Dag 791 – A mourning process and to Rise up

20181111_211705.jpg

A while ago I got the ‘advice’ (from myself / my own beingness actually) to take the time to mourn about a relationship ending. I did not really come to a mourning because I did not want it ‘to be over’ and if I go into a mourning, this would mean that it would be ‘over’. Besides this it concerns a difficult situation with many aspects that made it challenging to go into a mourning.

I did had made the step forwards to move on alone, due to the situation only becoming worse for both of us when staying together; however when already being into this situation, I was still refusing to really move through. So I did move myself into ‘what is best for me and both of us’ eventually, however when coming into the actual experiences coming up while walking this direction, I refused to really embrace it / myself in it and make peace with the current situation, holding on to ‘hope’ and future projections of ‘what if’.

When writing this blog I come into this ‘sinking feeling’ again of the sadness and ‘rediculessness’ of the situation. I will write more about it in relation to this situation  – and relationships in general  – with insights and realizations in time to come and what it all has to do with, what systems are involved that makes it so immens to walk through.

Firstly I would like to describe a change in the mourning process that I currently noticed within me.

I had a few activities last week sceduled in. There was a second course afternoon of the mandala-drawing related to the second chakra. I noticed sadness in relation to this ‘area’ and quietly started the drawing. I somehow expected a lot of sadness and messyness within me while drawing and visible within the drawing, however what I expressed on paper looked very harmonious, subtile, soft and almost ‘silent’; like ‘nothing wrong with me’. This supported me to stop a part of the ‘missing’ and to start redefining sexuality, sensuality into a more physical and fulfilling presence instead of an endless experience of  missing and desire, projected on a relationship with another (a process of redefining still to walk).

Then I started to go to a training, a sport-lesson in the new living environment (I changed house and environment). I used to go every week but did not go for 4 months while I was busy with all the moving and renovation of the house. I now have settled down a bit and found myself ready to pick it up; the physical labour became less heavy and I started really ‘missing’ the physical work-outs. I found a gym to start and try out some group-lessons and the first one I participated in was a power-yoga-lesson.

While doing this I noticed a stand coming through within me, a sort of physical stability and satisfaction that I come into within the lessons, due to how a training is set up. This I really like about the group-lessons. After this I went home and sit down to watch a part on tv of ‘the voice of Holland’ that probably everyone is familiar with. I will in a moment describe why I like watching this ‘program’.

It was still in the first rounds. There was a lady coming up, she had introduced herself as that she had moved through a difficult period of many trials and errors and now becoming more present and satisfied within herself. She came up and just stand there, focussed on herself and waiting for the music and when the music started, she started the singing. She did barely nothing more than standing there quite ‘silently’ with regards to her body and only…….singing. It was overwhelming ‘good’ and especially authentic, staying close to herself and it was the song ‘Rise up’ so very suitable to what she described as her situation.

(First link is the record of the song that I speak about and second link the original song with text).

I was sitting and watching and tears rolling over my face and noticing – through that lady and the song – the strength of the decision to ‘rise up’. Here I noticed how a rising up of one (this lady in this case), can be an example for another (me in this case) to do the same, to rise up in our own unique way. It would actually be a waste to not do this, to hold back, because then what we resonate is a ‘holding back’ and so another will pick this up as well and this is not an example that one potentially would like to resonate as what is best for all.

This example describes why I watch a program like the voice of Holland as I enjoy and find it valuable to see (a part of) one’s potential, one-self coming through, in this case within the expression of singing.

I hold this song, the title and the physical experience within me the days after and I noticed a change within me. Where I before was moving through the days within a drowning feeling, I now was able to carefully see a glimpse  ‘beyond it’. It does not ‘end’ with this drowning or sinking, there is more beyond. It was not so that I wanted to ‘give it all up’ before. I did had / have created enough basic foundation for myself in the past 7 years to already ‘know’ that there is more and at the same time, I did come in such a nice living environment in many ways that this is as a ‘soft bed’ for me, catching me while going through the mourning. However the sinking feeling was with me for weeks, every day again, without me knowing where or how it would decrease and still it is with me in a way. But it changed. It is like walking through and awakening from a nightmare; from a dark night and dark nights on end.

I noticed that ‘not living the best of me’ has many aspects involved of why I am not (yet) doing this, however a main aspect that I see is that it is somehow based on revenge. Revenge of the ego. We often and mostly focus on all the deeply saddening reasons, circomstances, influences and what more, however in every situation (if and when certain basics – food, roof, physical care and support – are covered) there comes a time where we are able to stand up and move towards the best version of ourself and if not, it is based on blame, revenge, resentment, no matter how much ‘fear’ is involved. And this is what I noticed within myself: not moving myself forwards, not ‘rising up’ is revenge in itself.

Note: how and where and why we developped it like this, is individual and personal for every one and it takes a process to move ourself through all the painfull, perhaps horryfic and abusive memories, situations, upbringings, circomstances etc etc. so to not baggetalize all the inner and outer horrors in the world, as it is an ‘accumulated nightmare’ in a way as how we have accepted and allowed ourself and this world to be and become.

What I found as well in this mourning process is a start, a decision to start with living words. I am already longer looking at this however I could not get a grip on it of where and how to start that did make sense to me – meaning not from a starting-point of ‘knowledge and information’ as this is ‘not making sense to me’ because it doesnot really integrate and keeps on in that way. I noticed that it first needed to become ‘empty’ in a way within me with actually the only possibility left to recreate and fulfill myself through the start of….living words.

What really supports me in this is to combine it with physical, tangable actions or examples, like how I write here, this can be a song or a training or a drawing. This gives more body and makes it easier for me to ‘embody’ it at the same time while redefining and even finding the words within and while the physical action or example takes place. A whole process ahead, to open up and explore with many options possible to combine it with and bring it into expression, within and as myself and my life.

When we find it in us, let’s Rise up. For the ‘you’ as ourself as Life as a whole. A thousand times. Until we Stand.

To be continued – thanks for reading.

20181114_120912

PS directly after finalizing this blog my laptop crashed. For more context to process visit:

Desteni.org

Desteniiprocess.com/courses

Eqafe.com


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

Advertenties

Dag 52 – Het missen van de ervaring van Eenheid

Ik zie in mezelf een missen van of heimwee hebben naar momenten waarin ik eenheid heb ervaren; eenheid met/in iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb melancholie te ervaren bij het luisteren naar een song, waarin de muziek herinneringen naar boven brengt die ik dus heb opgeslagen/vastgehouden van momenten waarin ik eenheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb een en gelijk als Zelf als Leven te zijn en dus een ervaring van eenheid nodig heb om dit te evenaren, waardoor ik me blij en verdrietig voel als ik naar deze muziek luister, blij door de muziek die een ervaring van eenheid omhoog haalt en verdrietig door het geloof in het missen van een herinnering waarin ik eenheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een herinnering kan missen, in plaats van in te zien dat ik mezelf mis als Adem, en dat ik niet aanwezig ben in de adem en was in de Adem in de specifieke herinnering en in het moment dat ik de muziek luister, waardoor ik eenheid ervaar met iets buiten mezelf, om dit vervolgens te missen als dit moment of iets buiten mezelf verdwenen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet een en gelijk als zelf te zijn als ik de muziek luister door het geloof in eenheid dus geloof als participatie in de mind, met iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke aanraking van een man te missen als een mogelijkheid tot het ervaren van eenheid, in plaats van een en gelijk te zijn in/als/met mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in alleen zijn afgescheiden van mezelf te ervaren door de angst dat ik altijd alleen zal zijn als zonder partner, waardoor ik niet Hier ben in het moment in de Adem waarin ik als zelf Al(l)Een ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf als Leven in ieder moment door participatie in angst als de mind voor/door een toekomstprojectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat een en gelijk als zelf als Leven is en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ervaring van eenheid met iets buiten mezelf gelijk is als een en gelijk als zelf als leven, in plaats van in te zien dat de ervaring van eenheid een eenheid is met iets in/als de mind als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenheid te ervaren in samenzijn met een man, in plaats van een en gelijk als zelf als Leven als adem te zijn, en hierin als Zelf als leven te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man nodig heb om eenheid te ervaren, in plaats van in te zien dat de eenheid die ik ervaar met een man een eenheid is van heel dicht bij elkaar zijn van de polariteiten mannelijk en vrouwelijk waardoor een ervaring van eenheid ontstaat, in plaats van een en gelijk als Zelf als Adem aanwezig te zijn in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenheid in/als bewustzijn na te streven, wat maakt dat ik leef in zelfinteresse in het nastreven van een ervaring van eenheid als gelukzaligheid in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenheid te ervaren als ik naar de vogeltjes in de tuin kijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het vooruitzicht van het missen van de vogeltjes in/en de tuin, waarin ik verdriet ervaar bij het geloof in het missen van de ervaring van eenheid, in plaats van een en gelijk te zijn als Zelf als Adem als Leven, onafhankelijk van waar ik ben en onafhankelijk van vogels en groen om me heen, onafhankelijk van Leven buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik leven buiten mezelf nodig heb om eenheid te ervaren in/als mezelf als Leven, in plaats van in te zien dat ik geen eenheid kan ervaren als ik een en gelijk ben als zelf; ik kan alleen eenheid ervaren als ik participeer in de mind als bewustzijn, waarin ik iets buiten mezelf als leven nodig heb om de ervaring van eenheid te bereiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets buiten mezelf als leven te gebruiken om mezelf als mind te voeden in het ervaren van eenheid als gelukzaligheid, waarin ik het leven buiten mezelf als mind als het ware opeet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb leven als substantie op te eten ten behoeve van het overleven in/als/van de mind als levensenergie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik verdwijn als ik geen leven buiten mezelf ervaar, in plaats van in te zien dat ik verdwijn in het leven buiten mezelf in/als de mind, dus in een afscheiding van mezelf als leven, als ik eenheid ervaar met iets buiten mezelf, om dit leven buiten mezelf vervolgens te missen en te geloven dat ik in/als Zelf geen eenheid als Leven kan ervaren door Een en Gelijk als Adem als Leven als Zelf te zijn in ieder moment.

Wat is het dat ik mis? Een aanwezigheid van Leven zonder oordeel, dus Leven zonder participatie in/als de mind welke afscheiding geeft van Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een aanwezigheid van Leven zonder oordeel te missen, in plaats van Zelf Aanwezig te zijn als Leven zonder oordeel, iets wat mogelijk is in ieder moment in iedere Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet als een en gelijk als leven te zien omdat ik dat niemand als voorbeeld heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jarenlang verontwaardigd te zijn door het missen van de eenheidservaring als gelukzaligheid in/als de mind, zonder in te zien dat ik verontwaardigd ben door het missen van een illusie, dus ik ont-waard-ig mezelf doordat ik geloof dat ik als zelf als leven niet genoeg waard ben, en dus zoek ik iets buiten mezelf om mezelf meer waard te maken als een ervaring van gelukzaligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in/als de mind, het zijn in de adem als niet voldoende te zien waardoor ik niet een en gelijk ben als de adem, doordat ik bezig ben met een vergelijking in/als de mind van het zijn in de adem met een energetische eenheidservaring – wat niet een en gelijk is als zelf als leven maar een bliss-gelukzaligheid in/als het bewustzijn; verblindend, zalig makend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenheid als zalig makend te zien, waardoor ik mezelf een en gelijk als adem als leven Hier aanwezig volledig mis, zoekende naar het zaligmakende gevoel in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door te streven naar deze ervaring van gelukzaligheid; verdriet als polariteit en verdriet om het geloof iets te missen als deze gelukzaligheid, waardoor ik inderdaad iets/iemand mis, namelijk mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het missen van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het verdriet moet volgen om de eenheid te vinden, in plaats van in te zien dat ik het verdriet stop om een en gelijk als zelf als Leven te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat eenheid iets is wat ik moet vinden, net als de Heilige Graal waar iedereen zo naarstig naar op zoek is, in plaats van in te zien dat Leven in een en gelijkheid als Leven in het fysiek alles is wat er is.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet dan stop ik, ik adem. Ik stop het verdriet, en zie waardoor ik verdriet ervaar. Hier pas ik zelfvergevingen op toe. Het verdriet blijft bestaan als ik me ervan afscheid, dus me wederom afscheid van het verdriet om iets te missen waarvan ik me heb afgescheiden. Echter de mind zal me ervan weg willen houden zodat ik in/als het verdriet blijf bestaan in afscheiding van mezelf als Leven. Ik stop mijn natuurlijke neiging om weg te blijven van het verdriet of erin te gaan zwelgen. Ik adem; ik ben hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik mezelf verraad/in de steek laat als ik niet participeer in de emotie van verdriet, in plaats van in te zien dat ik verdriet heb doordat ik ooit mezelf heb verlaten/verraden door het geloof in het missen van en het zoeken naar een ervaring van eenheid, waardoor ik mezelf als Leven volledig mis dus in de steek heb gelaten/verraden heb.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van eenheid, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik aanwezig ben in een ervaring van gelukzaligheid in/als de mind, welke altijd een polariteit als verdriet zal creeren, dan wel voor mezelf, dan wel voor een ander. Ik stop deelname in de ervaring van eenheid; ik adem; ik ben Hier. Ik sta mezelf niet toe deel te nemen in een gelukzalige toestand in/als de mind. Ik pas zelfvergevingen toe op herinneringen van gelukzaligheid in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van ervaringen van gelukzaligheid en verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan een ervaring van eenheid als gelukzaligheid in/als de mind, ook al creeer ik hiermee verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn aan ervaringen van afwisselend gelukzaligheid en verdriet.

Ik verbind mezelf met mezelf door participatie in zowel verdriet als gelukzaligheid in/als de mind te stoppen.

http://www.eqafe.com/free

http://www.desteniiprocess.com