Dag 512 – Ben ik aanwezig in het schrijven van een blog?

Dag 511 – Gentle en effectief of gehaast en automatisch

Als en wanneer ik mezelf gehaast zelfvergevingen en zelfcorrecties zie schrijven dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het ‘snel uitschrijven’ geen zin heeft, dat ik het dan net zo goed niet kan doen en dat ik beter ‘geaard’ dus fysiek aanwezig, een paar zelfvergevingen uit kan schrijven in plaats van een langer geheel in gehaaste toestand.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het gehaast uitschrijven van een blog en zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik stel mezelf ten doel erop toe te zien dat ik me gewaar ben van mijn ademhaling als ik een zelfvergeving en zelfcorrectie uitschrijf en hierin mezelf te vertragen.

De slak heeft mijn aandacht deze week, het trage voortbewegen in aanraking met de aarde.

Ik stel mezelf ten doel mezelf aan te raken in en als de ademhaling waarin geen ruimte is voor gedachten en ervaringen en hierin te zien wat er opkomt tijdens het schrijven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ontevredenheid naar mezelf toe als ik er niet aan toe kom om een blog te schrijven doordat ik andere activiteiten eerst oppak, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de ervaring van ontevredenheid niet nodig is.

Ik realiseer me dat ik, door participatie in een ervaring van ontevredenheid, mezelf weg houd bij de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie en dus weg houd van de werkelijk fysieke verandering.

Ik realiseer me dat ik over het algemeen aardig plan en tijd vrijmaak en neem om een blog te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in een ervaring van ontevredenheid naar mezelf toe en in plaats hiervan, mezelf te vergeven voor deze participatie en praktisch te veranderen wat nodig en mogelijk is ten aanzien van het schrijven van een blog en wat niet mogelijk is te accepteren (inademing) en los te laten (uitademing).

Ik stel mezelf ten doel op een dag vol andere bezigheden thuis, het blog schrijven in te plannen indien mogelijk en tijdens dit blog schrijven me niet af te laten leiden door bijvoorbeeld emails die binnenkomen en in plaats hiervan, met en als mezelf te wandelen in hetgeen ik schrijf.

Als en wanneer ik ‘het schrijven van een blog mis’ op een dag dat ik hier niet aan toe kom en ik dit wel zou willen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me zoals genoemd in de zelfvergeving dat ik in hetgeen ik te doen heb die dag, niet voldoende aanwezig ben zoals ik aanwezig ben met en als mezelf als ik een blog schrijf.

Ik realiseer me dat ik, als ik een blog schrijf, een ervaring heb dat ik zinvol bezig ben wat feitelijk komt doordat ik hierin zelf aanwezig ben wat zin geeft.

Ik realiseer me dat ik mezelf in zelfexpressie mis als ik te lang geen blog schrijf.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om aanwezig te zijn in en als mezelf zoals ik aanwezig ben als ik een blog schrijf als ik andere taken oppak op een dag dat ik eigenlijk een blog zou willen schrijven.

Ik stel mezelf ten doel om te zien of ik toch een kort blog kan schrijven diezelfde dag.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met participatie in een ervaring van ‘zinvol bezig zijn’ als ik een blog schrijf en te stoppen met participatie in een ervaring van ‘niet zinvol bezig zijn’ als ik geen blog schrijf als ik dit wel zou willen.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om in zelfexpressie aanwezig te zijn ook al is het in hele kleine dingetjes, ook als ik geen blog schrijf en ik dit wel zou willen, te beginnen bij het mezelf even te stoppen in participatie in en als de geest en mezelf hier te halen in gewaarzijn van mijn ademhaling en van hieruit opnieuw te bewegen.

Ik stel mezelf ten doel de gehele serie interviews van de slak te luisteren.

PENTAX Image

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 510 – Someone is coming in!

Someone is coming in!

PENTAX Image

PENTAX Image

PENTAX Image

Ken je dat? Dat je in een natgeregende tuin loopt en net te laat het gekraak onder je voet hoort? Het is me vaak gebeurd, met name in een dichtbegroeide tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb voldoende gewaar te zijn van en als mezelf als ik in de tuin loop als het net geregend heeft met name als het donker is of wordt, waardoor ik op een slak ga staan en het huisje hoor kraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de slak en/als mezelf pijn te doen door niet voldoende gewaar te zijn van waar ik mijn voeten zet en zo het huisje van de slak kapot te maken wat tot gevolg heeft dat de slak niet lang zal leven.

Als en wanneer ik in de tuin loop als het net geregend heeft dan stop ik, ik adem. Ik herinner mezelf eraan dat er slakken op weg kunnen zijn en dat ik beter op kan letten waar ik mijn voeten neerzet.

Ik stel mezelf ten doel in en als de adem aanwezig te zijn als ik mijn voeten één voor één neer zet in een natgeregende tuin en omlaag te zien of er iemand voorbij beweegt die ik gemakkelijk over het hoofd zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gehaast iets te willen doen in de tuin waardoor ik onvoldoende aanwezig ben om voorzichtig mijn voeten neer te zetten en zo ‘per ongeluk’ mijn voet op het huisje van een slak te zetten.

Als en wanneer ik mezelf gehaast de tuin in zie lopen als het geregend heeft om snel iets te doen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als een ervaring van haast in en als de geest aanwezig ben waarin en waardoor ik het fysieke leven over het hoofd zie en zo gemakkelijk pijn doe en/of kapot maak.

Ik stel mezelf ten doel een voorbeeld aan de slak te nemen en mezelf voort te bewegen in aanraking met het fysiek, met mijn eigen fysiek en met de aarde en mezelf af te stemmen op het tempo van en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als ik in een ervaring van haast participeer en per ongeluk op een slak ben gaan staan en het huisje hoor kraken in een natgeregende tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van mezelf in zelfoordeel en van mezelf in afwezigheid in en als de geest waarin ik het fysieke leven pijn doe en kapot maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik al gewaar kan of zou moeten zijn van al het leven om mij heen, terwijl ik mezelf zolang ik weet, in en als de geest bevind en me niet gewaar ben van mezelf als leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een zelfoordeel, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets gedaan heb door afwezig te zijn en te participeren in en als de geest als wat niet het beste is voor het fysieke leven.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om mezelf hierin en hiervoor te veroordelen aangezien ik mezelf hierin gevangen houd en opnieuw pijn doe en zo een ervaring van verdriet creëer en mezelf hierin  energetisch gevangen houd.

Ik realiseer me dat ik mezelf werkelijk dien te vergeven voor mijn afwezigheid en onoplettendheid om mezelf vrij te maken van de energetische lading in en als de geest en alleen dan zal ik in staat zijn om mezelf te corrigeren.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet hoef te veroordelen maar dat ik wel verantwoordelijkheid dien te nemen voor mezelf als hoe ik besta in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen zodra ik bemerk dat ik mezelf veroordeel in en als de geest als automatische reactie op en als mezelf als ik iets ‘verkeerd’ heb gedaan in participatie in energie in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf zuiver te vergeven voor het veroordelen van mezelf in participatie in en als de geest in energie en zo verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen en mezelf de mogelijkheid te geven om mezelf te corrigeren en uiteindelijk de zelfverandering te wandelen in en als het fysiek tot in fysiek gewaarzijn van het fysieke leven om mij heen en binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel nederig te zijn ten aanzien van wie ik ben (geworden) in en als de geest en ten aanzien van het geestbewustzijnssysteem als enige weg om gelijk te staan aan en als mezelf en mezelf te zien, begrijpen en werkelijk vergeven.

Ik stel mezelf ten doel (de spanning in) mijn eigen fysiek te gebruiken als cross-referentie voor mezelf om te zien en ervaren wanneer ik in een zelfoordeel aanwezig ben en hierin te onderzoeken wat ik mezelf aandoe of heb gedaan in een specifiek moment in participatie in en als de geest, in afwijzing van mezelf en vervolgens mezelf te vergeven en zo de weg vrij te maken tot zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf iedere dag te ondersteunen om mezelf uit de geest, het fysiek in te bewegen door mezelf steeds hier te brengen in de toepassing van de ademhaling en mezelf gewaar te zijn en/of worden van mezelf in zelfoordeel in polariteit en mezelf hierin te vergeven en corrigeren in wat zich aandient.

The Spirituality of the Snail – Part 1

————————————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 452 – Waar is de angst om fouten te maken aan gerelateerd?

Ik zie opeens waardoor ik angst ervaar om fouten te maken: fouten maken kost……..GELD om het op te lossen, in veel gevallen. Welke energie genereert in de geest, welke de kans om fouten te maken vergroot door participatie in en als de geest in energie en zo dus energie als geld genereert voor het systeem.

Tevens zie ik hieraan verbonden hoe ontzettend veel werk er te doen is; er is zoveel op te pakken, zoveel uit te schrijven, welke een ervaring van haast geeft, welke een neiging tot onzorgvuldigheid geeft, welke de kans op fouten maken vergroot, welke meer tijd in neemt om op te lossen en er dus minder tijd is om het vele werk in te doen.

Deze punten zijn onderdrukt aanwezig de laatste tijd, gerelateerd aan de handen waar ik in het vorige blog over ben begonnen te schrijven. Ik zie mezelf al een aantal dagen/weken veel ongecontroleerde beweginkjes maken met mijn handen, kleine sneetjes, ergens tegenaan tikken, iets laten vallen. Hierin ben ik in een ervaring van haast aanwezig en zelfs als ik focus op hetgeen ik doe, maak ik nog steeds dezelfde ongecontroleerde beweginkjes waarin dus duidelijk is hoe deze focus niet werkelijk hier is maar plaats vindt in dezelfde ervaring van haast in en als de geest. Het is niet iets wat ik ken van mezelf in mijn bewegingen – motorisch ‘onhandig’ of ‘onvoorzichtig’ zijn – dus des te meer opvallend. De ervaring van haast is wel een bekende en al erg lang (bewust) in mij aanwezig en deze komt nu aan de oppervlakte en toont zich in mijn fysieke bewegingen.

Dan ervaar ik een weerstand als angst om te vertragen, een angst als ‘ojee er is zoveel te doen, als ik vertraag duurt het nog langer’, welke natuurlijk een sabotage-truc is van mezelf in en als de geest om mezelf in de snelheid van de energiebeweging te houden. En een angst om ‘verzwolgen’ te worden onder de hoeveelheid fysieke arbeid die gedaan moet worden en hierin een angst voor mezelf om het gewoon op te geven en te stoppen en mezelf te laten verzwelgen.

De grote grap hierin is dat ik mezelf nu verzwelg in de ervaring van haast en angst, gevangen in het scenario van tijd en geld gerelateerd aan energie in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om fouten te maken in en als een angst dat als ik een fout maak, het geld kost om dit op te lossen en dit heb ik niet/niet voldoende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik onvoldoende geld heb om eventuele gemaakte fouten door mezelf op te lossen/op te laten lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren extra zaken op te pakken in en als een angst dat ik niet alles gedaan krijg wat ik oppak, waarin ik neig minder te doen dan ik zou kunnen in potentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren schulden te maken als ik meer oppak en hierbij ‘hulp’ nodig heb, al dan niet door een eventueel gemaakte fout,  en zo ‘schulden maak’ want het is toch mijn ‘eigen schuld’, had ik maar niet meer op moeten pakken ‘dan wat ik aankan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om meer op te pakken dan wat ik aankan binnen mijn voorprogrammering in een angst om fouten te maken en schulden te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren een ander te belasten met mijn schulden/fouten als ik meer oppak dan binnen mijn voorprogrammering hoort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ineffectief te houden door in haast te participeren en hierdoor veel tijd in te nemen in en als een ervaring van haast en angst om niet voldoende tijd te hebben en hierin juist te vertragen in hetgeen ik gedaan krijg, in plaats van te vertragen in en als de geest en fysiek zorgvuldig en langzaam te werk te gaan – langzaam als een fysiek tempo – en zo meer op te pakken in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven als ik iets verkeerd doe wat geld en/of tijd kost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus angst voor schuld te ervaren in en als de angst om fouten te maken; schuld in geld en/of schuld als ervaring als ‘schuldige’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de schuldige te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in een schuldige en in het scenario van schuld en schulden welke altijd wijzende vingers geeft in plaats van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘zonde van mijn geld’ te vinden om het te besteden aan een fout die ik gemaakt heb die ik had kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geld als ‘van mij’ te zien en me hierin te definieren in relatie tot wel of geen geld hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te balen van mezelf als ik een fout maak, iets verkeerd doe welke eigenlijk komt doordat ik baal als het geld kost om dit op te lossen wat ik als zonde ervaar en/of dat het tijd kost waardoor ik andere zaken die ik van plan was te doen, niet meer op kan pakken in dat moment welke gerelateerd is aan energie (energie in de geest; geld in de wereld) als dat ik graag iets had afgemaakt welke mij een goed gevoel geeft als het af is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een goed gevoel te geven als iets af is en tevens angst te ervaren om iets af te maken in en als een angst dat ik een fout heb gemaakt en over het hoofd heb gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zonde te ervaren als ik geld uitgeef aan het oplossen van hetgeen ik verkeerd gedaan heb en dus zo participerend in de zonde als participerend in en als de geest in en als de geestelijke overleveringen door de generaties heen – een ervaring van zonde te creeren, binnenin mezelf en fysiek gemanifesteerd, en zo het geld aan het systeem te leveren, betalende voor mijn zonde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik eenmaal veel tijd heb besteed aan het oplossen van gemaakte fouten, liever al het andere wat ik eigenlijk van plan was te doen, helemaal laat gaan en het liefst helemaal niets meer doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst helemaal niets meer te doen in en als een ervaring dat ‘het toch geen zin’ heeft aangezien ik de meeste tijd en het geld al kwijt ben aan het oplossen van gemaakte fouten, van vergissingen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om zaken op te pakken gerelateerd aan een fysiek gemanifesteerde ervaring van ‘het heeft toch geen zin’, welke altijd aan een einddoel gerelateerd is, namelijk aan het verdienen van geld = beloning welke energie genereert in en als de geest, waardoor ik nooit werkelijk hier ben, geen zin heb om zaken op te pakken omdat ik zo gehaast ben en zoveel moet doen, hierdoor de zaken oppakken voor mezelf vervelend maak door participatie in een ervaring van haast in en als de geest in plaats van hier te zijn, in en als het fysiek en met zorg de handelingen te verrichten als mezelf, in aanraking van iets buiten mij als mezelf en zo stap voor stap, adem voor adem, mezelf te bewegen in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd maar aan het rennen en rennen te zijn in en als de geest, op weg naar de volgende beloning als energetische ervaring, bewegend in en als een angst om fouten te maken en schulden te maken en dus geen beloning te ontvangen maar een oordeel als ‘straf’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te rennen en rennen als angst voor een (zelf)oordeel op een eventueel gemaakte fout en zo zelf te verkeren in en als de geest en dus hetgeen ik doe, verkeerd/gekeerd te doen en dus fouten te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet op te willen geven in en als de ervaring van beloning en zo van beloning (ervaring van ontspanning) naar beloning te bewegen, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik in en als het bewegen naar een beloning toe, strevend naar een einddoel, ik mezelf automatisch in en als een ervaring van angst behoud als beweging in en als de geest als ‘dit is wie ik ben’, gebaseerd op de polariteit van straf en beloning.

Full the spirituality of the snail part 1

Ik schrijf een paar korte zelfcorrecties om fysiek mee te beginnen aangezien het groot construct is die steeds duidelijker zichtbaar wordt door de dagen heen.

Als en wanneer ik mezelf gehaast ervaar in en als de geest in mijn fysieke handelingen, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik nogmaals diep in en uit en pak fysiek werkelijk vast waar ik mee bezig ben waarin ik aanwezig blijf in en als de adem en zo beweeg ik verder, steeds meer vertragend in de handelingen die ik doe.

Als en wanneer ik in dit moment de gehaaste energetisch energie door mijn lichaam op en neer voel gaan, dan stop ik, ik adem. Ik oefen in mezelf hoe ik deze energie terug kan geven aan mijn lichaam totdat ik me stabieler voel in mijn fysiek waarin de wijze waarop ik mijn handelingen uitvoer zal laten zien hoe effectief ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf in het moment naar welk einddoel ik aan het streven ben in en als de geest waarin ik mezelf stop, adem en zelfvergeving toepas op wat ik verlang.

Ik stel mezelf ten doel het construct door de dag heen waar te nemen en steeds gedetailleerder uit te schrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren waarin ik me realiseer dat dit een construct is die mijn dagelijkse effectiviteit bepaalt, waar ik dagelijks druk mee ben. (Interview: Humble, Considerate & Godhood – Reptilians – Part 271)

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 417 – De verzorging van Witneus – het konijn als levend voorbeeld

PENTAX Image

Voor context zie Dag 416

Witneus is wat stabieler met de longontsteking, wat betekent dat ze heel rustig aan doet en moet doen, moeite heeft met ademhalen, hele kleine hapjes af en toe eet van de dingen die ze heel lekker vindt en verder vloeibare, vezelrijke bijvoeding krijgt, want een paar hapjes eten maakt haar buiten adem. Het is niet meer zoals op de dag van diagnose dat ze volledig uitgeput op een plek zit en het onduidelijk is of het beter of slechter zal gaan. Het is dus iets beter, en nu is het de vraag of we de ontsteking en het dikke slijm werkelijk tot slinken krijgen en of en hoelang haar lichaampje dit volhoudt. Het zal een lange adem vragen van ons beiden.

Ik ervaar de verzorging van haar als heel erg knus en intiem en tegelijkertijd als behoorlijk uitputtend. Ik ben er niet helemaal helder in wat het uitputtende is, want ik ben de meeste tijd thuis met haar en neem fysiek wat lichte beweging tussendoor. Het is dus het proces hierin wat ik als uitputtend ervaar.

Witneus is een grappig konijn. Ik houd haar steeds iets voor om te eten, en ze wil dit soms wel en soms niet, en soms als ik iets langer aandring. Wat ze doet, als ze het niet wil, is of ze draait haar neusje iets weg, of ze duwt hetgeen ik voorhoud weg met haar neus en/of duwt mijn hand weg met haar neus, of, ze pakt hetgeen aan wat ik voorhoud en laat het dan vallen.

Witneus liep altijd los en ik pakte haar alleen op als het werkelijk noodzakelijk was (bv voor een bedoekje aan de dierenarts voor een inenting, dus echt sporadisch). Ik pak haar nu 4-5x per dag op voor een medicijn en bijvoeding, en dan zit ze eerst een tijdje tegen mijn borst aan. Soms, heel soms, draait ze voor mijn gezicht langs naar de andere kant en…gaat ze mijn oog en neus likken. Het is zo leuk als ze dit doet.

Het bijvoeden met een spuitje en de medicijntjes, ze vindt het geen feest maar doet het wel. behalve als ze echt genoeg heeft, dan draait ze weg. Als ik soms mijn hand houd op een plek waar die ‘weg’ moet, dan zet ze even zacht haar tanden in mijn hand of vinger. Ik probeer hier zoveel mogelijk in samen te werken met haar, dat ik wel doe wat noodzakelijk is maar stop als ze dit duidelijk aangeeft en als het mogelijk is natuurlijk, want bijvoorbeeld een anti-biotica moet gegeven worden of ze wil of niet. Hierin merk ik dat zodra ik ergens in de ervaring van ‘haast’ participeer, het niet soepel verloopt, en als ik de tijd neem gaat het soepel en neemt ze het meeste aan en zie ik zelf wanneer ik beter kan stoppen.

Casper, haar grote witte stevige konijnenvriend, zit buiten. Ik laat hem 1 of 2x per dag binnen. Witneus zit afgescheiden in ene soort van ren, met loopruimte, een bak met hooi waar ze in kan zitten en plasjes doet, een doek en een warmwaterkruikje waar ze rechtop tegenaan leunt in welke houding ze meer lucht krijgt, of waar ze naast zit, een kleine warmte bron die zo te zien prettig is in de buurt van haar borst/longgebied. De eerste keer dat ze iets beter was en Casper rondliep, werd ze helemaal opgewonden en ging naar de ren toe en de neusjes even tegen elkaar, en ging ze hapjes eten. Echter, ze was hierna ook weer een tijdje buiten adem, dus ik begrijp het belang van bezoekuren bij zieken, het is echt heel rustig aan doen. Ook heb ik Casper gisteren even in haar ren gezet, en ze wilde heel graag tegen hem aanzitten. Dat hebben ze ook gedaan, alleen is Casper gewoon een levendig konijn die alles onderzoekt omdat het nieuw is (normaal is hij degene die veel zit en Witneus de bewegelijke, waarbij ze tussendoor steeds bij hem komt zitten). Hij is groter en levendig, en hij duwt haar gewoon opzij. Ook hierin zie ik dat ze weinig kracht heeft. Nog steeds is het spelletje er dat ze willen dat de ander hun likt, en dus duwen ze om en om het kopje onder het kopje van de ander, totdat 1 toegeeft en de ander even gaat likken. Dat spelletje werkt nu ook minder. Casper gedraagt zich eigenlijk gewoon als altijd, alleen nu naast Witneus lijkt dat wat te ‘ruw’. (Hij is geen ruw konijn, echter wel iets minder voorzichtig in zijn benadering dan bijvoorbeeld Witneus is en dit leek voornamelijk op het spreekwoord ‘olifant in een porseleinkastje’, waarbij er te weinig ruimte was binnen de ren, en algemeen binnen in huis). Dus, ze hebben eventjes samen gezeten, en nu laat ik het voorlopig totdat ze eventueel weer wat meer kracht heeft.

Dan hebben we nog Roy de cavia, die zit ook binnen. Zijn hok is iets veranderd zodat Casper wat ruimte heeft in een gedeelte van het hok naast hem. Echt delen lukt niet, dan gaat Casper de baas spelen en Roy uit een deel van het hok houden (het zijn 2 mannetjes). En Casper is veel groter met grotere konijnenpoten, dus dat gaat het niet worden voor Roy, al liep hij knorrend rond in zijn gebied. Dus ze accepteren elkaar, snuffelen even, maar wel met ieder een duidelijke eigen ruimte. Voor Roy heb ik het oude kooitje met tralies erbij gepakt en aangesloten op een gedeelte van het hok. Hij loopt dus niet meer geheel los, maar maakte hier toch al niet zoveel gebruik meer van sinds Roos is overleden. Dus hij kan nu heen en weer in de 2 hokken en ligt graag in dit kooitje met een laag stro en hooi. En….hij kan weer knagen aan de tralies! Hij lijkt beter in zijn vel, en knaagt regelmatig aan de tralies met veel kabaal. Het lijkt erop dat dit een expressie is van hem die hij in het grote houten hok niet kon doen; hij schraapte steeds met zijn tandjes langs het hout maar had geen ‘bite’. Het is tenslotte een knaagdier….

Ook Roy krijgt nog 2x per dag kruiden voor zijn blaas/nieren, en het is zo redelijk stabiel. Feitelijk sta ik voornamelijk de ochtend en de avond tabletjes te stampen en spuitjes klaar te maken en drankjes te bereiden en te voeren lol. Ook Casper krijgt nog steeds een paar druppels colloidaal zilverwater voor zijn blaas. Zodra ik hiermee stop bij beiden gaat het direct slechter, dus ik blijf het doen.

Na nog een overleg met de dierenarts wordt duidelijk dat het gunstig is dat ze nog leeft en af en toe zelf eet, en dat het tevens minimaal 3 weken en wellicht 6 weken kan gaan duren met gebruik van anti-biotica en verzorging om de ontsteking te stoppen. Ik bespreek een programma wat ik naast werk kan voortzetten en waarbij ze dus overdag zelf gaat doorbrengen, wat haar ook de ruimte geeft tot rust, want naast de verschillende ondersteunende en bacterie bestrijdende middelen zal toch haar eigen fysiek het herstel moeten inzetten. Het gaat om een balans hier zodat het fysiek voldoende ondersteund wordt om de bacterie te verminderen, echter ik heb vaker ondervonden dat een teveel aan bestrijding juist een tegenreactie teweeg brengt, ook met colloidaal zilverwater, alsof er een soort van strijd wordt gecreeerd. Er is veel te onderzoeken ten aanzien van de beste benadering hierin, met name in onszelf.

Desteni-I-Process-Lite

Wat zelfvergevingen op ervaringen in mij gedurende de afgelopen dagen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me uitgeput te ervaren door de verzorging van Witneus en het inzien en regelen en veranderen van de verblijfplaats van de diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet/medelijden te ervaren toen Casper niet rustig bij Witneus bleef zitten maar druk doende rondsnuffelde en haar wat opzij duwde om erlangs te kunnen en zij gewoon tegen hem aan bleef leunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet altijd te zien hoeveel krachtvermindering bij Witneus aanwezig is in een paar dagen tijd, aangezien dit minder opvalt als ze rustig alleen zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Casper rustig naast Witneus moet gaan zitten om haar te steunen en even warm te houden aangezien ze toch aangeeft dat ze dit graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van afscheid te ervaren van de periode waarin ze altijd samen zitten en rondlopen en knuffelen etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat konijntjes afscheid moeten nemen, waarin ik me realiseer en leer van hen dat ze geen afscheid nemen want ze zijn niet afgescheiden van leven, en dus zijn ze hier als ze samen zijn en zijn ze hier als ze niet samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vage angst te ervaren dat het lichaampje van Witneus het niet volhoudt en dat het slijm in haar longen niet voldoende zal slinken.

Als en wanneer ik me in angst zie voor een eventueel overlijden van Witneus, dan stop ik, ik adem. Ik focus op de adem, stem me af op het hier fysiek aanwezig zijn met Witneus en realiseer me dat het voor ons beiden/allemaal van belang is dat we dit samen stap voor stap doorwandelen, in zorgzaamheid, en dat een overlijden op den duur onvermijdelijk is voor ieder levend wezen in een fysiek lichaam. Ik realiseer me dat ik gehechtheden kan zelfvergeven en hier kan zijn in en als de adem en dus stel ik mezelf ten doel, de energetische ervaringen als gehechtheden aan herinneringen zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Als en wanneer ik een emotie van verdriet op Witneus projecteer ten aanzien van Casper, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ze aanwezig is als hij er is, dat ze altijd aanwezig is geweest als hij er is en graag tegen hem aan zit, en dat ze ook aanwezig is als ze alleen is, waarin ik me realiseer en leer dat Witneus zichzelf ten alle tijden richting geeft en altijd zichzelf vermaakt, los van wat Casper doet en of hij er wel of niet is. Ik stel mezelf ten doel, het voorbeeld van Witneus te volgen in en als mezelf, en te zien hoe ik mezelf ten alle tijden richting kan geven en vermaken onafhankelijk van wat een ander doet om mij heen.

Als en wanneer ik mezelf zie denken dat Casper toch rustig bij Witneus moet gaan zitten, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een gedachte projecteer als hoe iemand iets hoort te doen als ‘rekening houden met de ander’. Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken in mezelf hoe ik sta ten aanzien van wel of geen ‘rekening houden met een ander’, waarin het woord ‘rekening’ hierin verwijst naar participatie in energie van binnen gekoppeld aan de geldstroom van buiten.

Als en wanneer ik zie dat Witneus heel weinig kracht en adem heeft, veel minder dan een week geleden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin een angst ervaar voor een eventueel overlijden van haar. Ik stop, ik adem, ik stop de ervaring van emotie die opkomt in mij en pas een zelfvergeving toe, en beweeg me in de fysieke situatie waarin ik me bevind, waarin Witneus levend aanwezig is op het moment, en ik geniet van ieder moment met haar, waarin ik steeds in overweging neem wat nodig is in de zorg, zowel voor de diertjes als voor en als mezelf. Ik realiseer me dat de angst die ik ervaar, te maken heeft met een angst voor veranderingen die plaatsvinden als de diertjes er niet meer zijn. Ik adem hierin, en ondersteun mezelf in en als de adem, stap voor stap, in iedere verandering, met toepassing van schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie en een hier aanwezig zijn in zelfintimiteit als een zien-in-zelf, in en als geduld.

Ik realiseer me dat ik waarde hecht aan wel of niet fysieke kracht hebben. Ik realiseer me dat hierin ergens de ervaring van uitputting een rol speelt die mij angst aanjaagt binnenin mezelf. Ik stel mezelf ten doel, de waarde gehecht aan fysieke kracht en gekoppeld aan een ervaring van uitputting en hoe ik hierin sta, te onderzoeken in mezelf, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in schrijven in en als zelfondersteuning tot zelfverandering, waarin ik de waarde verplaats naar leven hier, in en als de adem, in ieder moment, in iedere hoedanigheid in en als gelijkheid, respect en integriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen als ik me uitgeput ervaar, waarin ik me realiseer dat dit te maken heeft met geld verdienen en niet in staat zijn tot werken om geld te verdienen als er uitputting plaatsvindt, waarin ik me realiseer dat participatie in de geest het fysiek uitput.

PENTAX Image———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 318 – Zelfvergevingen werk – traagheid en reactie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn na een dag werken in het systeem en tevens mezelf vast te houden, overeind te houden in het systeem, werkend voor mijn loon, in plaats van werkelijk op te staan in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dagen als zwaar te ervaren en conflict te creeren en ervaren, werkend in het systeem, na een aantal dagen thuis zoals vakantie of ziek zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe al die mensen ooit moeten veranderen als ik zie hoeveel moeite het mijzelf kost om ook maar iets te veranderen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen goed voorbeeld te vinden, aangezien ik zo traag ben in en als verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf traag te vinden in en als verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf te helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo verkeerd aangepakt te hebben vandaag in de winkel met een klant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een klant en mezelf hierin geen richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor hoe ik het heb aangepakt en hoe ik het aanpak met sommige klanten, terwijl ik mijn mond vol heb over het proces van reactie naar zelf halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vrezen voor ontslag doordat ik het niet goed aanpak met af en toe een klant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te vinden dat ik recht van spreken heb als ik me zo gedraag naar een klant, ook al is het af en toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van mensen in het algemeen in en als mijn eigen reactie, als afschuwelijk te ervaren, en dus denk ik hierin dat ik me afschuwelijk gedraag tegenover vrijwel alle klanten, en zoniet, dan hypocriet, want waarom naar de een wel en naar de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een hypocriet te vinden aangezien ik mensen niet in gelijkheid benader, en ik ga hieraan ten onder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ten onder te gaan aan mijn eigen ongelijke benadering van mensen in en als reactie in mezelf, en het toch niet in 1 adem te kunnen stoppen, wat op zichzelf nogal bizar en afschuwelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten zien in en als de geest, bestaande in afschuw, en dus mezelf groot te houden en te verstoppen.

*

Als ik mezelf zie reageren in mezelf in een situatie in een gesprek met een klant op werk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik reageer in mezelf, ik geen richting kan geven aan een gesprek, aangezien ik geen richting geef in en als mezelf. Dus ik stop, ik adem. En that’s it for the moment.

Ik realiseer me dat ik als de geest de situatie in de winkel veroordeel, en dat ik als de geest mezelf als traag veroordeel, terwijl het een punt is welke correctie nodig heeft, waarin de geest dient te vertragen in het moment.

Ik realiseer me dat ik traagheid als vertraging in de geest nog niet voldoende effectief toepas waardoor het proces van verandering vertraagt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het exact is wat me zo in reactie brengt, aangezien ik geen trigger-punt herken en al in een algehele ervaring aanwezig ben. Ik realiseer me dat ik via het herkennen van een trigger-punt mezelf beter richting kan geven voordat ik al verdwenen ben, en tevens beter inzicht krijg in wat er gebeurt in mezelf en waarom.

Ik stel mezelf ten doel te vertragen in en als de geest, zodat ik mezelf beter kan zien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel verder te gaan met schrijven, ook al vind ik dat ik  ‘traag’ beweeg en in en als een ervaring van afschuw (als angst).

Full_the-spirituality-of-the-snail-part-1

The Spirituality of the Snail – Part 1

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 225 – Omarmen

Er komen wel onderwerpen naar voren, grote onderwerpen, maar ik krijg er niet echt iets over geschreven en ik wil er ook even niets over schrijven. De onderwerpen die spelen zijn ‘goed en fout’ en ‘persoonlijk nemen is persoonlijk maken’.

Ik ervaar weerstand bij het toepassen van zelfvergevingen, en er komt verdriet op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het toepassen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij de weerstand die opkomt op het toepassen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb even niets te willen schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet leuk te vinden omdat ik met gespleten tong praat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds van alles fout te zien doen en dit niet leuk te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te blijven nemen dat en als ik iets fout doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te blijven nemen als en dat ik met gespleten tong geproken heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fout doen kan zien als verkeerd doen, maar het dan nog niet leuk te vinden, maar al wel meer ruimte te ervaren en ook een mogelijkheid ervaar om mezelf te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus vast te zetten in het goed-fout plaatje waarin ik geloof dat ik mezelf niet kan en mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stom te vinden als en dat ik dingen verkeerd doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik lelijk doe als ik iets verkeerd doe en in dit kwalijk nemen mezelf vast te houden in het verkeerd doen en dus lelijk doen, waardoor ik opnieuw iets verkeerd doe en dus lelijk doe, en dit mezelf opnieuw kwalijk neem, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nog steeds persoonlijk te zien dat ik iets verkeerd doe, want ik doe het toch verkeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik ben wie ik geworden ben, in plaats van in te zien dat wie ik geworden ben gekeerd dus verkeerd is in de geest, waardoor ik mezelf gekeerd als verkeerd uitdruk, welke ik kan zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zoveel werk te vinden om alles in mezelf te stoppen en keren waarin geen einde in zicht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zoveel werk te vinden doordat er geen einde in zicht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hoeveelheid werk af te stemmen op het wel of niet zien van een einde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van het zien van een einde, en dus mezelf te laten bepalen door de dood als einde dus door de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen en het rustig aan te doen met, in en als mezelf, zodat ik heel rustig voortbeweeg, in geduld met mezelf, en mezelf niet vastzet in weerstand naar mezelf en het proces.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien en heel dicht bij mezelf te blijven als en wanneer ik met gespleten tong praat, zodat ik mezelf in de hele kleine dingen kan vergeven en corrigeren, heel langzaam, heel stil in mezelf, zodat ik mezelf weer leuk kan gaan vinden en aardig word.

The-spirituality-of-the-snail-part-1

————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 216 – ‘Ik kom een beetje vast te zitten’

Ik zie/ervaar mezelf heel langzaam een beetje wegzakken of vast komen te zitten, zo ook mijn fysiek, wat ik merk in de darm en de ontlasting die iets trager gaat. Alsof het net niet helemaal wil, alsof ik net niet helemaal wil.

Wat losse gedachten en ervaringen die in me opkomen gerelateerd hieraan.

Ik ben het zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik ben het zat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn.

Ik heb geen zin om naar werk te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik heb geen zin om naar werk te gaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om naar werk te gaan.

Ik irriteer me dat ik naar werk moet terwijl ik hier thuis wil schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik irriteer me dat ik naar werk moet terwijl ik hier thuis wil schrijven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te irriteren dat ik naar werk moet terwijl ik hier thuis wil schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vandaag fysiek niet in staat te voelen om naar werk te gaan.

Ik irriteer me aan mezelf dat ik mezelf niet doorzet zoals ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik irriteer me aan mezelf dat ik mezelf niet doorzet zoals ik zou willen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet door te zetten zoals ik zou willen.

Ik ben teleurgesteld in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik ben teleurgesteld in mezelf’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn in mezelf.

Ik denk niet dat het me gaat lukken hier doorheen te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘ik denk niet dat het me gaat lukken hier doorheen te komen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het me niet gaat lukken hier doorheen te komen.

Altijd als het goed gaat komt er opeens een moment waarop het vastloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Altijd als het goed gaat komt er opeens een moment waarop het vastloopt”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en verwachten dat als iets goed loopt er opeens een moment komt waarop het vastloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoe iets loopt onder te verdelen in goed lopen en vastlopen, in plaats van ieder moment in het proces te zien als wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen hoe ik loop in het proces, waarin ik mezelf vastzet als het niet loopt zoals ik zou willen in/als bewustzijn, wat een goed is als oordeel, waardoor er altijd een fout komt als oordeel.

Ik vind mezelf vaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik vind mezelf vaag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vaag te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen tot en als vaag, in plaats van in te zien dat de geest zoveel lagen gecreeerd en opgebouwd heeft waarin door de bomen niet zomaar in 1 dag het bos te zien is, of in het bos niet zomaar in 1 dag de bomen te onderscheiden zijn, waarin ik niet geleerd heb om mezelf gestructureerd te ondersteunen maar in plaats hiervan ook maar gedaan heb wat mij het beste leek voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik geen praktische ondersteuning gehad heb, zoals alle mensen met mij.

Ik kom niet to the point.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik kom niet to the point’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet to the point te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik to the point moet komen, in plaats van te leven als hier te zijn in het moment.

Ik wil mijn gedachten niet laten zien want ze zijn zo stom en slaan nergens op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik wil mijn gedachten niet laten zien want ze zijn zo stom en slaan nergens op’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedachten stom te vinden en ze niet te willen laten zien, in plaats van in te zien dat alle mensen stomme gedachten hebben, dat dit niet persoonlijk is, en dat als ik ze inzie als een gereedschap om te zien waarin ik mezelf vastzet, ik mezelf met deze zogenaamd ‘stomme’ gedachten kan ondersteunen en het niet ergens op hoef te slaan, maar wel praktisch bruikbaar is en dus zin geeft in het proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb even geen zin te hebben in het proces.

Ik ben bang gedefinieerd te worden als mijn gedachten als ik ze uitschrijf en laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik ben bang gedefinieerd te worden als mijn gedachten als ik ze uitschrijf en laat zien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik gedefinieerd wordt als mijn gedachten als ik ze uitschrijf en laat zien, waarin blijkt dat ik nog steeds geloof dat een ander mij kan definieren, in plaats van in te zien dat ik mezelf gedefineerd heb als deze gedachten en mezelf hierin vast heb gezet en vastzet, en alleen deze defenitie kan ontkrachten/losmaken van mezelf als ik ze uitschrijf, inzie, zelf vergeef en correcties schrijf , gevolgd door een correctie in het fysiek.

Ik wil niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik wil niet gezien worden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gezien te willen worden.

Ik wil een conclusie maar ik heb geen conclusie. Ik moet het toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik wil een conclusie maar ik heb geen conclusie. Ik moet het toepassen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een conclusie te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een conclusie nodig heb om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn stoel te blijven zitten en conclusies te trekken waarin het lijkt alsof ik beweeg, in plaats van in te zien dat ik in/als de geest beweeg en niet praktisch in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren praktisch fysiek te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen in/als emotie wat lijkt op een beweging maar wat mezelf juist vastzet in het fysiek in/als reactie op mezelf, waarin ik weer beweging creeer in/als emotie en mezelf nog meer vastzet/verkramp als reactie op mezelf in het fysiek, waarin ik weer wil reageren in/als verdriet als emotie om beweging in mezelf te creeren wat geen werkelijke beweging is, waarop ik boos word op mezelf dat ik niet kan bewegen en niet beweeg, wat een oordeel is waarin ik mezelf nog meer vastzet, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overprikkelen om mezelf in beweging te houden, waarin ik mezelf op den duur zo prikkel dat ik in de prikkel mezelf vastzet, vast in de prikkel, welke ik gemanifesteerd heb in een prikkelbare darm

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven stoppen met prikkelen uit angst helemaal stil te vallen waarin mijn darm niet meer beweegt en ik me niet meer kan ontlasten, welke situatie ik juist creeer in/als overprikkeling, een onbeweeglijkheid waarin ik me niet meer kan ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het startpunt van de overprikkeling niet te zien, en al in reactie te zijn voordat ik het door heb, en dus al consequentie wandel, waarin ik niet meer zie hoe te stoppen in een geloof dat het geen zin meer heeft om te stoppen omdat ik al een consequentie wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al jaren en jaren deze fysieke consequentie te wandelen en hier zo moe van te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen fysiek gemanifesteerde consequentie dat ik niet meer kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet meer kan, dat ik het niet kan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf opnieuw te vertragen. Ik realiseer me dat ik weer in het najagen van een doel ben geschoten, waarin ik mezelf opjaag en angst aanjaag en tevens het plezier in het wandelen van het proces in/als mezelf verlies, waarin ik opnieuw mezelf angst aanjaag.

Ik realiseer me dat ik mezelf gevangen houd in een ervaring van tijd, waarin ik al-tijd tijd tekort ervaar en angst ervaar dat ik niet op tijd ben. Hierin mis ik ieder moment, waarin ik ieder moment als een gemiste kans ervaar en dus te laat ben in/als mijn ervaring, waarin ik achter mezelf aan blijf hollen in/als bewustzijn/de geest.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen op te pakken wat ik mezelf ten doel heb gesteld in de algemene email met commitments, wat ik ook doe, en me verder niet op te laten jagen door wat de groep verder allemaal doet en oppakt en door alle emails die binnenstromen in relatie hiertoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een doel buiten mezelf te leggen en dit vervolgens na te jagen, waarin het onhaalbaar lijkt en ook is en ik mezelf dus volledig ontmoedig in het najagen van een illusie, in plaats van mezelf hier toe te passen in ieder moment in/als de adem, hoe ik me fysiek ook voel, wat ik ook doe, waar ik ook ben en met wie ik ook ben en hoe zinloos en eindeloos en onhaalbaar het me af en toe ook voorkomt. Ik adem. En als ik de adem mis, adem ik opnieuw. En weer. En weer. Ik realiseer me dat op een gegeven moment ik in/als de mind het niet meer ‘bij kan houden’ en ik dus de controle verlies, in het steeds opnieuw toepassen van mezelf in/als de adem in/als zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er beweging zit in de ervaring als emotie van opgeven.

Ik wandel door; ik waad door; ik beweeg door.  Ook als ik niet lijk te bewegen – door te stoppen met beweging creeren in/als emotie.

Quantum-systemization-the-time-control-system-part-12

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life