Dag 746 – 25. Can a decision be wrong or right?

This blog is related to record 25: Can a decision be wrong or right?

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to look at decisions or actually ‘choices’ in the past as if it was ‘wrong or right’ where in I then again go into a polarity where in I see that the whole situation is actually not coming from a starting-point of consideration and care of all aspects within myself and so not ‘best for all participants’ so from here, I create a situation where in I need to make a decision that, whatever I ‘choose’ to do, it will have consequences in some way, because my starting-point was not aligned within and as self-care and care for life as a whole.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create a ‘wrong and right’ outcome through already being separated within and as my starting-point when and as I am coming from a point of self-interest, in which I can only exist if and when I have separated myself from myself, from life, from self-care and from care for life as a whole, meaning, when I have separated myself from considering all aspects and participants before moving myself in a certain direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not stand with myself in where I am at a certain moment within my process and instead, start judging my choices and actions in the past as being ‘right or wrong’ and so, keeping myself within a state of judgement for longer than necessary, instead of immediately going into self-forgiveness and so taking responsibility for myself within the separation that I exist in, in and as the mind in a certain moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to sabotage myself and keeping myself victimized, within judging my choices and decisions in the past, instead of using the consequences to face myself from a point of self-support and so, immediate and when I am able to, going into the living of self-forgiveness as an understanding of myself and where I come from and within doing so, I take responsibility for myself within the separation that I exist and existed in – separation in thoughts, words and deeds – and within this expansion of self-responsibility, I create a platform for myself to from now on do it different and with more and more consideration for myself in all aspects and for life as a whole in all aspects.

When and as I see myself going into searching for a ‘wrong or right’ for choices I have made in the past, I stop and breathe.

I realize that I here lengthen my own process as it does not make sense to create a polarity (in judging something as ‘wrong or right’) within myself from what I already existed in as a polarity.

I commit myself to find the point within myself that I did not consider myself in all aspects and life as a whole (or all participants) and where in I have influenced my starting-point into a state of separation as well and I commit myself to be self-honest within this, to face the dark aspects of self-interest, of fear, of protection and defence-mechanism that I have created as a way to try to control my environment and from here, to unconditionally forgive myself and embrace the shame and when I have been able to, to then unconditionally let it go so that I can move on within this new and expanded expression of responsibility within and as myself.

When and as I see myself searching for ‘what to do’ within a decision-making and then looking for what is ‘wrong or right’ in this, I stop and breathe.

I realize that I am not totally clear within myself on where I stand or that I am not yet able to stand for what I see that is best for myself in all aspects.

I commit myself to embrace myself within the fear and control-mechanisms that I have created and to forgive myself unconditionally in what I see as a ‘weakness’ within me to from here, move through the experiences of fear and control in every day life, step by step, moment by moment and in every moment again, seeing what is best to do, to say or maybe to not do and say and I commit myself to support myself in this through receiving perspectives from others as well, as a support and cross-reference for myself in where I stand.

Previous blog: 24. Expecting another chance

Next blog: 26. A worst nightmare scenario


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 732 – 16. Shame and compromising

This blog is related to record 16: Shame and compromising

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience shame for the steps I have taken and compromised myself – as well as others – within where in I in that time, have used it as a justification that it is ‘normal’ to have this biological clock ticking and so, I allowed myself to continue following my thoughts, feelings and emotions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ashamed about asking someone that I know from the past to donate, where in I am coming from an unclear starting-point and mixed up with self-interest to ‘have something from that someone’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to hide my face in my hands because of shame, where in at the same time I can also laugh about it within seeing how far I can go beyond my real self-respect, in trying to fulfill my own purpose without checking all dimensions within myself and then turning this ‘shamelessness’ into some kind of ‘strength’ as in ‘not being afraid to ask for what I would like’, where in I see a dimension of wanting the attention.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to go far for attention and when not doing so, feeling like something dies within me or even as if I die by experiencing myself as not being seen.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience myself as not been seen and for this, asking for attention in different kind of ways beyond my real self-respect and integrity and so within this, compromising myself and my integrity within, as and by myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have manifested a physical experience as consequence of forwardly ‘fold myself in two’ within and as my own body, within compromising myself and going beyond my real self-respect and integrity, all for attention that feels so real in that period of time and from here, compromising my own stand within and as my physical body, in and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create my own experience of real shame by compromising my own stand, my own real self-respect and integrity, by following my thoughts, feelings and emotions as a (biological integrated) program within and as myself and my physical body, instead of stepping back and really looking at all dimensions within and as myself that I do notice but not really want to listen to.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to – as shown in the above self-forgiveness statements – deliberately ignore my own integrety and self-respect within trying to fulfill a preferenced picture within me, instead of firstly investigating all dimensions and from here, seeing how I can work with all domensions that I see within myself, making peace with it and seeing how to create the best possible situation for myself and others as well.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to play out this ‘trying to fulfill a goal’ so that I at least could say to myself, ‘hey I have tried and I am not to blame if it does not work out’ where in I was playing it out with ‘hesitation’ and so what eventually manifested, was this hesitation within and as myself as the outcome.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to from here see how I was playing it out only for the experience and to keep myself busy with it, as I did not know another effective way of ‘dealing’ with it and I was so distracted by it that I could not focus for a longer time on other dimensions, as somehow it felt like ‘I have to fulfill this goal first’ before I am able to focus on other dimensions within my life, as this felt as if I would ‘loose’ this one goal if and when I would ‘let it go’ as in focussing on other area’s, where in at that time, I was not aware of the application of self-forgiveness as the tool to really’ let go’ of something as in making peace with it through understanding the whole mechanism within and as myself as the mind playing out in and as this phytsical reality.

When and as I see myself participating in an experience of shame, I stop and breathe.

I realize that I face something within myself where in I have compromised myself that I did not yet take responsibility for, so this is the moment to do so. I also realize that here, I can immediately take responsibility for the experience of shame as well within the self-support of self-forgiveness and that I do not need to stay in it, only as long as I need to forgive myself and understand myself in this specific compromising behaviour so that from here, I change myself and prevent myself from going into the compromising behaviour again.

I commit myself to face myself within a compromising pattern or behaviour and I commit myself to be self-honest and take responsibility for my part of self-interest that I participate in and have lived out and from here, move myself out of the real shame for compromising myself and/as others as well within the specific point that I face and from here I commit myself to prefent myself from going into this pattern again and instead, consider all dimensions that I see within myself and clearing my starting-point before taking action or living out a certain (biological/physical integrated) behaviour and clearing my starting-point.

When and as I see myself going into a state of ‘recklessness’ of ‘not being ashamed of what I say or do’, I stop and breathe.

I realize that here, I create an opposite experience within my mind as an excuse or justification to walk a certain compromising pattern or behaviour as a way to try to fulfill a specific goal, without firstly investigating all dimensions within me.

I commit myself to be careful with myself and others and firstly investigate my starting-point when and as I see something that I would like to fulfill and from here, move myself breath by breath and investigate what is coming up within me and what is living within others that are involved and what the practical possibilities are as well.

I commit myself to let go of certain goals to fulfil and instead, live my utmost potential as my purpose within my daily life and so step by step, breath by breaht, see what I can create, coming from a starting-point of self-respect and integrity and considering life as a whole, as what is best for all, in short-term and/or long-term, depending on the possibilities and context.

When and as I see myself experiencing a fear of loss, I stop and breathe.

I realize that I fear to loose some attention as idea to create energy that I hold within me. I also realize that the experience of fear of loss is very much layered and so I need to walk through this layer by layer through time, forgiving myself for all the specific experiences that are connected and related.

I commit myself to within the moment of fear of loss, see what I practically can walk, if I need to do some steps in this physical reality to walk through and if this is possible in that moment and situation, where in I consider others that are involved and check if the ‘walking through’ will support them as well, or that I need to go to writing and bring it back to myself in this way and only for myself so that I can live the correction after this.

I commit myself to layer by layer, walk through the physical manifestation of the experience of fear of loss and within this, stand up for and as myself, in self-respect and integrity and as well as support for others in self-respect and integrity, when and as possible.

The Secret to Self-Realization:

(…) You will do Self Forgiveness and Write Every day, but without SHAME – you will Not Change, and it will All be in VAIN. Even PAIN will not Change Humanity. It will Only Be SHAME. SHAME will be the First REAL Physical Feeling, and Once You Change – You Rebirth as Life, you will Learn to FEEL for Real and be Really Alive.
Those that are of the Illusion as CONsciousness, can Feel No Shame! The Only Shame they Know is the Shame the System use to Keep one Enslaved. Real Shame is a Physical Realisation that Will Remain WITH You, As You, ‘TILL YOU CHANGE!

The NICE thing about SHAME, is that it is a Real Time Indicator as to Where you Are in Your Process. NO Shame yet, NO Change yet.
But, do Not Stop Self Forgiveness. Realise, that initially – Self-Forgiveness is Removing the Layers of Self Deception and suddenly, Shame will be HERE – then the Journey to Change Start. Then the Outcome is Certain. You WILL be Reborn as Life. (…)

16388608_1022606627843975_891665115_o

Previous blog: 15. The insemination

Next blog: 17. A relationship ending (in the past)


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 730 – Pushing my self-honesty

self-honesty

“And also pushing your self-honesty, cause you may find that what you prefer and what you can live with, is not the same”

Continuing on opening up the inner conflict that I wrote about in the previous blog. Something existing in it that I did not get a clear sight on and so, this is part of the reason why I did not open it up before, not really, but only looking at it from a starting-point of not being willing to change.

I saw the conflict of what I can live with and what I prefer, however I did not place the word ‘prefer’ in this and was looking at it as a desire, which was not really describing it as I did not really experience it as a desire so I could not work with that.

From here I lived the situation in reality – this is what happens when and as I am not willing or able to let something go through writing and self-forgiveness –  where I started to live as ‘what I prefer’ in a certain point but noticed that I could not keep standing in this physically, it was exhausting me. I have learned to push beyond some limitations of ideas of tiredness and not being able to etc, so I pushed myself in this. However here I was using this application in trying to live what I prefer, until the point of conflict inside myself and reflecting outside in a relationship, where I from this point started to open up this point of inner conflict and found my self-honesty within.

This gives inner peace and self-satisfaction as a reference-point and so I have found something to expand myself in. Where I had a chat about this conflict playing out in my external reality in a ‘breaking up’ in a relationship and here, my buddy mentioned to “push your self-honesty, cause you may find that what you prefer and what you can live with, is not the same”.

This made sense and could land within me, as here I suddenly understood how I have to make peace with this fact of what I can live with that may not be the same as what I prefer to live with. So here, I am ready to bring this point into self-forgiveness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold on to a point that I prefer to live with and within this, compromise myself in and as my self-honesty and from here, see my self-honesty disregarded and not recognized through others, through a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compromise myself in my self-honesty in relation to a point that I prefer to live in and as with a partner but where in I see that I can not live with it like ‘how I would prefer’ as in this way it is exhausting me although I may want it so badly.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself in this point of compromising myself in my self-honesty with regards to a preference of how to live a relationship, where from here I see it reflected that a partner is able to live it like that but in a point of inconsideration of other possibilities and more in a way of ‘wanting it the easy and nice way’, of wanting convenience from where I then feel inferior because I am physically not able to ‘live up with this way of convenience’ – on several dimensions – and actually it is also not what I want or prefer anymore but I do not want to loose this partner and I prefer to share something with him and if he is not willing to consider me in this, I will loose this point of what I prefer to share with him.

Here it doesnot mean that I then need to ‘break up’ with this partner but more that I need to stand up within and as my self-honesty and from here, opening this up with the partner and lay out what I am able to and what not and from here, give him the choice to walk with me in this or not and so, taking the risk to ‘loose this partner’ and so to loose this ‘sharing that I prefer most to do with him’.

This sharing is still possible, also from a starting-point of self-honesty as here it is more in consideration of my own physical and so of physical reality as a whole and for the other it would mean a consideration of another being in and as the physical and so of his own physical and physical reality, meaning seeing and moving beyond only our own preferences and start living what is best for all.

For this, one need to be ready to give up some created energetic experiences and behaviours and activities and so if one is not willing or ready, a break up will follow (or takes place in advance to prefent looking at a point of self-interest).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear conflict and being rejected because of bringing forward a point within self-honesty that another is perhaps not willing to consider or resisting to look at.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not consider myself within and as my self-honesty and so reject myself in my self-honesty and from here, create this form and experience of rejection in my outside world in an intimate relationship as a reflection of the relationship with myself, inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start blaming the one who is rejecting me as a reflection of my inner rejection of my own self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear voicing myself in and as self-honesty where then the fear should come forward out of and existing as a point of judgement and rejection of my own self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience ‘hate’ towards myself about this point of compromise within and as myself (where in it is practical to look at ‘hate’ as in ‘building up angryness’ in – what I find very clear – ‘points that I did not yet have taken responsibility for’ and from here, this accumulates in and as the experience of angryness into or towards the experience of hate – towards self actually but if we are not willing/able to bring it back to self, we will project the experience of ‘hate’ onto something or someone outside ourselves, like as in ‘I hate my partner when he does this or that’).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience real shame about how I have rejected and ignored my own self-honesty, within trying to live what and how I prefer, in and as an idea, in and as the mind that I have appaerently created within and as myself with regards to relationships.

Why do I write this in a blog of Wholesome Journeys under the category of ‘the influence of a spastic colon’?

Because I have manifested this pattern within and as my colon with spasms, as a way of physical expression that is compromised by a mind-pattern that I have integrated within and as my physical body. In this blog I write more about how my mind consciousness system is implemented in my physical body in a way that it influences my organs and organ-functions, which I can use now as a reference-point to face my own self-limitations and neglection of my self-honesty.

In next blog I will write more about the physical dimension of the pattern that I opened up here.


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 729 – Opening up the inner conflict

inner-conflict

I am looking at the influence of a spastic colon, on…myself, my life. The question that then comes up within me here is, should it influence who I am? And what do I mean with ‘who I am’?

It does have an influence on how I plan things, on what I eat or not, on when I wake up, on when I leave the house, on how much time I take in the morning to prepare, on what time I go to sleep at night. If I look at this, it is actually determining how I have come to my daily scedule, which is not a ‘bad’ thing, as it is practical and supporting my body in this way, to have a rythm that I have find supportive.

I am still ‘wondering’ how I would live and what I would do and take on for myself if I would not have had this need from my physical body to keep a certain daily rythm and take care for myself in this. Would I then just ask more from my body that is perhaps not best for my body and so myself within? Or would I naturally do this because I feel better with this, because it supports my body better if I keep a certain lifestyle? Or would I just be doing fine with less ‘bounderies’ for myself in this daily scedule? And are it bounderies or are it guidelines?

This is something that I actually have as a question within me, day in and day out, somewhere on the background. So then within this – when I mentioned here that this daily ‘rythm’ is actually quite supportive for my physical body and so for myself within – the thing that is more of an influence on myself and who I am within, within every moment walking with/as myself in this one physical body, in a situation of the existence of a spastic colon – the thing that is more of an influence on me, is this question that is existing within me and that is giving me an experience of ‘not being satisfied’ or a subtile form of conflict within myself, day in and day out.

So writing this out, this is something that I can change within myself, as this inner conflict is not supporting me but more creating a ‘split’ within myself and so I am existing within and as this split deep within me, day in and day out.

It is something that I only by now start writing out, as somewhere I did not want to admit this to myself and even more, I did not want to show this to others as well. But the thing is that if I do not admit it for myself, I still place myself in a position of disempowerment, because that what I do not admit for/to myself and keep silent or suppressed within me, I will not be able to understand for and as myself, I will not ‘forgive’ myself for this as long as I do not understand it and as long as I do not start forgiving it and opening it up, I will not be able to fully understand this part of/as myself. And from not understanding/forgiving myself in this, I will not be able to change anything about it.

It surprises me that I find this so hard to open up, merely because I have seemingly so much investigated this spastic colon in a way and finding ways to physically support myself in it as well as emotionally. So now, it is time to start looking in the deeper dimensions within me and how the mind is interconnected within and as myself in this physical situation of a spastic colon. Which is obviously not the best part of me and as I know by theory and somewhere sensing within me and seeing reflected without me, it is functioning as a ‘hidden nature’ that I have accepted and allowed to channel within and as my mind and then integrated within and as my physical body.

To be continued


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 721 – 9. Ignoring some signs within myself

This blog is related to record 9: Ignoring some signs within myself

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore some signs within myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not give myself space and time to look over all aspects that are involved within the situation of considering an abortion, out of fear that ‘if I don’t do it fast, I don’t do it at all’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to ovestigate all aspects within myself and so, decided to ‘do it fast’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to find that I am not allowed to give birth to a child without the father close to me within my life and using this as an excuse to not face and walk through my own experiences of resistance towards another that are actually parts of myself that I resist and fear to face.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use the situation that has developped from a starting-point of self-dishonesty, as an excuse to not be self-honest in the current situation and instead, plan to ‘take out’ the whole situation from the beginning, as some sort of correction and blank slate to start over with.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to ‘start over’ with a ‘blank slate’ and do this over and over again, instead of seeing, realizing and understanding that ‘a blank slate’ means forgiving myself and from here, living the correction and preventing myself from making the same mistake and this can be done in any situation in any moment, where in it can be forgiven and directed from that point on.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not listen to what another is saying to me that is ringing a bell but following my own point of fiew, without listening to myself and the ringing bell within and as myself and so, I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not listen to a part of myself that is seeing some uninvestigated points.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to face the hard part and to want things the easy way without facing and walking through my own experiences of resistance and fear and so switching back and forward, searching for ‘the easy way in’ and when it appears not to be easy, searching for ‘the easy way out’.

When and as I see myself searching for an easy way in, I stop and breathe.

I realize that there is no easy way in, not really at the moment because I have build up my mind in ‘difficulties’ and ‘problems’ so to speak that I will face again within and as myself. I realize that I have build up this system for myself within following a (pre)programming that is build in, to not see the simplicity of what it means to live in and as the physical without hidden agenda’s and thoughts and reactions coming up and so, I will face the thoughts, reactions and hidden agenda’s activated in certain situations.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that I am not able to stand and keep standing within principle while facing difficulties.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think ‘I am tired of facing difficulties’.

I commit myself to face my own difficulties, created in/as myself as my mind-patterns and within this, forgive myself for the build up reactions and thoughts and beyond this, look for the one point within that I did not stand in and as somewhere within my life, where in I started reacting to myself in and as self-judgement and from here, see how and with what words I can express myself in this one point and so stand up and stand by and keep standing, with and as myself, no matter what comes up, until it’s done.

When and as I see myself searching for an easy way out, I stop and breathe.

I realize that I have believed the easy way in and so, I did not see the reality of how the mind is build up and then when I see this, I am searching for an easy way out, through projecting my thoughts, believes and reactions on something or someone outside myself.

I commit myself to put a guard for my mouth and to first stop my reactions, to embrace myself firmly within and apply self-forgiveness, until I do understand and see the point that I would like to express and that I stand in and as, as within and as a principle that is best for myself and others involved and I commit myself to gather information that gives me more clarity on a situation so that I from here, can more clearly see what I am reacting in and as and what is actual happening as a point that needs to be directed.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience shame within/as myself, if and when I do express something in reaction.

I commit myself to embrace the shame within myself as this indicates that I see a point within myself that I am ready to transent, as it can only be forgiven and transcended when and as a real shame is experienced, meaning when I really face what I have accepted and allowed myself to follow a belief in reaction.

When and as I see within myself a belief in a variation of ‘if I am not doing it fast, I will not do it at all’, I stop and breathe.

I realize that I participate in a fear of myself forgiving into my mind and that I participate in a lack of self-trust in being able to direct myself in the best way possible and so, to prevent myself from the experience of being lead by fear, I tend to ‘take action directly’. I realize that I also fear to ‘loose’ that what I want and so, I want to take action directly, to try to prevent to loose my point of self-interest because ‘I already have manifested it’. So, I realize that I do not trust that: ‘what I want’ is equal and one as ‘best for all’ and that ‘what is best for all’ is equal and one as ‘what I want’.

I commit myself to keep on remembering within and as myself that the outcome that is best for me, is best for all and that the outcome that is best for all, is best for me and so, it will be best if and when I do investigate all dimensions before manifesting consequenses in physical reality that cannot be undone and I commit myself to keep on remembering within and as myself that an experience of fear or any experience, is not ‘what is best’ or ‘what is not best’, neither for myself or another, although it may feel so real, however the fear is merely creating a polarity within myself that is confusing and so, I commit myself to investigate all dimensions and gather all information that I am able to within a certain situation, before taking action, so that I can align myself within the best way possible; no matter how small and insignificant an event may seem; it all starts within the very small.

I commit myself to live the word patience as investigating all dimensions and gathering all information that I am able to and that I need, to bring forward the best possible approach within and as myself.

14976243_958018930969412_758382637_o

Previous blog: 8. Feeling like ‘going of my path’

Next blog: 10. The fruit isn’t really gone


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Dag 626 – “Hey, I have changed!”

change-gifI was reading a few old blogs from myself where in I walked a process with the animals. Here I have written pretty much about how I ignored life in a point at a crucial moment and how I did not accept that anymore from/as myself.

Now, more than a year later when reading back, I see that I really walked through this point and changed myself within. I am not deliberately ignoring points anymore by going into my mind. I am not saying that I am aware all the time, that is still a process that I am walking. But I see that within the point of ignorance of my responsibility in a certain moment I have seen what I did wrong, I faced myself within, I have written it out, walked through the experiences coming up within myself, forgiven myself, written the corrective statements and most important, made the absolute decision to change in this point and from here, I changed.

I notice that when I am at a point of really seeing what I have accepted and allowed within myself, facing myself within the unacceptable and understanding what it contains, what system I am participating in, in/as the mind as distraction from myself and within this understanding / forgiving myself – from here the decision is absolute, it is enough and enough is enough and from here, I change in real time, immediately and it is simply not an option anymore to live out  the destructive pattern again. There are moments coming up where I have to push myself through and do things that I ‘do not prefer or like’ and there may be mistakes that I make and need to forgive and correct myself in and deeper dimensions can/will come up to investigate, but it is not an option to not doing it or to even consider to not doing what is needed to be done within this point.

And from here I become more quiet, more satisfied with myself. In this way I build in and as self-trust and from here I can take on the next point, and the next and the next. And this innitiate point is not an issue anymore, it is not a problem anymore but it is something that I decided to live and that I from here, live and integrate in what I live/how I live/who I am.

And this is very cool to notice. Not because ‘it is so cool and wonderful that I have changed‘ but because it is so cool that I have changed within/as this point, which contains that I am not living this destructive pattern/behaviour anymore where in I hurted myself and another as life.

Here I see the effectiveness of walking this process of writing, self-forgiveness and self-corrections together with walking this application in real time moments and integrating this as a ‘way of living’ as what is best for all in/as life. It are the very painful moments where real shame comes up, where in I face myself and if I dare to look, to see myself, to experience the pain and shame, to forgive and to admit to myself that I did it badly wrong; these moments I have found as the turning-points to immediate, real change that will function as stepping-stones to walk on and to keep on walking and forgiving/changing myself while moving through the challenging times.

Here the words ‘change is possible’ become true as real for/as myself and from here I start ‘believing’ as seeing that change is possible, where it is not an assumed/accepted believe in/as the mind but a living proof in/as myself that I walk and integrate and after several time walking, I notice: ‘hey, I have changed within this point and I am living this change without it being a mountain in my head to look up to’.

So for this, I really recomment Desteni I process and walking this process for yourself together within a group of people as mutual support, as support for and as life to stand up for what is best for all. Which includes everyone and everything.

full_robot-virgins-together-alone

Download this great song, it’s free. Let’s decide and learn to stand together alone.

Read: The Secret to Self-Realisation.

—————————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 449 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 438 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-11 – Opgeven

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren naar aanleiding van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen;, waarin ik me schaam voor hetgeen zichtbaar is in het projecteren van mijn gedachte op een ander en in het leven van deze gedachte geprojecteerd op een ander welke feitelijk laat zien dat ikzelf zelfonoprecht ben in dat moment en dus zelfonoprecht leef, gelovende in de rechtvaardigheid van mijn eigen reacties en dus levend in en als de rechtvaardigheid in en als reactie, in plaats van te leven in en als zelf in zelfoprechtheid en mijn reacties in en als mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te schamen voor het feit dat ik vasthoud aan mijn geloof in reacties en dus vasthoud aan de afscheiding als ongelijkheid in en als mezelf welke schade berokkend aan een ander als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet bereid te ervaren om deze afscheiding als ongelijkheid op te geven gerelateerd aan een persoon die ik op afstand wil houden als degene die in mijn beleving en interpretatie, gedachten in herhaling op mij projecteert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een persoon op afstand te willen houden door zelf gedachten te gaan projecteren en hierin een afscheiding als muur te bouwen tussen mij en de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een (eventuele) projectie van een ander als reden te gebruiken om zelf te mogen projecteren en dus als reden te gebruiken voor het in stand houden van mijzelf in zelfzucht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een persoonlijkheid op afstand te willen houden en zo mijn eigen persoonlijkheid in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen verbergen dat ik een persoonlijkheid op afstand wil houden en mijn eigen persoonlijkheid in stand wil houden aangezien ik weet dat dit niet zelfoprecht en dus ongelijk is en zo ongelijkheid voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ongelijkheid voort te brengen door een persoonlijkheid op afstand te houden en zo mijn persoonlijkheid in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gelijkheid in de wereld te willen brengen maar zelf tegelijkertijd, het liefste mijn eigen ongelijkheid als persoonlijkheid in stand te willen houden ter bescherming van mezelf als ‘wie ik ben’ in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als geestesverschijning in stand te willen houden en dus (nog) niet werkelijk, volledig en fysiek te staan in en als het woord gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het me schaadt als ik deze persoonlijkheid opgeef en de andere persoon toe laat naderen, aangezien het zo voelt en dus wederom, mijn eigen gevoelens en emoties als energetische waarden als leidraad te gebruiken voor wie ik ben, welke mij automatisch in en als de geest doet behouden en doet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te doen behouden en leven als een automaat in en als de geest en hier ondertussen wel schaamte voor te ervaren en dit dus te verbergen en dus, mezelf te verstoppen als wie ik ben, bestaande in en als de geest net als ieder ander die leeft en zich verbergt in en als de geest en zo, schaamte in stand te houden en te leven in deze wereld maar door het verbergen ervan, niet tot werkelijke schaamte te komen welke mij brengt tot zelfverandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schaamte in stand te houden en te leven in deze wereld.

Wordt vervolgd

Gehele blogserie:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 425 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-6 – Verslagen

Dag 426 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-7 – Schrik

Dag 430 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-8 – Stil vallen en Redeneren

Dag 432 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-9 – Paniek

Dag 437 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-10 – Walging en Onbegrip

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 390 – Atlasprofilax – in perspectief

Achteraanzicht van de zeven nekwervels

Voordat ik hier met gezond verstand de atlasprofilax-methode in perspectief ga zetten benoem ik dat ik geen verdiensten haal uit de atlasprofilax-methode, direct of indirect.

In een Tros Radar uitzending wordt de behandeling van het rechtzetten van de eerste nekwervel, de atlas, besproken met de zogenaamde atlasprofilax-methode. Laten we om te beginnen eens zien wie hier als ‘deskundige’ naar voren wordt gebracht.

Een persoon is een orthopedisch geneeskundige, iemand die ik deskundig als ervaren zou noemen op het gebied van het menselijke bewegingsapparaat en het observeren hiervan. Echter, hij gaat er vanuit dat, omdat bij, ‘iedereen een asymmetrie in de atlas aanwezig is’, zoals in zijn observaties naar voren komt, dit de ‘norm’ is als ‘normaal’, en dat dit dus ‘zo hoort’, omdat hij dit bij iedereen zo waarneemt. Hij zegt ‘dit kan geen kwaad, die heb je nodig’. Hier kom ik later in dit artikel op terug.

De andere persoon is neuroloog, die in onze samenleving als ‘deskundig’ wordt gezien. Echter, neurologen hebben op dit moment geen idee hoe gedachten, gevoelens en emoties ontstaan, werken, met elkaar in verbinding staan, en welke invloed deze op het fysieke lichaam hebben. Dus, wat wij deskundig noemen, is niet deskundig in brede zin, maar kundig in het aflezen van beperkte wetenschappelijke onderzoeken zonder werkelijk inzicht in de menselijke geest. De menselijke geest wordt voor ‘waar’ aangenomen, maar er is nooit voorbij deze ‘waarheid’ gekeken, wat de reden is waardoor in de wetenschap, niemand werkelijk weet hoe de geest is ontstaan, simpel omdat er geen apparatuur is om dit te meten. Alles wat hierin niet verklaarbaar is, wordt afgedaan als ‘placebo-effect’. Maar niemand heeft dit placebo-effect onderzocht; niemand vertelt hoe de geest in elkaar zit, waardoor placebo-effect eventueel een rol speelt. Het is hetzelfde als zeggen ja dit is God, dit gedeelte begrijpen we niet meer, dus dit noemen we God, of Placebo. Religie en wetenschap liggen niet zo heel ver van elkaar af, al beweren beiden het tegendeel; ze werken nog steeds met hetzelfde principe, namelijk, God als de Geest wordt in ere gehouden, en er wordt niet voorbij deze Geest gezien.

Dus, in het juiste perspectief: de neuroloog is hier de deskundige. Gezien de commentaren die hij geeft, wordt er weinig toegevoegd, alleen dat hij ‘zich niet kan voorstellen hoe een scheve atlas invloed kan hebben op de emotionele beleving van een mens’. Dat lijkt me dan zaak om eens te gaan onderzoeken, in plaats van zijn ‘niet weten’ als waarheid aan te nemen.

De orthopedisch geneeskundige is de deskundige, die uitgaat van zijn waarneming als de norm als normaal, omdat hij dit altijd zo heeft waargenomen.

Wat gaat er mis in het onderzoek van de atlasprofilaxbehandeling?

Het startpunt. De atlasprofilax-methode wordt benaderd vanuit een startpunt om deze onderuit te halen; het wordt benaderd vanuit een startpunt van ongelijkheid, in en als de geest; vanuit een verdediging van de eigen wetenschap als zijnde neurologie, orthopedie, zonder open te staan voor aanvullingen. Want, als deze aanvullingen werkelijk onderzocht worden, zullen de eigen hiaten in de neurologie en orthopedie onder ogen moeten worden gezien.

Hoe het onderzocht zou moeten worden, is vanuit een startpunt van ‘wat zou het bij kunnen dragen aan de algehele fysieke gesteldheid van de mens’. Hierin kan gezien worden wat het bijdraagt, en kan tevens gezien worden waar het niet aan voldoet, en dit moet meegenomen worden in het onderzoek en in de benadering. Er is geen samenwerking, er is geen integriteit. Integriteit is een ander en een andere behandelmethode benaderen in een startpunt van gelijkheid, van openheid, van zelfoprechtheid; factoren die de geest niet in zich heeft. De geest benadert vanuit een gesloten cirkel; deze cirkel is opgebouwd uit polariteit=ongelijkheid, en zolang deze cirkel het startpunt is, is er geen werkelijke communicatie als onderzoek als samenwerking mogelijk.

Heb je weleens met iemand over God gesproken die overtuigd christen is? Het bestaan van God is het startpunt als zijnde Heilig en Onschendbaar, net als in de wetenschap het bestaan van de Geest het startpunt is als Heilig en Onschendbaar. Wat betekent dat hierover geen werkelijke vragen gesteld worden. Als dit startpunt niet wordt opengesteld voor onderzoek van Wat Het Werkelijk Is, dan is er geen werkelijk gesprek en onderzoek mogelijk ten aanzien van het bestaan van God / de Geest als wie we zijn hierin. De verkeerde vraag wordt gesteld, waarin we blijven hangen in de polariteit van of ‘God wel of niet bestaat’. Echter, het gaat erom wie en wat God is.  We weten niet wat het startpunt inhoudt, wat de ‘Ware Natuur’ is van waarin en waaruit we werken en leven. En zolang we dit niet weten maar ons wel bewegen als en vanuit deze ware natuur -dit is immers wie we zijn, is de uitkomst in basis gelijk als het startpunt, dus in dit geval gelijk als God de Geest Placebo, welke verdeeldheid en separatie inhoudt, en dus verdeeldheid en separatie creeert en fysiek manifesteert. Zo ook deze uitzending van Radar.

De volgende benadering die de gehele de atlasprofilax-methode bij voorbaat vastzet, is de benadering van deze methode als ‘wondermiddel’. De verbeteringen die genoemd worden, zijn verbeteringen die op kunnen treden, echter deze zijn afhankelijk van vele factoren. Over het algemeen heeft het lichaam minimaal een jaar nodig om zich te herstellen, vaak met behulp van andere fysiek ondersteunende behandelingen als chiropractie (niet voor de nek!), osteopathie, eventueel natuurgeneeskunde om de orgaanfuncties te ondersteunen. Door een goed onderbouwde atlasprofilaxtherapeut wordt dit genoemd.

Ook bij de atlasprofilax-methode, is er tevens geen werkelijke en/of volledige bekendheid met de werking van het geest bewustzijn systeem. Dus, alleen de atlas wordt recht gezet, en verder is het aan de persoon zelf om te zien hoe het fysieke herstel gaat plaatsvinden, welke inzet hierin gedaan wordt ter ondersteuning van zichzelf.

Opvallend is in deze onderzoeken, dat na dit misleidende onderzoek, vanuit een ongelijk startpunt benaderd, de gehele atlasprofilax-behandeling door het slijk wordt gehaald.

Laten we eens naar de reguliere geneeskunde gaan kijken. Hoeveel ‘falen’ er daar voorkomt, welke bijwerkingen medicijnen hebben, hoeveel fouten er gemaakt worden, hoe vaak er Geen diagnose gesteld kan worden, hoe vaak er geen alternatieven geboden worden als er geen zichtbaar, meetbare disbalans is, waarin klachten worden afgedaan als ‘het zit tussen de oren’. Hoe weinig men weet over allergieen, over voeding, over de conditie van de slijmvliezen in de darmen en oplossingen voor verbetering hierin.

Zal ik deze lijst nog verder uitbreiden? Komt er een radaruitzending waarin de gehele medische wetenschap en farmacie onder de loep wordt genomen ten aanzien van de werkzaamheid van wat er geboden wordt?

De medische wetenschap blijft binnen de cirkel van de geest en hierin de zichtbare, meetbare resultaten met de beperkte meetmiddelen die er gebruikt worden. Het resultaat wordt gebruikt om de eigen tekortkomingen in te dekken, als zijnde ‘het is niet meetbaar, dus het is niet zo’. Zo hoeft de medische wetenschap nooit te zien in de tekortkomingen, en alles wat hier buiten valt en waarin gewerkt wordt met andere meetmethoden, wordt direct, vanuit deze gesloten cirkel, benaderd en onderzocht op hiaten, en deze hiaten worden gebruikt om de hele alternatieve methode onderuit te halen. En zo behoudt de medische wetenschap en de farmacie haar macht, en de mens gelooft hierin.

Wat zit hierachter verborgen? Geld. Maar dat is iets voor een ander blog.

‘Het zit tussen de oren’. Wat wordt hiermee bedoeld? De werking van de geest als het geest bewustzijn systeem. (God, de Geest, Placebo). Echter, de medische wetenschap heeft geen idee wat dit inhoudt, hoe het werkt, hoe het ontstaan is, en dus niet wat de invloed is op de fysieke gesteldheid. Het wordt niet gemeten, en dus wordt het afgedaan als Placebo. God. De gesloten cirkel van meetbare resultaten binnen de beperkte meetmethodes – dus de beperkte meetmethode bepaalt wat wel of niet meetbaar is – laat niet toe dat er werkelijk gezien kan en gaat worden – met gezond verstand, fysiek, in open benadering – wat er werkelijk bedoeld wordt met ‘het zit tussen de oren’. De Vraag, de benadering, het startpunt in het onderzoek, bepaalt het Antwoord.

Wel neemt de medische wetenschap de positie in van ‘deskundige’, waarin deze zich het recht toe eigent om een alternatieve behandelmethode (alternatief genoemd omdat het niet valt onder de zogenaamde medische wetenschap), met veel zichtbare, fysieke resultaten die hier niet genoemd worden, af te doen binnen een benadering in de eigen gesloten cirkel als beperking van de geest.

Shame on you, deskundige. Waar is je integriteit?

Er wordt hier gepraat over 180 euro als geldklopperij, niet ziende dat ze zelf dagelijks meedraaien in de firma farmacie als firma die de grootste geldklopperij in stand houdt binnen de wereld van gezondheidszorg voor de mens, waarin 180 euro een schijntje is; oftewel, ze praten over zichzelf en projecteren dit buiten zichzelf op een eventueel falen in de atlasprofilax behandelmethode.

Als ze werkelijk integer zijn, en werkelijk begaan met de gezondheid als fysieke gesteldheid van de mens en het gehele fysieke leven, dan zouden ze de atlasprofilax-methode onderzoeken vanuit het startpunt van toevoeging en samenwerking: wat biedt de atlasprofilax-methode waarin wij tekortschieten? Waar kunnen wij met onze methoden bijdragen en ondersteunen waar de atlasprofilax-methode tekort schiet, geen meetmiddelen heeft? Hoe kunnen we onze capaciteiten naast elkaar leggen zodat we elkaar aanvullen, ondersteunen, bijdragen aan een zo optimale algehele fysieke gesteldheid van de mens en hierin, aan het leven op aarde?

Dat is een open benadering, in gelijkheid. En alleen op deze manier zal er werkelijk gezien worden wat de toevoeging is van iedere methode, hoe samen alle deeltjes een geheel kunnen vormen en staan naast elkaar, met elkaar.

In de gesloten cirkel van de geest, is de mens ziende blind en horende doof. En dat zijn op dit moment, onze medische deskundigen. Verblind door de werking van de geest en verblind door de beloning van het geld.

De atlasprofilax-methode moet hierbinnen, ook niet als zaligmakend naar voren gebracht worden. Als we de gehele

ruggenwervel bekijken en hierbinnen de zenuwbanen, dan kan een minimale scheefstand in, in dit geval de bovenste nekwervel, al gevolgen hebben. Dit is door iedereen met een beetje fysiek inzicht en gezond verstand te begrijpen. De orthopedisch geneeskundige gaat ervan uit dat een scheefstand ‘normaal’ is, omdat deze bij vrijwel iedereen scheef staat. En dus wordt deze ‘normale scheefstand’ nooit bevraagd en gebruikt als uitgangspunt als zijnde ‘zo hoort het’; de ‘norm’ als ‘normaal’ wordt gebruikt als rechtvaardiging voor de scheefstand. En dit is exact hoe de gehele mensheid rond blijft draaien in de eeuwige cirkel van herhaling, levend in en als de geest, want dit ‘doet iedereen al altijd, dit wijst de geschiedenis uit, en dus is dit de norm als normaal’.

En wat nu als de gehele mensheid, gedurende de gehele geschiedenis, misleid is, het bij het verkeerde einde heeft, en we dit tot in den treuren, tot in den eeuwigheid, blijven herhalen, en omdat we het al zolang doen, gebruiken we dit als rechtvaardiging voor waarom we dit doen? De benadering van de orthopeed laat precies zien waar het mis gaat in de wereld. De wereld stevent af op totale fysieke catastrofe, en toch wordt nooit ons startpunt – God, de Geest, Placebo – onze ‘norm’ in vraag gebracht, omdat het toch ‘normaal’ is. We zien niet voorbij de balans, de polariteit in en als de geest.

De atlasprofilax-methode doet dit wel. En bevestigt inderdaad, bij 98-99% van de mensen staat deze scheef. En dit hoort niet. Wat is de invloed hiervan op ons fysiek? Welke beperkingen geeft dit? Waarom staat deze scheef? Hoe kan dit veranderd worden en wat geeft deze verandering?

Natuurlijk wordt deze benadering direct aangevallen en onderuit gehaald. Het geeft namelijk een opening aan de mens, om voorbij de macht van de ‘norm’, de macht van de geest te zien, en het eigen heft in handen te nemen. te onderzoeken, bevragen – introspectie, zelfonderzoek, met alle methoden die voor handen zijn. Het zou in de basis van de gezondheidsverzekering moeten zitten, niet als oplossing voor alle problemen, maar als startpunt van het bewegingsapparaat, beginnend bij de basis; als deze niet ‘recht’ staat, hoe kunnen wij als mens dan ooit rechtop staan, in en als zelfverantwoordelijkheid?

Het is niet zaligmakend en oplossend, het is een aanvullende, ondersteunende methode, waarin tevens de achtergrondinformatie mist als de werkelijke, volledige educatie over de werking van de geest, het geest bewustzijn systeem, en de relatie met, invloed op, samensmelting met het fysieke lichaam. En doordat er hier informatie mist, kan het worden aangevallen door de ‘deskundigen’ uit de medische wetenschap, die zelf ook een heleboel informatie missen. Als je namelijk geen informatie mist, zou je geen reden zien om een aanvullende behandelmethode aan te vallen, dan zou je de toevoeging zien voor wat het is, deze gebruiken, integreren, de gebreken zien en deze aanvullen met wat nodig is, om zo een algehele ondersteuning te bieden en aan te tonen.

Dus, de Radar-uitzending tezamen met de neuroloog en de orthopedisch geneeskundige die de hiaten in de atlasprofilax-methode op een schandalige wijze proberen uit te lichten – ze proberen een schande te creeren – tonen hierin zichzelf in gebrek aan inzicht, integriteit en oplossingen in hun eigen benadering van de fysieke gesteldheid en de werking van het geest bewustzijn systeem van de mens binnen het leven op aarde.

*

Tot slot, ik heb zelf ongeveer 10 maanden geleden een atlasprofilax-behandeling ondergaan bij een gecertificeerde therapeut.  Ik heb niet speciaal een fysiek trauma gehad in mijn leven die de atlas scheef kan trekken; de atlas stond wel scheef, als zijnde niet geheel in de kommetjes van de 2e wervel. Het directe fysieke effect van de behandeling was dat ik mijn nek weer rechtsom naar achteren kon draaien, terwijl die daarvoor halverwege geblokkeerd werd. Tevens kon ik weer een squat maken (fitnessbeweging buigend door de benen, alsof je op een stoel gaat zitten) die ik daarvoor niet goed kon maken. Algemeen was ik direct meer aanwezig in mijn lichaam, en was het alsof ik eindelijk verder kon met mezelf ondersteunen, waar ik daarvoor de hele tijd bezig was met een soort van corrigeren in mijn fysieke gesteldheid, en dus feitelijk niet aan de wezenlijke correctie in en als mezelf toekwam. De therapeut heeft me voor en na duidelijk de verschillen aangetoond en besproken, en heeft tevens aangegeven hoeveel tijd ik nodig heb voor herstel (minimaal 1 jaar) en waar ik eventuele ondersteuning nodig heb (het corrigeren van het bekken, welke op meerde manieren scheef/gedraaid kan staan).

Wat was er niet direct merkbaar? Mijn bekken stond nog gedraaid, hiervoor ben ik naar een chiropractor gegaan, zoals besproken en zoals ik ook zelf inzag, en daar ben ik nog steeds om de drie maanden. (NB hier werd met stipt aangeraden om de chiropractor niet aan de nek te laten komen en ‘kraken’; hier zijn de nekwervels te gevoelig voor en dit kan schade/slijtage geven; ook hier is er geen onderlinge uitwisseling en werkelijke samenwerking ten aanzien van de atlascorrectie, terwijl er meerdere verhalen zijn van patienten die na kraken van de nek bij een chiropractor, hier slechter uit zijn gekomen, iets wat niet voorkomt bij atlascorrectie).

De geest bewustzijn structuren zijn aan mezelf om te onderzoeken, waarin de structuren na de behandeling van de atlas, langzaam, 1 voor 1, zich aandienen, zich vrijmaken vanuit mijn borstgebied en zo omlaag, waarna ik ze op kan pakken om in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren, en tijdens dit gehele proces blijf ik mezelf en/als mijn fysiek ondersteunen met indien nodig, af en toe een natuurgeneeskundige behandeling en orthomoleculaire preparaten en natuurlijke geneesmiddelen.

Ik beweeg me sinds 20 jaar in het gebied van natuurgeneeskunde en gebruik dit, in samenwerking met de huisarts voor onderzoek en check-up, ter ondersteuning van mijn eigen fysieke gesteldheid, waar ik, zo geeft de huisarts ook zelf aan, via de reguliere geneeskunde geen ondersteuning in zou vinden. Ik heb hierin alle ruimte, mogelijkheid, informatie, scholing, producten en financiele middelen ter beschikking gehad om dit volledig te onderzoeken en toe te passen, waarbij ik benoem dat al mijn inzet en extra financien hier naartoe gaan/zijn gegaan. Deze ruimte geeft de vrijheid om alles te onderzoeken en te gebruiken als aanvulling op en ondersteuning van elkaar – ten aanzien van het fysiek en de geest – en alleen het beste te behouden – het beste voor Al het Leven. Dit zou voor iedereen ter beschikking behoeven te staan, zelfs eenvoudiger bereikbaar en betaalbaar/haalbaar via een zorgstelsel welke werkelijk zorgt voor en als Leven. Hierover zullen meerdere blogs volgen.

Wil jij ook inzicht krijgen in wie we werkelijk zijn in en als het bestaan als geest bewustzijn systeem?

Desteni-I-Process-Lite – gratis cursus online met buddy

1.2-human-head-with-gears

*

Link Radar uitzending

Informatie Atlasprofilax

Stellingname over Tros Radar vanuit gecertificeerde Atlasprofilaxtherapeuten

Bovenaanzicht van de atlas (eerste nekwervel) rustend op de axis (tweede nekwervel)

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 247 – Expressie en de Darm – Shame and Change

Where did I experience Real Shame? After giving a comment, a few months ago, which was totally out of line. I did not see that this was out of line at the moment I gave the comment – if I would have seen it, I would not have given it. I actually was pretty much ‘convinced’ that it was the right thing to say. I had to be corrected in this by others, and in the evening of the day that the comment and correction took place, I suddenly saw it: shit, what have I done; who the fuck did I think I was. Real Shame which last 3 days. In the moment of Shame I changed per direct/directly/immediately and I took a stand to not do this again. And I did not. It is simple not anymore who I am.

This moment changed my entire attitude towards all people who are so called not active in proces in co-working with Desteni, on which I reacted before this event regular and with whom I had regular small conflicts in this and /or within myself; I was angry all the time. Also this conflicts did not come back after this change. I have become much more quiet, more silent inside within this one point and more humble towards the process we walk and towards people who are walking in a different stage in process.

Than was this answer that I gave so totally wrong? It was not really totally wrong, as it was totally given as knowledge and information. What happened in this is that I gave my knowledge what I saw within a writing, without taking in consideration where the person came from and within this without taking the person self in consideration. It was also an answer of which I was not able to walk this in detail with the person, if this would have been the question from the person. So in a short way said, I didnot take care of the person as a human, but I stated as knowledge and information what I saw in the writing and planted this on the plate of the person without taking care of the continuation of the steps within the process of the person. With the effect that others had to take care of this continuation.

As soon as I give an answer, I make myself respondible for what I have said and so also for answering the eventual questions (when neccesary with support from others which I need to direct) that are coming up within this within the other. Within this, I need to Consider on Forehand if I am able to do this. Am I not able to take responsibility for my words and for answering the questions – alone or with support – than it is an answer out of knowledge and information and in this case, I am bringing more damage als energetic reactions within the person than that I support within stopping and/or seeing into the energetic reactions in/as self.

Most striking in this was that I really did not see what I was doing, until that moment. So I did not see myself in and as knowledge and information. Next striking point within this is, that as soon as I saw it, I experienced the Shame, and within this I changed directly. This is how fast a real change can take place. Where there are points that I am for years, no decade years, am struggling with, and where in I do not change. I struggle, I make excuses, I justify, I try again, maybe on a different way, I postpone etc. And Shame? Not Really. If I feel Really in this, I feel nothing, as Maya is describing in one of her blogs. Not a nothing of silence, but a nothing of ‘flatten’  and indifference. Which is an experience that I carry with me for a long time. Within this the Real Shame took not place and so I am not Changing for Real. Let’s move on in this. With the peeling off the layers of Indifference  and with widen this point of Change to more areas and relationships within myself and within my life.

*

Related blogs and vlog about Shame:

http://mayaprocess.blogspot.com/2013/03/sudden-and-unexpected-physical-shame.html

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Are You Ashamed of Humanity?

*

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Waar heb ik Werkelijke Schaamte ervaren? Na het geven van een comment, een paar maanden geleden, welke totally out of line was. Ik had niet door dat dit zo was op het moment dat ik een comment gaf – als dat wel zo was geweest had ik het niet gegeven. Ik was er zelfs behoorlijk van ‘overtuigd’ dat het het juiste was om te zeggen. Ik moest hierin gecorrigeerd worden door anderen, en die avond van de dag van correctie drong het opeens tot me door: shit, wat heb ik gedaan; wie dacht ik wel niet dat ik was. Volledige schaamte die 3 dagen duurde. In dit moment van schaamte veranderde ik per direct tot een standpunt om dit niet nog eens zo te doen, in geen enkel moment. En dat heb ik ook niet meer gedaan. Het is simpel niet meer wie ik ben.

Dit moment heeft mijn hele houding ten opzichte van alle mensen veranderd die zogezegd niet actief het proces wandelen in samenwerking met Desteni, waar ik eerder op reageerde en waarin regelmatig conflict ontstond, in mezelf en/of met de ander; ik was de hele tijd boos. Ook deze conflicten zijn niet meer terug gekomen, en ik ben sindsdien veel rustiger geworden, stiller van binnen ten aanzien van dit ene punt en nederiger ten opzichte van het proces dat we wandelen en ten opzichte van een persoon in een ander stadium in dit proces.

Was het dan zo’n verkeerd antwoord wat ik gaf? Het was niet zozeer totaal verkeerd, als wel totaal in kennis en informatie gegeven. Wat hierin gebeurde is dat ik hierin mijn kennis gaf over wat ik in een schrijven zag, zonder in overweging te nemen waar de persoon vandaan kwam. Ook gaf ik een antwoord waarin ik niet in detail met de persoon zou kunnen wandelen als dat de vraag zou zijn geweest. Kort gezegd nam ik geen zorg voor de persoon zelf, maar deelde mede wat ik als kennis en informatie zag in het schrijven van een persoon en plantte dit even bij de persoon neer zonder zorg te dragen voor de verdere weg van de persoon hierin. Met tot gevolg dat anderen dit op moesten vangen.

Zodra ik een antwoord geef maak ik mezelf verantwoordelijk voor hetgeen ik gezegd heb en dus ook voor het antwoorden van eventuele vragen die hierin omhoog komen bij de ander. Hierin dien ik dus Van Tevoren in Overweging te nemen, of ik dit kan (indien nodig met ondersteuning van iemand anders waarin ik dit richting geef). Ben ik hier niet toe in staat – alleen of met support – dan is het een antwoord uit kennis en informatie, en breng ik meer schade toe als energetische reacties in de persoon dan dat ik iemand ondersteun in het stoppen en/of inzien van de energetische reacties.

Het meest opvallende vond ik dat ik werkelijk niet had gezien, tot dan toe, wat ik hierin deed. Ik zag mezelf dus niet in en als kennis en informatie. Het volgende opvallende is, dat zodra ik het zag, ik de Schaamte ervoer, en hierin per direct veranderde. Zo snel kan een werkelijke verandering dus plaatsvinden. Terwijl er punten zijn waar ik al jaren, of nee tientallen jaren mee loop te stoeien en waarin ik niet verander. Ik stoei en ik maak excuses en ik rechtvaardig en ik probeer het nog eens op een andere manier en ik stel uit, etc. En Schaamte? Niet Werkelijk. Als ik Werkelijk voel hierin, voel ik niets, zoals Maya ook in haar blog beschrijft. Geen niets van stilte, maar een niets van afvlakking en onverschilligheid. Een ervaring die ik al heel lang op de achtergrond bij me draag. Hierin is de Werkelijke Schaamte dus nog niet doorgedrongen en dus Verander ik niet Werkelijk. Let’s move on in this. Met het afpellen van lagen van Onverschilligheid en met het verbreiden van dit punt van Verandering tot meerdere gebieden en relaties in mezelf en in mijn leven.

Desteni Artists

Eqafe Store

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 204 – Walking as a Buddy – and the fear coming up within this

Assisting as a buddy in the dip-lite course. Where I walked against an ego-point within myself that I didnot see as ego. Where I failed in giving an advise by speaking out of knowledge and information, without being able myself to walk this with the person in specifity but not realizing this, believing that I did the right thing, that I wrote down the right comment. Within this I let others pick up the person after me giving the comment. Well it is not a bad thing that others assist me within this, but I could have prevented this by cross-referencing about the person that I was buddying as I saw from the beginning that I was not the right person to buddy this person, but believing that I must be able to do so. And so within this passing my own capabilities, which is dangerous and coming forward out of ego.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to react on the writing of the person I was buddying, and within this reacting building up an ego-point which ended in giving a comment that was not immediately wrong but what was too much information given, not totally specified but concluded in a short way coming forward out of an overview that I have within knowledge and information within/as the mind as consciousness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel myself unable to get all the information in detail that is given within the interviews and blogwritings, that it is so much that I do not see myself as capable to read and grasp it all, and within this to doubt myself as being able to walk within specifity but only able to walk an overview in/as consciousness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ashamed of myself within the comment I gave to a person walking the dip-lite course, not seeing what I was doing at the moment I wrote the comment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not realize in every moment that I have to slow down and realyy see into the situation what I can say and/or write and what not, that I cannot see just put down some information on someone if I am not 100% sure that the person is able to understand and work with it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to throw the person, and so also myself, into depth without being sure if the person do have enough support to stand up in it and without being a 100% sure that I myself can walk with the person in detail as a support.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel unable to walk with a person in detail and to walk with myself in detail.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear cross-referencing for fearing giving the wrong answer, and so take the risk that it is the wrong answer by just writing it down, which can have a huge influence on the person which I write the comment by,

so

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see myself in fear as more important than the life of another person which I am responsible for at the moment that I write down the comment, which is walking as a buddy in self-interest instead of walking as a buddy as a support what is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not totally realize that I am 100 % responsible for every comment I write down, for every word I write and speak, but instead of this just write down what I assume is the best thing, forcing situations instead of leading it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to force situations instead of leading it, where the forcing is coming forward out of the mind as consiousness, which is putting responsibility to others who have to correct what I have created.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to move my responsibility to another person by walking, speaking and writing in/as consiousness instead of taking full responsibility for/as myself as consiousness and only speak what I live in totality, which is actually the point that the person in dip-lite asked for as I see now within this writing, which triggered this point within me as ego-point.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that I did the right thing by forcing the situation so that the person will move as I saw that there had to be a change somewhere, instead of cross-referencing the situation of the person with people who are available for this, to co-operatie within this and lead the situation into a situation that is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to walk as an individual, to play alone, believing that I have to be able to do this, instead of seeing, realizing and understanding that I can walk this process collectively and ask others, who have more stable experience in this, to support with aligning the process of the person who is walking dip-lite course and within this align my own process as walking a buddy within the dip-lite course.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to be thrown out as a buddy as not capable to buddy and assist other humans within their process in the dip-lite course and eventually in the dip-pro course.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that I am already ready to be a buddy as I am trained to be a buddy within the support of others with natural medicine, instead of seeing, realizing and understanding that I have the overview in the natural medicine and in the mind-processes, but not yet walked the details by myself and always find myself uncapable and having too little understanding and information of walking the detail and specifity of the body and mind-processes.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know to how ever become capable to walk in detail the body and mind processes, as it is so much information to grasp that I believe that I will never grasp it all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that I have to grasp it all before I can walk as a buddy as/for myself and others, instead of seeing, realizing and understanding that I can walk as a buddy as far as I walked myself  and lived myself what I am speaking, as this is what I am able to walk with them as a living example, and that I can walk the detail what I walked myself in detail and for the rest leave the detail to others until I grasp it myself, and ask their support within this if I see I am not able to do it myself.

I commit myself to slow down within walking the process within myself, so that I can see more detail within my own mind/consiousness, which will support me to assist myself in stop participating within the mind-processes.

I commit myself to slow down in every comment I write to a person, and within this to be absolutely sure in what I write as the best thing, and if I am not, I ask for assistence to people who are placed in the possition to assist within this process.

I commit myself to cross-reference my comments if I am not 100% sure of what I am writing as I see that I not totally lived my own words.

I commit myself to only write what I see as that I am 100 % capable of to walk this as myself with the other person as a support. If I see that I cannot walk this process what I write and the eventually outcome of what I write, with the other person as a support, that I will not write this as this is than only writing out of knowledge and information. I realize that only if I am capable of walking my own words as a living example and to stand with the other person within the eventual outcome of my own words in totality, I am ready to write and speak these words as than I am speaking and writing as myself as what is best for all. If I have any doubt in this, I stop, I breathe, I cross-reference and/or give another comment that I can stand within as myself.

I commit myself to see in every comment I write if it is aligned with the material that is already given within the course to the person, and if I see that the person needs more supprt than is given within the course, I ask for assistence to the person who are placed in the position to assist with this.

I realize that I first walk my own process as walking my own mind, and if this is taking time, than it is so. As I see that I can only walk effectively as an example as a buddy for others as I walked the process myself first. This I combine with practising being a buddy within the dip-lite course with the assistence of Maya, Marlen, Lindsey and Robert if/when necessary which will support myself within my own process.

I commit myself to stop myself in walking as an individual within/as consciousness and to open up for walking collectively to support each other to stand up in/as life.

I commit myself to stop myself in/as fear to walk collectively as within fear I am only manipulating myself in/as consiousness to protect myself as a mindsystem in self-interest, which will not only have an affect on myself but also on other peoples life as the starting-point within this is self-interest, although it is coming forward out of fear. I realize I as fear as consiousness will keep myself in position as fear as consiousness as protection – which is not even a real protection – but a protection as an illusion in/as self-interest.

Whenever I see the fear coming up, I stop, I breathe. I am gentle with myself and see what I fear, so I can support myself with walking out of this fear as an illusion, as I realize this fear will not bring me safety at all but is coming up as an indication that I seperated myself within a point of self-interest as an illusion of protection, which is giving the fear of loosing this illusion of self-interest as protection.

I commit myself to slow down myself and stay with myself within this fear as seperation and not leave myself alone within this fear without considering what is going on, as I leave myself behind, I am seperating myself even more and create more fear within this. So I stay with myself, I breathe, I see what I fear, I see my desire and what I fear within this as the opposite (thanks Larry), and walk myself out of this fear, breathe by breathe untill it’s done, no matter how long it takes.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to leave myself behind in fear in seperation of myself within myself, where I created the opposite of self-trust which is self-fear, and within this fearing myself as consiousness as the mind in seperation of myself as life and making myself inferior as myself as consiousness.

I commit myself to take myself serious as a mindsystem as consiousness, as I see, realize and understand that I created myself within this, and I have to take responsibility for what I created myself, otherwise the creation will suppress the creator in/as fear, which is not necessary as I am the creator in the first place. Within this I see that creator and creation are equal, and within this able to co-operate to stop the seperation between creator and creation as what is best for All as creater AND creation, as I see they are equal and become one if there is no longer a seperation between them as fear.

So within the fear, there is the key to stop the fear as seperation, to walk together, creator and creation, in supporting each other equally to become one as self as life.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life