Dag 618 – Waarom stemmen mijn beste intentie en het fysieke resultaat niet overeen?

radar hoofdIk wil het woord “Intentie” nogmaals nader onderzoeken in de context van ‘beste intentie’ en uiteenzetten aangezien het woord veel gebruikt wordt als ‘goede bedoeling’ en van hieruit ‘misbruikt’ in en als de geest als excuus om niet verder te zien in de resultaten die ‘verkeerd uitpakken’ in en als de fysieke realiteit. Verkeerd kunnen we hier zien als ‘gekeerd’, oftewel als een omkering in en als de geest. In de geest keren we alles om en zetten we het naar onze hand zogezegd, waardoor niet meer zichtbaar is hoe het werkelijk in elkaar steekt.

Als ik iets doe vanuit mijn beste intentie en achteraf blijkt dat in fysieke realiteit, de uitkomst niet het beste is voor alle betrokken binnen de situatie en/of afwijkt van mijn beste intentie, dan kan ik er vanuit gaan dat mijn beste intentie niet helder is. Hierin kan ik dan de woorden onderzoeken om te zien waar het mis gaat.

Het woord ‘beste’ kan niet zoveel mis mee gaan aangezien dit helder en eenduidig is. Het beste is het beste, dan is het alleen praktisch om te zien voor wie of wat ik het beste wil, of ik alles en iedereen hier in overweging neem. Dan kom ik bij het woord ‘intentie’ en dit moet dan de richting aangeven voor waar ik dit woord ‘beste’ in naar voren laat komen. Ik wil in en als mijn intentie het beste.

Intentie – bedoeling, oogmerk, voornemen.

Dus het is mijn bedoeling en voornemen om het beste te doen

(waarbij ik nog niet gedefiniëerd heb voor wie, want als ik het beste wil voor mezelf in en als de geest zal het geen resultaat geven dat alle betrokkenen in overweging neemt in en als het fysiek maar ben ik bezig om het beste te doen voor mezelf in eigenbelang, wat zoveel inhoudt dat ik mezelf in en als de geest, bestaande in en als energie in stand aan het houden ben aangezien een bestaan in en als energie het enige is dat het beste is voor mezelf in en als de geest. Zonder energie – besta ik niet in en als de geest. Waarbij energie inhoudt: gedachten, gevoelens en emoties die ik creëer en in stand houd binnenin en als mezelf)

Stel dat ik werkelijk oprecht de bedoeling heb om het beste te doen en neer te zetten in deze wereld, voor mezelf en alle betrokkenen. En toch creëer ik resultaat in de fysieke werkelijkheid dat iets anders laat zien. Dan kan ik hieruit opmaken dat ik niet daadwerkelijk gedaan heb wat het beste is, het was alleen wel mijn bedoeling. Dan zit er dus een verschil met ‘wat ik bedoel te doen’ (= mijn intentie) en wat ik daadwerkelijk doe (= fysiek resultaat).

Om hierin het verschil te begrijpen dat zich voordoet moet ik over de informatie beschikken dat ik feitelijk besta in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest (waar mijn intentie als ‘wat ik bedoel te doen’ vandaan kom) en in en als mijn fysiek in en als een fysieke, tastbare realiteit (zichtbaar in en als het fysieke resultaat). Ik moet begrijpen dat ik feitelijk in meerdere lagen of dimensies besta binnenin en als mezelf, namelijk in dimensies in en als de geest en tevens ben ik aanwezig in het fysiek – een fysiek lichaam en een fysieke, tastbare realiteit – en dat ik hierdoor in tweeën gesplitst ben waardoor ik niet datgene creëer wat mijn bedoeling is.

Ik moet me realiseren dat ik ‘mijn bedoeling’ als ‘mijn beste intentie’ zal gaan verdedigen en dat ik tevens deze beste intentie/bedoeling zal gebruiken als verdediging om niet werkelijk te gaan zien waarom mijn bedoeling/intentie en het fysieke resultaat niet overeen komen. Over het algemeen zal ik omstandigheden van buitenaf gebruiken om te verklaren waarom mijn bedoeling zich niet fysiek manifesteert.

Natuurlijk hebben omstandigheden en anderen van buitenaf invloed op wat ik wil neerzetten. Ik leef niet alleen in deze fysieke wereld en op dit moment zijn we niet afgestemd op elkaar en werken we niet samen in en als een gelijk uitgangspunt als wat het beste is voor alles en iedereen aangezien we allemaal in afgescheidenheid van onszelf en de fysieke wereld, in gedachten, gevoelens en emoties bestaan.

Echter hierbij ‘vergeet’ ik dan dat ikzelf hierin richting kan geven en vermijd ik het om te zien hoe en waar ik iets anders had kunnen doen – los van wat een ander doet en los van de omstandigheden. Als ik ga zien hoe en waar ikzelf iets anders had kunnen doen, dan stel ik mezelf in staat om van hieruit mezelf te sturen binnen de situatie zodat het fysieke resultaat zoveel als mogelijk overeen stemt met mijn oorspronkelijke bedoeling, in en als mijn uiterste potentieel.

Waarom vermijd ik dit? Omdat ik liever niet zie dat ik niet zo ‘goed’ ben als dat mijn intenties en bedoelingen mij (en anderen) willen doen geloven. Dit is niet iets om persoonlijk te nemen, dit is hoe we geprogrammeerd zijn in en als de geest. We hebben een volledig systeem binnenin en als onszelf geaccepteerd waarin we onze intenties en bedoelingen zijn gaan geloven als dat we ‘het beste voor hebben’ met het leven.

Is dat werkelijk zo? Of geven we in en als onze intentie eigenlijk alleen om onszelf en onze energetische ervaringen?

We doen veel ‘verkeerd’ als gekeerd in en als de geest

ten behoeve van overleving in en als energie, in en als de geest en hiervoor hebben we fysieke substantie als brandstof nodig, om onszelf in gedachten, gevoelens en emoties energetisch te voeden.

Zie het als hoe vroeger de foto’s werden afgedrukt waarin vanuit het negatief, zwart wit wordt en wit wordt zwart in de projectie. Dan is het ‘negatief’ hoe ik werkelijk besta binnenin mezelf en dit bouw ik op tot een positieve ervaring als intentie of bedoeling in en als de geest die ik projecteer op de fysieke werkelijkheid, echter het uiteindelijke fysieke resultaat laat zien wie ik werkelijk ben. Zolang ik deze omkering persoonlijk neem, zal ik niet ter wille zijn om te zien in wie ik geworden ben in en als deze omkering, in en als de geest en dus zal ik niet zien en willen zien hoe en waar ik zelf verantwoordelijk ben voor het creëren/manifesteren van het omgekeerde resultaat – omgekeerd dan mijn beste intentie.

Mijn intentie houdt een polariteit in aangezien het ontstaat in en als de geest en is opgebouwd vanuit negativiteit (emoties) en zich opstapelt tot een positieve ervaring (gevoelens zoals bijvoorbeeld mijn beste intentie). Een voorbeeld is de energetische ervaring van liefde die eigenlijk angst inhoudt. Angst om mezelf onder ogen te zien in hoe ik besta in en als het negatief (de oorsprong in en als de geest in oorspronkelijke blauwdruk) en angst als negatieve ervaring bouw ik op tot een positieve ervaring van liefde, geprojecteerd op iets of iemand buiten mij, bijvoorbeeld in de ‘vorm’ van een intentie of goede bedoeling om mezelf een ‘goed gevoel’ te geven met al die negativiteit waarin ik besta.

Als ‘mijn goede bedoeling’ zich dan laat zien in een resultaat in de fysieke realiteit die niet het beste is voor alle betrokkenen en zelfs niet voor mezelf en voor diegene of datgene waarop ik mijn liefde geprojecteerd heb, dan wordt er dus een verschil of omkering zichtbaar. Echter zolang ikzelf blijf participeren in de positieve ervaring van liefde als ‘mijn goede bedoeling’ zal ik het uiteindelijke, fysieke resultaat niet werkelijk onder ogen zien als hetgeen ik zelf gecreëerd heb en zal ik het wijten aan omstandigheden en invloeden van buitenaf, alsof die het resultaat bepalen.

Er zijn altijd invloeden van buitenaf waarmee ik mijn goede bedoelingen kan verdedigen. Totdat ze er niet meer zijn. Totdat ik mezelf alleen onder ogen moet zien. Een moment waarop ik er zeker van kan zijn dat dit gebeurt is het moment waarop ik doodga. Op het moment dat ik doodga, ben alleen ik over in hoe ik besta. Ik zal mezelf zien, zonder afleiding en invloeden van buitenaf waarop ik mijn verantwoordelijkheid kan afschuiven. En hier heb ik net als ieder-één, een gelijke kans om mezelf werkelijk onder ogen te zien, te vergeven en corrigeren tot in en als leven als wat het beste is voor al het leven, inclusief mezelf als leven.

Echter ik hoef niet te wachten totdat ik dood ben. Liever niet. Ik kan de beslissing nemen om mezelf hier op aarde, in en als mijn fysieke lichaam, onder ogen te zien. Ik heb mensen om me heen die mij hierin ondersteunen, die mij mezelf laten zien in spiegelende omstandigheden en van hieruit kan ik hier de beslissing nemen om mezelf onder ogen te zien in hoe ik werkelijk besta in en als dit negatief (in ‘negativiteit’) in en als de geest en pas als ik zie wie ik ben geworden en hoe ik op vele gebieden ‘verkeerd’ besta (oftewel gekeerd in en als de geest wat ik ook kan benoemen als ‘dat ik vele fouten maak’) dan stel ik mezelf in staat om mezelf te vergeven voor deze omkeringen in en als de geest die ik dag in, dag uit manifesteer in en als mijn fysieke leefomgeving met catastrofale gevolgen en als ik mezelf vergeef en dus begrijp, zal ik mezelf kunnen corrigeren en van hieruit, de correctie leven en (leren) staan als wat het beste is voor al het leven.

En zo, stemmen het fysieke resultaat (van buiten) en mijn intentie/bedoeling in en als leven (van binnen) uiteindelijk en steeds meer overeen – zo binnen zo buiten – doordat ik de discrepantie, de afgescheidenheid in en als mezelf, in en als de geest als een bestaan in energetische ervaringen in en als gedachten, gevoelens en emoties stop – ik stop met participeren in deze energetische afleidingen binnenin mezelf, ik stop met het geloven en volgen van mijn gedachten en gevoelens en emoties. En als ik hiermee stop, kan ik heel en één worden met en als mezelf, in en als mijn fysiek en gaan leven en leren leven zoals ik beslis, in en als mezelf in overeenstemming met wat het beste is voor al het leven, voor alle betrokkenen en dit moet zichtbaar zijn in een fysiek resultaat. Als dit niet zo is, als het fysieke resultaat afwijkt van wat het beste is voor alle betrokkenen inclusief mezelf, dan heb ik iets gemist, dan besta ik ergens in afgescheidenheid van mezelf oftewel, in een gedachte, gevoel of emotie en van hieruit handel – of heb ik gehandeld – in eigenbelang. Dus heb ik werk te doen. Ik zoek de afgescheidenheid, vergeef mezelf en begrijp mezelf in hoe dit zo ontstaan is en van hieruit corrigeer ik mezelf en ga ik verder.

Het fysieke resultaat liegt niet, het is een weerspiegeling van wat we als mensen neerzetten. En als ik dit niet onder ogen wil zien en mezelf hierin niet onder ogen zie als begin- en eindverantwoordelijke, dan is er maar één die liegt tegen en als mezelf en dat ……ben ikzelf.

Zelfoprechtheid (youtube)

Desteni I Process (online courses)

Desteni I Process Lite (free online course – ook in het Nederlands)

Eqafe Store (free) (Zelfeducate)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gerelateerde artikelen:

Dag 315 – Paranoia in en als Intentie in de New Age Beweging

Dag 335 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 1

Dag 336 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 2

Dag 324 – Het woord Negatief anders Belicht

Blogs met het woord Intentie in de zoekopdracht

————————————————————————————————————————

Advertenties

Dag 524 – Het kan jou en mij ook gebeuren

Dakloos ZWLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

In Nederland heeft het grootste deel van de mensen een huis. Met of zonder financiële problemen. Een klein percentage mensen belandt op straat. Waarvan we dan met z’n allen roepen: het is hun eigen schuld! Hadden ze maar niet…..

Is dat zo? Is het iemands ‘schuld’ om zonder inkomen, huisvesting en voedsel te komen?  Ze hebben ongetwijfeld geen verantwoordelijkheid genomen voor bepaalde zaken, zoals de meesten van ons geen verantwoordelijkheid nemen voor hoe we bestaan in en als de geest. Relaties gaan verkeerd, een baan wordt verloren, de huur wordt niet betaald en 20 jaar later wordt men wakker op straat, zich afvragend waar het mis is gegaan.

Moet diegene waarbij het ‘verkeerd gaat’ dan op straat komen te staan? Dan zouden jij en ik ook op straat horen te staan. Zonder ondersteuning want ‘het is onze eigen schuld’. Hoe moeten we dan ooit leren om verantwoordelijkheid te nemen voor het fysieke leven, voor ons eigen fysiek, het fysiek van de aarde, van de planten, de dieren, van alle mensen als we ons afscheiden van onze medemens en hen de rug toekeren door er een ‘schuldzaak’ van te maken?

De mensen die een huis hebben. Hoeveel leven hierin in afscheiding, in eenzaamheid, opgesloten in hun eigen geest waarin ze zichzelf vanbinnen nog steeds ‘herkennen’ maar op de één of andere manier is het niet gelukt zichzelf te verwoorden en fysiek te manifesteren. En zo, 20 jaar later wordt men wakker in eenzaamheid, in een geïsoleerd bestaan waarbij het gesprek met de kassajuffrouw bij de supermarkt het enige gesprek is van die dag. Als men in staat is om naar de supermarkt te gaan.

Ik sta niet op straat. Waarom niet? Ik heb geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor de praktische zaken zoals voeding, huisvesting, werk. Ik heb hierin een voorbeeld gehad en financiële ondersteuning en het geluk geboren te zijn bij mensen die zichzelf – en mij destijds als kind – financiëel kunnen ondersteunen en dit hebben toegepast binnen het systeem. Ik heb geleerd me te bewegen binnen het systeem en het geluk gehad hierin geen destructieve voorgeprogrammeerde weerstanden te hebben en me af te keren van het systeem.

Echter het 20 jaar later wakker worden in eenzaamheid, het komt me niet zo vreemd voor. De angst hiervoor is aanwezig en wordt zichtbaar. Zonder partner en kinderen is het minder eenvoudig om in interactie te zijn en blijven met de medemens. Het niet geleerd hebben om en hoe effectief een relatie op te bouwen en het uitzoeken en leren hoe dit dan wel gaat, dat neemt tijd in en kan maar zo 20x de mist ingaan zonder effectieve ondersteuning. 20 jaar verder. Het niet geleerd hebben om mezelf uit te drukken en hierin naar binnen keren, waarin ik mezelf zie maar niet door heb dat men niet weet wat er binnenin mij speelt aangezien ik dit verberg – het leren communiceren en uitdrukken neemt tijd in. Waarbij eerst door de eigen opgebouwde beschermingsmechanismen gewandeld moet worden. Plaats dit samen met een destructieve voorprogrammering op het gebied van relaties en het is opeens niet zo vanzelfsprekend meer om een bloeiend sociaal leven te hebben. Ook niet als dit als jongere wel het geval was. Het kan iedereen gebeuren, een ‘eenzaam’ bestaan, ook mij.

Een jonge vrouw, succesvol, gestudeerd, werk, relatie bevond zich opeens in de situatie van op straat staan door een jarenlange situatie in de opvoeding die tot uiting kwam. Als er niet die paar mensen waren geweest om haar op te vangen, zo gaf ze aan, zou ze zomaar ineens op straat staan. Waar ga je dan heen? Ze had nooit gedacht dat dit haar zou kunnen gebeuren.

We hebben het enorm ver laten komen met z’n allen als mensheid. Zo binnen (eenzaamheid als isolatie binnenshuis) zo buiten (eenzaamheid als isolatie buitenshuis). Om maar niet te spreken van de situatie waarin zowel binnen als buiten de eenzaamheid en isolatie plaatsvindt. Dus geen huis, geen inkomen, geen contacten/relaties/familie die ondersteuning kunnen bieden. Dan is men verloren – men heeft ‘verloren’ binnen en tevens van, de systemen.

Ik omschrijf het hier zeer simplistisch zonder onderbouwende cijfers maar het punt hierin is duidelijk voor iedereen die met gezond verstand wil kijken naar de maatschappij en naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verloren binnen de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als mezelf te hebben opgegeven ten aanzien van de systemen in mij in plaats van mezelf te bewegen door de systemen heen, een weg naar buiten in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een slachtoffer te voelen van de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het slachtofferschap te manifesteren in mijn fysiek waarin ik me vervolgens een slachtoffer ervaar van mijn eigen fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij waarin ik de gelijkenis zie met hoe we onszelf slachtoffer zijn gaan maken en ervaren van het fysiek gemanifesteerde geldsysteem buiten ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me een weg naar buiten, in en als zelfexpressie moet krijgen aangezien ik niet dit ‘slachtofferschap’ wil uitdrukken maar mezelf terwijl ik mezelf in en als dit slachtofferschap ervaar en dus dit slachtofferschap eerst in expressie dien te brengen om mezelf ervan te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat mensen mij ‘zielig’ vinden en dus verberg ik het als ik me eenzaam en wanhopig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hierin in tweestrijd te bevinden – aan de ene kant ‘hulp’ willen en aan de andere kant het ‘zelf’ willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen binnen de fysiek gemanifesteerde systemen en hierin te denken ‘wat heb ik nu weer fout gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als iemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen hulp te willen ontvangen van iemand die niet begrijpt hoe het is binnen dit fysieke ongemak waarin de rollen al snel omdraaien en ik diegene aan het helpen ben om mij te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vervallen in een rol van iemand doen helpen iets/mij te begrijpen in plaats van mezelf uit te drukken in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie dus te verbinden met het ‘begrepen willen worden’ waarin de zelfexpressie verdwijnt en ik deze verdraai in een rol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie niet onvoorwaardelijk toe te passen maar onder voorwaarden om iets te ontvangen en dus, is het geen zelfexpressie maar expressie in en als de geest die voorwaardelijk is in hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor hoe ik besta in en als de hoedanigheid van en als de geest onder voorwaarden en omdat ik dit niet wil, mezelf te stoppen, in te houden en onderdrukken in expressie en hierin mezelf in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door het op te geven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen zien wat ik bedoel zonder mezelf werkelijk duidelijk uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het bestaan in en als een idee van eenzaamheid, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van eenzaamheid en door dit te geloven het fysiek te manifesteren, er angst voor te creëren en zo, mezelf erin gevangen te zetten en houden, binnen mijn eigen manifestatie in en als angst als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet effectief te zijn door participatie in en als het systeem van angst voor eenzaamheid waarin ik de ervaring in en als de geest nog ‘niet zo erg’ vind maar de fysieke manifestatie des te meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenzaamheid in en als de geest niet zo erg te vinden en dit hierdoor te laten bestaan in en als mezelf en vervolgens fysiek te manifesteren omdat ik mezelf er anders niet van bevrijdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke manifestatie vervolgens te gebruiken als reden om me afgescheiden te houden, weg van interactie en zo mezelf in en als een systeem in en als de geest in energie, in stand te houden met hetzelfde fysiek gemanifesteerde systeem binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te willen bevrijden van een systeem in mij als ik het fysiek gemanifesteerd ervaar binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer op mijn benen te kunnen staan door deze fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij en iedere fysieke handeling als teveel te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest de overhand te geven en mezelf fysiek stil te leggen terwijl de fysieke beweging me juist ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als effectieve zelfondersteuning als fysieke beweging, te saboteren door me nauwelijks te kunnen en willen bewegen aangezien ik bij iedere stap en beweging het fysieke ongemak als gemanifesteerd systeem ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een ander mens te voelen als ik me in dit systeem bevind waarin ik me niet in staat ervaar tot communicatie en interactie met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat nu weer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewoonweg geen zin meer te hebben om mezelf te ondersteunen hierin, zolang ervaar ik het al in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen na jarenlang te proberen mezelf hieruit te krijgen – uit deze val in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon op te willen geven, laat maar, ik heb geen zin meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en dit vervolgens steeds te herhalen omdat ik niet exact zie hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen aangezien ik alleen maar wil dat het stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik het fysiek gemanifesteerd heb en hierin boos te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het stopt en omdat het niet direct stopt, het op te geven en zo niet te zien en onderzoeken hoe ik mezelf effectief kan ondersteunen aangezien ik alles afdoe als ‘niet effectief’ aangezien het niet is wat ik wil als dat het ‘nu stopt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles wat niet voldoet aan mijn oplossing in en als de geest, af te doen als ‘niet effectief’ waarin ik mezelf ineffectief maak in het fysiek wandelen van de oplossing in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in en als de wens van het behalen van een projectie in en als de geest, aangezien ik me zo miserabel ervaar dat ik ‘eruit’ wil en dus vooruit kijk in plaats van in mezelf en mezelf vergeef voor wat ik gecreëerd heb binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen vergeven maar mezelf de schuld te blijven geven en zo, zijn we bij hoe we bestaan in deze maatschappij, met een wijzende vinger, bestaande in onwil en onvermogen tot (zelf)vergeving als ‘vrijspreken van schuld’ door verantwoordelijkheid te nemen binnenin onszelf, voor en als onszelf voor hetgeen we hebben toegestaan, aanvaard en gecreëerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en genegeerd te ervaren door ‘het positieve’ en hierin te bemerken dat er ‘iets niet klopt’ wat ik niet kan verwoorden en vervolgens ga ik denken dat ‘ik iets verkeerd doe’, dat ‘ik iets mis’ door hier niet in mee te kunnen gaan, vervolgens ga ik toch proberen om ook ‘dit positieve’ te leven – wat niet lukt, althans maar voor even want hetgeen zich fysiek heeft opgeslagen als negatief binnenin mij, dient zich al snel aan en dan, is het niet langer mogelijk te blijven bestaan in deze ‘positieve staat van zijn’ en denk ik ‘waarom lukt het die ander wel en mij niet’ en zo heb ik mezelf onderhevig gemaakt aan vergelijkingen in en als de geest en ga ik vervolgens zelfs het negatieve benadrukken binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve te gaan benadrukken binnenin mij in een poging om te laten zien dat het positieve niet klopt, als fysieke manifestatie van en als het negatieve binnenin mij als surrogaatexpressie, in een poging om mezelf staande te houden in het aangezicht van het zogenaamde positieve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als negatief te manifesteren in het aangezicht van Het Witte Licht als positief als illusie in een poging om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als negatief te manifesteren in en als mijn fysiek in een poging om mezelf staande te houden ten aanzien van mezelf als positief in en als de geest en zo een weerstand tegen het positieve te creëren, een verzet, welke juist het negatieve vergroot binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve in en als mijn fysiek te vergroten en versterken door me te verzetten tegen het positieve en tegelijkertijd dit te proberen na te streven, in vergelijking met een ander die meer ‘positief is ingesteld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met iemand die positief is ingesteld in en als een geloof dat dit niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve iets is om na te streven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verward te raken van het positieve en de energie die het met zich meebrengt in en als de geest en finaal onderuit te gaan in de vergelijking van mezelf hiermee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in vergelijking met het positieve en/of wat ik als positief interpreteer als een ervaring van positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niet mee te kunnen komen met een positieve instelling en te denken dat ik mee moet kunnen komen met een positieve instelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet mijn grond te staan ten aanzien van – in het aangezicht van energie in en als de geest of eigenlijk in het moment mijn grond te staan, maar achteraf te gaan twijfelen aan mezelf en mezelf en zo te verminderen, in en als een verlangen naar deze (positieve) energie, in en als een hoop als ‘zou het dan misschien toch….?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er liever zelf naast te zitten en te geloven in en hopen op positieve energie dan zelf te staan in en als zelfzekerheid in en als realiteit, in en als gelijkheid aan het negatieve zogezegd zoals het zich op dit moment voordoet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid te creëren door geloof in en hoop op het positieve welke ik gekoppeld heb aan een relatie en zo tevens, mijn eigen vermogen tot dus de mogelijkheid op het aangaan van een werkelijke relatie als overeenkomst, te saboteren door te ‘verlangen naar’ een relatie als iets wat beter is dan zonder, dan mij alleen hier aangezien in en als dit verlangen bestaande, het onmogelijk is om in zelfoprechtheid en plezier met een ander, al dan niet als eventuele potentiële partner te communiceren en deze te leren kennen en tevens van ieder ‘contact’ ‘het positieve’ te verwachten in en als de vorm van een relatie, tegen beter weten in binnenin mezelf in en als gezond verstand en zo mijzelf in mijn uiterste potentieel als reëel wezen in en als het fysiek, onderuit te halen, te verminderen en niemand meer te durven benaderen.

LIGLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni I Process – courses

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 476 – Reactie op een conversatietoon

autoIk zat gisteren een tijdje bij mijn ouders in de auto. Ze hadden op een gegeven moment een conversatie waarin de één wat verontwaardigd was over iets en de toon in de stemmen veranderde. Ik bemerkte in mezelf een bekende reactie opkomen waarin ik me de laatste jaren vaak in het gesprek ging mengen in een poging hier enigszins richting aan te geven zodat het zou stoppen en ik die energetische ervaring niet langer zou hebben. Dat besloot ik nu eens niet te doen zodat ik kon zien wat er in mij gebeurde zodat ik mezelf richting kan gaan geven hierin. Ik zag nu duidelijker waardoor de toon in de stem verandert en hoe deze wat venijnig wordt welke ik ook van mezelf ken en door deze herkenning te erkennen, kon ik het bij hen laten en het hen zelf uit laten zoeken en me op mezelf concentreren.

Wat ik nu zie dat er feitelijk gebeurt is dat er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en hierin wordt de schuld afgeschoven op de ander en/of op iets anders buiten zelf, zonder dat er in zelf gezien wordt waar ‘ikzelf’ verantwoordelijkheid had kunnen nemen, vooraf, en als dit niet gedaan is, te zien hoe dit achteraf gedaan kan worden. En dat is eigenlijk alles wat nodig is om de conversatie op stabiele toon te laten verlopen.

Dit schuld afschuiven is iets wat ik veel gezien heb in mezelf. Ik zag dat het niet klopte en dus heb ik dit zoveel mogelijk ‘binnenin’ mij gehouden en niet ‘uitgeleefd’. Echter het bleef binnenin mij aanwezig en dus speelde het zich hier uit en indirect naar buiten toe, wat hoorbaar is in bijvoorbeeld mijn stemtonatie en/of wat juist doorwerkt in een terughouden in communicatie aangezien ik niet instaat ben met stabiele stem te communiceren in zo’n moment. Pas na het luisteren van de gehele serie interviews van de Atlanteans over ‘Schuld’ ben ik in staat hier werkelijk verantwoordelijkheid in te nemen voor en als mezelf en heb ik werkelijk de wil om te stoppen met het afschuiven van schuld, onafhankelijk van hoe de situatie is en of een ander inderdaad eventueel ‘schuld’ heeft hieraan of niet.

Hierin zie ik hoe enorm de invloed is van de conversatietoon van opvoeders en wie men is in deze woorden. Het verantwoordelijkheid nemen hierin voor en als mezelf is iets wat ik niet geleerd heb in de opvoeding, zo ook mijn ouders niet en dus wordt dit patroon en de gevolgen hiervan doorgegeven aan de kinderen en anderen in het algemeen. Waarin iedereen ‘wanhopig’ aan het zoeken is naar iets of iemand die de verantwoordelijkheid neemt hierin en we onszelf steeds ‘schuldiger’ ga voelen en we zeker ook onszelf ‘de schuld’ ga geven aangezien we wel waarnemen dat we er ergens helemaal naast zitten. Ondertussen missen we de enige die werkelijk verantwoordelijkheid kan en zal moeten nemen: ikzelf. En zo wordt het zelfverantwoordelijkheid.

Hierin zal de zelfintimiteit ontstaan – Into me I see. Door het zien waar ik geen verantwoordelijkheid heb genomen binnenin, voor en als mezelf welke zichtbaar wordt in schrijven en met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken, om vervolgens deze zelfcorrectie als verandering te leven in de fysieke werkelijkheid en zo de zelfverandering werkelijk en fysiek te manifesteren.

Stel je eens voor, een wereld waarin ieder-één bereid is om eerst in zelf te zien en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf, onafhankelijk van de situatie en van hieruit, te zien welke oplossingen toegepast kunnen worden in samenwerking en overleg. Stel je eens voor hoe de wereld eruit zou zien, hoe de communicatie zal verlopen, hoe zorgzaam en prettig en ondersteunend er met elkaar en/als het leven op aarde zal worden omgegaan.

Zelfvergevingen volgen op de reacties die ik ervoer in mezelf gedurende dit korte gesprek in de auto waarin ik verantwoordelijkheid neem hiervoor in en als mezelf.

walking alone——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/