Dag 580 – Een verandering in mezelf in relatie tot mijn partner

van-A-naar-B-alternatief

Binnen de relatie zie ik een verandering in mezelf. Ik ben door een weerstand heen gewandeld die ik had opgebouwd in mezelf, tegen een soort van ‘samen zijn’. Interessant, deze weerstand is eigenlijk angst. Dus ik ben door de ervaring van weerstand heen gewandeld – door de verantwoordelijkheid naar mezelf te halen en te stoppen met de ander de schuld te geven van ervaringen binnenin mij. Dit wil niet zeggen dat deze neiging niet meer aanwezig is of naar bovenkomt, echter nu in een uitgangspunt van en als de wil – in en als mezelf, dus zelfwil – om hierin het punt naar mezelf terug te halen en er verantwoordelijkheid voor te nemen. Hierin zie ik dat ik verander van een afhouden van communicatie, fysieke intimiteit, dingen samen doen, naar een meer willen communiceren, meer fysieke intimiteit, meer dingen samen doen. Een leren bewegen als zelf in samenwerking, oftewel in overeenstemming. Dat is de enige manier om werkelijk effectief samen te kunnen leven. Hierin wordt weerstand bij de ander duidelijker, of eigenlijk een ‘niet goed weten wat te willen’ hierin (zoals hij zelf aangeeft). Als een ‘wel willen maar soms ook niet en niet goed begrijpen wat er speelt’. En in mij, komt de angst omhoog dat de ander dit niet wil. Dat de ander ofwel uiteindelijk weggaat, ofwel blijft binnen de relatie in een uitgangspunt van eigenbelang zonder de wil om hierin te veranderen (want we zijn natuurlijk allen geprogrammeerd in en als eigenbelang, ter overleving van onszelf in energie in en als de geest en in een wereld met ongelijke geldverdeling). Ik weet heel zeker dat ik blijf staan waar ik in sta, dat ik wil leven in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Wat een ander hierin zal beslissen, daar heb ik uiteindelijk geen controle over, ook niet als het een partner betreft. Ik kan alleen aangeven waar ik voor sta en de ander vragen te (gaan) zien wat het is dat hij wil. Echt wil. En dan is het iets waar we langzaam in op staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn partner emotioneel te benaderen waarin ik onuitgesproken om een bevestiging vraag om met mij te staan voor en als wat het beste is voor al het leven, te beginnen voor ons allebei als leven en niet voor wat ‘goed’ is voor alleen ons ‘eigen ik’, waarbij ik in en als een benadering die emotioneel geladen is, zelf niet sta als wat het beste is voor mezelf en dus niet voor een ander als leven en op dat moment dus geen levend voorbeeld ben in waar ik om vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bevestiging te vragen voor iets wat ik zelf niet leef, in plaats van mezelf te vestigen in en als hetgeen ik vraag, door te leven binnenin mezelf in het stoppen van frictie en emotie als wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant getriggerd te worden door de ervaring en wetenschap dat een ander niet dezelfde beslissing heeft genomen als ik om te (leren) staan voor wat het beste is voor al het leven en dus in en als een streven naar een overeenstemming in de samenleving, waardoor ik een constant wantrouwen ervaar binnenin mezelf in en als een niet weten uit welke hoek de ander zal komen als ik hem benader waarin ik feitelijk mezelf niet vertrouw in mijn stabiliteit hierin en dus niet weet ‘uit welke hoek ik kom’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik in weinig Nederlandse woorden kan uitspreken wat ik bedoel met ‘leven als wat het beste is’ en dat het er feitelijk op neerkomt dat ik het toepas als levend voorbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik een heel leven doorbreng in een situatie van conflict doordat de uitgangspunten niet op elkaar zijn afgestemd, wat feitelijk de situatie is waarin ik en de meesten met mij, zijn opgegroeid, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het conflict in mezelf als reactie op de situatie waarin ik ben opgegroeid en leef/geleefd heb, kan stoppen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om binnen deze relatie te blijven waarin het me niet lukt om tot een leven in overeenstemming te komen, waarin het feitelijk een angst is om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen en hierin te oordelen om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen om eventueel te falen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik altijd met en als mezelf wandel en pas als ik volledig en alles naar mezelf heb teruggehaald en stil ben van binnen en niet langer reageer en/of manipuleer in en als een uitgangspunt van angst, pas dan zal ik werkelijk zien en bewegen als wat het beste is voor al het leven zoals waartoe ik de beslissing heb genomen binnenin en als mezelf en dit is waarin ik ‘mijn slagen’ en hierin welbevinden, in eigen handen heb.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ongemak en angst door en als de gedachte dat mijn partner niet staat in en als de beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op mijn eigen gedachte, die weliswaar kan zijn zoals de situatie is, echter het is een gedachte als interpretatie als oordeel.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel dat iemand niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en toch hier met mij samenleeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen en dus persoonlijk te nemen dat mijn partner wel hier met mij samenleeft maar niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en dus, is het uitgangspunt gebaseerd in eigenbelang, ook al houdt het samenleven praktisch in dat het beste is, waarin dit eigenbelang voor ons beiden aanwezig is want zolang ik reageer in/en oordeel, wil ik iets ‘van hem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘iedere dag te ervaren’ dat we een verschillend uitgangspunt hebben en hierdoor getriggerd te worden door en instabiel, door mijn eigen ervaring als reactie op iets van een ander wat ik zo interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te leven binnen een interpretatie in en als de geest en van hieruit alles te vertalen binnenin mezelf, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de interpretatie werkelijkheid maak voor en als mezelf in mijn leven doordat ik in reactie een situatie benader.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘vooruit’ te willen in en als een samenleven, in plaats van in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor mijn emotionele ervaringen als reacties binnen de huidige situatie.

Ik realiseer me dat ik een agreement als overeenstemming verwacht daar waar we nog in relatie staan tot elkaar en dat het een proces is om tot overeenstemming te komen binnen de situatie, binnenin mezelf en van hieruit met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan met het verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen reacties en emotionele ervaringen die opkomen binnen de situatie en zo tot overeenstemming in en als mezelf te komen.

Ik stel mezelf ten doel mijn interpretatie van het ‘hebben van een verschillend uitgangspunt’ te stoppen binnenin mezelf en te zien hoe ik tot een communicatie en oplossing kan komen die geen frictie geeft binnenin mezelf en van hieruit, geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel in het samenleven en communiceren tot oplossingen te komen die geen frictie geven binnenin mezelf en van hieruit geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om mijn wens en streven tot een werkelijke overeenstemming, serieus te nemen en naar voren te brengen en te blijven staan en staan en staan in en als mijn beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven als enige oplossing voor een werkelijke overeenkomst als effectieve en zorgzame samenleving.

Ik stel mezelf ten doel om steeds opnieuw binnenin mezelf, te verifiëren of hetgeen ik toepas, het beste is voor mijzelf als hemzelf als al het leven zonder frictie in mezelf te creëren en mezelf te vergeven en corrigeren waar nodig/daar waar ik besta in frictie, in afgescheidenheid van mezelf.

What Relationships ‘Should’ be Like – Life Review

verandering

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 553 – Een nieuw begin

nieuw-begin

Degenen met wie ik vanaf het begin (sept 2011) het proces binnen Desteni wandel en aanvullend degenen die vanaf toen mijn blog lezen, zijn bekend met mijn ‘relatieverleden’ met 2 Poolse mannen en met de strubbelingen hierin binnenin mezelf. Met 1 heb ik ruim een jaar het huis gedeeld waarin ik destijds woonde en zijn we vervolgens / uiteindelijk apart gaan wonen en leven.

Twee jaar verder. Gedurende deze 2 jaar een aantal momenten waarop we elkaar even spreken – telefonisch of per computer of papier en hiertussen maanden waarin we ons eigen proces wandelen zonder verdere communicatie met elkaar. Door de wisselingen in werk heb ik dit najaar ruimte om even vrij te nemen en beslis ik (in overleg) om naar Polen te gaan, om te zien hoe hij leeft en om uit te zoeken wat we allebei willen en wat de mogelijkheden zijn.

Gedurende deze periode waarin dit al bekend is maar waar een aantal weken overheen gaan doordat mijn vakantie pas later gepland kan worden, krijgt hij een vraag om in Nederland te gaan werken voor een aantal weken. Hij beslist dit te doen – ik weet nog van niets – en of all places, wordt hij geplaatst in een huis in het dorpje waar ik woon zonder dat hij hierin sturing heeft gegeven.

Dus krijg ik een telefoontje dat hij in Nederland is en de volgende dag in de plaats waar ik woon. Mijn laatste vaste werkdag op locatie met veel tijd en verantwoordelijkheid buitenshuis valt samen met zijn eerste dag hier in het dorp en zo heb ik ruimte om elkaar vaak te zien. We zoeken elkaar dagelijks op en blijken hetzelfde te willen en zijn deze keer bereid om verantwoordelijkheid te nemen voor de punten in onszelf waarin we de eerste keer ‘de mist’ in gingen. We willen met elkaar verder wandelen en komen tot overeenstemming hoe dit te gaan doen.

Het is een interessante wandel, van relatie tot overeenstemming gedurende de afgelopen jaren, waarin het vooral de overeenstemming met zelf is die de basis legt en mogelijkheden geeft om te (gaan) delen en de gesproken overeenstemming tot een werkelijke, levende overeenkomst te maken in en als ‘een leven’ in en als het fysiek (dat vanaf nu gewandeld gaat worden). Ik zal deze periode als ‘voorbereiding’ een keer uitschrijven in een getuigeblog.

Vanaf deze week woont hij voor een periode in een stad een stuk verderop aangezien daar een mogelijkheid is om te werken en dus om geld te ‘verdienen’ want zoals we allen weten bestaan, op het moment, de gegevens geen werk – geen geld – geen eten gekoppeld aan elkaar. Ik ervaar dat ‘de week lang duurt’ lol – niet meer elke dag samen koffie drinken en in plaats hiervan alleen even bellen in de avond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de week als ‘lang’ te ervaren nu ik niet elke avond even samen kan zijn om koffie te drinken, bij te praten en fysiek vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op de achtergrond een gedachte als angst waar te nemen als ‘wat als het niet doorgaat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hem het liefst ‘bij me’ te hebben en hem elke dag even te zien in levende lijve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ook wel effectief te vinden om even alleen te zijn en mijn werk te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het nog wel spannend te vinden om binnenkort veel samen te zijn waarin ik een angst zie als gedachte dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’ en spanning opbouw in en als mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een gedachte met ervaring dat de week ‘lang’ duurt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de week even lang is als anders en dat ik ‘anders’ blijkbaar meer in de geest vertoef waardoor de week sneller lijkt te gaan. Ik stel mezelf ten doel me te richten op de fysieke bezigheden en voorbereidingen die ik te doen heb en hierin rustig met mezelf aanwezig te zijn in en als de adem. Ik stel mezelf ten doel ook ‘anders’ te oefenen om meer en meer mezelf terug te brengen en te bewegen in en als de adem in overeenstemming met mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een angstgedachte en ervaring als ‘wat als het niet doorgaat’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik er alles aan gedaan en besproken heb om zeker te zijn van een soepel verloop in overeenstemming en dat alleen onvoorziene zaken hier een verandering in kunnen brengen die we dan opnieuw kunnen bespreken, waarin de enige werkelijke zekerheid tot stand kan komen in en als het fysiek leven van de gesproken overeenstemming. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in een angstgedachte en ervaring als ‘wat als het niet doorgaat’ aangezien deze nergens toe bijdraagt. In plaats hiervan, focus ik me op de fysieke bezigheden, ondersteun ik mezelf in en als de adem, spreek ik eventueel een zelfvergeving uit en onderzoek indien nodig, gerelateerde herinneringen waar ik ‘de mist in ging’ in en als de geest.

Als en wanneer ik deelneem in een ervaring dat ik hem het liefst ‘bij me’ wil hebben en hem iedere dag even wil zien, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit nu niet mogelijk is en dat dit de meest praktische oplossing is voor het moment. Ik stel mezelf ten doel me te richten op mezelf, mijn eigen lichaam, mijn eigen bewegingen en bezigheden en hierin te rusten in mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie vinden dat het ook wel effectief is om alleen te zijn en mijn werk te doen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het inderdaad effectief is aangezien ik gewend en geoefend ben om alleen te leven en mijn werkzaamheden uit te voeren. Ik realiseer me echter dat dit niet betekent dat ik hierin het meest effectief ben en/of dat ik niet kan leren om even effectief te zijn als er iemand bij is, het betekent alleen dat ik dit gewend ben en me hierin comfortabel voel en weet te bewegen. Ik stel mezelf ten doel om als ik alleen ben, mezelf te bewegen en de werkzaamheden zo effectief mogelijk op te pakken en als ik samen ben, mezelf te (leren) bewegen in overeenstemming met mezelf en/als de ander en zo door de tijd heen mezelf te oefenen in en als zelfbeweging in communicatie met de partner als zelf.

Als en wanneer ik deelneem in een gedachte en ervaring dat ik het wel ‘spannend’ vind om binnenkort veel samen te zijn, in en als de angst als gedachte dat ik veel spanning opbouw doordat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik nu al begin met spanning opbouwen door deel te nemen en geloven en mezelf af te scheiden van mezelf in en als de gedachte dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’, welke gebaseerd is op herinneringen van ‘samen zijn’ waarin ik spanningen op heb gebouwd in en als mijn eigen fysiek. Ik realiseer me dat ik alleen kan leren om te stoppen met spanning op te bouwen in en als gedachten in een ‘samen zijn’ als ik veel en langer met iemand samen ben, door in en als het fysiek dit proces te wandelen, te zien waar ik in gedachten ga, emoties en gevoelens creëer en hierin spanning opbouw in mijn fysiek en vervolgens mezelf hierin te stoppen, zelf te vergeven, te communiceren met de ander als zelf waar nodig en mezelf te veranderen in en als een stabiel, fysiek aanwezig zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op het moment te stoppen met spanning op te bouwen door te stoppen met deelname en geloof in een gedachte, gebaseerd op herinneringen dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’ en spanning opbouw in mijn fysiek als ik veel en langer samen ben met iemand. Ik stel mezelf ten doel mezelf voor te bereiden en gerelateerde herinneringen zelf te vergeven waar dit al mogelijk is en verder los te laten voor het moment in en als het zelfvertrouwen dat ik nu in staat ben en zal zijn om mezelf te ondersteunen in zelfcommunicatie en hieruit volgend communicatie met de ander als zelf en zo stap voor stap, de spanning in en als mezelf in en als de geest, gemanifesteerd in het fysiek los te laten, zelf te vergeven en mezelf te veranderen in de punten die zich aandienen.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in communicatie met de partner en hierin voor de communicatie als geheel en mezelf door de tijd heen specifiek te ondersteunen in zelfvergeving en zelfcorrectie waar nodig als wat het beste is voor zelf als de ander als leven als geheel.

KiemDesteni I Process – Redefining Relationships

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

emotions-150x150Voor context zie: Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb tijdens de sportles toen het verdriet als de emotie om het overlijden van Witneus omhoog kwam, even weg te lopen naar het toilet om even met mezelf te zijn en het verdriet te uiten voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de kans te ontnemen om intiem met mezelf te zijn en het verdriet met en als mezelf te delen, onafhankelijk van wat ‘anderen zouden denken’ als ik een sportles uitloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest dat ik al in tranen zou uitbarsten als ik de deur uitliep, de trap af, langs de balie naar de kleedkamer voordat ik in het toilet zou zijn en dus, besloot ik om te blijven en mijn tranen weg te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tranen weg kan slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in expressie van een verdriet om het overlijden van een huisgenootje, te onderdrukken door gedachten over de omstandigheden waarin ik me bevind zoals midden in de warming-up van een sportles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de anderen in de les, de instructrice  en de jongen achter de balie zouden zien dat ik moet huilen en daarom wegloop en/of dat ze zouden zien dat ik gehuild heb als ik terugkom wat mij doet besluiten om in de les te blijven en door te gaan in onderdrukking van wat er speelt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eigenlijk wel had willen delen dat mijn lieve konijn was overleden en dat ik daar verdriet om had, dat we zoveel gedeeld hadden samen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te delen met anderen, hetgeen er in me omgaat en tegelijkertijd hierin laat zien hoe intiem een samenleven met een dier kan zijn in en als een gedachte dat ik niet zomaar wil huilen in de les, dat dit niet gepast is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een expressie te ontnemen in samenzijn met anderen omdat ik er zelf iets van vind als ik opeens ga huilen terwijl de les al begonnen is terwijl er geen reden is om aan te nemen dat ze me niet zouden ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘alleen’ te voelen in de verwerking van het overlijden van Witneus aangezien ik dit alleen met haar gedeeld heb en met Roy de cavia, die nog hier is en me ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in expressie van een emotie vast te zetten in gedachten over het overlijden als dat het gehele proces naar tevredenheid is gegaan en ik tegelijkertijd wel verdriet ervaar om het feit dat ze er niet meer is, en zodra dit verdriet iets opkomt, de gedachte als ‘tevredenheid’ opkomt en ik hierin het verdriet weer onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het proces naar tevredenheid is verlopen en dit te herhalen voor mezelf in en als een gedachte terwijl ik nog niet klaar ben met het gehele zelfonderzoek en er nog iets speelt wat ik wellicht anders had kunnen doen maar wat buiten het concept valt wat ik kan bevatten en ik houd vast aan het concept wat ik kan bevatten in en als de geest, wat ik als tevredenheid omschrijf als dat ik gedaan heb wat hierbinnen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een willen delen van het overlijden van Witneus en het tegelijkertijd geen slachtofferschap ervan te willen maken in en als een gedachte als  ‘om aandacht vragen’ en zo niet te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk helemaal niet te weten hoe zoiets te delen als er niet rechtstreeks naar gevraagd wordt en het maar raar te vinden om opeens te gaan huilen in een geheel ander moment zoals bijvoorbeeld tijdens een sportles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het maar raar te vinden dat dit verdriet opkomt tijdens een sportles welke getriggerd wordt door romantische muziek waarin ik het overlijden van Witneus ervaar zoals ik liefdesverdriet ervaren heb – terwijl ik tegelijkertijd wel weet dat de geest ruimte geeft om me fysiek te ontlasten als de aandacht in en als de geest, er juist vanaf gehaald wordt zoals bijvoorbeeld tijdens een sportles en ik het dus eigenlijk niet raar vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voor en als mezelf te gaan staan in een intiem moment met en als mezelf maar in plaats hiervan, mezelf te onderdrukken en hierin mezelf te missen en als ik dit keer op keer doe, mis ik mezelf steeds meer en bouw ik ondertussen verdriet als emotie op als een gemis als afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een afscheiding in en als mezelf op te bouwen, te vergroten door mezelf in en als expressie van een emotie te onderdrukken, waarvan ik me realiseer dat ik dit zo geleerd heb in de opvoeding waarin geen emoties getoond worden naar elkaar, behalve als er iets heeeel ergs gebeurde zoals het overlijden van een ouder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het overlijden van Witneus blijkbaar niet ‘erg’ genoeg te hebben gevonden om openlijk te tonen en dus niet te weten hoe ik dit kan delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik ‘het niet nodig heb’ om mijn verdriet te delen over het overlijden van Witneus aangezien ik toch zogenaamd tevreden ben over het verloop van het proces en ons gehele leven samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het gaat om verdriet ‘wel of niet tonen’ in plaats van mezelf te delen in expressie in een moment ter ontlasting/ontlading als wat het beste is voor mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek te compromitteren in en als het onderdrukken van een emotie als expressie en zo mezelf vast te zetten in en als fysiek ongemak in en als het vasthouden van ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb  elke keer te denken dat ‘dit toch niet zoveel invloed kan hebben’ op mijn fysiek en er zo voor te kiezen de emotie te onderdrukken en dus bewaren in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek als bron om keer op keer energie op te genereren als terugkerende emoties die constant getriggerd (kunnen)  worden, waardoor ik me meer en meer terugtrek en afscheid, in en als de geest als in en als een angst dat deze emotie plotseling getriggerd wordt als ik met anderen ben en ik dus ga huilen in een ‘niet gerelateerd’ moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te kiezen voor een behoud van mezelf in en als de geest in plaats van een ontlasten ten behoeve van mezelf in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet zomaar kan gaan huilen, dat ik niet mag huilen in een niet gerelateerd moment.

(Herinnering als klein meisje – ik heb om havermoutpap gevraagd en mijn moeder maakt een groot bord vol, net zoals mijn vader altijd heeft, het is een zaterdagavond waarop mijn vader meestal weg is naar tafeltennis, ik zit aan de salontafel en mijn moeder en broer zitten op de bank. Ik vind de pap toch niet zo lekker en krijg niet meer op dan een paar hapjes. Ik durf dit niet te zeggen en de tranen staan in mijn ogen en ik word of houd me heel stil. Tot mijn moeder vraagt wat er is, of ik het niet lekker vind en ik zeg nee en de tranen stromen nu uit mijn ogen. Ik schaam me omdat ik zelf om dit grote bord pap gevraagd heb en dus vind dat ik het ook op moet eten. Ik ervaar mezelf als intens verdrietig hierin. Mijn moeder wordt overigens niet boos, ze laat alleen een soort van lachje horen (niet gemeen in mijn oren) waaruit blijkt dat ze ook weet dat ik er eerst om gevraagd heb en het toch niet wil en ik hoef het niet op te eten. En that’s it. Er wordt niet op teruggekomen en ik heb ook geen referenties naar dit gebeuren ervaren waarin ik zie dat het puur in mijzelf plaatsvindt. Er is echter ook geen ondersteuning geweest hierin naar mij toe in deze ervaring in mezelf, in hoe dit op te pakken en mezelf te ondersteunen, dus dat is iets wat ik nu zelf kan doen).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet niet te kunnen delen omdat ik vind dat het proces goed verlopen is en dus heb ik geen reden tot verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik geen reden heb tot verdriet en dus onderdruk ik het verdriet als emotie in en als deze reden tot geen reden hebben, in plaats van werkelijk diep in mezelf te zien wat het is dat ik toch nog verdriet om heb want als het werkelijk geheel in en als tevredenheid verlopen zou zijn, zou het stil zijn binnenin mij ten aanzien van dit punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te onderdrukken met de redenen in en als de geest en dus, mezelf in en als de geest te onderdrukken met mezelf in en als de geest en dus lagen te creeren in en als mezelf, in en als de geest, fysiek gemanifesteerd zodat ik niet werkelijk in mezelf zal gaan zien voorbij de voorprogrammering als redenen in en als de geest, mezelf vergeef voor de limieten hierin en corrigeer en in staat stel tot werkelijke zelfverandering, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik geen ondersteuning heb gekregen in het begrijpen en richting geven van mezelf in zo’n moment van schaamte als in de herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen ondersteuning nodig heb in het begrijpen en richting geven van mezelf als er emoties opkomen aangezien deze niet ‘werkelijk’ zijn en ik geleerd heb dit altijd alleen te doen en dus doe ik het ook alleen en onderdruk ik mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander alleen maar onbegrip zal tonen en waarin ik alleen maar meer verwarring ervaar binnenin mezelf door mijn reactie op eventueel onbegrip als gedachten van een ander als reactie op hetgeen ik deel en dus zie ik er geen nut in om mijn emoties te delen als expressie ter ontlasting als wat het beste is voor mijzelf in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen mijn emotie te willen tonen/delen als ik begrip verwacht en als ik dit niet verwacht, ervoor te kiezen het niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in het comfortabele gebied te houden door begrip te verwachten van een ander en de aanwezigheid of afwezigheid hiervan, te gebruiken als reden om in de ervaring van veiligheid in en als de geest, aanwezig te blij ven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander geen eens een kans te geven om even met mij ‘mee te leven’ in en als een verwerking van een overlijden door mijn verdriet als emotie hierin niet te delen of tonen en zelfs te onderdrukken en vervolgens te denken ‘dat anderen mij toch niet begrijpen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dat anderen mij toch niet begrijpen’ waarin ik in het begin van dit blog schreef dat er geen reden was om geen steun te verwachten als ik het verdriet geuit zou hebben dus het onderdrukken is hier duidelijk gebaseerd op een herinnering als gedachte ter controle in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat anderen mij moeten begrijpen en alleen dan kan ik delen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het voldoende is als ik mezelf begrijp en mezelf ondersteun door mezelf te ontlasten in en als een delen van een emotie als wat het beste is voor mijzelf in en als het fysiek, waarin het niet zozeer gaat over het delen van de emotie maar van mezelf hierin verstopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verstoppen in een emotie en mezelf vervolgens niet te delen omdat ik geen emoties wil delen en zo mijn fysiek te verstoppen/mijn fysieke ontlasting te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwarring te creëren en ervaren binnenin mezelf in en als onbegrip van mezelf als er reacties opkomen op een eventueel (wat ik zie als) onbegrip van een ander op wat ik probeer te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander mij direct begrijpt zonder zelf inzicht te geven door te verwoorden wat er in mij omgaat en zo ook mezelf de mogelijkheid tot het onder woorden brengen van mijzelf in zelfinzicht, te ontnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de mogelijkheid tot het verwoorden van mezelf in zelfinzicht te ontnemen door niet te verwoorden naar anderen toe wat er in mij omgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf te onderdrukken als ik met anderen ben en zo mijn fysiek te belasten en dus ben ik ‘liefst’ vaak alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik liefst vaak alleen ben wat niet zo is, ik weet alleen niet hoe ik mezelf kan zijn in en als expressie zonder mezelf te onderdrukken en zonder in reactie te gaan en zo mijn fysiek te compromitteren in het bijzijn van anderen, waarvan ik nu zie dat dit een reactie is op mezelf in het niet weten hoe mezelf te zijn in en als zelfexpressie in het bijzijn van anderen.

Wordt vervolgd.

full_why-do-i-worry-about-what-others-think-of-me

Why do I Worry about what others Think of Me?

—————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/