Dag 524 – Het kan jou en mij ook gebeuren

Dakloos ZWLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

In Nederland heeft het grootste deel van de mensen een huis. Met of zonder financiële problemen. Een klein percentage mensen belandt op straat. Waarvan we dan met z’n allen roepen: het is hun eigen schuld! Hadden ze maar niet…..

Is dat zo? Is het iemands ‘schuld’ om zonder inkomen, huisvesting en voedsel te komen?  Ze hebben ongetwijfeld geen verantwoordelijkheid genomen voor bepaalde zaken, zoals de meesten van ons geen verantwoordelijkheid nemen voor hoe we bestaan in en als de geest. Relaties gaan verkeerd, een baan wordt verloren, de huur wordt niet betaald en 20 jaar later wordt men wakker op straat, zich afvragend waar het mis is gegaan.

Moet diegene waarbij het ‘verkeerd gaat’ dan op straat komen te staan? Dan zouden jij en ik ook op straat horen te staan. Zonder ondersteuning want ‘het is onze eigen schuld’. Hoe moeten we dan ooit leren om verantwoordelijkheid te nemen voor het fysieke leven, voor ons eigen fysiek, het fysiek van de aarde, van de planten, de dieren, van alle mensen als we ons afscheiden van onze medemens en hen de rug toekeren door er een ‘schuldzaak’ van te maken?

De mensen die een huis hebben. Hoeveel leven hierin in afscheiding, in eenzaamheid, opgesloten in hun eigen geest waarin ze zichzelf vanbinnen nog steeds ‘herkennen’ maar op de één of andere manier is het niet gelukt zichzelf te verwoorden en fysiek te manifesteren. En zo, 20 jaar later wordt men wakker in eenzaamheid, in een geïsoleerd bestaan waarbij het gesprek met de kassajuffrouw bij de supermarkt het enige gesprek is van die dag. Als men in staat is om naar de supermarkt te gaan.

Ik sta niet op straat. Waarom niet? Ik heb geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor de praktische zaken zoals voeding, huisvesting, werk. Ik heb hierin een voorbeeld gehad en financiële ondersteuning en het geluk geboren te zijn bij mensen die zichzelf – en mij destijds als kind – financiëel kunnen ondersteunen en dit hebben toegepast binnen het systeem. Ik heb geleerd me te bewegen binnen het systeem en het geluk gehad hierin geen destructieve voorgeprogrammeerde weerstanden te hebben en me af te keren van het systeem.

Echter het 20 jaar later wakker worden in eenzaamheid, het komt me niet zo vreemd voor. De angst hiervoor is aanwezig en wordt zichtbaar. Zonder partner en kinderen is het minder eenvoudig om in interactie te zijn en blijven met de medemens. Het niet geleerd hebben om en hoe effectief een relatie op te bouwen en het uitzoeken en leren hoe dit dan wel gaat, dat neemt tijd in en kan maar zo 20x de mist ingaan zonder effectieve ondersteuning. 20 jaar verder. Het niet geleerd hebben om mezelf uit te drukken en hierin naar binnen keren, waarin ik mezelf zie maar niet door heb dat men niet weet wat er binnenin mij speelt aangezien ik dit verberg – het leren communiceren en uitdrukken neemt tijd in. Waarbij eerst door de eigen opgebouwde beschermingsmechanismen gewandeld moet worden. Plaats dit samen met een destructieve voorprogrammering op het gebied van relaties en het is opeens niet zo vanzelfsprekend meer om een bloeiend sociaal leven te hebben. Ook niet als dit als jongere wel het geval was. Het kan iedereen gebeuren, een ‘eenzaam’ bestaan, ook mij.

Een jonge vrouw, succesvol, gestudeerd, werk, relatie bevond zich opeens in de situatie van op straat staan door een jarenlange situatie in de opvoeding die tot uiting kwam. Als er niet die paar mensen waren geweest om haar op te vangen, zo gaf ze aan, zou ze zomaar ineens op straat staan. Waar ga je dan heen? Ze had nooit gedacht dat dit haar zou kunnen gebeuren.

We hebben het enorm ver laten komen met z’n allen als mensheid. Zo binnen (eenzaamheid als isolatie binnenshuis) zo buiten (eenzaamheid als isolatie buitenshuis). Om maar niet te spreken van de situatie waarin zowel binnen als buiten de eenzaamheid en isolatie plaatsvindt. Dus geen huis, geen inkomen, geen contacten/relaties/familie die ondersteuning kunnen bieden. Dan is men verloren – men heeft ‘verloren’ binnen en tevens van, de systemen.

Ik omschrijf het hier zeer simplistisch zonder onderbouwende cijfers maar het punt hierin is duidelijk voor iedereen die met gezond verstand wil kijken naar de maatschappij en naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verloren binnen de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als mezelf te hebben opgegeven ten aanzien van de systemen in mij in plaats van mezelf te bewegen door de systemen heen, een weg naar buiten in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een slachtoffer te voelen van de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het slachtofferschap te manifesteren in mijn fysiek waarin ik me vervolgens een slachtoffer ervaar van mijn eigen fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij waarin ik de gelijkenis zie met hoe we onszelf slachtoffer zijn gaan maken en ervaren van het fysiek gemanifesteerde geldsysteem buiten ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me een weg naar buiten, in en als zelfexpressie moet krijgen aangezien ik niet dit ‘slachtofferschap’ wil uitdrukken maar mezelf terwijl ik mezelf in en als dit slachtofferschap ervaar en dus dit slachtofferschap eerst in expressie dien te brengen om mezelf ervan te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat mensen mij ‘zielig’ vinden en dus verberg ik het als ik me eenzaam en wanhopig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hierin in tweestrijd te bevinden – aan de ene kant ‘hulp’ willen en aan de andere kant het ‘zelf’ willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen binnen de fysiek gemanifesteerde systemen en hierin te denken ‘wat heb ik nu weer fout gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als iemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen hulp te willen ontvangen van iemand die niet begrijpt hoe het is binnen dit fysieke ongemak waarin de rollen al snel omdraaien en ik diegene aan het helpen ben om mij te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vervallen in een rol van iemand doen helpen iets/mij te begrijpen in plaats van mezelf uit te drukken in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie dus te verbinden met het ‘begrepen willen worden’ waarin de zelfexpressie verdwijnt en ik deze verdraai in een rol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie niet onvoorwaardelijk toe te passen maar onder voorwaarden om iets te ontvangen en dus, is het geen zelfexpressie maar expressie in en als de geest die voorwaardelijk is in hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor hoe ik besta in en als de hoedanigheid van en als de geest onder voorwaarden en omdat ik dit niet wil, mezelf te stoppen, in te houden en onderdrukken in expressie en hierin mezelf in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door het op te geven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen zien wat ik bedoel zonder mezelf werkelijk duidelijk uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het bestaan in en als een idee van eenzaamheid, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van eenzaamheid en door dit te geloven het fysiek te manifesteren, er angst voor te creëren en zo, mezelf erin gevangen te zetten en houden, binnen mijn eigen manifestatie in en als angst als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet effectief te zijn door participatie in en als het systeem van angst voor eenzaamheid waarin ik de ervaring in en als de geest nog ‘niet zo erg’ vind maar de fysieke manifestatie des te meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenzaamheid in en als de geest niet zo erg te vinden en dit hierdoor te laten bestaan in en als mezelf en vervolgens fysiek te manifesteren omdat ik mezelf er anders niet van bevrijdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke manifestatie vervolgens te gebruiken als reden om me afgescheiden te houden, weg van interactie en zo mezelf in en als een systeem in en als de geest in energie, in stand te houden met hetzelfde fysiek gemanifesteerde systeem binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te willen bevrijden van een systeem in mij als ik het fysiek gemanifesteerd ervaar binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer op mijn benen te kunnen staan door deze fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij en iedere fysieke handeling als teveel te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest de overhand te geven en mezelf fysiek stil te leggen terwijl de fysieke beweging me juist ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als effectieve zelfondersteuning als fysieke beweging, te saboteren door me nauwelijks te kunnen en willen bewegen aangezien ik bij iedere stap en beweging het fysieke ongemak als gemanifesteerd systeem ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een ander mens te voelen als ik me in dit systeem bevind waarin ik me niet in staat ervaar tot communicatie en interactie met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat nu weer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewoonweg geen zin meer te hebben om mezelf te ondersteunen hierin, zolang ervaar ik het al in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen na jarenlang te proberen mezelf hieruit te krijgen – uit deze val in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon op te willen geven, laat maar, ik heb geen zin meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en dit vervolgens steeds te herhalen omdat ik niet exact zie hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen aangezien ik alleen maar wil dat het stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik het fysiek gemanifesteerd heb en hierin boos te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het stopt en omdat het niet direct stopt, het op te geven en zo niet te zien en onderzoeken hoe ik mezelf effectief kan ondersteunen aangezien ik alles afdoe als ‘niet effectief’ aangezien het niet is wat ik wil als dat het ‘nu stopt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles wat niet voldoet aan mijn oplossing in en als de geest, af te doen als ‘niet effectief’ waarin ik mezelf ineffectief maak in het fysiek wandelen van de oplossing in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in en als de wens van het behalen van een projectie in en als de geest, aangezien ik me zo miserabel ervaar dat ik ‘eruit’ wil en dus vooruit kijk in plaats van in mezelf en mezelf vergeef voor wat ik gecreëerd heb binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen vergeven maar mezelf de schuld te blijven geven en zo, zijn we bij hoe we bestaan in deze maatschappij, met een wijzende vinger, bestaande in onwil en onvermogen tot (zelf)vergeving als ‘vrijspreken van schuld’ door verantwoordelijkheid te nemen binnenin onszelf, voor en als onszelf voor hetgeen we hebben toegestaan, aanvaard en gecreëerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en genegeerd te ervaren door ‘het positieve’ en hierin te bemerken dat er ‘iets niet klopt’ wat ik niet kan verwoorden en vervolgens ga ik denken dat ‘ik iets verkeerd doe’, dat ‘ik iets mis’ door hier niet in mee te kunnen gaan, vervolgens ga ik toch proberen om ook ‘dit positieve’ te leven – wat niet lukt, althans maar voor even want hetgeen zich fysiek heeft opgeslagen als negatief binnenin mij, dient zich al snel aan en dan, is het niet langer mogelijk te blijven bestaan in deze ‘positieve staat van zijn’ en denk ik ‘waarom lukt het die ander wel en mij niet’ en zo heb ik mezelf onderhevig gemaakt aan vergelijkingen in en als de geest en ga ik vervolgens zelfs het negatieve benadrukken binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve te gaan benadrukken binnenin mij in een poging om te laten zien dat het positieve niet klopt, als fysieke manifestatie van en als het negatieve binnenin mij als surrogaatexpressie, in een poging om mezelf staande te houden in het aangezicht van het zogenaamde positieve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als negatief te manifesteren in het aangezicht van Het Witte Licht als positief als illusie in een poging om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als negatief te manifesteren in en als mijn fysiek in een poging om mezelf staande te houden ten aanzien van mezelf als positief in en als de geest en zo een weerstand tegen het positieve te creëren, een verzet, welke juist het negatieve vergroot binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve in en als mijn fysiek te vergroten en versterken door me te verzetten tegen het positieve en tegelijkertijd dit te proberen na te streven, in vergelijking met een ander die meer ‘positief is ingesteld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met iemand die positief is ingesteld in en als een geloof dat dit niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve iets is om na te streven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verward te raken van het positieve en de energie die het met zich meebrengt in en als de geest en finaal onderuit te gaan in de vergelijking van mezelf hiermee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in vergelijking met het positieve en/of wat ik als positief interpreteer als een ervaring van positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niet mee te kunnen komen met een positieve instelling en te denken dat ik mee moet kunnen komen met een positieve instelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet mijn grond te staan ten aanzien van – in het aangezicht van energie in en als de geest of eigenlijk in het moment mijn grond te staan, maar achteraf te gaan twijfelen aan mezelf en mezelf en zo te verminderen, in en als een verlangen naar deze (positieve) energie, in en als een hoop als ‘zou het dan misschien toch….?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er liever zelf naast te zitten en te geloven in en hopen op positieve energie dan zelf te staan in en als zelfzekerheid in en als realiteit, in en als gelijkheid aan het negatieve zogezegd zoals het zich op dit moment voordoet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid te creëren door geloof in en hoop op het positieve welke ik gekoppeld heb aan een relatie en zo tevens, mijn eigen vermogen tot dus de mogelijkheid op het aangaan van een werkelijke relatie als overeenkomst, te saboteren door te ‘verlangen naar’ een relatie als iets wat beter is dan zonder, dan mij alleen hier aangezien in en als dit verlangen bestaande, het onmogelijk is om in zelfoprechtheid en plezier met een ander, al dan niet als eventuele potentiële partner te communiceren en deze te leren kennen en tevens van ieder ‘contact’ ‘het positieve’ te verwachten in en als de vorm van een relatie, tegen beter weten in binnenin mezelf in en als gezond verstand en zo mijzelf in mijn uiterste potentieel als reëel wezen in en als het fysiek, onderuit te halen, te verminderen en niemand meer te durven benaderen.

LIGLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni I Process – courses

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Advertenties

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – angst-angst-angst  zie angstdimensie – en in en als angst mezelf op te geven in plaats van te gaan staan en mezelf richting te geven als wat het beste is voor mezelf en andere betrokkenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst, mezelf terug te houden, en hierin een scala aan emoties te creeren in en als mezelf, welke ik vervolgens gebruik als excuus om niet te hoeven bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, een reactie van stress te creeren, stress in en als de geest, in een creatie van vele gedachten en hieraan gekoppeld emoties,  waarin ik mijn lichaam vermoei en uitput en verkramp, welke mij opnieuw angst aanjaagt voor het verlies van mijn fysieke kracht, gemanifesteerd door mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, en hierin een niet opstaan, een tegenovergestelde reactie uit te lokken bij een ander als een soort van vrijbrief om mij te overheersen, en hierin wederom de macht in handen te houden door de ander uit de bocht te laten vliegen maar niet te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren tegenover de ervaring van angst in mij, welke zich keert in projectie als macht naar de ander toe binnenin mezelf, participerend in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me neerbuigend naar de ander toe te gedragen binnenin mezelf, participerend in backchat, welke in eerste instantie gevormd wordt door angst voor het nemen van verantwoordelijkheid in en als mezelf, in plaats van gelijk te gaan staan aan mezelf, de angst te stoppen in mezelf en mezelf te vergeven, en in gelijkheid aan en als mezelf, eventueel de ander te benaderen en in gezond verstand te communiceren, waarin ik ook een ander de mogelijkheid geef zich te corrigeren en bewegen als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door te participeren in en als angst, ziende wat er gebeurt maar mezelf vasthoudend in en als een ervaring van onmacht ten aanzien van de angst, waarin ik de ander in onwetendheid houdt door niet te benoemen wat er gebeurt, waarin ik mezelf als beter blijf ervaren en zo de controle probeer te behouden in en als de geest in en als creatie van gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen ervaringen van angst door vast te houden aan de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid te creeren ten aanzien van mensen die niet lijken te zien wat er gebeurt, welke komt door een ervaring van angst in en als mij, zo existentieel dat ik niet durf te spreken, en tegelijkertijd zelf gecreeerd door hierop voort te bouwen en de existentiele angst aan te nemen als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid ten aanzien van mezelf als leven te accepteren, toe te staan en vervolgens te creeren door geloof en participatie in een ervaring van angst als ‘dit is wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van mezelf in en als een ervaring van angst, en hier vervolgens hele persoonlijkheden omheen te creeren zodat ik niet meer zie wie ik ben en ik een excuus heb om mezelf voorgoed verloren te laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een excuus te creeren om mezelf verloren te laten gaan, welke ik projecteer op de buitenwereld als zijnde  ‘maar zij willen toch niet luisteren en zij zijn zo gemeen’, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik het ben die niet luister naar mezelf door constant de angst toe te staan in mezelf, en dat ik het ben die gemeen is naar mezelf, waardoor ik vervolgens gemeen als onverschillig, neerbuigend en ongelijk wordt naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verongelijking te creeren door niet gelijk te gaan staan in en als mezelf, beginnende bij gelijk te gaan staan in en als de angst in mij en mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken en mezelf vervolgens in en als verongelijking te behouden door boos op mezelf te worden en geirriteerd naar mezelf toe te worden, in plaats van mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven vergeven, aangezien ik bang ben om mezelf te corrigeren en zelfverantwoordelijkheid te nemen en ik dus mijn angst onder ogen dien te zien en hier doorheen dien te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren ten aanzien van de verongelijking die ik ervaar in mezelf, waarin het lijkt alsof het verdriet enige verlichting geeft van de ervaring van verongelijking, bestaande in en als angst, niet ziende, realiserende en begrijpende dat in en als deze verlichting in en als een energetische reactie als verdriet, ik de ervaring niet stop, zelfvergeef en zelfcorrigeer, maar juist in mijn lichaam manifesteer, opberg, verberg, verstop zodat ik kan participeren in een ogenschijnlijke beweging als verlichting in en als een emotie van verdriet, terwijl mijn lichaam steeds vaster en verstopter raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een ervaring van verdriet, in en als slachtoffer gevangen te houden, dit alles voortkomend uit een angst om op te staan en te spreken en bewegen in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip en ongeloof te creeren in mezelf, waarin ik niet begrijp en geloof dat een ander niet ziet wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen en geloven dat een ander niet ziet wat er gebeurt, en dit als excuus te gebruiken om niets te hoeven zeggen, niet te hoeven spreken, en me hierin neerbuigend en onverschillig te gedragen ten aanzien van een ander die maar ‘moet begrijpen wat er gebeurt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn ervaring van onbegrip en ongeloof komt door onbegrip en ongeloof in het feit dat een ander niet ziet wat er gebeurt, in plaats van in te zien dat het onbegrip en ongeloof gaat over mezelf, over hetgeen ik toesta in mezelf, waarvan ik niet begrijp en kan geloven dat ik dit werkelijk toesta in mezelf en dus in een ander/naar een ander toe, welke me direct duidelijk maakt waarom een ander onacceptabel gedrag toestaat in zichzelf en dus vertoont, welke ik waarneem, maar waar niemand iets aan doet, welke zichtbaar is in de erbarmelijke staat waarin wij bestaan in de wereld hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat onacceptabel gedrag in en als zelf okay is zolang het maar niet geleefd wordt, in plaats van in te zien dat als ik onacceptabel gedrag binnenin mij toesta, in participatie in en als angst en hieruit volgend backchat en reactie in mezelf, dit automatisch onacceptabel gedrag voortbrengt/doorgeeft naar een ander toe, al dan niet direct zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door mijn onacceptabele gedrag, participerend in en als angst en hieruit voortkomend reactie en backchat en hieruit voortkomend het nalaten van spreken en bewegen als wat het beste is, als richting in en als mezelf, te verbergen in mezelf, en toe te zien en dus toe te laten hoe anderen onaccaptabel gedrag vertonen, waarin ik de macht als controle ‘bewaar’ in mezelf door meer te zien dan een ander maar dit niet te delen, en dus de ander geen mogelijkheid geef tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de ander en mezelf, mezelf als de ander zelfverantwoordelijkheid te geven als nemen; to give als you would like to receive.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te geven zoals ik zou willen ontvangen door de angst in mij groter te laten worden dan ikzelf en dit als excuus te gebruiken om niet te geven zoals ik zou willen ontvangen, en in plaats hiervan, in en als reactie, stress, veel stress te creeren waarin ik mijn fysiek uitput en langzaamaan vernietig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op de onoplettendheid – welke vernietigend werkt op de fysieke omgeving – van de kinderen rondom het huis, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn eigen fysieke omgeving als mijn eigen fysieke lichaam, onoplettend benader en dus langzaamaan vernietig, en niet ziende, realiserende en begrijpende dat de kinderen dus feitelijk, net als ik, in doodsangst moeten verkeren door het ontbreken van een voorbeeld als richting als zelfverantwoordelijkheid bij de ouders, en dus door het ontbreken van richting als zelfverantwoordelijkheid in het kind zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als versluiering te gebruiken om werkelijk te zien wat hier is, door zoveel reactie emoties en gevoelens als energie in mezelf te genereren waardoor ik alleen mezelf nog zien in en als (een geloof in) wie ik ben in en als reactie als emoties en gevoelens, welke ik gebruik als rechtvaardiging van mijn handelen en/of niet handelen, ten koste van mijn gezond verstand als wat het beste is voor ieder-een, al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever kwaad te doen en toe te staan, in, als en buiten mezelf dan door mijn eigen angst heen te wandelen en hierin op te staan in en als zelfverantwoordelijkheid met als excuus, ‘zo bang ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als een gerechtvaardigd excuus te zien en gebruiken, niet ziende, realiserende en begrijpende dat dit een bevestiging is van bestaan in en als mezelf in zelfzucht in en als de geest, in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst in en als de geest als rechtvaardiging te gebruiken om angst in en als de geest in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen rechtvaardiging te zijn, te blijven en te worden in en als de geest, in en als angst, en zo mezelf gevangen te houden in een gesloten cirkel, een systeem wat zichzelf insluit, afzondert en isoleert.

Zelfcorrecties volgen

https://i0.wp.com/www.visionair.nl/wp-content/uploads/2011/01/Internal_view_of_the_Stanford_torus.jpg

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 277 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Schrijf jezelf naar Vrijheid door De Oplossing

Dit blog is het vervolg van de uitwerking van

Trigger Characters – Ontkenning-1

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Wat maak je me nou

Ik zie het toch?

Dit is ongelofelijk

Laat dan maar

Ik doe het zelf wel

Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben

Het zal wel aan mij liggen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘wat maak je me nou’, en in de participatie in deze woorden een ervaring van arrogantie, afkeer en verontwaardiging te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik zie het toch?’, en in participatie in deze woorden mezelf te rechtvaardigen in participatie in deze backchat doordat ik ‘het toch zie’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘dit is ongelofelijk’, en in deze participatie en hierin geloof in de waarheid van deze woorden, ongeloof in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘laat dan maar’, en in participatie in de woorden ‘laat dan maar’ iedere mogelijkheid tot communicatie in gezond verstand op te geven en in plaats hiervan me af te keren/om te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren en om te keren door participatie in en geloof in de backchat in mijn hoofd, en hierin afkeer van de ander te creeren, niet ziende dat dit komt doordat ik me letterlijk heb afgekeerd/omgekeerd in de geest, en hierin een negatief geladen ervaring van ‘afkeer’ te manifesteren in mezelf, welke elke keer getriggerd wordt tegenover soortgelijk karakter welke zich laat zien in/als ontkenning, waarin ik door me af te keren, de ontkenning in stand houd en mezelf en tevens de ander de mogelijkheid ontneem om mezelf te corrigeren, door de afkeer als negatief geladen reactie te stoppen in zelf, de backchat welke me heeft doen afkeren/omkeren te stoppen in zelf, en aanwezig te zijn in de adem, zodat ik de werkelijkheid van de situatie kan zien zonder geladen deeltjes als energie welke me fysiek doen afkeren, waarin ik mezelf de mogelijkheid geef mezelf richting te geven en met gezond verstand in de situatie te zien en hier eventueel woorden in te gebruiken die richting geven als wat het beste is voor iedere aanwezige (al dan niet aanwezig in de geest).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin  een ervaring van minachting en boosheid te manifesteren in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te minachten door participatie in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin een ervaring van ‘me beter voelen’ te creeren ten opzichte van de ander in een zelf doen als onafhankelijk van de ander, zonder te zien dat dit direct minachting inhoudt en voortbrengt van mezelf als leven en van de ander als leven en hierin van alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘het zelf doen’ te doen in participatie in backchat in de geest, om mezelf voort te bewegen in/als energie in de geest en dit als zelf doen te definieren, zonder hierin werkelijk iets als Zelf te doen, als stoppen van participatie in/als energie in/als backchat, en van hieruit te bewegen in gelijkheid als zelf als wat het beste is voor mezelf en iedere aanwezige in de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben‘ en hierin mezelf ongelijk op te stellen alsof ik wel moeite doe en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik moeite moet doen en dat een ander moeite moet doen, en dat moeite doen en struggelen duidt op het behalen van een oplossing, en dat ogenschijnlijk makkelijk doen, duidt op het niet behalen van een oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en hierin hetgeen ik zie, op te splitsen in moeilijk en makkelijk, en hierin bezig te zijn in en polariteit, en boosheid als energie te creeren als er niet moeilijk gedaan wordt, aangezien ik hierin geloof dat er geen oplossing behaald zal worden, en dus bezig te blijven met het verdedigen van moeilijk doen, welke een ‘makkelijk doen’ tegenover mij manifesteert, waar ik vervolgens boos op kan worden en dus energie kan genereren, en waarin ik me tevens beter kan voelen in het geloof dat ik, in het struggelen als moeilijk doen, bezig ben een oplossing te behalen en het dus beter doe dan degene die in mijn ogen ontkent en makkelijk doet hierin, waaraan ik koppel dat die niet bezig is een oplossing te behalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een oplossing te willen behalen, in plaats van de oplossing te zijn door de polariteit in mezelf, in dit geval als deze ‘val’ in moeilijk en makkelijk, te stoppen in mezelf en van hieruit te zien hoe mezelf te bewegen in/als oplossing binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een situatie moet oplossen, en als dit niet lukt en/of als ik de ander in mijn ogen niet mee zie werken als bijvoorbeeld ontkenning, een scala aan reacties als energie te genereren binnenin mezelf, in plaats van de oplossing binnenin zelf te zien als het oplossen van de polariteit binnen in mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘het zal wel aan mij liggen’, en hierin mezelf tot slachtoffer van de situatie te maken, waarin ik een geloof creeer dat ik er niets aan kan veranderen, in plaats van in te zien dat ik, door te participeren in backchat en hierin een slachtofferrol te creeren welke reacties als energie genereert in zelf, ik mezelf niet verander maar een slachtoffer maak van  mezelf in/als de geest in/als reacties in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien en geloven dat het inderdaad ‘bij’ mij ligt, ‘in’ mij ligt, de oplossing, welke ik niet zie door te participeren in backchat als ‘het zal wel aan mij liggen’, waarin ik net doe alsof ik alle ‘schuld’ op me neem, waarin ik ondertussen helemaal niets verander in zelf, en juist aanwezig blijf in de geest in een scenario van schuld gekoppeld aan de slachtofferrol en stiekem de ander de schuld kan blijven geven, en waarin het lijkt of ik alles naar zelf haal, maar waarin geen werkelijke zelfverantwoordelijkheid aanwezig is als ikzelf in zelfverantwoordelijkheid als wat het beste is voor zelf als leven en hierin voor de ander als leven en voor alle leven, in gelijkheid.

DAY 3: What does it Really Mean to be ‘Alive’?

Als ik mezelf zie participeren/neigen tot participatie in backchat in welke vorm dan ook, dan stop ik, ik adem. Ik adem diep in en stop voor een moment, voordat ik iets zeg en/of doe. Ik adem uit, en laat de participatie in backchat gaan.

Ik realiseer me dat ik, door participatie in deze backchat, mijn eigen reacties binnenin mezelf manifesteer, welke ik vervolgens koppel aan de andere aanwezige, welke in feite alleen maar gekoppeld is aan de ander=de mind, dus aan mijn mijzelf in/als de geest/aan mijn eigen geest, maar welke ik projecteer op de ander, aangezien ik als de geest alleen maar kan projecteren op een ander buiten mij.

Door projectie op iets buiten mij, mis ik de koppeling van mijn eigen reacties aan mijn eigen backchat in/als mijn eigen geest, en als ik de koppeling mis, kan ik mezelf niet corrigeren, ik kan niet schakelen, en blijf dus keihard doorrijden op de energie van de geest.

In deze energie van/in/als de geest, manifesteer ik mezelf als slachtoffer, en ervaar ik mezelf dus daadwerkelijk als slachtoffer, van mijn eigen reacties, welke getriggerd worden door iets in een ander als karakter buiten mij, en welke ik direct koppel aan die ander buiten mij, waarin ik me slachtoffer ervaar van het andere karakter buiten mij, zonder te zien wat er werkelijk gebeurt binnenin mij, en zolang ik dit niet zie, blijf ik ook in werkelijheid slachtoffer aan iets of iemand als een karakter buiten mij, welke tot gevolg heeft dat ik het karakter buiten mij wil en ga controleren in een poging om de reactie binnenin mij, te stoppen. Hierin vindt het misbruik plaats.

Ik stel mezelf ten doel de participatie in backchat in mezelf  te stoppen.

Als ik merk dat een bepaalde backchat terug blijft komen, onderzoek ik waar de backchat vandaan komt en wat ik hierin dien uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel me niet langer te laten leiden/lijden door participatie in mijn eigen backchat en hierin mijn eigen reacties als gevoelens en emoties te creeren, aangezien ik hierin slachtoffers maak, van mezelf en indirect van een ander karakter buiten mij die nog niet in staat is in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk te zien hoe ik mijn eigen reacties als gevoelens en emoties creeer en manifesteer door participatie in mijn eigen backchat – al dan niet onderdrukt – en hierin mezelf tot slachtoffer te maken en mezelf te misbruiken, welke tevens altijd misbruik voortbrengt van een ander buiten mij, ook al wil ik het niet, ook al bedoel ik het niet zo, ook al zie ik het niet en ook al ontken ik het omdat ik het niet zie.

How Thoughts Create Physical Reality

www.equalmoney.org

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 153 – Herinnering – Snoepje in mijn keel

Ik zit op de achterbank van de auto. We zijn een dagje uit geweest met het gezin. Ik heb een rangetje in mijn mond. Dit rangetje schiet opeens mijn keel in en ik moet het doorslikken. de hele weg naar huis heb ik om de halve minuut pijn in mijn borst van dit rangetje. Ik ervaar dit alles in stilte, durf niets te zeggen/wil niets zeggen.

Vandaag na het koffie drinken met s in de shopping-mall ligt er een zuurtje bij de rekening. Ik stop het in mijn mond – s zegt dat het heel zoet is waardoor ik al twijfel ervaar of ik het wel op wil eten – en het schiet mijn keel in. Ik slik een paar keer, niets, het zit vast in mijn keel. Ik sta op en zeg, shit, shit. Het snoepje zit vast in mijn keel. Ik kan gewoon ademhalen maar ik ervaar paniek, dat het snoepje daar blijft zitten, niet omhoog komt en niet omlaag gaat. Ik probeer het door te slikken met water wat niet lukt. Ik hoest, en gelukkig, het snoepje komt eruit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als het snoepje in mijn keel schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het snoepje vast blijft zitten in mijn keel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als het snoepje in mijn keel blijft zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het spreken met een snoepje in mijn mond het snoepje per ongelijk – slip of the finger – per ongeluk heel door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te zijn in het spreken en ook niet bij het eten van het snoepje, en hierin in ongelijkheid in mezelf te zijn en in deze onrust van de ongelijkheid het snoepje door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik naar het ziekenhuis ofzo moet als het snoepje er niet zomaar uitkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tegen de mensen hier moet zeggen dat er een snoepje in mijn keel zit en dat iedereen hierin ziet hoe onrustig ik in mezelf aanwezig ben.

——————————————————————————

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren op de achterbank van de auto met de pijn in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me volledig in mezelf gekeerd te voelen met deze struggle die ik voer in mezelf met het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren bij de pijn op mijn borst die maar terug blijft komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te vertellen dat ik het rangetje heb doorgeslikt en nu pijn op mijn borst heb hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam en heel alleen te voelen in het doorstaan van het gebeuren en de pijn van het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik niet verteld heb dat ik een rangetje heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een rangetje heel heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander de schuld te geve van het feit dat ik niet wil vertellen dat ik het rangetje heel heb doorgeslikt, en me hierin af te scheiden van mezelf door in schuld te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging van mezelf te ervaren over hoe ik anderen de schuld geef, welke ik in mijn keel ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te moeten kotsen van mezelf in/als mijn gedrag hoe ik anderen de schuld geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onrust in mezelf te creeren van het participeren in schuld, me hierin af te scheiden van mezelf, en me vervolgens opnieuw af te scheiden van de walging die ik hierin ervaar over mezelf, en om dit alles steeds te verbergen/ontlopen creeer ik onrust/ongeduld/nervositeit in mezelf zodat ik mezelf in/als schuld niet hoef te zien en ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bijna te laten stikken in een snoepje in onrust welke ik creeer in mezelf en ‘gewoon’ ben in mezelf om mezelf achter te verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn keel dicht te knijpen van schaamte en verdriet over wie ik ben in het schuld geven aan een ander, waarin ik mezelf vasthoud in schuld in plaats van mezelf te vgergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schuldgevoelens te projecteren op anderen door anderen de schuld te geven van alles wat ik zelf geloof niet te kunnen oplossen en dus niet wil oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn geloof als zelf-religie te gebruiken als excuus om iets niet op te hoeven lossen waar ikzelf verantwoordelijk voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden in een dichtgeknepen keel en vastgesnoerde borst, zodat ik de walging niet hoef te ervaren als wie ik ben participerend in schuld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging=angst te ervaren voor wie ik ben in schuld in/als bewustzijn, en dus onderdruk ik mezelf om dit niet te hoeven ervaren, zonder in te zien dat ik juist in deze onderdrukking de angst creeer aangezien ik ongelijk ga staan in/als/aan mezelf in schuld, waardoor ik mezelf niet kan zien, vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in schuld geven en ervaren en in plaats hiervan mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke specifieke gebeurtenissen ik anderen de schuld wil geven, zodat ik kan zien waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid wil nemen, mezelf kan vergeven en vervolgens kan corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel met aandacht in/als zelf te eten en met aandacht in/als zelf te spreken.

Ik leg mijn tong tegen de bovenkant van mijn gehemelte en ontspan mijn kaken. Hierin kan ik dieper ademhalen in de borst en gaat de keel open.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarin ik walging ervaar zodat ik kan zien waar ik me heb afgescheiden in angst van mezelf, mezelf kan vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van mijn programma die ik geworden ben zodat ik niet verdwijn in emoties in het zelfonderzoek en mezelf alsnog/opnieuw afscheid. Als ik emoties ervaar bij het benoemen van een programma in mezelf dan is dit een aanwijzing dat ik me geidentificeerd heb als dit programma en me hierin heb afgescheiden van mezelf.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 112 – Angst als startpunt

Ik heb een relatie gestart uit angst, en als ik dat niet gedaan zou hebben zou dat ook uit angst geweest zijn. Ik heb deze relatie gestopt, en de angst van ervoor komt maximaal omhoog. Eigenlijk zie ik dat wat ik op dit gebied ook doe, er altijd angst een rol speelt. En als ik iets doe zonder angst komt erna de twijfel omhoog als angst of ik wel het juiste gedaan heb, wat veroorzaakt wordt door deze angst. In dit punt leef ik constant in angst, beweeg ik in angst, praat ik in angst, is mijn fysiek verkrampt van angst. Ik ben geboren in deze angst en ik weet niet hoe ik dit kan stoppen, ik weet niet wie ik ben zonder deze angst en hierin komt het karakter van opgeven levensgroot naar voren. Waar het op neer komt is dat ik niet weet wie ik ben als ik alleen sta zonder (relaties in/als) de mind. Wat een afschuwelijk slachtofferblog is dit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ergeren over dit blog wat ik schrijf, en door deze ergenis bijna geen zelfvergevingen uit te willen schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bijltje erbij neer te willen gooien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf te walgen in deze angst welke zich fysiek manifesteert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om mezelf te ondersteunen in deze walging als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus hierin te willen laten vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf kan ondersteunen in deze angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boel kort en klein te willen slaan uit frustratie die ik ervaar door fysieke stagnatie, welke natuurlijk voortkomt uit de stagnatie/vastzetting in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te worden van het feit dat er nu weer nadruk ligt op een agreement waarin fysieke seks zo ondersteunend is, welke mijn frustratie in relatiesysteem van het niet vinden van een passende partner volledig triggert en waarin ik mezelf volledig frustreer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze frustraties op het niet kunnen vinden van een passende partner terwijl ik dat wel graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren dat ik in seksualiteit wel intiem kan zijn maar niet in expressie in woord, waardoor er uiteindelijk geen seks meer plaatsvindt zolang er geen basis als agreement in vertrouwen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus zelfvertrouwen te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rond te draaien in dit eeuwige frustratiecirkeltje in plaats van mezelf een halt toe te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit frustratiecirkeltje creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met deze angst, frustratie en schaamte mezelf in de weg te zitten voor het eventueel aangaan van een agreement aangezien ik me zo schaam voor dit verlangen en hierin de frustratie van het steeds niet vervulde verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te mogen verlangen naar een relatie van mezelf doordat ik weet dat ik toch alleen zal moeten staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf hierin af te scheiden van het verlangen naar een relatie als agreement, waarin ik zoveel verdriet ervaar over het niet lukken al zo lange tijd van het wandelen van een ondersteunende agreement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van het verdriet wat ik ervaar om het niet lukken van het wandelen van een agreement met een ander, waarin ik steeds maar niet weet wat een agreement met mezelf is, en waarin ik niet begrijp hoe ik een partner moet vinden en wat als dat niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik straks oud ben en het me niet is gelukt om in mijn bloesemjaren een agreement te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik straks geen bloesemjaren meer heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen wat bloesemjaren inhoudt.

SEX! Natuurlijk wat anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus gefrustreerd te zijn dat ik geen seks kan beoefenen op het moment, wat op het moment ok is maar waarin ik constant angst als mezelf als constante angst ervaar dat het nooit zal gebeuren, waarin ik mezelf volledig bezet door de mind als bezeten zijn in angst voor een gemis in de toekomst, waardoor ik mezelf nu mis en dus een gemis in de toekomst (van) zelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bezetten door de mind als bezeten zijn in/als de mind, waardoor ik als bezet door het leven ga, waarin dus helemaal geen plaats is voor een agreement met een ander aangezien ik als bezet als bezeten ben in/als de mind,  in plaats van een en gelijk als zelf te leven, Hier Aanwezig.

Als ik mezelf rond zie cirkelen in deze angst voor een gemis in de toekomst, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf hier kan halen in deze mindbezetenheid, waarin ik mezelf werkelijk volledig bezet en geen reden meer zie om mezelf hier te halen, welke ik weerspiegeld zag/zie in (e)x.

Ik ga zitten en omarm mezelf, en sta mezelf toe het verdriet en de wanhoop te ervaren. Als ik mezelf hiervan probeer weg te houden door een weten in/als de mind dat het niet echt is, lukt het me niet hier doorheen te komen. Dus ik zit, ik zie mezelf onder ogen en realiseer me dat dit een mindconstruct is die zich in mij gemanifesteerd heeft die alleen ikzelf kan stoppen en welke niet 1-2-3 gestopt is. Ik realiseer me dat ik dit mindconstruct niet ben als Leven, maar dat ik mezelf heb toegestaan het te worden en dat ik het dus ook kan stoppen. Echter het is vanaf de geboorte meegegeven en verder zelf ontwikkeld in de loop der jaren, dus ik zal tijd en geduld nodig hebben om er in op te staan. Ik realiseer me dat het geen zin heeft me ervoor te schamen, aangezien dit alleen een nieuwe laag creeert. Ik realiseer me dat het geen zin heeft het stom te vinden om gevangen te zitten in dit mindconstruct, aangezien ook dat alleen een nieuwe laag creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom als dom te vinden dat ik gevangen zit in dit mindconstruct terwijl ik toch ‘beter weet’. Niet dus.

Ik adem, ik huil, ik ben hier. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen verdere corrective statements te kunnen en willen toepassen op het moment.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

www.equalmoney.org