Dag 302 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Herinnering

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie*

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een een herinnering in me op te slaan en hierop mijn hele bestaan voort te zetten, waarin ik de ervaring die ik heb in de herinnering als ‘echt’ ervaar en dus voor waar aanneem, en hierdoor niet meer de moeite neem om te onderzoeken in mezelf wie ik ben in de herinnering en wat ik dus voortbreng in en als de herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag bij x aanwezig te zijn voordat dit soort opmerkingen gemaakt werden en niet meer graag aanwezig te zijn bij x vanaf het moment van de eerste opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na de eerste opmerking over borstjes, te hopen dat dit niet meer plaats zal vinden als ik weer een keer met x (alleen) ben en hierin net te doen alsof het niet heeft plaats gevonden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin het voordeel van de twijfel toe te passen, voortkomend uit zelftwijfel in wat te doen en wat te zeggen in een moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al eerder dit soort opmerkingen te hebben gehoord en hierin al eerder een niet-weten te creeren met gekoppeld hieraan een angst voor alleen zijn x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een klein meisje te voelen in de aanwezigheid van x, buiten bij het schuurtje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te antwoorden, niet te bewegen en naar de grond te kijken als reactie op de vraag x of ik al borstjes krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te zeggen op vraag en/of opmerking van x over borstjes krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet eens te weten of het een vraag is of een opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de opmerking over het wel of niet borstjes krijgen niet te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat hij zich bemoeit met de verandering in mijn fysiek, maar dit niet te zeggen en/of durven zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik niet durf te zeggen dat ik niet wil dat hij zich bemoeit met de verandering in mijn fysiek als het krijgen van borstjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of het normaal is dat hij zich bemoeit met de veranderingen in mijn fysiek aangezien er bij ons thuis weinig tot niet over gesproken wordt, en ik dus niet gewend ben over dit soort zaken te spreken en ik algeheel niet gewend ben me uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te schrikken en me door de grond te voelen gaan op het moment dat x iets zegt/vraagt over een fysieke verandering als borstjes krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me door de schrik op een vraag over borstjes krijgen, de adem te laten benemen en de schrik vast te zetten in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de schrik in mijn borst als ervaring, mijn verdere leven te gebruiken als ‘zo erg’ waarin ik mezelf in een slachtofferrol houd alsof me iets is aangedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een slachtofferrol te houden en hierin de ander de schuld te geven van mijn ervaring, en hierop vervolgens door te leven en anderen de schuld te blijven geven van soortgelijke ervaringen, in plaats van in te zien dat de ervaring komt door mijn eigen interpretatie van wat x zegt in dat moment, en dat ik in het moment, hier iets op terug had kunnen zeggen of gewoon had kunnen zeggen dat ik het onprettig vind als hij zich hiermee bemoeit, waarmee ik de verantwoordelijkheid naar mezelf haal en tevens de ander aangeef in woorden te zien die gezegd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven dat ik niets gezegd heb in dat moment, en hierop mijn leven te baseren en dit te herhalen, door vaak niets te zeggen en anderen de schuld te blijven geven, en mezelf hierin in een slachtofferrol te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb borstjes krijgen als iets heel ergs te ervaren, aangezien deze fysieke verandering niet te verbergen is, en ik hierin mezelf als zichtbaar ervaar voor een ieder, en dus vrij om opmerkingen over te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb borstjes krijgen te koppelen als vrij om opmerkingen over te maken, welke in mijn leven dan ook veelvuldig gebeurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van erg nooit begrepen te hebben, waarin ik deze nu kan koppelen aan dat er energie gegenereerd wordt ten aanzien van borstjes, zowel in mijzelf als buiten mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te walgen van de energie die gegenereerd wordt naar aanleiding van mijn borstjes, zowel in mijzelf als buiten mijzelf, waarin de walging de angst maskeert die hieraan verbonden is en/of gelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de energie die gegenereerd wordt ten aanzien van borstjes, in en buiten mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te willen zijn in vrouwelijke lichaamsvormen, aangezien ik hierin zichtbaar ben en er energie gegenereerd wordt naar aanleiding van de vrouwelijke lichaamsvormen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken in mezelf om er nooit meer uit te komen, en hierin te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als teveel te ervaren; het als wat er in mezelf gebeurt als reactie op de gedachte die getriggerd wordt op de vraag/opmerking over borstjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb slapen als vlucht te gebruiken om mezelf in en als deze toestand niet onder ogen te hoeven zien en mezelf hierin niet te hoeven veranderen, en in dit slapen het geest bewustzijn systeem op te laden zodat het een netwerk wordt die mezelf in deze ervaring onderdrukt, waarin ik me ‘beter’ voel dan aanwezig in en als deze ervaring in onwetendheid, onzekerheid en angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van moeheid te creeren in en als de geest zodat ik kan gaan slapen en hierin kan vluchten van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘gevoel’ te hebben dat ik iets doe wat niet mag –  a no-going area – met het uitschrijven van deze ervaring/gebeurtenis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring en gebeurtenis altijd verborgen te hebben in mezelf, aangezien ik het als ongepast ervaar om dit te delen aangezien ik het als ‘erg’ bestempeld heb, niet ziende dat door het verborgen te houden, ik mezelf nooit de kans heb gegeven hier zelfverantwoordelijkheid in te nemen en de slachtofferrol te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een slachtofferrol te blijven participeren en/om anderen hierin de schuld te blijven geven/te kunnen blijven geven, zodat ik niet werkelijk in mijn eigen ervaring van onmacht en angst hoef te zien en dus niet hoef te veranderen.

*

Ik realiseer me dat ik al gedachten had gecreeerd over het krijgen van borstjes, met onbewuste patronen tot gevolg als fysiek gedrag, waardoor ik me heb laten belemmeren in het antwoorden op een vraag over mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik sta ten aanzien van mijn fysiek en ten aanzien van mijn borsten in het algemeen.

Als ik mezelf zie participeren in een slachtofferrol ten gevolge van een gedachte in zelftwijfel als interpretatie van een situatie en/of vraag en/of opmerking, dan stop ik, ik adem. Ik haal mezelf hier en zie wat er in mezelf gebeurt.

Ik realiseer me dat ik in een gedachte als interpretatie participeer, gebaseerd op een ervaring in het verleden.

Ik stel mezelf ten doel de gedachte en de reacties die het tot gevolg heeft te onderzoeken in mezelf – indien nodig in schrijven – zelf te vergeven en zelf te corrigeren, beginnende bij gebeurtenissen en/of reacties die me bijblijven door de dag heen.

Ik stel mezelf ten doel te ademen, mezelf te omarmen, mezelf te ondersteunen in en met schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en allereerst mezelf in te zien in reacties in gebeurtenissen waarin ik niet weet wat te zeggen en/of angst ervaar iets wel of niet te zeggen.

Ik stel mezelf ten doel allereerst mezelf te corrigeren voordat ik me uitspreek in/als reactie in/als angst.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering verder te onderzoeken door gebeurtenissen in het heden die deze ervaring triggeren, specifiek te onderzoeken aangezien deze op hetzelfde mechanisme gebaseerd zijn.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van moeheid, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf waardoor ik moeheid ervaar, of het fysiek is of dat het een excuus is van de geest om me terug te trekken in de slaap in mezelf in de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen in 6 uur slaap per nacht.

Ik stel mezelf ten doel het mezelf comfortabel te maken door de dag heen en comfortabel te worden in en als mezelf, door het onderzoeken van ervaringen in mezelf waarin ik me niet comfortabel als onveilig voel, deze uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, zodat ik minder en minder behoefte ervaar om te vluchten in bed in de slaap.

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 301 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’- Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

*

Start uitwerking van de dimensies zoals geschreven in Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’:

Full_quantum-mind-self-awareness-step-2

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet weet.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer in en als een herinnering als een programma, en dat ik als herinnering als programma in/als een gedachte, aangeef dat ik het niet kan.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ gebaseerd is op een herinnering in de tijdslijnen van de geest en dus niet op de fysieke realiteit waarin ik me op dit moment bevind.

Ik stop, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek, en ik zie in mezelf waardoor de gedachte ‘ik kan het niet’ getriggerd wordt. Ik pas zelfvergevingen toe op de connectie met het trigger-punt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in het moment wat ik aan het doen ben of ik dit wel of niet kan. Als ik het zelf kan, voer ik het uit, adem voor adem. Als ik het niet zelf kan, zie ik of ik het al uit kan voeren met behulp van ondersteuning en zie ik wie ik kan vragen ter ondersteuning, en als ik het nog niet uit kan/wil voeren, laat ik het rusten en onderzoek verdere verbanden in mezelf met de gedachte ‘ik kan het niet’ en met hetgeen ik wel of juist niet uitvoer.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik weet het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik automatisch reageer met een gedachte die in mijn fysiek is opgeslagen als geest-structuur, fysiek gemanifesteerd.

Ik realiseer me dat ik zelfs niet weet – lol – of deze gedachte wel van mij is, of dat ik die automatisch heb overgenomen van voorouders, als een algemeen niet weten wat te doen. Wat ik wel weet is dat ik de gedachte ‘ik weet het niet’ geaccepteerd heb als zijnde ‘van mij’, als ‘dit ben ik’, en dus ben ik hier zelf verantwoordelijk voor.

Ik realiseer me dat het mogelijk is dat ik iets niet weet omdat ik het nooit gedaan heb en/of omdat ik de juiste informatie niet heb ontvangen en/of reeds toegepast.

Ik realiseer me dat als ik geloof en participeer in de gedachte ‘ik weet het niet’, ik mezelf niet in staat stel het te leren/het te weten, aangezien ik mezelf afzijdig houd in de geest in onwetendheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven dat en als ik iets niet weet, en mezelf de reacties te vergeven die in mezelf opkomen naar aanleiding van de gedachte die ik in me laat bestaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderwijzen in hetgeen ik niet weet met behulp van alle informatie die beschikbaar is bij desteni en eventueel met behulp van een ander die hetgeen ik nog niet weet, zelf reeds heeft toegepast.

Ik stel mezelf ten doel met gezond verstand te zien in hetgeen ik niet weet, en te zien of ik het zelf wel weet als ik wat moeite doe om een antwoord in mezelf te formuleren.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen met het formuleren van antwoorden in en als mezelf, op schrift en/of verbaal.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

*

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verbeelding in me te laten bestaan van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbeelden als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen te verbinden aan een herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een verbeelding, gekoppeld aan een herinnering.

*

Als ik mezelf zie participeren in een verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een plaatje in de geest begeef, in een situatie als herinnering van een moment waarin ik niet wist wat te doen en waarin ik een ervaring gecreeerd heb waarin ik ervaar en geloof dat ik niets kon doen, welke afbeelding getriggerd wordt in dit moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of ik het trigger-punt kan vinden welke de gedachte en/als afbeelding getriggerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven en zelf te vergeven, zodat ik mezelf kan bevrijden van een leven in en als deze herinnering als hoe ik me destijds ervaren heb.

(Uitschrijving herinnering volgt in een apart blog).

*

Wordt vervolgd

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/