Dag 640 – The mind-body relationship – The relationship with my intestine

healthy relationship

In my buddy-chat the point opened up of redefining my relationship with my intestine. I find this not so easy but during chat some points came forwards as an opening to start looking in this. I start here with some self-forgiveness statements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that it is wrong that my intestines are a point of cross-reference for myself of where and in what extent actually, I have separated myself from myself and my physical body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I did it all wrong because I have developped/manifested/lived patterns within my intestine where others did not have that.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to find it unfair because there are patterns involved that are passed from generation to generation that are not ‘mine’ from source, however I made them ‘mine’ because I have accepted and allowed them to manifest within myself and lived and manifested and/or integrated them more physically.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe, expect myself to be able to completely walk through this manifested mind-patterns through my life time and life times before, instead of seeing, realizing and understanding that I will not know and be sure about me walking through within the ‘finish’ of the intestine-issues being solved completely on a physical level as I do not know to what extend and how deeply it is manifested, however I do see a possibility of getting it better and better and so I walk on and through as what is best and until it is done, although I might not ‘get it done’ in this physical body in the way that I expect this to do.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I know the reason why I have to walk through this as thinking and believing that I will solve the manifested physical discomforts, while actually yes there may be a reason for me to walk through all this (without making it ‘spiritually’ as ‘more’ in/as the mind) but it might be different then what I think the reason is because I do not yet see the reason behind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that it does not make sense to walk through this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that it does not make sense what I do and here, I am making myself less than who I am/can be in/as live.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to make sense of what I walk through, this to not fall into an experience of hopelessness and uselessness as ‘never getting through’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will never get through and so, try to make sense of the intestinal discomforts and difficulties as ‘finding reasons for it’ to manifest.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to find reasons for my intestine to manifest difficulties and discomfort.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try and fight against defining myself as someone who is having/living with a chronical, physical discomfort as a spastic colon with very uncomfortable symptoms.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not really want to see how deeply physically I have accepted and allowed the thoughts, feelings and emotions to manifest, in and as a fear that if I name myself as someone who has to live with this, I will never come out/come through because I am then in/as a self-definition as physically not alright.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define myself as someone who is physically not alright while I do not know myself like this from birth/childhood and I do see an accumulated pattern in it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to still define myself as someone who is physically alright and strong while I do not feel myself like that physically when and as my intestine is having difficulties to release from the physical waste.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I do see the relationship between the mind and the physical and so, I do expect the physical to be solved at once because I do see it interrelated, instead of seeing, realizing and understanding that I have build up patterns within and as myself over time and so it will take time to walk through where I will come to unexplored area’s to explore.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that after walking through my own patterns, I have to walk through the patterns that are past through generations, instead of seeing, realizing and understanding that walking through ‘my own’ patterns is walking through the patterns past by generation as I made them my own and so, taking responsibility for and as myself in thought, feelings and emotions is taking responsibility for the generation-line in and as the patterns that I have accepted and allowed to live and manifest myself and only this is my responsibility and that what I did not accept and allow to live and manifest and others did, is the other as ‘the owner of the manifestation’ to take responsibility for, as how it is for myself and everyone to take responsibility for our own mind and acceptances and allowances within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel less than others who do not have physical difficulties/did not manifested them the way I did, instead of seeing, realizing and understanding – without comparing myself to others and their process as this is not best for anyone but as a point of self-support – that the quicker I get sick, my possibility of change is quicker.

To be continued

(…) So everything has got Stages of Deliberation. That means, dependency on how much you are Feeding it Energy and obviously in a way when you are Sick it already means you’re at a Point of Change. When you are not Sick and you are Deliberate in your Actions- then you must know: you‘re in Serious Trouble because that means you are very Deceptive, therefore the body will present itself as quite Healthy, and by the Time that you will get Sick, there will be Nothing you can do, because you are very Deceptive and therefore it’ll take a Longer time to Get Sick. The Quicker you get Sick- the Better it means it is for you, because your Possibility of Change is Quicker. The Longer it takes you to get Sick that means, the more Healthy you are, the more Deceptive you are. If you are living in this World, you have a lot of Money, you are very Healthy, very Happy – Big Shit in your Future. (…)

From: Interviews from the farm 60: Candida and Self Abuse

 

Self-care-1

The mind-body relationship – Timeline

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

 

Advertenties

Dag 589 – The mind-body relationship – The pain of allowance, within and without

remove-the-cords-self-change-deschooling-desteni_thumb

Yesterday evening around 10 pm, a cramping pain came up in the large intestine at the height of the right ovarium. This is a place where from time to time, I experience cramping. It is a cramping that asks all my attention and I need to sit down and look what is going on where the sitting gives some physical support on my lower back (which is comfortable, especially because I am also having my period). In the hours before there did not so much happen, I had written out a time-line within my DIP Pro lesson and I did not experience a particulair emotion. So I started to look back through the day to see if I could find anything related. I do this by focussing on the pain and ‘scroll’ within myself through moments during the day that stood out for me. I also from time to time, lay down on the ground or on the bed and push firm and gentle on the painfull spot to see what emotion is stored here, especially when it is coming up in the morning and I often find it related to ‘sentences’ as assumptions with related emotions that I have stored in the past without being aware of it and/or without willing to be aware of it.

However yesterday night I started with scrolling through the past day. I entered a moment, looked into possible reactions/emotions within myself and see if there is any movement within the specific/painfull area. I entered a conversation that I had with a woman at work that made an impression on me. The woman had been in the store once before for some physical support and she came back for some new products and told me that what we had discussed and that what she took home, was giving the support that was required. She told me that she wanted to ask me a question and that I could decide to answer or not answer. Her question was how many males and females talks to me about sexual abuse and how much this subject is, from my perspective, ‘in the open’ so to speak. She shared that she was writing a book about the subject of sexual abuse and she mentioned some numbers that were very high and that The Netherlands is one of the countries where it takes place very often. She mentioned how investigations gave numbers of relations between for example intestine-problems and sexual abuse and between crimes and sexual abuse, meaning that from 70% of the intestine-problems and from the crimes that took place, there was sexual abuse involved where in females tend to manifest this more intern (physical) as problems and where males tend to manifest it more extern as problems as ‘crimes’.

I was deeply touched by what she mentioned, also in relation to the amount of males that are subject of sexual abuse, used as a way to control, for example in war-area’s and how they rarely speak about it because ‘they should be the ones that are protecting the family’.

A few months ago, I noticed a similar physical reaction within myself, related to facing the abuse in the world in/as a ‘wake-up moment’ and suppressing my reaction on this as supressing/hiding the reaction of pain for what is happening in this physical world and I experience this suppression as cramping inside the lower area’s of the large intestine where I can hardly stand anymore, I need to sit or lay down and support myself to release the pain.

This previous event was related to animal-abuse and happened while I was listening/realising how the chickens that everyone is eating on a daily base, are treatened and prepared. As soon as I allow myself to face the abuse in the world and allow myself to experience the related emotional pain, the physical pain releases. Actually in this moment, I stop the separation here within and as myself – the separation from my emotional reaction on the abuse in and as this world – and as soon as I stop suppressing my emotional reaction and instead, start taking responsibility for my reaction in and as the application/living of self-forgiveness, I stop the abuse on myself/my physical body. This was also yesterday evening. I look, I see, I allow myself to experience the emotional pain and if necessary, speak out self-forgiveness until it is releasing and/or to find where the pain is related to.

There was also a personal aspect related to the mentioning of the relationship between sexual abuse and intestine-problems. It was a realization inside myself as ‘you see, it is indeed related’. In my life, there has not been taken place some actual physical sexual abuse, however at a young age there were incidents from sexual intimidation within for my experience an ‘innocent relationship’, where the incidents have been of great influence on my behaviour and general expression. It was all so very subtile that it is easily to be surpressed and ‘swept’ away as ‘of not so much importance’ and at the same time I am/was every moment aware of the influence that I allowed it to have on me, in almost every aspect of myself. Lately I am facing more of the incidents/events as memories and within this seeing how and where to take responsibility for myself in it and stop defining myself as how I reacted within this events which I developped into a personality.

The realization gave a release of the guilt that I experienced with regards to my physical conditions as having a sensitive digestion and spastic colon, as if ‘everything was my own fault’ in this. It is not ‘my fault’ but it is indeed and only my responsibility to take care of myself within this condition as my physical body that I live in. I am the only one who is responsible for myself and/as my mind in and as my physical body, as I am the only one who can see how I created all the relationships within and as myself, from and as memories as events during my life and although there is DNA involved and preprogramming, it is still the mind that I allowed to evolve in and as myself and the body that I live in and that is my responsibility; only I live day and night with and as myself, in and as my physical body that I can call ‘mine’ in a way, so it is my responsibility to take care of, in and as myself (where we should take into consideration how everyone and everything is of influence on each other in this physical existance and how easily this physical existance can be harmed).

There are many dimensions involved here where in the suppression of emotional reactions do have an influence on my physical body, that I have allowed myself many times throughout my live, if I take in consideration the condition of a the spastic colon that I have allowed/created to exist in and as myself. Central in this, is the acceptance and allowance of the emotional reactions as self-abuse, as reactions on abuse that is happening ‘to me’ and/or that is happening in this world and from here, suppressing it within my physical body where I try to separate myself from the experiences that gives and showes the pain and abuse. Which is actually a form of denial. Because, “Once you’ve Allowed Abuse, you’ll become Abuser”.

(Source: Interviews from the Farm 60: Candida and Self abuse)

The pain and abuse that we accept and allow within this existence, we can not deny and hide from it; it is here within ourselves, within and as our physical bodies.

Accept and Allow – Contract with Death: Day 22

Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood: Dag 22 (vertaling)

desteni-i-process

The mind-body relationship – Timeline

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 588 – Wanneer is een passend moment om iets te bespreken?

timetoshare_v2

Ik heb er moeite mee om te wachten met iets te bespreken met mijn partner tot een moment dat ik zie dat hij er ook rust/ruimte voor heeft om te luisteren. Ik neig er naar om het direct te willen en ook gaan bespreken op het moment dat het punt me duidelijk wordt en zo ben ik hierin zelf nog in reactie en wil ik het ‘zo snel mogelijk’ bespreken, wat eigenlijk geen bespreken is maar een ‘uitpraten’ waarin ik een verwachting heb van de ander. Hier reageert hij natuurlijk op, obvious. Waar ik vervolgens weer op reageer en hierin wordt het punt van eigenbelang in beiden versterkt. Wat ik hierin eigenlijk doe, is het punt van eigenbelang dat ik al langer zie op de achtergrond, onderdrukt of verstopt aanwezig zeg maar, vergroten, aan de oppervlakte halen en aangezien ik nog reageer, is het uiteindelijk het punt waarop ik reageer en het punt van en als reactie in mezelf uitvergroten zodat ik zie wat ik dien te vergeven en veranderen.

De vraag hierin voor mezelf is of het anders verloopt als ik wacht met bespreken.

In het vroegtijdig bespreken probeer ik de pijn die ik in mezelf ervaar ten aanzien van een punt in eigenbelang, te ontlopen en zo creëer ik frictie. Echter, is dit eigenlijk niet precies hoe ik het punt in eerste instantie gemanifesteerd heb? Door een spreken in reactie, hierin reactie als weerstand te zien gebeuren en vervolgens conclusies te trekken en oordelen te vestigen binnenin mezelf, in de woorden ‘zie je wel’, ik heb gelijk, de ander doet dit en dat en wil hierin niet veranderen’.

Het is inderdaad zo dat een ander ‘dit en dat doet’, echter het is een momentopname en het ‘de ander wil niet veranderen’ is opgebouwd in en als herinnering zonder hierin de ander in overweging te nemen en te benaderen op een passend moment. Een passend moment zou een moment zijn waarin ik niet langer in reactie ben en eerst mijn reacties in en als mezelf heb vergeven.

Op deze manier houd ik ‘de angst dat een ander niet wil veranderen’ in en als een gedachte, in stand, binnenin mezelf en zo ook buiten mezelf want ik geef de ander geen beslissingsruimte om te willen veranderen. Ik heb er afgelopen weekend een heel weekend over gedaan om een punt in communicatie te brengen en zondag einde van de ochtend kon ik komen tot communicatie van het volledige punt. Echter toen ik zaterdagochtend het punt aan de oppervlakte zag komen, buiten mezelf en binnenin mezelf, vroeg ik me af of ik het punt niet beter geheel op zondag kon bespreken op het moment dat we even tijd nemen om de komende week door te spreken. Ik heb echter niet de beslissing genomen om het binnenin me te houden en zelf uit te werken en zo ben ik begonnen met het benoemen van het punt dat ik waarnam buiten mij en pas zondagochtend kwam ik tot het uitschrijven van het punt binnenin mij en werd me duidelijk wat er in mij verscholen zat als punt van angst/weerstand/eigenbelang (met als kanttekening dat ik zaterdag de hele dag buitenshuis aan het werk was).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om niet het zelfvertrouwen te hebben om het punt geheel binnenin en als mezelf te transcenderen alvorens het te bespreken met mijn partner, in en als een ervaring dat ik ‘het zo oneerlijk vind’ om dit te doen aangezien hij in mijn ogen, een punt van/in ongelijkheid leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden om zelf eerst het gehele punt door te wandelen als reactie van mezelf op een punt van ongelijkheid buiten mij, waarin ik de oneerlijkheid koppel aan de gedachte ‘dat hij het in eerste instantie leeft’ in en als de aanname dat als hij dit niet zo zou leven, ik ‘ook geen reactie zou (hoeven) hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen reactie zou hoeven hebben als een ander buiten mij, in dit geval mijn partner, in gelijkheid zou leven en zo, mijn beslissing tot het leven van eenheid en gelijkheid in en als mezelf, afhankelijk te maken van wat mijn partner als een ander buiten mij, wel of niet leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin dus in afhankelijkheid te zijn van mijn partner en dus is het aan mij om in en als mezelf te zien waarin ik verkeer in een punt van eigenbelang in afhankelijkheid van wat mijn partner wel of niet doet (als hetgeen ik zondag toe kwam om uit te schrijven in en als de toepassing van zelfvergeving).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een punt van eigenbelang waaraan ik vasthoud, te proberen te ontlopen door te proberen mijn partner te corrigeren in wat hij laat zien als zijn punt van eigenbelang en als hij vervolgens dit punt zelf niet wil zien op het moment dat ik het naar voren breng, te reageren hierop en door te duwen, zonder het punt van eigenbelang waaraan ikzelf vasthoud, in te zien en zelf te vergeven zodat ik de correctie hiervan kan (gaan) leven naar mijn partner toe en mijn communicatie hierin helder wordt in en als een delen van een toepassing die het beste is voor alles en iedereen, zonder dwang of aanzet naar hem toe in wat hij wel of niet moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat ik altijd mezelf kan veranderen ten aanzien van mijn partner aangezien hoe ik sta, ik zelf opgebouwd heb en/of heb toegestaan om op te bouwen binnenin mezelf, in en als gedachten als oordelen als angsten en dat als ik sta als wat het beste is en ik onvoorwaardelijk bereid ben om te zien waar ik dit niet doe, waartoe ik zelf de avond ervoor opnieuw de beslissing heb genomen, het niet nodig is om zoveel weerstand te creëren in mijn leefwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet zo eenvoudig te vinden om de beslissing tot het onvoorwaardelijk leven van wat het beste is, ook daadwerkelijk in ieder moment praktisch toe te passen aangezien er te pas en te onpas weerstanden als gedachten als oordelen als angsten opkomen binnenin mezelf waarin het nodig is dat ik mezelf richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mijn partner als de ander buiten mij, te verwachten dat hij zonder weerstanden luistert naar een punt van zelfverandering/zelfverbetering terwijl ik zelf tijd neem/nodig heb/nodig denk te hebben om de weerstand door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog niet in staat/ter wille te zijn tot het direct omzetten van een weerstand in en als het behoud van mezelf in eigenbelang, in en als de geest tot het leven en toepassen van wat het beste is voor al het leven, beginnende bij alle betrokkenen in mijn leefomgeving, inclusief mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet ter wille te zijn om direct te leven wat het beste is ook voor mijzelf als leven in en als het fysiek en toch eerst de weerstand te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en de weerstand te veroordelen voor het bestaan hierin en in en als dit oordeel, de weerstand te vergroten en belichamen doordat ik erop reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weerstand te vergroten en belichamen in en als reactie op de weerstand/het punt van eigenbelang, in en als een oordeel hiervan, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies van een onderliggende ervaring waaraan ik vasthoud/waarmee ik me vervul.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vervullen met een ervaring en vervolgens een angst als gedachte als oordeel te creëren om deze ervaring los te laten/zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben op het loslaten van bepaalde ervaringen waarin ik mezelf bepaald heb als wie ik ben en hierin het loslaten bepaald heb als ‘dat nooit’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om een commitment te maken om het punt van reactie binnenin mij op een punt van eigenbelang buiten mij, direct en geheel naar mezelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren alvorens het punt van eigenbelang in communicatie te brengen met hierbij een inzicht en oplossing tot wat het beste is, waarin de ander/mijn partner een beslissingsvrijheid zal ervaren om hierin te veranderen aangezien mijn bestaan niet afhankelijk is van zijn verandering en/of van het tijdstip van zijn verandering en het dus alleen zijn beslissing is om iets wel of niet en zoja, wanneer in te zien en toe te passen zonder dat er een reactie als weerstand aanwezig hoeft te zijn op een druk als dwang van afhankelijkheid van mijn bestaan in en als de geest, in en als een punt van eigenbelang.

Als en wanneer ik het op voel borrelen in mezelf als dat ik een punt ‘zo snel mogelijk wil bespreken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er iets opborrelt, ik mezelf laat leiden door hetgeen er borrelt binnenin mij – waarin ik me nu realiseer dat dit borrelen, het fermentatieproces is als in gisting als in het artikel van Candida and Self abuse waar ik twee blogs over geschreven heb – in fermentatie, dus in een gistingsproces wat zich door de tijd heen gemanifesteerd heeft, anders zou het niet gaan borrelen of gisten, en dus leidt ik mezelf niet in hetgeen ik wil bespreken maar wordt ik geleid door een herinnering als hoe ik iets heb opgeslagen binnenin mij in en als iets wat mijzelf in en als eigenbelang in het hebben van een ervaring, onderbouwt.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zo snel mogelijk wil bespreken, terug naar zelf te halen en te zien waarom ik zo graag wil dat mijn partner hierin verandert en zo te zien welk voordeel dit voor mij inhoudt waarin ik mezelf in een punt van eigenbelang in stand kan houden.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zie als hetgeen ik in stand wil houden in eigenbelang en waarin ik een pijnlijke ervaring van verongelijking/ongelijkheid wil ontlopen, uit te schrijven en te vergeven in en als mezelf en van hieruit te communiceren met mijn partner/met een ander op een passend tijdstip wanneer we beiden bereid zijn om iets te bespreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat mijn partner mij onderdrukt als hij niet wil luisteren en ik mijn punt niet kan uitspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en het dus te veroordelen van en als mezelf, in en als een gedachte om mijn punt uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zeur als ik een punt uitspreek en mezelf hierin, in en als deelname en geloof in een gedachte, af te leiden van het uitspreken van iets dat het beste is voor en als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan zeuren in en als reactie op een reactie van mijn partner op iets in mijzelf in ongelijkheid en zo, de ander gelijk te geven en zo, als reactie op mezelf in reactie, zelf gelijk te willen hebben/mijn gelijk te willen halen door het punt door te duwen en mezelf en/als de ander hierin te onderdrukken/onder druk te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als ongelijkheid te manifesteren in en als een doorduwen van een punt in en als een uitgangspunt van ‘gelijk hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik altijd gelijk heb als ik een punt uitspreek als wat het beste is waarin ik mezelf als uitgangspunt over het hoofd zie en zolang ik besta in ongelijkheid ten aanzien van een dimensie in wat ik benoem en/of ten aanzien van diegene naar wie ik het benoem, zal het de ongelijkheid zijn die ik manifesteer en teweeg breng met en in mijn bewoordingen en dus niet hetgeen dat het beste is en van hieruit zal iemand zich gaan verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gelijk te willen hebben omdat ik besta in en als ongelijkheid ten aanzien van een dimensie/aspect in wat ik uitspreek/leef.

Als en wanneer ik mezelf zie bestaan in een ervaring van gelijk willen hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens ongelijk sta, aan mezelf in hetgeen ik uitspreek en/of aan diegene met wie ik spreek.

Ik realiseer me dat zolang ik in ongelijkheid besta oftewel, als ik niet volledig leef wat ik spreek en dus spreek als wat ik leef, ik ongelijkheid manifesteer en zo mijn eigen frustratie creëer als reactie op de reactie van een ander op hetgeen ik uitspreek in ongelijkheid.

Ik realiseer me dat in deze, ik dus degene ben die aan het beginpunt staat van de creatie van verongelijking/ongelijkheid binnenin mij en niet mijn partner/de ander aangezien ik spreek in en als een uitgangspunt van ongelijkheid, geactiveerd door een verlangen in mezelf als belang voor mijn eigen (dus eigenbelang) welke ik verstoord zie worden door een handeling/houding/uitspraak van een ander waarin me duidelijk wordt dat het verlangen niet vervuld zal worden op een manier die een bepaalde ervaring in stand houd binnenin mezelf, in en als eigenbelang en dus, ga ik zelf in de verdediging, van dit verlangen in eigenbelang en van hieruit, ga ik de ander aanvallen waarin de ander zich uiteindelijk zal gaan verdedigen als ik blijf doorduwen.

Ik realiseer me dat de penetratie in en als de geest nogal doordringend en volhardend is.

Ik stel mezelf ten doel mijn volhardendheid en neiging tot doordringen en doorduwen, te gebruiken om in en als mezelf te zien totdat ik duidelijkheid en begrip heb over de oorsprong van mijn ervaring van verongelijking en gedrag in ongelijkheid in en als de toepassing van zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel om zelf door weerstanden heen te duwen tot het leven van de realisatie in en als verandering van mezelf ten aanzien van het punt in eigenbelang en mezelf te ondersteunen in de toepassing van het schrijven en spreken van zelfvergevingen, daar waar ik moeite heb om gedachten als angsten als oordelen los te laten in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel het geluid van mijn eigen stem te gebruiken ter ondersteuning en als gereedschap in en als het spreken van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken in en als een duwen door weerstanden heen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst dat een ander niet wil veranderen en/of dat de situatie niet verandert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn focus richt op iets of iemand buiten mij die ik wil aanzetten tot verandering, in plaats van in en als mezelf te zien waar ik vasthoud aan (geloof in) een oordeel als gedachte als angst in/als zelflimitatie gerelateerd aan woorden als ‘dat nooit’.

Ik realiseer me dat ik mezelf ten alle tijden kan vergeven en veranderen door te zien hoe ik een angst als oordeel in en als (geloof in bepaalde) gedachten heb opgebouwd waarin ik vasthoud aan een punt van eigenbelang als bepaalde ervaring ter vervulling van mezelf in en als de geest in energie.

Ik realiseer me dat als het praktische punt van ontmoeten en delen nog steeds kan plaatsvinden, los van of mijn partner iets wel of niet toepast en alleen mijn eigen ervaring hierin verandert, het allereerst aan mezelf is om mezelf te vergeven in het vasthouden aan een bepaalde ervaring en van hieruit mezelf te corrigeren en zelf te veranderen, de verandering te wandelen en toe te passen in de ontmoeting en het delen zodat ik een levend voorbeeld ben van waaruit ik een ander/mijn partner iets kan aanreiken/laten zien ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel de zelflimiterende gedachten als oordelen te vinden binnenin mezelf met hierin de ervaring van angst voor verlies van een bepaalde (vervullende) ervaring en mezelf hierin te vergeven en corrigeren, te zien wat de best mogelijke en meest praktische oplossing is om elkaar te ontmoeten en te delen op een passend tijdstip zonder onnodig frictie te veroorzaken en indien nodig, van hieruit een punt ter sprake te brengen ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik toch vroegtijdig spreek en frictie creëer, mezelf te ondersteunen en alsnog te duwen door weerstanden heen, niet op te geven en door te gaan met het spreken en schrijven van zelfvergeving op wat aan de oppervlakte komt totdat het gehele punt duidelijk, vergeven en besproken is.

Interessante punten die opkomen voor nader zelfonderzoek zijn het ‘onder druk zetten’ van mezelf en een oordeel op iets ‘uitleven’ in de fysieke realiteit om een punt zichtbaar te maken.

In theorie zeg ik ja, het is mogelijk om het punt op een later tijdstip te bespreken. In de praktijk is de toepassing een ander verhaal en spelen herinneringen als opgebouwde ervaringen mee die er er vaak voor zorgen dat ik het anders aanpak en de fysieke realiteit ‘nodig heb’ om iets duidelijk zichtbaar te krijgen en hierin is het aan mezelf om steeds bij te stellen tot in begrip en vergeving van mezelf en van hieruit, in geduld naar een ander als partner op deze reis naar leven, in en als een uitgangspunt van zelfoprechtheid dus zonder onnodig een ander te ‘gebruiken’ ten behoeve van iets duidelijk maken in/aan mezelf.

geduld-kleur-klein————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 581 – De aanwezigheid van schimmels zoals Candida

fungi

Disclaimer: dit blog bevat op geen enkele wijze een medisch advies en is gebaseerd op ondervindingen in het proces dat ik wandel in en met mijn eigen fysiek en geestbewustzijnssysteem, op weg van ziel naar Leven.

Ik heb me laten testen bij Best4Health – voor de werkwijze kan het beste de site bekeken worden. Het betreft een test via de energiebanen in het lichaam en aan de sterkte van de frequentie van de aanwezige factoren in het lichaam kan min of meer gezien worden of de factoren op werkelijk fysiek niveau gemanifesteerd zijn of voornamelijk nog alleen op energetisch niveau, waarin ik dan zeg dat ‘op energetisch niveau’ betekent dat het in het energetische vlak in gevoelens en emoties plaatsvindt wat op weg is om een effect op het lichaam te hebben maar nog niet geheel fysiek gemanifesteerd.

Hierin komen vijf of zes verschillende schimmels naar voren. Dat is meer dan ik ooit ‘gehad’ heb in de test. De slijmvliezen zijn ook geirriteerd, iets waar ik ook al vaker en vrij intensief mee te maken heb gehad. Ik ervoer het al een tijdje, ik kreeg het zelf niet meer op orde in mijn fysiek, vandaar dat ik hierheen ben gegaan voor een fysieke ondersteuning zodat ik het proces met betrekking tot de gerelateerde geestbewustzijnsstructuren, effectiever kan wandelen. Ik krijg een middel mee specifiek afgestemd op alle aanwezige factoren, echter het is aan mezelf om het uiteindelijk op te lossen als ik niet opnieuw een disbalans wil manifesteren.

Ik ben sinds ongeveer drie maanden samen met een partner in huis. Ik vroeg me al vaker af of we van elkaar schimmels/bacteriën/virussen overnemen die ‘nieuw’ zijn, zeker ook gezien een verschillende voedingswijze. Dit moet het lichaam kunnen opvangen, echter als de slijmvliezen wat minder ‘sterk’ zijn, kan dit invloed hebben.

Het gaat hierbinnen om mijn eigen proces, om waarom de slijmvliezen dan niet ‘sterker’ zijn en/of verzwakken/aangetast raken en hoe ik de schimmelbelasting creëer/toesta in mezelf om te ontstaan. Ook gaf de test een ‘predispositie’ aan voor schimmelbelasting. Interessant. Iets wat al in de familielijnen aanwezig is?

Ik ga zoeken wat er bij Desteni over schimmels gesproken/geschreven is en kom een video tegen van Bernard.

1 Candida and self abuse

Interviews from the Farm 60: Candida and Self abuse

Zeer interessant en gerelateerd aan de ervaring waar ik me in bevind. Vooral omdat de schimmels niet volledig in het fysiek aanwezig zijn en omdat ik qua voeding niet zoveel extra aandachtspunten heb dan wat ik al toepas, bekijk ik vooral het emotionele aspect tezamen met de slijmvlies-irritatie. Ik bevind me in een ervaring/herinnering waar ik mezelf niet uit bevrijd heb en waar ik maar op voortborduur en van waaruit ik waarneem en van waaruit ik blijf reageren en mezelf blijf ‘irriteren’.

Ik kan er nog onvoldoende over zeggen en weet niet of ik alles in de blogs zal uitwerken, het is echter een ‘vinger op de zere plek’ en als ik het punt heb doorgewandeld en uiteindelijk duidelijkheid heb zal ik er zeker over schrijven en/of spreken.

Een punt dat wordt genoemd is dat een lichaam dat ziek is, al in verandering is. Dit geeft me moed om verder te wandelen met mezelf in een lichaam waarin ik snel een disbalans manifesteer en bemerk. Ook geeft ‘Candida’ aan dat het een punt is dat ik kan veranderen maar dat ik niet heb gedaan (één van de schimmels was een Candida Albicans). Beiden bevestigen voor me dat ik uiteindelijk in staat zou moeten zijn om te voorkomen dat ik het (opnieuw) laat komen tot aangetaste slijmvliezen en een schimmelbelasting. Echter ik manifesteer het punt opnieuw om mezelf erin te kunnen zien, vergeven en veranderen. Van binnenin het systeem in en als mezelf kan de verandering plaatsvinden en kan ik het systeem stap voor stap verwijderen met behulp van het schrijven en het in klank brengen van zelfvergeving van de gerelateerde ervaringen in relatie tot herinneringen waaraan ik vasthoud. Want al waren/zijn de slijmvliezen aangesterkt, ik heb de werkelijke oorzaak nog niet verwijderd/opgelost als structuur/patroon in en als het geestbewustzijnssysteem en het komt in verschillende lagen aan de oppervlakte.

Candida albicans

———————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/