Dag 148 – Herinnering – Plakband op het behang

Dramatic pink and purple bedroom | Bedroom | PHOTO GALLERY | Style at Home | Housetohome.jpg

Ik ben ergens tussen de 4-7 jaar. Ik heb een tekening gemaakt en plak deze met plakband op het behang op de slaapkamer van papa en mama, naast mama’s bedlampje. Mama heeft al gezegd dat ik niet met plakband op het behang mag plakken want als je het er dan afhaalt scheurt het behang mee. Als ze weg is plak ik het toch op het behang, als soort van test en eigenwijsheid, dat het echt scheurt als ik het eraf haal. Als ik de tekening eraf wil halen trek ik inderdaad de bovenlaag van het behang mee op de plek waar het plakband zit. mmm dit kan ik niet meer verbergen, niet meer oplossen. Mama wordt boos. Als ik iets gedaan heb waarvan ik weet dat het echt niet kan, ga ik op mijn rug liggen. Want als ik iets doe wat echt niet kan krijg ik een ‘pak slaag’ op mijn billen (wat niet zo vaak voorkomt, niet hard is en met kleren aan; maar toch vind ik het heel vervelend, afschuwelijk eigenlijk).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een tekening met plakband op het behang te plakken in de slaapkamer naast mama’s bedlampje terwijl ik weet dat het niet mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama niet te geloven dat het behang kapot gaat als ik met plakband een tekening op het behang plak en deze vervolgens er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stiekem te proberen of het echt zo is wat mama zegt, dat het behang in de slaapkamer kapot gaat als ik een tekening met plakband op[plak en deze weer weghaal, in plaats van openlijk tegen mama te zeggen dat ik niet geloof wat ze zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet openlijk durf te rebelleren tegen mama met iets waarvan ik weet ze ‘gelijk heeft’, dat het behang inderdaad kapot gaat als ik plakband erop plak en er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen rebelleren tegen mama om het rebelleren, om te bewijzen dat ze ‘fout zit’, om iets te vinden waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te creeren op het feit dat ik mama onderuit wil halen door iets te zoeken waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan papa te willen laten zien dat mama fout zit aangezien ik geloof dat ik beter voor papa ben dan mama.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik beter voor papa ben/zou zijn dan mama is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama buiten spel te willen zetten tegenover papa en mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf betrapt te voelen als mama ontdekt dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het moment dat mama ziet dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plezier te ervaren in het testen als rebelleren tegen mama, waarin ik in dit plezier in rebelleren positieve energie creeer in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mama/andere mensen zien hoe ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de enige ben die zo duivels is, dat er ook mensen bestaan die dit niet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in dit geloof als ik die de enige ben die zo duivels is, mezelf opnieuw af te scheiden als anders dan anderen en mezelf hierin volledig te isoleren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk van mezelf te worden door wat ik opzettelijk gedaan heb.,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf misselijk te maken door opzettelijk iets te doen als rebellie om een ander schade toe te brengen als in een kwaad daglicht zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verbergen en dus onderdrukken wat ik gedaan heb waardoor ik misselijk word, om vervolgens steeds te blijven steken bij de misselijkheid en niet verder te durven zien waardoor ik deze gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet verder te durven zien voorbij mijn eigen fysieke manifestaties, zodat ik niet kan zien wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zien wie ik werkelijk ben, waarin ik mezelf onderdruk en fysieke klachten manifesteer, om vervolgens druk te zijn met de fysieke klachten en het oplossen hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het oplossen van fysieke klachten door de fysieke klachten te proberen te bewegen, in plaats van voorbij de fysieke klachten te zien in wie ik werkelijk ben (geworden) zodat ik hierin mezelf kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden als mama op mijn billen gaat slaan, niet te willen dat mama op mijn billen gaat slaan, en toch een situatie te creeren waarin ik het risico loop dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw als angst te ervaren bij het vooruitzicht dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als mama op mijn billen slaat, waarin ik schaamte gecreeerd heb voor hetgeen ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een risico in mezelf te creeren tot iets wat ik afschuwelijk vind, om me vervolgens te verzetten en gaan huilen als hetgeen wat ik als risico gecreeerd heb ook werkelijk gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huilen als reactie op hetgeen voortkomt uit mijn eigen opzettelijk gedrag te accumuleren totdat het zo groot is dat ik het als overweldigend ervaar, waarin ik vervolgens angst ervaar/creeer voor mijn eigen opgebouwde verdriet, waarin ik telkens opnieuw energie genereer en niet verder zie doe ik dit gecreeerd/opgebouwd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens opnieuw energie te genereren in/als verdriet als negatieve ervaring, als reactie op de gevolgen van mijn eigen verborgen rebellie als positieve ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een zelf opzettelijk gecreeerde polariteit van positieve en negatieve energie, mezelf in/als de mind als bewustzijn als energie in stand te houden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik opzettelijk ervaringen creeer/gecreeerd heb in relatie tot schuld, angst, schaamte en plezier.

Als ik het misselijk makende gevoel ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik opzettelijk iets gedaan heb om energie te creeren in mezelf of dat er iets getriggerd wordt waarin ik dit opzettelijk gedaan heb in het verleden. Ik stop, ik adem. Ik zie of ik even tijd voor mezelf kan nemen om te onderzoeken wat het is dat me misselijk maakt, en anders plaats ik er een vlaggetje bij zodat ik er later in kan zien.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Ik erger me aan mezelf en mijn eigen zelfsabotage. En toch stop ik het niet. Ik benoem het niet. Ik wil het bewaren als achterdeurtje. En ik snap niet helemaal waarom. De vraag komt in me op: ja maar mag ik dan niet 1x langer slapen? Mag ik dan niet 1x kiezen voor een avondje tv kijken na een lange dag werken in plaats van een blog schrijven? Hierin maak ik ergens een draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor de gek te houden met de vraag of ik dan niet 1x een avondje tv mag kijken na een lange dag werken, waarin ik dan geen blog meer kan schrijven, in plaats van in ieder moment te zien wat het beste is; is er tijd voor even tv kijken dan is dat prima, is het nodig om een blog te schrijven dan doe ik dat en laat ik de tv uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het avond je tv kijken ‘de schuld’ te geven, in plaats van in te zien dat ik na dit avondje tv kijken veel langer ben blijven slapen, en dat is de werkelijke reden van de ergenis in mezelf aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vandaag nergens zin in te hebben wat komt door het opgeladen zijn in de mind, doordat ik mezelf niet heb doorgeduwd in het opstaan doordat ik zoveel zin had nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met opstaan nu het kouder is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de kamer/het raam in de slaapkamer wat niet goed geisoleerd is waardoor het veel kouder is in die kamer dan in de rest van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bellen naar de woningbouw over dit raam uit te stellen, terwijl ik over het algemeen dit soort zaken meteen oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze dagen van ergenis heel vervelend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf in de kramp in mijn darm een ‘nee’ te ervaren, terwijl ik niet weet wat die nee is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar deze nee doordat ik geloof dat ik hier rekening mee moet houden aangezien deze nee zich in mij gemanifesteerd heeft en dus echt is geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen gevoelens en emoties en dus met deze nee in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me pas te gaan ergeren als ik deze nee fysiek ervaar, en dat ik daarvoor mezelf deze nee toesta in gedachten als ‘het kan wel een keertje’, ‘het is wel ok’, ‘ik red het zo ook wel als ik iets langer slaap’, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nee goed te praten in mezelf, totdat ik er fysiek last van krijg en ik me hier zo aan erger dat ik het op ga pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds zolang te wachten totdat ik een weerstand fysiek manifesteer voordat ik mezelf corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wanneer ik wel eens iets kan toestaan en wanneer niet, waarin de vraag in me opkomt: misschien wel helemaal niet meer?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd een bepaalde gradatie toe te staan, heel subtiel, waarin ik geloof/denk dat dit niet uitmaakt, het is zo klein, dat kan wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat kleine gradaties van manipulatie/mindsturing nog mogen worden toegestaan, in plaats van in te zien dat dat hetgeen is waarin ik ben opgegroeid, en dat alles wat ik mezelf heb toegestaan in deze kleine gradaties is gebeurd, en dus moet ik juist deze kleine gradaties van toestaan in mezelf stoppen wil ik echt effectief worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct fysieke gevolgen te ervaren van kleine gradaties toestaan maar pas een paar dagen later waarin ik mezelf steeds iets  meer toesta, waarna ik het fysiek gemanifesteerd heb zodat het echt zichtbaar wordt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel eerder te zien, mijn hele leven al, waarin de gedachte omhoog komt: ‘ik zou eigenlijk…’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen in deze gedachte en dat te gaan doen wat ik eigenlijk zou moeten doen, en in plaats hiervan hetgeen te doen wat ik eigenlijk niet zou moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te creeren over wat ik eigenlijk wel en niet zou moeten doen, waarin ik onduidelijkheid, weerstand en twijfel in mezelf creeer wat ik als uitweg gebruik om niet te hoeven doen wat gebeuren moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het korter slapen een van de moeilijkste dingen te vinden om mezelf in door te duwen, waarin ik in mezelf een weerstand en verdriet ervaar dat ik dit niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het langer slapen niet los te willen laten, en hierop werstand en verdriet te ervaren/creeren die ik geloof, waardoor ik denk dat ik mezelf meer tijd moet geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf iets aandoe als ik mezelf door duw in het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf zie geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen weerstanden als gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens en emoties uit te schrijven zodat ik mezelf hierin niet opzij schuif maar zie hoe ik deze gevoelens en emoties gecreeerd heb/opgeslagen heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de ochtend door te duwen in het opstaan en de gevoelens en emoties die opkomen in dat moment direct op te schrijven, zodat ik mezelf hierin kan opvangen en bevrijden van deze weerstanden. Ik realiseer me dat ik door langer te slapen deze gevoelens en emoties ‘wegslaap’, waarin ik geloof er geen last van te hebben, wat niet zo is, want ik ervaar ze als krampen in mijn fysiek waarin ik ze onderdrukt/weggestopt heb. Door langer te slapen onderdruk ik mezelf, als gevoelens en emoties en daaronder weer als zelf. Hierin is het veel moeilijker om mezelf te zien, en zit ik eigenlijk een dag in weerstand te wachten totdat de opgebouwde laag van weerstand minder wordt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wanneer ik iets goedpraat in mezelf en mezelf hierin direct te stoppen, vergeven en corrigeren, hoe klein het ook is wat ik goedpraat. De reacties die hierbij in me opkomen kan ik eventueel uitschrijven op papier of in een blog.

Ik stel mezelf ten doel direct op papier te gaan schrijven en niet te ‘wachten’ totdat ik er een blog van kan maken, waarin het blog schrijven een excuus wordt om niet direct het punt op te pakken en uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of een avond tv kijken mezelf compromitteert of ondersteunt en te zien of ik een uurtje tv kijken en werkzaamheden verrichten kan combineren of dat ik een keuze moet maken.

Ik stel mezelf ten doel om na het toestaan van een uurtje ontspanning als tv kijken mezelf direct weer op te pakken en door te duwen in bijvoorbeeld het opstaan de volgende ochtend, zodat ik geen opstapeling maak van toestaan in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de onderliggende reden van het niet op willen staan letterlijk en figuurlijk te onderzoeken en uit te schrijven, welke ligt in het gebied van relaties, waarin ik mezelf van de week weer wat weg heb zien glijden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen op het moment dat ik weg glij in gedachten, gevoelens en emoties over het missen van x/een relatie en in plaats hiervan direct te gaan schrijven zodat ik kan zien waar ik een opening houd voor mezelf om deze reeks van gedachten in te gaan wat gevolgen heeft voor mijn fysiek, vertaald in krampen/weerstand.

Corrigerende actie: de woningbouw is gebeld met een afspraak voor het bezichtigen van het slaapkamerraam.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life