Dag 426 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-7 – Schrik

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 425 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-6 – Verslagen

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schrik te ervaren naar aanleiding van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schrik te ervaren naar aanleiding van het vormen van een gedachte in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van mijn eigen gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten schrikken met mijn eigen gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de woorden ‘’ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, en hierin ter controle een gedachte op te werpen als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf kan verdedigen met een gedachte, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik juist in en als deze gedachte ter controle in en als de geest, mezelf vastzet/interpreteer/definieer, juist als hetgeen waar ik zo bang voor ben, en dus schrik ik hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een cirkel van schrik als reactie op het produceren van gedachten, terwijl deze schrik zelf al een reactie was op een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van gedachten en mezelf hierin kleiner te maken dan mezelf in en als gedachten in en als de geest, welke de schrik doet vergroten/opstapelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de schrik in mezelf te vergroten en op te stapelen in en als reactie op gedachten van mezelf en/of van de ander.

Als en wanneer ik mezelf zie schrikken, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe op de reactie-ervaring van schrik, ik adem, ik ontspan gericht mijn fysiek door wat te bewegen.

Ik realiseer me dat ik schrik ten gevolge van een  gedachte die ik produceer als aanzet om controle te nemen/behouden in en als de geest en ik realiseer me tevens dat ik dus ergens schrik ervaar, welke een angst aangeeft.

Ik realiseer me dat ik schrik van de gedachte van een ander op mij geprojecteerd, waarin ik geloof dat deze gedachte iets over mij zegt/kan zeggen, waarin ik juist in dit geloof, mezelf opgeef aan de controle in mijn eigen geest door zelf een gedachte te produceren, en nu heb ik een probleem gecreeerd, namelijk een gedachte in en als mezelf, die werkelijk iets over mij zegt maar welke ik vervolgens wegleg in ditzelfde geloof als dat mijn gedachten iets over een ander zeggen, dus in projectie op een ander.

Ik realiseer me dat ik dus feitelijk mezelf vastzet in en als een ervaring van schrik als reactie op een gedachte in mezelf ter controle ten aanzien van een gedachte in een ander in herhaling op mij geprojecteerd.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in en als de ervaring van schrik, zodat deze ervaring zich niet vast zet in mijn fysiek en totdat de ervaring van schrik afneemt.

Ik stel mezelf ten doel te zien/onderzoeken welke gedachte ik aanmaak waarin ik geloof als zelf-definitie en hierop zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel het trigger-punt van deze gedachte te ontdekken zodat en waarna ik de energetische ladingen en verbindingen losmaak in en als mezelf welke ik gekoppeld heb aan het triggerpunt door middel van het toepassen van zelfvergevingen waarna ik mezelf opnieuw richting geef door middel van de toepassing van zelfcorrectie.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Desteni-I-Process-Lite

“CONSUMED By The Idea of Yourself” – Charcoal and Chalk Pastel on Paper, 11x14inch, by Andrew Gable

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Een gesprek met moeder aan de telefoon waarin een bekend patroon de kop op steekt: moeder vertelt iets met een stem waarin een bepaalde toon aanwezig is die ik omschrijf als verongelijkt, zonder dat de situatie met gezond verstand benaderd wordt.

–>ik schrik, ervaring van onbegrip

–>–>ik houd mijn adem in

–>–>–>ervaring van angst

–>–>–>–>ik trek me terug

–>–>–>–>–>ik wil huilen/ervaar een gevoel alsof ik wil huilen

–>–>–>–>–>–>ik keer me af

–>–>–>–>–>–>–>ik word onverschillig

–>–>–>–>–>–>–>–>ik ga weg

Gedachte: Wat wil je van me?

Ervaring alsof ik niet voldoe aan wat ik denk dat er van me gevraagd wordt aangezien ik niet begrijp wat er gevraagd wordt, behalve dat ik de toon in de stem ervaar alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de toon die ik hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor in de stem van moeder als verongelijkt te interpreteren, in plaats van in te zien dat ik mezelf verongelijk door me aan te passen aan hetgeen ik denk te horen in een stem van een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip te hebben als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor als bepalend te ervaren, bepalend van mijn reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat ze van me wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ze iets van me wil als ik de bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik zelf wil doordat ik zoveel tonen hoor in stemmen van moeder en anderen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken ten gevolge van de angst die ik ervaar als ik een bepaalde hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen huilen/me te voelen alsof ik wil huilen als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden doordat ik eigenlijk wil huilen maar dit niet wil tonen, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor; weg in de geest en weg in fysieke werkelijkheid, waarna ik, als ik alleen ben, mijn emotie pas toelaat voor onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd weg te gaan en me hierin af te scheiden als ik schrik van een bepaalde toon in een stem en er geen gezond verstand wordt toegepast, waarin ik verdwijn in omschreven patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat wil je van me?’ als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat er iets van me gevraagd wordt waaraan ik niet voldoe, aangezien en waarin ik niet begrijp wat er gevraagd word, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder, aangezien ik de toon als bepalend ervaar – geladen met energie – en hierin denk dat ik moet voldoen aan de energie-bepaling die erin gevangen ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me gevangen te voelen in een gedachte als reactie op een bepaalde toon in de stem van moeder, waarin ik denk en geloof de bepaling als energie van de toon te moeten volgen en bevestigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de bepaalde toon in de stem van moeder/een ander te ervaren alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de verantwoordelijkheid te hebben genomen voor de bepaalde toon die ik hoor in de stem van moeder, maar die ik niet begrijp aangezien er geen gezond verstand wordt toegepast en waarin ik me tevens verzet en zo juist de bepaling versterk, en hierin de zelfverantwoordelijkheid, als de verantwoordelijkheid voor mijn eigen bepaling in en als energie in en als reactie op de bepaalde toon, en gebrek aan toepassing van gezond verstand, opzij te leggen en dus mijn eigen energie als reacties als emoties op te slaan, te onderdrukken in mijn fysiek door deelname en geloof in gedachten die ik creeer .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfverantwoordelijkheid te verstoppen achter het zogenaamd verantwoordelijk voelen/denken te zijn voor moeder/een ander, en hierin mijn eigen gezond verstand te laten varen en me te laten bepalen door mijn eigen reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door mijn eigen reacties ten gevolge van gedachten als verzet, bij het horen van een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me per direct verantwoordelijk te voelen als ik de bepaalde toon waarneem in de stem van een ander, en hierin direct bovengenoemde mindconstruct aanzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn interpretatie van wat ik hoor als toon in de stem van moeder/de ander, te projecteren op de ander als zijnde dat die ander verongelijkt is en geen gezond verstand toepast, om vervolgens als reactie gedachten als verongelijking te creeren en hierin zelf emoties als energiebron te genereren ter overleving in en als de geest in en als mezelf, waarin ik afhankelijk blijf van de geest en dus van de ander(=de mind) en dus van moeder, en hierin opnieuw boos wordt op moeder als zij met een bepaalde toon en nadruk in haar stem spreekt welke dit patroon/gedrag in mij triggert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de persoon die een patroon in mij triggert in plaats van het patroon in mezelf te stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en zelf corrigeren, zodat en waarin ik zelf de verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie, waarin ik de afhankelijkheid van de ander=de mind – en dus van moeder – stop en me niet langer laat bepalen door mijn reacties op een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij en/of van mezelf.

Zelfcorrecties volgen.

Full_parenting-perfecting-the-human-race-part-1

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when the Baby Resists the Energy of the Words?

*

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when a Baby Accepts the Energy of the Words?

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Probleem:

Ik zat gisteren een blog te schrijven, en op de achtergrond waren kinderen aan het spelen in het speeltuintje hier naast de deur. Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai. Ik vraag me af of spelen een passend woord is. Ik merk in mezelf reactie bij ieder stemgeluid, iedere bonk. Angst, samentrekking van spieren in het lichaam, schrikachtig, ergenis.

image

Oplossing:

Ik ga het uitschrijven in/als een karakter. Het lijkt dubbel op – een trucje van de geest –  aangezien ik dit onderwerp al vaker benoemd heb, maar ik heb het niet werkelijk (of onvoldoende) uitgewerkt, en het bestaat in vele lagen. Ik heb de uiterlijke reacties – het leven van de reacties gestopt, dus er is ruimte voor het uitwerken van hoe het binnenin mij bestaat.

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Gedachtendimensie:

Ik moet mezelf hier toch in leren stabiliseren als ik mijn stem wil laten horen in deze wereld, dus dit is een goede oefening hierin.

(Ik weet niet zeker of dit de Gedachte is of een gedachte als Backchat; misschien verander ik iets in de uitwerking).

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig

Consequentiedimensie:

Mezelf terugtrekken, mezelf afscheiden, mijn tuin afscheiden, ego als bescherming opzetten

*

Het is interessant te zien hoe soortgelijke backchat, reacties, fysieke gedragsveranderingen en uiteindelijk de consequenties steeds naar voren komen in het uitschrijven van een karakter.

Wat ik hier zie is mijn gedrag ten aanzien van de wereld, hoe ik me ben gaan opstellen ten aanzien van de wereld, welke getriggerd wordt door de harde geluiden die de kinderen maken waarin agressie doorklinkt, welke natuurlijk de reflectie zijn van hoe de wereld op dit moment bestaat, als gevolg van generatie lange vervolging van de opvoeding van de mens die onbekwaam is uitgevoerd en waarin de gevolgen van ‘kwaad tot erger’ worden, oftewel steeds meer bezeten door de energie-demon in en als de geest. De opvoeding die bij ieder-een onbekwaam is uitgevoerd, ook bij mij, anders zou ik geen angst ervaren, en ik ervaar veel angst; angst voor de medemens en hierin angst voor hoe ik zelf besta ten opzichte van de medemens.

Het is een voorbeeld ‘in het klein’; het is klein in mij aanwezig welke te maken heeft met de omgeving waarin ik ben opgegroeid, die fysiek redelijk stabiel was, maar waar desalnietemin de ongelijkheden duidelijk in aanwezig zijn. Klein aanwezig is net zo aanwezig als Groot aanwezig, de schade is gelijk; het Kleine wordt Groot in de Geest, en schaadt de fysieke werkelijkheid, van het eigen fysiek en/of van de fysieke werkelijkheid buiten zelf. De mechanismen zijn in een ieder aanwezig, met subtiele, individuele verschillen waar een ieder voor en als zichzelf verantwoordelijkheid voor dient te nemen en kan nemen.

Uitwerking met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties volgt.

Interessant is de connectie met het onderwerp Angst en Stress zoals wordt besproken in de interviews van de Atlanteans over Stress. Het lukt me nog niet hier een overzicht van te geven dus ik ga eerst uitwerken hoe het in mij bestaat aan de hand van dit praktisch voorbeeld.

Beloning:

Mezelf bevrijden van angst als manipulatie zodat en waarin ik mezelf in staat stel – adem voor adem, dag voor dag – te bewegen, handelen en spreken vrij van angst als manipulatie ten behoeve van/als wat het beste is voor een leven in eenheid en gelijkheid op aarde in en als het fysiek, in mezelf en buiten mezelf, waarin ik me realiseer hoe groot deze taak is die volbracht moet worden, en waarin ik me tevens realiseer dat ik als enige kan beslissen voor en als mezelf om hierin op te staan, en dat een ieder dit voor en als zichzelf dient te beslissen.

Full_atlanteans-the-beginning

Atlanteans – The Beginning

Beginnen bij het Begin

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 67 – Mijn relatie met de natuur; de natuur als vervanging van een relatie

(Offline geschreven 8 juli 2012)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vervanging van een relatie nodig te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur te gebruiken zodat ik me niet zo eenzaam voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets van paniek te ervaren nu ik niet meer in de rust van de natuur woon en tevens geen relatie heb, waardoor ik nergens meer in kan vluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in de natuur of in een relatie buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het niet lukt hier de internetaansluiting voor elkaar te krijgen, en ik zonder relatie, zonder natuur en zonder internet in dit nieuwe huisje woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wie ik ben alleen met de mensen om me heen die in de buurt wonen zonder verder connecties via internet of met vrienden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren aan de hand van de natuur, internet, een relatie en vrienden, oftewel aan de hand van relaties in het algemeen dus in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren in/als de mind als relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur als leven te definieren, en me dus levend te voelen als ik in de natuur ben en niet levend als ik niet in de natuur ben, in plaats van een en gelijk als zelf als leven als adem te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf tuttig te vinden en te vinden dat ik een tuttig huis en tuintje te bouwen, in plaats van in te zien dat ik het kwetsbare leven tuttig noem aangezien het zo afsteekt tegenover de hardheid van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mijn tuttigheid als kwetsbaarheid laat zien, aangezien ik het hier in dit huisje niet kan verbergen, het is direct aan de buitenkant zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan de ene kant hier direct thuis te voelen en toch weer een andere kant te ervaren als angst voor/door de stap van verhuizing die ik genomen heb, waarbij het bijna lijkt alsof ik me hier niet direct thuis mag voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hier niet direct thuis te mogen voelen aangezien ik als de mind dit niet vertrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me direct thuis voelen niet te vertrouwen, en dus ga ik nog wat angst creeren en zoeken of er toch niet ergens een twijfel of een minpunt is, of eigenlijk ga ik het kleine minpuntje wat er is, namelijk dat het een klein tuintje is in een wat drukke buurt wat onveilig aanvoelt uitvergroten door de hele tijd bezig te zijn in de mind met het goedpraten van dit minpunt en het vergelijken van dit minpunt met andere tuintjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te zijn met goedpraten van een minpunt in/als de mind en het vergelijken van het mindpunt in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn van harde geluiden, en steeds denk dat ze hiermee de schutting komen binnenvallen, in plaats van in te zien dat ik schrik van harde geluiden, en omdat ik het tuintje als onveilig ervaar maak ik direct een connectie tussen de harde geluiden en datgene waar ik bang voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een connectie te maken van iets in de werkelijkheid als triggerpunt met datgene waar ik op dit moment bang voor ben in/als de mind, en op deze manier een nieuwe connectie in/als de mind te maken in angst, zodat ik als angst kan blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten wat ik van de harde geluiden moet vinden, en voornamelijk doordat ik mezelf heb gedefinieeerd als iemand die van een stille woonomgeving houd, vind ik het bizar dat ik midden in een drukker woonwijkje ben gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gedefineerd te hebben aan het oude huis in het groen waar ik trots op was (en dankbaar!) dat ik er mocht wonen, en nu ik er niet meer woon heb ik niet meer iets om me aan vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eigenlijk wel gezellig te vinden die drukte om me heen, maar er van mezelf iets van te moeten vinden want het kan toch eigenlijk niet zoveel lawaai de hele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te vinden van lawaai en geluiden om me heen, waardoor ik een weerstand creeer als ego die denkt er iets van te moeten zeggen, terwijl er eigenlijk niets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er over me heen gelopen wordt als ik niets zeg van de harde geluiden om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als ik niet word opgemerkt door de mensen om me heen, en dus trek ik mijn mond open om te laten zien dat ik er ben, heel subtiel en vriendelijk maar tegelijkertijd heel aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel subtiel en vriendelijk te doen terwijl ik niet zeker weet of er geen ego speelt die zich wil laten gelden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als ik opga in de geluiden, in plaats van in te zien dat ik niet opga in de geluiden maar dat ik mezelf gelijk maak aan mijn reacties op de geluiden zodat de geluiden me niet meer storen en ik hier kan leven temidden van andere mensen die meer geluiden maken dan ikzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedereen te veroordelen die meer geluid maakt dan ikzelf, en dus denk ik dat ik er iets van moet vinden of zeggen aangezien ik denk dat het niet ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is als mensen meer geluiden maken dan ikzelf, in plaats van in te zien dat iedereen een ander programma heeft en een andere expressie, de een met meer en de ander met minder geluid.

 Als ik mezelf zie schrikken van harde geluiden, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf of ik iets vind van de geluiden en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik luister naar de geluiden, laat de geluiden door me heen gaan. Als ik blijf reageren in mezelf en de geluiden echt buiten proportie zijn kan ik opstaan en vragen of het anders kan.

 Als ik merk dat ik de natuur mis, dan zie ik in mezelf wat ik op dat moment mis wat de natuur me geeft. Over het algemeen is het het ruisen van de wind die me ondersteunt in de adem. Ik adem, en indien mogelijk en/of gewenst sta ik op, pak mijn jas, loop naar buiten en 500 meter verderop zit ik in de natuur in het ruisen van de wind.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ruisen van de wind in de bomen te missen rondom het huis welke me een gevoel van leven geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven via het ruisen van de wind in de bomen om het huis, en nu ik geen bomen meer heb om het huis waar de wind doorheen kan waaien, en ook geen mogelijkheid heb om dit te creeren rondom het huis, ervaar ik verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van het missen van het ruisen van de wind door de bomen rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden dat ik het huis met bomen waar de wind doorheen kan ruisen heb opgegeven voor een huisje middenin een woonwijk met een tuintje waar geen grote bomen in passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgesneden te voelen van de wind die ik geassocieerd heb met de adem, in plaats van zelf een en gelijk te zijn als de adem als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe het is om als de adem als het ruisen van de wind door de bomen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zijn als de adem als het ruisen van de wind door de bomen, in plaats van in te zien dat dat is wat ik geassocieerd heb met leven als adem, maar wat niet gelijk is als mezelf als Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem als natuur als wind te definieren, waardoor ik blijf zoeken naar iets buiten mezelf wat lijkt op adem als wind als ruisen door bomen en ik mezelf als adem blijf missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb leven te defineren met natuur en boom en wind en plant en dier maar niet met mens en dus niet met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb Mezelf als Mens als Adem als Leven te defineren, waardoor ik niet geloof dat ik als mens in staat ben om te leven als Adem.

 Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te zien in de woorden die ik schrijf, zodat ik als mens tot leven kan komen, een en gelijk aan, maar los van, de wind die door de bomen ruist.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

www.desteni.net