en ‘verontwaardigd’ klinkt, welke feitelijk komt doordat ik mezelf ver-ontwaardig door participatie in en als de geest in het afschuiven van verantwoordelijkheid voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partij te kiezen voor één van de ouders als ze in een onderling geschil zijn verwikkeld en hierin zelf gemeen te worden naar één van de twee, waarin ik zelfs wissel heen en weer tijdens het gesprek en zo energie in mezelf genereer in en als een beter voelen hierin dan de één of de ander die ik veroordeel in dat moment en eigenlijk steeds bij de ‘winnende partij’ wil horen als waar ik me beter voel en waar het meeste energie te behalen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de één of de ander te veroordelen en mezelf hierin te verongelijken welke de schaamte in mij voortbrengt in en over wie ik ben in dat moment in oordeel ten behoeve van een beter voelen in en als mezelf, terwijl ik me ondertussen machteloos ervaar in en als de angst die opkomt bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het over het algemeen te maken heeft met geld waar over gediscussiëerd wordt en dat ze zich machteloos ervaren in en als een angst voor tekort en verlies hierin, welke zich tevens zo afspeelt binnenin, in en als een angst voor een tekort en verlies aan energie in en als de geest zonder te zien dat deze angst gecreëerd en in stand wordt gehouden juist door het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid, welke feitelijk een onmachtig maken is van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onmachtig te maken door mijn verantwoordelijkheid voor en als mezelf, af te schuiven in en als de geest in participatie in een oordeel over het gesprek wat zich afspeelt tussen mijn ouders en in een partij kiezen hierin voor één van de ouders, waarin ik zelf iemand afval zoals ik mezelf afval en mijn zelfdirectie weggeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen door deel te nemen in en als een oordeel als partij kiezen in en als de geest en hierop volgend dus een ander af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen en mijn fysieke substantie te verbranden door het afvallen van mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vroeger een beslissing te hebben genomen om ‘af te gaan vallen’ en zo doelbewust mijn fysieke substantie te gaan opbranden in en als een gedachte dat mijn buik te dik is en zonder te zien dat hieronder een machteloosheid schuil gaat ten aanzien van het mezelf richting geven binnen de situatie van conflict tussen mijn ouders waarin de toonhoogte van de stem verandert en boosaardig wordt en men elkaar en/als zelf afvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke substantie te verbranden en zo minder fysiek te worden en zo minder te voelen en dus de machteloosheid niet te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf nog machtelozer te maken door (mezelf) af te vallen en de machteloosheid niet meer te voelen in en als gewichtsverlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de onenigheid tussen mijn ouders iets met mij van doen heeft en dus, voel ik me verantwoordelijk voor de onenigheid tussen en binnenin hen, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die opkomen in en als onenigheid binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het middelpunt als slachtoffer te maken van de onenigheid tussen mijn ouders waarin ik mezelf zo plaats en opstel als slachtoffer, zodat en waarin ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor en als mezelf in en als de ervaringen die opkomen binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de onenigheid tussen en binnenin mijn ouders te gebruiken als middel om me af te scheiden van mezelf en van één van hen en zo het geheel te gebruiken ten behoeve van mezelf in eigenbelang in en als onenigheid binnenin mijzelf om zo energie te genereren in en als mezelf in afscheiding van mezelf in participatie in en als de geest, ook al bestaat dit voornamelijk uit negatieve ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat negatieve ervaringen energie genereren ten behoeve van mezelf in eigenbelang om mezelf via negatief naar neutraal naar positief beter te doen voelen, voortkomend uit een situatie waarin ik me in eerste instantie slachtoffer ervaar en waarin ik mezelf behoud in en als slachtofferschap ten aanzien van de negatieve energetische ervaringen alsof ik hier niets aan kan veranderen, aangezien het wordt opgewekt, geactiveerd door een gebeurtenis buiten mij als in het veranderen van de hoogte van de stem als iets waarop ik ogenschijnlijk geen invloed heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te blijven focussen op het activatiepunt buiten mij en zo geen oplossing te zien binnenin mij in en als zelfverandering ten aanzien van de reacties als energetische ervaringen die opkomen binnenin mij.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een toonhoogte in een stem in onenigheid in een gesprek tussen mijn ouders, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een ervaring van machteloosheid als herinnering in mij geactiveerd wordt van mij als kind als mijn ouders onenigheid hadden en hierin de toonhoogte in hun conversatie verandert en wat boosaardig wordt.

Ik realiseer me dat deze ervaring van machteloosheid geactiveerd wordt door een gedachte in mij welke in essentie een oordeel als interpretatie inhoudt van wat ik hoor en zie met mijn fysieke oren en ogen.

Ik realiseer me dat ik mezelf kan stoppen in en als deze ervaring van machteloosheid.

Ik realiseer me dat de onenigheid tussen mijn ouders, niets direct met mij van doen heeft maar dat het over het algemeen met geld te maken heeft en angst voor een tekort en/of verlies hierin als ‘onvoldoende’ hebben en/of zijn, welke indirect wel met mij te maken heeft als kind, aangezien als er een tekort is in geld betekent dat voor mij als kind ook een tekort in geld/voeding/onderdak en hierop volgend andere interesses waarvan ik denk en geloof dat ze een meerwaarde hebben.

Ik realiseer me dat er dus onbewust een existentiële angst een rol speelt vermengd met een angst voor een eventueel tekort in eigenbelang in en als de geest.

Ik realiseer me dat het angst betreft voor de toekomst en niet zozeer met het moment te maken heeft dat er dus een angst geactiveerd wordt als herinnering, geprojecteerd op de toekomst die niet persé reëel is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen in en als reactie op een verandering in toonhoogte in de stemmen van mijn ouders tijdens een gesprek waarin onenigheid als angst aanwezig is binnenin hen door 1-2-3 in te ademen en uit te ademen een paar keer totdat de energie afneemt in mij, waarin ik hier blijf in en als mijn fysiek en niet voorover val in en als de reactie als energetische ervaring in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke gedachte als oordeel er in mij opkomt en voor wie en waarom ik partij kies en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met partij te kiezen en gelijk te staan aan en als mezelf in wat er opkomt in mij.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn/worden, me af te stemmen op mijn ademhaling en te luisteren naar de woorden die ze spreken en de woorden door mij heen te laten gaan en de reacties in mij onder ogen te zien, te stoppen, zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel de woorden te onderzoeken waarop ik een reactie ervaar in mezelf en het woord vrij te maken door middel van zelfvergeving op de energetische lading die ik gekoppeld heb aan dit woord.

Ik stel mezelf ten doel mijn ouders de ruimte te geven om onderling hun onenigheid uit te spreken zodat en waarin ze eventueel zichzelf kunnen zien in de woorden die ze spreken en zodat en waarin ik in ieder geval mijzelf kan zien in en als eventuele reactie als afscheiding van mezelf en hierin alleen iets toe te voegen als en wanneer ik zelf stil ben van binnen en er werkelijk iets opkomt in mij wat bijdraagt in hun gesprek.

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

aap noot mies———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life