Dag 668 – Hoe communiceer ik eigenlijk? – zelfcorrigerende uitspraken

schoolbord-schrijven-zw

Voor context zie Dag 667 – Hoe communiceer ik eigenlijk?

Als en wanneer ik een belerende toon waarneem in mezelf als ik spreek of schrijf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik aan het proberen ben iets te leren ‘aan een ander’ wat nog vanuit kennis en informatie in en als de geest gebeurt, in plaats van mezelf uit te drukken in waar ik sta en hoe ik het toepas.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik uit zou willen drukken, te veranderen in mijn benadering en (indien mogelijk) mezelf uit te drukken in waar ik sta en hoe ik iets toepas en een flagpoint te maken van de gedachte en/of ervaring die opkomt in mezelf en als ik mezelf niet weet uit te drukken, te ademen en een moment stil te zijn.

Ik stel mezelf ten doel op een later tijdstip de ervaringen en gedachten die opkomen binnenin mezelf, te onderzoeken en zelfvergeving toe te passen op wat ik tegen kom als ervaringen en/of gedachten die me beletten om mezelf rechtstreeks uit te drukken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een belerende toon in gedachten in mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me ergens verongelijkt over ervaar doordat ik me heb afgescheiden (dus ongelijk gemaakt) ten aanzien van mezelf in een moment door in het verleden, een expressie in te houden of te verdraaien, wat zich later vertaalt in innerlijke gesprekken (backchat) en emotionele ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel direct te stoppen met deelname in het innerlijke gesprek en te zien welke emotionele ervaring er in me waart en deze te benoemen en zelf te vergeven. Ik stel mezelf ten doel te zien hoe ik mezelf zou kunnen uitdrukken een volgende keer op een wijze die in overeenstemming is met mezelf en tevens in overweging van de omgeving en andere deelnemers.

Als en wanneer ik een soort ruis en ‘stress’ ervaar binnenin me als ik waarneem dat iemand in ongelijkheid tegen me spreekt en hierin ‘gemeen’ wordt in woorden, enigszins bedekt of rechtstreeks, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een emotie/gedachte/persoonlijkheid in mij geactiveerd woord door de woorden, houding of tonaliteit van een ander en/of wie iemand is in de woorden.

Ik realiseer me dat ik ergens wellicht zelf in afscheiding van mezelf heb gesproken dat een reactie in een ander geactiveerd heeft en ik realiseer me tevens dat het ook kan zijn dat er een reactie geactiveerd wordt door een punt wat ik benoemd heb als principe waarin de reactie naar buiten toe geprojecteerd wordt als hoe de menselijke geest geprogrammeerd is, waarin ik me realiseer dat ik mezelf kan trainen om beter af kan stemmen qua timing voor het delen van een principe.

Ik realiseer me dat dit niet persoonlijk is, niet naar mij toe en niet voor een ander en dat het een ‘persona’ als programma betreft die geactiveerd wordt en in uitdrukking wordt gebracht en niet een geheel levend wezen reflecteert in alle aspecten.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in zo’n moment een ongelijkheid/’gemeenheid’ in de woorden die geschreven of gesproken worden aan te duiden aangezien de energie het op dat moment al heeft overgenomen en het dan tot een strijd komt van wie er ‘gelijk heeft’, waarin het risico aanwezig is dat ik zelf in energie bevangen raak en zo ook ongelijk en hierin ‘gemeen’ ga worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren door op mijn ademhaling te focussen en indien mogelijk, voor mezelf te zien en benoemen welke emotie in mij geactiveerd wordt en dit even opzij te plaatsen voor een nader zelfonderzoek op een later tijdstip.

Ik stel mezelf ten doel om in de adempauze en indien mogelijk, direct mijn uitdrukking te veranderen en hierin ruimte te scheppen om de energie te gronden, in eerste instantie voor mezelf wat ook ruimte geeft voor een ander of, indien ikzelf of een ander teveel ‘bezet(en)’ is door de energetische ervaringen, te stoppen met het gesprek en dit op een later tijdstip voort te zetten.

Ik sta mezelf niet toe mezelf in de strijd te begeven en zelf ‘gemeen’ en (ver)ongelijk(t) te worden in mijn woorden in afscheiding van mezelf en in plaats hiervan, me te focussen op het stoppen van mezelf en mezelf hier te brengen in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken hoe en wanneer een principe te benoemen op een passend moment in de tijd en dit toe te passen vanuit het principe van zelfverantwoordelijkheid door te onderzoeken of en waar ik via een resonantie vanuit de geest, een resonantie in een ander geactiveerd heb door in afscheiding van mezelf te spreken en vervolgens mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Als en wanneer ik een twijfel ervaar over waar een ander staat binnen een ongelijkheid die ik naar voren zie komen in woorden en hierin niet specifiek mijn woorden weet te plaatsen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geen specifieke ondersteuning kan geven en alleen algemene informatie, welke wellicht als ‘belerend’ overkomt.

Ik stel mezelf ten doel te benoemen dat ik geen specifieke ondersteuning kan geven omdat ik op dat moment te weinig informatie heb maar dat hetgeen ik benoem als algemene informatie, een opening is waar verdere ondersteuning te vinden is en ik stel mezelf ten doel het hierin verder kort te houden.

Als en wanneer ik iets zou willen delen maar hierover gedachten heb in mezelf als dat dit ‘vreemd’ is of ‘niet kan’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er meerdere dimensies kunnen spelen, dat er een eigenbelang in verweven zit die me ervan weerhoudt te willen spreken en ook dat er gedachten en aannames in me aanwezig kunnen zijn die ik zo aangeleerd heb en gebruik als excuus om mezelf niet uit te drukken.

Ik stel mezelf ten doel emotionele ervaringen te benoemen voor mezelf die aanwezig zijn in mezelf en hierin het eigenbelang te zien en vergeven en van hieruit te bekijken wat ik alsnog zou willen delen of openen om tot helderheid te komen of dat dit niet langer nodig is en ik stel mezelf ten doel, gedachtes en aannames die ik voorbij zie komen als dat iets vreemd is of niet kan, zelf te vergeven en te onderzoeken waarvoor ik angst ervaar dat er zou kunnen gebeuren als ik me uitspreek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of geloven in een gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als een ander/anderen/iedereen zelfvergeving zou toepassen in schrijven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de communicatie en het samenleven inderdaad eenvoudiger zou zijn/worden als een ander/anderen/iedereen zelfvergeving zou toepassen in schrijven, echter dat dit op het moment niet zo is en dat ik hierin een verwachting creëer in mezelf en zo eigenlijk ‘wacht’ totdat een ander/anderen/iedereen begint met het toepassen van zelfvergeving in schrijven waarin ik mijn mogelijkheid tot zelfsturing wegleg en buiten mij plaats bij een ander/anderen en het dan hierin ‘nodig acht’ een ander/anderen te moeten aansturen in plaats van mezelf te sturen in expressie, dit te zien en eigenlijk niet te willen en zo een conflict te creëren in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te zien in welke emotie ik deelneem op het moment dat ik zou willen dat een ander/anderen/iedereen zelfvergeving toepast in schrijven, deze emotie te benoemen en zelf te vergeven voor mezelf en zo de energetische lading weg te halen als een toepassing om mezelf te sturen in zelfexpressie in en als zelfvergeving en van hieruit te zien, wat ik al dan niet zou willen en kunnen delen of benoemen in communicatie met een ander/anderen/iedereen.

Als en wanneer ik denk en geloof dat ik ‘in relatie’ moet blijven en/of komen met een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat dit een gegeven is in en als de geest die relaties als lijntjes aangaat en/of aanhoudt om energetische ervaringen levend te houden.

Ik stel mezelf ten doel om de relatie met mezelf te behouden, versterken en in overeenstemming te brengen met wie ik wil zijn in overeenstemming met wat het beste is in wezen als leven en hierin mezelf te ondersteunen, trainen en uitbreiden met behulp van de toepassing van het schrijven van zelfvergevingen en het corrigeren, herdefiniëren en tot uitdrukking brengen van woorden zonder te resoneren in energetische aanhechtingen.

herdefinitieDesteni I Process

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 223 – Pesten en Kattenkwaad

Ik heb niet zoveel kattenkwaad uitgehaald, en ook niet zoveel andere kinderen gepest vroeger, en ik ben zelf zelden gepest door andere kinderen. Eigenlijk kan ik me van beiden (het kattenkwaad uithalen en het pesten van een ander) allebei 1 voorval herinneren, welke zich wel meerdere ‘malen’ herhaald heeft. Ik zie nu pas, nu ik zelf af en toe een pesten en kattenkwaad ervaar van een groepje jongens in de buurt, wat een enorme invloed pesten en kattenkwaad heeft, hoe vervelend het is en hoe gemeen en destructief en zelfingenomen het is. Hierin is het pesten en kattenkwaad minimaal, maar desondanks voldoende als triggerpunt voor het oproepen van een ervaring van angst en onveiligheid en verdriet in mezelf. Dus, eerst zelfvergevingen op het pesten en kattenkwaad uithalen wat ik zelf gedaan heb als kind. Hoe klein ook, het startpunt is gelijk aan het pesten en vernielen op grote schaal, namelijk een ongelijk opstellen ten opzichte van een ander en ten opzichte van de omgeving; ten opzichte van leven in gelijkheid.

Pesten:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen met een groepje andere meisjes 1 meisje te pesten op de middelbare school door mee te lachen met het groepje welke bij het ene meisje de tas van het achterrekje van de fiets trapte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de juffrouw, die het pesten probeerde te corrigeren en te stoppen, belachelijk te maken door te lachen en te schamperen over de woorden die zij daarvoor koos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden van de juffrouw nog steeds in mijn hoofd te hebben, waarin ze zegt “1 wesp doet niet zoveel kwaad, maar als er een zwerm wespen komt wordt het vervelend”, waarin ik zie wat ze probeert te zeggen over het aanvallen met een hele groep tegenover 1 persoon, waarin die ene persoon geen schijn van kans maakt, maar waar ik tevens zie dat het verder gaat, dat uberhaupt het pesten, ook van 1 persoon, geen leuke bezigheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mee te doen met het pesten van het ene meisje omdat ik me onmachtig voelde tegenover het gezelschap van het ene meisje waarin ik ervoer alsof dit me was opgedrongen terwijl ik dat helemaal niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vastgeklikt te voelen aan dat ene meisje, doordat mensen in de omgeving beslissingen namen bijvoorbeeld over teamplaatsing in korfbal, dat ik maar in een ander team moest dan ik eigenlijk zou willen zodat het ene meisje en ik bij elkaar zaten, terwijl ik helemaal niet met haar wilde zijn en liever in het andere team geplaatst wilde worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mijn plezier te laten bepalen door het gezelschap waarmee ik ergens ben en geplaatst wordt, en hierin onmacht ervaar als afhankelijk van het gezelschap waar ik mee ben, met als gevolg dat ik mee ga doen met het ene meisje pesten om ‘van haar af te komen’, terwijl ik op andere momenten weleens bij haar thuis kwam en me hier hypocriet onder voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een hypocriet te voelen door niet eerlijk en niet zelfeerlijk te zijn in mijn gedrag en houding tegenover het ene meisje en tegenover mezelf en tegenover de hele omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets te begrijpen van hoe een andere vriendin het ene moment het meisje kon pesten en het volgende moment vrolijk thuis kwam bij het meisje en haar om gunsten vroeg als haar dat uitkwam, zonder hier blijkbaar last van te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm bedrukt te hebben gevoeld in deze situatie van vastzitten in een zogenaamde geplaatste vriendschap omdat we toevallig naar dezelfde school gaan en dezelfde sport doen, en hierdoor aan elkaar gekoppeld worden zonder ons te vragen wat wij willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen of iets niet te willen ten aanzien van dit meisje, in plaats van gewoon als het uitkomt, met haar samen te zijn en de praktische bezigheden te delen, en er verder geen waarde aan te hechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hechten in/als bewustzijn door waarde te hechten aan het feit dat het meisje en ik steeds bij elkaar geplaatst werden terwijl ik dat niet wilde, ik wilde iets anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het meisje er de schuld van te geven en er de reden van te laten zijn dat ik niet was op de plek en met mensen met wie ik wilde zijn en hierin altijd een ervaring gehad te hebben van iets te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en geloven dat ik iets mis buiten mijzelf, in plaats van in te zien dat ik mezelf miste in het contact met het meisje, waarin ik zelf wegging van mezelf en opgeslokt werd in geloof in de waarde van dit contact in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan pesten en het flauw en vervelend en pijnlijk te vinden zonder enig doel behalve je beter voelen over de rug van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig, angstig en verdrietig te voelen als ik, hoe klein ook, gepest wordt.

Kattenkwaad:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een groepje meisjes kattenkwaad uit te halen en 1x zover te gaan dat we hondenpoep door een brievenbus hebben gegooid en een vies prutje bij iemand tegen het raam hebben gegooid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk echt niet gezien en gepakt te willen worden door de mensen bij wie we dit deden, wat aangeeft dat ik dus niet in/als mijn daden kon staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gepakt en/of gezien te worden bij het uitvoeren van kattenkwaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk niet te weten waarom ik dit kattenkwaad uithaalde samen met de andere meisjes, behalve dat er 1 meisje bij was met wie ik graag vriendinnen wilde zijn en wie dat ook wel was, als we een keer samen waren, maar wie er vrijwel nooit bij was/wie vrijwel nooit tijd had of zoiets om samen te spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander meisje, met wie ik vaak speelde,  een keer te verraden door niet op een afspraak te komen, om met dit ene meisje die ene keer te kunnen spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier dus weer hetzelfde punt tegen te komen, het willen zijn met een bepaald persoon bij wie ik het gevoel heb dat ik daar moet wezen, dat ikzelf met een ander meisje niet genoeg of voldoende ben, dat ik aan haar vastzit en dat ik iets mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven druk te zijn geweest met het proberen te zijn op de juiste plek bij de juiste mensen waarin ik geloof dat er juiste mensen en juiste plekken bestaan, in plaats van in te zien dat ik in mezelf altijd op de juiste plek en met het juiste mens ben, en als ik dit niet zo ervaar, ik mezelf heb afgescheiden van een aspect en een plek in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan het uithalen van kattenkwaad, en het irritante uitlokkerij te vinden om energie als een lekker gevoel in zelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig en angstig te voelen als er kattenkwaad wordt uitgehaald rondom het huis, waarin ik een angst ervaar te worden gepest als ik iets van het kattenkwaad zeg, wat ook gebeurt en waarin mijn angst dus wordt bevestigd als zijnde waar.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding van mezelf te stoppen en zodra ik een niet-op-de-juiste-plek-en-met-de-juiste-mens ervaring heb, ik in mezelf zie waarvan ik me heb afgescheiden in mezelf, zodat ik hier zelfvergevingen op toekan passen en mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf waarom ik geloof niet voldoende te zijn in mezelf als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in te zien hoe ik zelf in/als bewustzijn anderen en mezelf pest en trigger, zodat ik dit kan stoppen in mezelf en – ook in mijn geest bewustzijn systeem – niet een ander en/of mezelf aandoe wat ik zelf niet wil worden aangedaan door een ander en/of mezelf als de ander is de mind.

Zelfvergevingen op de ervaring van gepest worden:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen door het feit dat ik gepest wordt door een groepje jongens terwijl ik alleen maar vraag of ze willen stoppen met sneeuwballen gooien rechtstreeks tegen het raam, wat ze doen maar wat wel voldoende is om me later te gaan treiteren als ik ze op straat weer tegenkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kinderen te willen corrigeren op straat en ze laten inzien dat ze gewoon gedag kunnen zeggen, verder niets, en dat treiterig gedrag echt niet tof is, in plaats van in te zien dat ze mij niet zullen horen, dat ik geen persoon ben die invloed heeft op hun gedrag behalve als het rechtstreeks het huis betreft waar ik in woon, aangezien ze dat kunnen inzien en kunnen stoppen in zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn dat rondom het huis er om de zoveel weken gedoe is door weer een ander groepje jongens die dan weer een voetbal, dan weer vuurwerk en dan weer sneeuwballen op het huis afvuren zonder door te hebben wat ze doen, en als ik ze vraag te stoppen, mij meteen het mikpunt maken van hun verveling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schijtziek te worden van het treiterige gedrag van de groepjes jongens, die me op zo’n jonge leeftijd al denigrerend en seksistisch benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen door een groepjes kleine jongens die me denigrerend en seksistisch benaderen, waarvan ik geloof dat als een man zijn hoofd buiten de deur zou steken hier, het gedrag in 1 keer zou veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het gedrag van de jongens komt doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat hun gedrag wel anders is naar een vrouw dan naar een man, maar dat dit niets over mij zegt als vrouw maar dat dit laat zien hoe het geest bewustzijn systeem geprogrammeerd is ten opzichte van de vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom die kids niet gecorrigeerd worden door iemand die hiervoor de plek heeft ten opzichte van deze kids.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren dat de jongens niet gecorrigeerd worden, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan corrigeren hierin en dat ik me erger aan mezelf waarin ik mezelf in backchat als reactie op deze kids en de onrust om het huis, niet/onvoldoende corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in mijn backchat ongelijk op te stellen ten aanzien van deze kids en tegelijkertijd ten aanzien van mezelf aangezien ik participeer in backchat en dus mezelf als leven kleineer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zelf seksistisch op te stellen door te geloven dat de jongens pesten doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat het in eerste instantie gewoon de plek van het huis is die nu eenmaal naast de speeltuin ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed met kinderen om kan gaan en geen idee heb hoe ze aan te spreken, met name jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag aardig gevonden te willen worden uit bescherming van huis, tuin, dier en zelf, wat niet zelfoprecht is maar voortkomt uit een angst.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het pesten en kattenkwaad voor invloed op mij heeft, wat de angst is die opkomt en in te zien en zelf te vergeven wat ik vind, zodat ik mezelf kan corrigeren in het fysiek zonder reacties op te roepen in mezelf en dit vervolgens gereflecteerd te zien als mijn eigen projectie in de buitenwereld.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van pesten en kattenkwaad, en als ik dit wel doe, te onderzoeken welke persona in mij zich geraakt voelt, zodat ik deze persona kan inzien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke mate ik participeer in onderdanig seksistisch gedrag als gevolg van een geloof in een definitie van vrouw zijn.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met aardig gevonden te willen worden en te stoppen met het proberen iets duidelijk te maken aan de jongens, en alleen duidelijke vragen te stellen en instructies te geven als het gaat om onrust rondom het huis die het beste gestopt kan worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in deze kleine aanvallen van pesten en kattenkwaad en het te zien als ondersteuning van het stoppen van angst en reacties in mezelf op de buitenwereld om mij heen en binnenwereld in mij, aangezien er niet werkelijk iets kapot wordt gemaakt, aan het huis en aan mij, en dit dus de uitgelezen mogelijkheid is voor correctie in mezelf waarin het mijn angst is voor eventueel kapot maken wat mijzelf werkelijk kapot maakt.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life