Dag 490 – 1. Het realiseren en leven van mijn uiterste potentieel

The Desteni of Living – De Bestemming van Leven

1. Realising and living my utmost potential

1. Het realiseren en leven van mijn uiterste potentieel.

*

Ik bemerk steeds meer dat en hoe ik met het niet leven van mijn uiterste potentieel, het leven naar mijn beste kunnen, frictie veroorzaak in mezelf. Waarin ik mezelf er juist van weerhoud om mijn uiterste potentieel te leven aangezien ik in de geest bezig ben met deze herinnering van frictie. Deze ‘fricties’ dien ik mezelf te vergeven, zo neem ik verantwoordelijkheid voor deze momenten in en als mezelf en hierin maak ik ‘de weg vrij’ voor verandering, aangezien ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als een herinnering. Ik haal als het ware de energetische aanhechtingen (gevoelens en emoties) van de herinneringen af door de frictie te vergeven – en deze frictie heb ik in eerste instantie zelf veroorzaakt in polariteit, dus in een oordeel, in en als een gedachte welke emoties (negatieve energetische ervaringen) of gevoelens (positieve energetische ervaringen) voortbrengt als energetische aanhechtingen.

_

Zonder de toepassing van zelfvergeving in en als het verantwoordelijkheid nemen voor mezelf in oordeel/interpretatie/gedachte van een fysieke situatie/gebeurtenis kan ik dus niet mijn uiterste potentieel realiseren en leven want dan bevind ik me in herinnering in polariteit, in en als de geest wat frictie veroorzaakt.

_

Dus het realiseren en leven van mijn uiterste potentieel begint bij het verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben in en als de geest door middel van de toepassing van zelfvergeving. Als ik mezelf hierin de lading (polariteit in gedachten gevoelens en emoties – energetische reacties) heb vergeven kan ik een nieuw ‘script’ maken voor mezelf in woorden die vrij zijn van lading en die het leven in geheel in overweging nemen, als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek, inclusief mezelf in en als leven, in en als het fysiek (en dus niet in en als de geest in energetische ervaringen!).

_

Als ik eenmaal een script van zelfcorrectie heb geschreven kan ik deze gaan leven in de fysieke realiteit en pas als ik werkelijk leef wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek, leef ik in en als mijn uiterste potentieel, naar beste kunnen in en als mezelf als leven in overweging van al het leven.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel frictie, conflict in en als mezelf te creëren in en als de geest in en als het leven van wat niet het beste is voor al het leven in en als het fysiek, waarin ik besta in angst als oordeel in en als een gedachte ter controle van de fysieke realiteit, zowel binnenin als buiten mij die ik niet begrijp in dat moment en dus, heb ik een gedachte nodig, een controlemechanisme om hetgeen ik niet begrijp te controleren.

_

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spanning in mijn lichaam te creëren/manifesteren in en als deze momenten van oordeel in en als gedachten ter controle op een moment in mezelf en/of buiten mezelf waar ik van schrik en dit moment op te slaan als energetische reactie in mijn lichaam in het spierweefsel in en als spanning en iedere keer dat ik schrik in een ‘onvoorzien’ moment van onbegrip (welke feitelijk een niet-vergeven is dus oordeel als gedachte), opnieuw deze spanning te manifesteren in mijn fysiek en tevens zelf te reageren op deze spanning in mijn fysiek die geactiveerd wordt in een onvoorzien moment in en als deze ‘beladen’ herinnering van angst/oordeel/gedachte en zo de spanning te accumuleren in en als mijn fysiek.

_

Ik  vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deze momenten van oordeel als gedachten te onderdrukken en de spanning in mijn lichaam te voelen toenemen waarin ik de gedachten in eerste instantie gemist heb en ook het activatiepunt doordat ik ‘druk’ ben in en als de geest, met name als ik veel werk te doen heb in een situatie waarin verschillende mensen me dingen vragen en ik hierin niet aanwezig ben in en als de adem.

*

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik veel te doen heb in een situatie waarin ik veel werk te doen heb waarin verschillende mensen me dingen vragen, dan stop ik, ik adem.

_

Ik realiseer me dat ik niet in en als de adem aanwezig ben maar in en als de geest in een poging om alles en iedereen ‘aandacht’ te geven in plaats van de aandacht te vestigen op mezelf in en als de adem.

_

Ik realiseer me dat ik gedachten als oordelen heb als ik onvoldoende aandacht aan iets of iemand geef wat ik eigenlijk wel zou willen maar wat ik niet doe doordat ik in een gedachte aanwezig ben van wat ik nog allemaal moet doen.

_

Ik realiseer me dat ik de spanning in mijn fysiek opbouw bovenop deze gedachte wat ik nog allemaal moet doen waarop ik de oordelen en energetische reacties in mezelf opstapel en zo de spanning vergroot, welke ik onderdruk aangezien ik ‘druk’ ben waarin ik dit opstapelen ervaar alsof ‘het gebeurt’ in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit zelf doe/toesta in en als mezelf.

_

Ik stel mezelf ten doel te ademen 1-2-3 in, te stoppen en uit te ademen en dit een paar keer te doen en even alleen met mezelf bezig en aanwezig te zijn in en als de adem.

_

Ik stel mezelf ten doel een lijstje te maken van wat ik moet en wil doen die dag.

_

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen om te luisteren en antwoorden, te communiceren en hierin mijn aandacht te vestigen op mijn eigen ademhaling.

_

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in de gesprekken die ik voer en niet mee te gaan in allerlei afleidingen die worden benoemd in een gesprek maar het gesprek steeds op één lijn te brengen met waar we mee bezig zijn en/of waar een antwoord nodig is.

_

Ik stel mezelf ten doel om op een dag even de tijd te nemen met een ander voor een zogenaamd ‘persoonlijk’ gesprek met een kopje koffie erbij en hierna weer door te gaan met de werkzaamheden.

_

Ik stel mezelf ten doel het plan van de dag duidelijk te communiceren zodat iedereen duidelijkheid heeft hierover en een richtlijn om mee te werken.

_

Ik stel mezelf ten doel achteraf te bekijken in mezelf waar ik effectief ben geweest en waar verbetering/focus nodig is, te zien wat het activatiepunt en oordeel als gedachte was waarop ik spanning opbouw en mezelf hierin te vergeven en corrigeren zodat ik een script heb voor de volgende keer om mezelf te verbeteren naar beste kunnen en zo mezelf op te bouwen in effectiviteit als wat het beste is voor het leven in en als het fysiek (in plaats van frictie op te bouwen in polariteit in en als de geest) en zo dag voor dag, mijn uiterste potentieel te realiseren en leven, in en als mijn beste kunnen.

_

Ik stel mezelf ten doel aan het einde van de dag tijd te nemen om mezelf in en als mijn fysiek te ontspannen door toepassing van de ademhaling, fysieke oefeningen, een douche, met de diertjes zijn, een stukje serie kijken, wat schrijven etc – wat ik nodig heb in het moment.

image reality check—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 445 – Gemanifesteerde controlemechanismen – zelfvergevingen

plugged mind matti freeman

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf bestaande in en als zelfoordeel en hierin dus feitelijk mezelf, in en als zelfoordeel, te veroordelen in en als angst en zo het zelfoordeel in stand te houden, welke ik ervaar als een constante spanning en een adem inhouden in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in en als zelfoordeel van iets nalaten in overweging van leven, welke in zichzelf al komt door participatie in oordeel als gedachten als interpretatie in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf ervaar in een adem inhouden, dan stop ik en adem een paar keer diep in en uit.

Ik realiseer me dat ik een oordeel ‘verwacht’ van en als mezelf en onderzoek in mezelf waardoor ik dit verwacht; of ik iets heb nagelaten waarvoor ik me nu ‘schrap zet’ in en als fysieke spanning of dat het alleen een automatische verwachting inhoudt als hoe ik gewend ben te overleven.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen te stoppen, in te zien en zelf te vergeven zodra ik ze zichtbaar heb en hierin de verwachting van zelfoordeel te verminderen en steeds verder te stoppen naarmate ik mezelf meer en meer vertrouw in het ondersteunen van mezelf in zelfvergeving in plaats van het onderuit halen van mezelf in zelfoordeel.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien of ik iets heb nagelaten in overweging te nemen als leven en als ik dit tegenkom, dit in zelfvergeving te zetten en een zelfcorrectie te maken waarin ik mezelf ondersteun en in staat stel mezelf te corrigeren, veranderen in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te corrigeren, veranderen in en als het fysiek zodra ik een punt dat ik niet in overweging heb genomen als wat het beste is voor al het leven, duidelijk en vergeven heb in en als mezelf en me vervolgens inzet in overweging van al het leven, inclusief mezelf als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als zelfvergeving welke leidt tot een direct zien in hoe ik besta in en als de geest in interpretatie van het fysieke leven, in plaats van mezelf onderuit te halen in en als zelfoordeel en zo mezelf in en als de geest in stand als blind te houden voor de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst te creeren voor mezelf, bestaande in en als de geest, in en als angst in en als zelfoordeel op de angst als gedachten als oordeel als interpretatie in en als de geest als hoe ik mezelf geprogrammeerd heb te bestaan.

Ik realiseer me dat als ik mezelf geprogrammeerd heb tot een bestaan in angst in gedachten in en als interpretatie in en als de geest van het fysieke leven, ik dit zelf kan stoppen door de programmering te stoppen door de structuren in en als de geest als gedachten als interpretatie van het fysieke leven, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren zodat en waarin ik mezelf in staat stel tot fysieke verandering in en als een leven als wat het beste is voor al het leven welke mogelijk is/wordt als en wanneer ik niet langer geleid wordt door de structuren als gedachten als controle als angst in en als de de geest welke ik denk te moeten volgen.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf ervaar in angst, te stoppen, te ademen en een moment stil te zijn. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarvoor ik bang ben in en als mezelf, wat ik oordeel. Ik stel mezelf ten doel de oordelen die opkomen ten aanzien van een ander, te gebruiken als leidraad voor wat ik nog niet ingezien en vergeven heb in en als mezelf wat geprojecteerd op een ander zichtbaar wordt, door de oordelen terug te halen naar zelf en te onderzoeken en herleiden naar een gedachte als angst voor en als een oordeel in en als mezelf, waarin ik mezelf ondersteun in en als zelfvergeving en zelfcorrectie van wat ik zie als ongelijkheid in en als mezelf – ongelijkheid als afscheiding in en als een geloof in een gedachte als oordeel als angst als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van gedachten als oordelen als angsten als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest ter controle van de fysieke werkelijkheid en in en als het geloof hierin, deze gedachten als oordelen als angsten als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest ter controle van de fysieke werkelijkheid, werkelijk te maken door de illusies in en als de geest te ‘leven’ in en als het fysiek, en zo de controle als angst als gedachten als oordeel als persoonlijke interpretatie zelf te manifesteren en vervolgens angst als oordeel hiervoor, in en als mezelf te creeren

en dus

vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlemechanismen als angst als gedachten als oordeel als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest te manifesteren en hierin te geloven en in voort te leven en zo het geloof in stand te houden, te bevestigen en vergroten in en als de fysieke werkelijkheid en vervolgens zelf bang te worden van mijn eigen gemanifesteerde geloof waarin ik mezelf op deze manier vastzet in mijn eigen gemanifesteerde controlemechanismen in en als de geest, bestaande in en als een geloof in illusies in en als de geest.

blaadjes artwork pagina

(Artwork by Matti Freeman)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik bemerk in mezelf dat ik mijn adem inhoud in angst voor een inzicht waarin ik zal zien dat ik iets heb nagelaten in de zorg voor Casper het konijn in dit geval. In het algemeen is het een angst voor dat ik iets fout heb gedaan, waarin ik ‘fout’ definieer als het aanwezig zijn in de geest en hierin leven over het hoofd zien en dus een bewegen in eigenbelang. En hierin houd ik mijn adem in; niet werkelijk geheel en fysiek natuurlijk want dan zou ik hier niet meer fysiek aanwezig zijn. Maar er is een soort constante spanning aanwezig die ik ervaar ‘op de achtergrond’. Dat is op zichzelf een interessant gegeven, dat ik spanning die aanwezig is in en als mijn fysiek als mijn adem inhouden, ervaar alsof het ver weg en op de achtergrond afspeelt. Waar ben ik dan, als de fysieke spanning en het adem inhouden zich in mijn beleving, afspeelt op de ‘achtergrond’? Niet in mijn fysiek aanwezig want dan zou ik het direct zien en fysiek ervaren als mezelf. Dus, als ik niet in het fysiek aanwezig ben, ben ik in de geest aanwezig, in het achterhoofd waar de vele geestactiviteiten plaatsvinden en in de fysiek gemanifesteerde/geintegreerde geest bewustzijn systemen. Wat hetgeen is dat ik als ‘fout’ bestempel, terwijl het feitelijk ‘verkeerd’ als ‘gekeerd’ is als hoe we hebben toegestaan geprogrammeerd te zijn/worden en onszelf geprogrammeerd hebben in en als de omgekeerde wereld in en als de illusies van de geest, bestaande als ‘wat is het beste voor mij alleen in en als de geest’ dus in eigenbelang in plaats van het geheel als Leven – inclusief mezelf als leven – in overweging te nemen. Ik ervaar angst – dus wederom een gedachte als oordeel voor mijn eigen oordeel hierop welke nieuwe lagen van (zelf)oordeel creeert/gecreeerd heeft en zo dus de oorspronkelijke ‘oordelen als gedachten als persoonlijke  interpretaties van de fysieke werkelijkheid’ verbergen en onderdrukken. Tip Toeing around myself. En zo ben ik nog steeds druk met mezelf en houd ik het eigenbelang in en als de geest in stand.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen volgen en ik ga de komende dagen zien in mezelf of er eventueel een gerelateerde herinnering omhoog komt.

Fear of Fear Itself – Fears and Phobias

Full fear of fear itself fears and phobias

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 319 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 314 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie en druk/spanning in bepaalde delen in de dikke darm

Ondanks meerde keren concept opslaan is de gehele blog verdwenen. De gelopen zelfvergevingen laat ik achterwege, ze zijn gewandeld. Ik schrijf direct opnieuw de zelfcorrecties (die ik ook al geschreven had en die ook verdwenen zijn).

*

Als ik mezelf in angst zie verkeren door de pijn in mijn schouder(s) dat ik niet meer kan schrijven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier vaker doorheen gewandeld ben en ook recent weer, en dat de pijn wat verplaatst en uiteindelijk verdwijnt als ik rustig door beweeg, niet overbelastend maar ook niet stoppend met fysiek bewegen en schrijven.

Ik realiseer me dat dit hetgeen is ik kan doen in de gehele fysieke situatie van druk, spanning, pijn, uitputting en stagnatie.

Ik realiseer me dat de geest in en als controle, verschijnselen van zwakte, pijn, spanning, druk, uitputting en stagnatie vertoont, fysiek gemanifesteerd in en als de fysiek gemanifesteerde bewustzijnssystemen, aangezien dit het sabotage-mechanisme is wat ik gemanifesteerd heb.

Als ik mezelf zie verkeren in pijn, druk, spanning, stagnatie en ongemak in de darm, dan stop, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier nog niet precies weet hoe me te bewegen en nog in angst verkeer in en als het ongemak. Ik realiseer me dat ik in deze angst de druk verhoog, in stand houd.

Ik realiseer me dat het een consequentie is en dus een geaccumuleerde fysieke toestand, en dus dien ik vooraf te zien in welke momenten ik mezelf had kunnen stoppen.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan reacties als emoties en gevoelens in mezelf, opgeslagen in de dikke darm, waarin en waardoor ik mezelf ervan weerhoud in de adem te gaan.

Ik stel mezelf ten doel het mezelf fysiek zo comfortabel mogelijk te maken en hierin te beginnen met zelfvergeving op de angsten die ik ervaar in het moment van ongemak.  Eventueel ga ik iets anders doen, indien mogelijk iets in ontspanning om de focus er even af te halen, waarbij ik later weer voort kan bewegen en verder kan met het zelfonderzoek.

Ik stel mezelf ten doel vooraf te zien in mezelf of ik een moment en triggerpunt zie waar ik mezelf had kunnen stoppen en veranderen wat ik niet gedaan heb, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de geest te vertragen zodat ik beter in mijn reacties kan zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is in en als reactie in mezelf waaraan ik vast wil houden en waarom.

Ik stel mezelf ten doel rustig voort te bewegen, mezelf in mijn fysiek niet te overbelasten en tevens niet te stoppen met bewegen in het fysiek (waaronder het schrijven valt).

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in wie ik ben geworden in en als de fysieke gedragsdimensie, in en als uitputting, in en als stagnatie en pijn en druk en gemanifesteerde controle in en als de geest, en waar dit lukt, te omarmen en zelf te vergeven waarom dit nog niet lukt, waarom ik mezelf hierin afwijs.

2011 Embracing Self by Bernard Poolman

Een bevrijdend perspectief op controle en egoïsme

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat het blog gewoon weg is, alsof het niets is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het blog weg is, want het zat goed in elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de blogs die ik schrijf en geschreven heb en mezelf te bevestigen door bevestiging van en als mijn blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gaat gebeuren aangezien sinds gisteren de lay-out van het dashboard van de blog is veranderd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gebeurt aangezien ik niet begrijp wat er is misgegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het moment dat ik fysiek zag door een melding dat er iets niet klopte, dat ik moest stoppen, toch te zijn doorgegaan, aangezien volgens de logica van de geest, het blog er nog gewoon moest zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bewegen en handelen volgens de logica van de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren aangezien ik al niet zoveel tijd en energie heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik te weinig tijd en energie heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik de ervaring van en als het karakter ‘Het is me teveel’ vergroot, in stand houd en zelfs opnieuw creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tijd en energie nodig heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik me afhankelijk maak en dus ben van de limieten in en als de geest, bestaande in en als tijd en energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen in en als tijd en energie in en als de geest, waarin ik mezelf opjaag, uitput, ongemak bezorg, stagneer, spanning creeer, de druk verhoog en me druk maak, in en als en ervaring van angst ‘dat ik het niet haal, dat ik niet op tijd ben’.

*

Ik sta mezelf niet toe in een emotie van iets belachelijk vinden te gaan, en heb dit ook niet gedaan, en heb in plaats hiervan de blog direct herschreven en te zien wat er gebeurt in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, wederom, de blog tussendoor keer op keer op te slaan als concept opslaan voordat ik iets toevoeg via een andere pagina en/of op een andere pagina kijk.

Ik stel mezelf ten doel te vertragen in beweging, en hetgeen ik fysiek zie als ‘stop, onderzoek’, ook daadwerkelijk te onderzoeken, ook al klopt het niet met de logica van de geest en ook al begrijp ik niet wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vertrouwen op de logica en begrip van de geest.

Als ik mezelf zie verkeren in een ervaring van geen tijd en energie hebben om iets te doen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag in de geest in een ervaring van tijd en energie, zodat ik meer tijd over houd om te participeren in ‘ontspanning’, welke ook een energie is.

Ik realiseer me dat ik beweeg in en als spanning in en als de geest, en dus ontspanning nodig heb als het werk gedaan is.

Ik realiseer me dat ik het werk niet ‘leuk’ vind en liever participeer in een niets doen in de geest, waarin ik besta in en als zelfinteresse.

Ik realiseer me dat als ik eenmaal druk, pijn en ongemak ervaar in de darm in mijn fysiek, ik het niet meer voor elkaar krijg om in de adem te zijn, aangezien ik in ieder moment reageer op mezelf in de ervaring van fysiek ongemak, in oordeel van hoe ik besta in dat moment welke fysiek is gemanifesteerd. Een fysieke consequentie die ik nu moet doorlopen.

Ik realiseer me dat ik me in een cirkel beweeg in en als de geest, fysiek gemanifesteerd, in en als de balans van oordeel.

Ik vertraag mezelf, breng mezelf hier in de adem – eventueel maak ik een lijstje met wat gedaan moet worden en focus op wat ik fysiek aan het doen ben/wat er fysiek gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf keer op keer terug te halen in het fysiek, in de adem, te vertragen, en door te gaan met waar ik fysiek mee bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel de angst als origine van de stress in en als mezelf te onderzoeken en hierin mezelf te ondersteunen.

Stress: The History, Origin and Nature

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 278 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht-Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dit blog is een vervolg van de uitwerking van:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Invriezen

Fysieke Gedragsdimensie:

verkramping als niet meer kunnen bewegen, bevriezen en dus op 1 plek blijven zitten

weg willen lopen uit het gezichtsveld en/of aandachtsveld van diegene op de bank

spanning nek-schouderspieren

wegkijken/diegene niet aan willen kijken

boos gezicht opzetten

verkramping darmspieren/niet of lastig kunnen poepen

expressie volledig inhouden

stoppen met communiceren

fysieke uitputting van de spanning binnenin mijn fysiek

kriebeling en/of spanning/pijn in het stuitje, niet in het stuitje willen zijn maar weg willen, weg bewegen

Invriezen van levensmiddelen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verkrampen als niet meer kunnen bewegen waardoor ik dus op 1 plek blijf zitten ten gevolge van de Gedachte ‘Ik wil hier niet zo zijn’, waarin ik mezelf verkramp in wat ik zie en interpreteer buiten mij, welke backchat als interne gesprekken activeert, welke emoties (en gevoelens) als reactie activeert, welke ik vervolgens onderdruk in mijn fysiek en dus opsla in mijn weefsel, welke hierdoor gaat verkrampen, waardoor ik me niet meer kan bewegen en ik dus op 1 plek blijf zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik mezelf verkramp waardoor ik niet meer kan bewegen en op 1 plek blijf zitten, als reactie op/als interpretatie op wat ik zie buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overweldigd te zijn door alle reacties in mij op wat ik zie buiten mij en interpreteer naar gelang ik het vertaal gerelateerd aan een herinnering in mij, en in deze overweldiging niet meer te weten waar te beginnen in deze totaal-ervaring van verkramping en verlamming, en hierdoor alleen nog maar alleen wil zijn en de ander niet meer om mij heen kan verdragen, wat niet werkelijk de ander is, maar wat mijzelf als de ander=de mind is in/als reactie op wat ik buiten mij zie en interpreteer, wat ik niet meer kan verdragen.

En dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te willen lopen uit het gezichtsveld en/of aandachtsveld van diegene op de bank.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn gedrag als reactie op de aanwezigheid van een ander die al dan niet in gerichte aandacht op de bank zit, waarin mijn keel wordt dichtgeknepen van de onmacht die ik ervaar in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn keel dicht te knijpen in een ervaring van onmacht in mezelf ten gevolge van reacties op de aanwezigheid van een ander, al dan niet in aandacht, op de bank.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd de ander hierin de hand boven het hoofd te hebben gehouden door net te doen alsof er niets aan de hand is, waarin ik mezelf als de ander=de mind de hand boven het hoofd heb gehouden aangezien ik hierin ook mijn eigen gedrag kan laten voortbestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysieke gedrag hierin niet te willen en durven stoppen, waarin ik een verlamming als angst ervaar, in plaats van in te zien dat ik al in/als deze angst voortbeweeg of eigenlijk niet meer beweeg, maar verlamd en verkrampd in/als angst in/als de geest in/als frequentie in/als een gemanifesteerde persoonlijkheid, totaal fysiek afwezig, op 1 plek blijf zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spanning in nek en schoudergebied op te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te kijken/diegene niet aan te willen kijken, aangezien ik niet wil laten zien hoeveel pijn als ongemak ik in mezelf ervaar ten gevolge van mijn reactie op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een boos gezicht op te zetten als afweer als verweer tegen de eventuele aandacht van de ander, welke ik niet meer kan verdragen aangezien ik mijn reacties op wat ik als aandacht interpreteer van de ander, niet langer kan verdragen, en dus zet ik een boos gezicht op, om de ander(=de mind) op afstand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als de ander=de mind op afstand te houden, waardoor ik in afscheiding blijf bestaan in/als mijn reacties op de ander=de mind, en dus in afscheiding van mezelf als de ander=de mind, dus in afscheiding van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkramping in de darmspieren te manifesteren en hierdoor lastig te kunnen poepen, ten gevolge van mijn reacties op de aanwezigheid van de ander, zonder in te zien dat ik reageer in/als reactie op de ander=de mind, dus op mijn eigen mind/geest als een Gedachte en backchat als interne gesprekken, welke reacties als emoties en gevoelens in mezelf oproepen, welke onderdrukt in het fysiek verkramping geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie volledig in te houden in een ervaring van verkramping en verlamming in mezelf, waarin ik mezelf alleen nog in/als reactie ervaar, welke ik niet wil laten zien als zijnde waarin ik me niet wil laten kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te willen laten kennen in/als reactie in mezelf op de aanwezigheid van de ander=de mind, en dus mezelf niet te willen laten kennen als de mind/de geest, aangezien zodra ik mezelf laat kennen in/als de geest, ik als de geest ten einde raad ben want het einde van mijn bestaan in/als de geest in ontkenning, is dan in zicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van ten einde raad zijn serieus te nemen als iets waar ik rekening mee dien te houden en dus welke ik in mij laat bestaan, waarvan ik later de rekening betaal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rekeningen te creeren en dus te moeten betalen door ontkenning van wie ik ben geworden in de geest door hieraan vast te willen blijven houden in een ervaring van doodsangst, en deze ervaring van doodsangst vervolgens te gebruiken als excuus om hieraan vast te houden, want ‘niemand wil toch doodgaan, dat is toch logisch’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te vergoelijken en hierin te laten bestaan in mezelf, en dus in de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met communiceren aangezien ik geen woord meer uit kan brengen met dichte keel in een ervaring van onmacht tegenover de gevangenis in/als reactie die ik gecreeerd heb in mijn eigen geest als reactie op de aanwezigheid van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke uitputting te ervaren ten gevolgen van de opgebouwde spanning binnenin mijn fysiek, welke spanning in/als de geest is in/als reactie op de aanwezigheid van de ander=de mind, en hierin in/als spanning nog energie probeer vast te houden als een totaal gespannen boog.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke uitputting vervolgens als excuus te gebruiken om niet meer te kunnen bewegen en tevens als excuus om opnieuw te reageren op mijn eigen fysiek gemanifesteerde excuus.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn stuitje aanwezig te willen zijn en al helemaal niet als er een ander bij is, in een angst voor de ervaring van mijn reacties op de ander=de mind, en dus te besluiten weg te blijven, niet ziende dat ik daarmee juist mezelf gevangen houd in onmacht in reactie in de geest op de ander=de mind, zijnde gefuseerd in de geest met/als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te fuseren met de ander=de mind, en dus constant zo boos te worden als ik reageer op de aanwezigheid van een ander in/als de ander=de mind in fusie, en dus mijn boosheid projecteer op het enige wat ik nog zie buiten mij als trigger-punt, welke de andere persoon is die mij triggert in een volledig gefuseerd reactie patroon., waarin ik me wanhopig gevangen ervaar.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel reactie in mezelf te ervaren dat ik niet weet waar te beginnen met het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken.

Gevangen in de Reflectie van de Geest

Als ik mezelf voel verkrampen als niet meer durven te bewegen, bevriezen en dus op 1 plek blijf zitten, dan stop ik, ik adem. Ik adem in zover mogelijk naar mijn stuitje toe, houd de adem even vast, adem uit, en laat los. Ik sta op en loop wat heen en weer en indien nodig, loop ik naar een andere ruimte om in/tot mezelf te komen.

Ik realiseer me dat ik mezelf heb vastgezet ten gevolge van een gedachte gekoppeld aan een herinnering. Ik zie of ik de gedachte direct zie opkomen of dat deze naar de achtergrond is verdwenen en ik al te ver in reactie zit.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten die vooraf gaan aan de ervaring van verkrampen, bevriezen als niet meer durven bewegen, te onderzoeken in mezelf en te zien hoe ik hierin, binnenin mezelf consequenties creeer van backchat naar emoties naar fysiek gedrag naar algemene consequenties.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de ruimte te geven om te bewegen als wat nodig is om niet te bevriezen in de geest ten gevolge van mijn reacties op de aanwezigheid van de ander=de mind geprojecteerd op een andere fysiek aanwezige – al dan niet werkelijk fysiek aanwezig – in dezelfde ruimte.

Als ik mezelf weg zie willen lopen uit het gezichtsveld van een andere aanwezige in de ruimte, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat maakt dat ik weg wil lopen, welke reactie me aanzet tot weg willen lopen/willen verdwijnen uit het gezichtsveld van de ander.

Ik realiseer me dat ik weg wil lopen uit het gezichtsveld van de ander=de mind, dus uit het gezichtsveld van mijn eigen mind/geest welke ik projecteer op de andere aanwezige in de ruimte. Ik zie of ik in staat ben de reactie in mezelf geheel door me heen te laten gaan zodat ik er gelijk aan kan staan. Indien ik dit niet toelaat in mezelf, en/of schrijf de reactie op papier en pas zelfvergevingen toe. Indien ik dit niet toelaat in mezelf op het moment, vlag ik desbetreffend moment en zie later terug in zelf in dit moment en schrijf dit alsnog uit.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen reacties in zelf door me heen te laten gaan en zelf te vergeven en me niet langer af te scheiden van mijn eigen reacties, dus van de ander=de mind, geprojecteerd op de andere aanwezige.

Als ik spanning in nek-schouderspieren ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik al spanning heb opgebouwd en/of dat de spanning, opgeslagen als herinneringen en gefuseerd in mijn fysiek, getriggerd wordt door de aanwezigheid van de andere persoon als persoonlijkheid, opgebouwd in/als karakters.

Ik stel mezelf ten doel de persoonlijkheid in/als mijzelf, die bestaat in/als spanning in/als de geest in/als karakters, gefuseerd in het fysiek, te onderzoeken in mezelf en deze uit te schrijven en zelf te vergeven, waarbij ik begin bij hetgeen in het moment getriggerd wordt.

Als ik mezelf weg zie kijken en/of diegene niet aan wil kijken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet wil laten kennen als hoe ik besta in dat moment in/als reactie op de aanwezigheid van de ander(=de mind). Ik realiseer me dat het niets met de andere fysiek aanwezige te maken heeft, en alles met mijzelf als de ander=de mind die ik niet onder ogen wil zien. Op deze manier geef ik mezelf de ruimte om in zelf te zien los van projecties op de ander fysiek aanwezige.

Ik stel mezelf ten doel onder ogen te zien wie ik ben in het moment dat ik liever weg wil kijken van de ander=de mind.

Als ik mezelf een boos gezicht op zie zetten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me af wil weren/de ander fysiek aanwezige op afstand wil houden, terwijl ik in feite mezelf in/als reactie op mezelf in aanwezigheid van de andere fysiek aanwezige, op afstand wil houden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat en hoe ik gezichtsuitdrukkingen van mezelf denk op te moeten houden en hierin mezelf onderdruk in expressie.

Als ik mezelf ervaar in verkramping in mijn darmen en/of moeilijk kan poepen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de verdedigingsmechanismen in/als karakters al aan gegaan zijn en dat ik dit a fysiek gemanifesteerd heb. Ik zie of ik in het moment ruimte kan scheppen in zelf door even weg te lopen en tot mezelf te komen, en/of uit te schrijven wat ik ervaar in zelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf ruimte te geven in het algemeen in het doorlopen van de fysieke verkramping, door alleen als ik er echt klaar voor ben als dat ik het echt wil, een situatie in te stappen die het delen van een fysieke ruimte voor een bepaalde periode, tot gevolg heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot het langer delen van een fysieke ruimte dan wat comfortabel is voor mezelf.

Als ik mezelf mijn expressie volledig zie inhouden, dan stop ik, ik adem. ik adem in het moment en voel in mezelf wat ik ervaar, en laat deze ervaring, welke opgebouwd is in/als reacties die ik gemist heb in zelf, door me heen gaan.

Ik realiseer me ik reacties als ervaringen gemist heb in zelf en onderdrukt heb in zelf, waarin ik mijn zelfexpressie onderdruk, want die ervaringen zitten voor de zelfexpressie, en dus zodra ik me ga/wil expressen, komen eerst die ervaringen omhoog en express ik mezelf dus in/als de geest in/als ervaring in/als emotie en/of gevoel.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen die ik onderdruk in mezelf, te onderzoeken en terug te brengen tot de bron in/als gedachte en herinnering, zodat ik deze gedachte in/als herinnering uit kan schrijven en mezelf hierin vrij kan maken van de ervaring die ik eraan gekoppeld heb, en welke ik dus ervaar zodra de gedachte als herinnering getriggerd wordt.

Als ik mezelf zie stoppen met communiceren, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf onderdruk met een reden en niet meer wil communiceren doordat ik met iets in mezelf druk ben en dus druk leg op mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in zelf waar ik druk mee ben in/als mezelf met de ander=de mind, welke ik projecteer op de andere fysiek aanwezige. Mijn projectie op de andere fysiek aanwezige laat me slechts zien wat ik in mezelf in/als de ander=de mind niet wil zien.

Als ik fysieke uitputting ervaar ten gevolge van de opgebouwde spanning in mezelf, dan stop ik, ik  adem.

Ik realiseer me dat ik al veel spanning heb opgebouwd, en dat ik het zicht kwijt ben.

Ik stel mezelf ten doel me terug te trekken in/als mezelf en in zelf te onderzoeken wat ik allemaal als spanning in/als zelf als reactie op/in/als de ander=de mind , heb opgebouwd. Ik schrijf, ik vergeef mezelf en schrijf zelfcorrigerende uitspraken, zodat ik een volgend event een handleiding heb voor mezelf in aanwezigheid van een ander fysiek menselijk wezen, al dan niet fysiek aanwezig.

Als ik kriebeling in mijn stuitje ervaar en/of niet aanezig wil zijn in mijn stuitje, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me kwetsbaar ervaar als ik in mijn stuitje aanwezig ben en dus fysiek aanwezig ben.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken in mezelf waarin ik me kwetsbaar ervaar en waar ik bang voor ben in deze ervaring.

“Bevroren Zeepbel”

Stop de creatie van Illusie, start onderzoek in Zelf

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties/2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Zelfcorrecties op de emoties en gevoelens in Dag 188:

Als ik mezelf blij of verdrietig zie worden van gedachten dat er een man is of van gedachten dat er geen man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik geloof als waarde gehecht heb in de aanwezigheid van een man, waarin ik deze aanwezigheid groter gemaakt heb dan mijzelf alleen. ik realiseer me dat ik altijd alleen ben, als er een man is en als er geen man is, en dat ik met een blij of verdrietig gevoel gekoppeld aan de aanwezigheid of afwezigheid van de man, mezelf in het al(l)een zijn verminder door waarde als geloof te hechten aan mijn gevoelens en emoties die opkomen.

Tevens creeer ik in dit geloof in gevoelens en emoties de onrust als afleiding in mezelf, als er een man is of juist als er geen man is, waardoor ik niet in zelfverantwoordelijkheid leef en/of minder tijd heb mijn taken uit te voeren omdat ik aanwezig ben in bewustzijn in emoties en gevoelens, welke ik vervolgens als excuus gebruik om me te laten afleiden van het nemen van volledige zelfverantwoordelijkheid en het uitvoeren van mijn taken hierin.

Ik sta mezelf niet toe mezelf af te leiden met emoties en gevoelens die opkomen als er een man is of als er geen man is. in plaats hiervan onderzoek ik in welke momenten deze emoties en gevoelens als afleiding opkomen, wat het is waarvan ik mezelf wil afleiden.

Ik adem in de onrust als afleiding in emoties en gevoelens van blijheid en verdriet als polariteit als er een man is. Ik breng mezelf hier in het fysiek door iets fysiek op te pakken, en als de onrust te groot is schrijf ik mijn emoties en gevoelens op papier zodat ik kan zien wat er speelt, welke relaties als geloof als waarde ik niet gestopt en onderzocht heb in mezelf en waarom ik dit nog niet gedaan heb. Ik onderzoek wat deze relaties me geven als wat ik dus blijkbaar mis in afscheiding van mezelf in het dagelijks leven alleen.

Zelfcorrecties op de backchat in Dag 188:

Ik realiseer me dat ik backchat als angst en verlangen gecreeerd heb in ervaringen in het verleden, door de situaties met een man/als er een man is, niet voldoende of zelfs helemaal niet van tevoren te onderzoeken. Hierin creeer ik spanning als onzekerheid, welke enorm veel energie genereert van ups naar downs, gerelateerd aan hoop en teleurstelling als reactie op de aanwezigheid of afwezigheid van de man.

Ik stel mezelf ten doel, als er een man is, de situatie van tevoren volledig te onderzoeken op realistische haalbaarheid van een eventuele relatie als agreement door te communiceren met de man en te onderzoeken in zelf wat er opkomt, wat ik wil, wat de man wil, wat er mogelijk is, waarin ik me voorbereid op een mogelijk alleen-samen wandelen en de punten in te zien die dit in de weg staan, in mezelf, in de ander of in de interactie. Op deze manier komt er rust en plezier in het onderzoek in plaats van gevoelens en emoties als blijheid en verdriet in onrust.

Ik stel mezelf ten doel geduld met mezelf te hebben in het doorwandelen van de backchat en de emoties en gevoelens die opkomen als er een man is, waarin ik me realiseer dat deze opkomen in/als de mind/het bewustzijn, welke ik gebruik als ondersteuning om te stoppen te participeren in de opkomende backchat, gevoelens en emoties en de relaties die hierin zichtbaar worden los te maken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren. Ik realiseer me dat ik deze in jaren en jaren heb opgebouwd, en dat het tijd inneemt om mezelf hiervan/hierin te bevrijden.

Als ik mezelf, als er een man is, zie participeren in  de gedachte als reactie dat ik afstandelijk ben, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat er aan vooraf is gegaan, welke situatie en/of woorden dit gedrag/deze gedachte in mij getriggerd heeft. Ik zie of ik mezelf in deze situatie in het vervolg anders richting kan geven waardoor ik me niet als reactie terugtrek en afstand creeer, tot mezelf en hierin tot de ander/de man. Ik realiseer me dat ik in een timeloop zit als ik afstand creeer, dat ik ergens afstand genomen heb van mezelf door niet zelfeerlijk te zijn in het moment, waardoor ik afstand als alleen zijn nodig heb om weer tot mezelf te komen en me hierin afstandelijk ga gedragen. Ik vergeef en corrigeer mezelf en zie in de praktijk of ik in het specifieke voorbeeld wat ik doorlopen heb, mezelf voldoende vergeven en gecorrigeerd heb of dat ik iets heb laten liggen wat ik opnieuw moet inzien.

Ik realiseer me tevens dat ik dit patroon over langere tijd/mijn hele leven gecreeerd heb door afstand te nemen van mezelf door zelfonoprecht te zijn in specifieke momenten, en hiervan de consequenties loop in/als mezelf en dit zelfs fysiek gemanifesteerd heb als verdediging/excuus om mezelf terug te trekken in plaats van op te staan in zelfoprechtheid. Dit zal naar voren komen in communicatie met een man, als er een man is, waarin ik de punten die opkomen kan gebruiken om mezelf Hier in het moment te vergeven en corrigeren. Wederom, dit neemt tijd in en hierin heb ik geduld met mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, als er een man is, gedurende de communicatie in de adem aanwezig te zijn zodat ik zie als en hoe ik reageer, waarin ik mezelf direct kan corrigeren in zelfoprechtheid in plaats van een consequentie te creeren in participatie in energie, welke zich voortzet voor langere tijd in een timeloop van het niet aanwezig zijn in en corrigeren van mezelf in het moment.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten dat ik nu toch wel seks moet hebben, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik reageer vanuit een oud patroon van iemand willen binden met seks, uit angst dat de man of ikzelf anders wegloop of uit angst voor werkelijk intieme communicatie met woorden in/als mezelf, welke ik neig te vervangen door fysiek samenzijn. Ik zie in mezelf wat er werkelijk speelt en wat ik werkelijk wil. Ik onderzoek waarom dit verlangen en/of geloof opkomt en ik onderzoek of het hiervoor tijd is door in te zien of ik alles doorlopen heb in het onderzoeken van de situatie met de man.

Ik onderzoek de seksualiteit in mezelf door toepassing van fysieke masturbatie waarin ik mezelf fysiek hier breng en de lading als spanning als spannend als opwinding afhaal van seksualiteit in het algemeen die ik hieraan gekoppeld heb. Hierin bereid ik me voor op een eventueel fysiek samen zijn met een man – als er een man is, als het hiervoor tijd is en als de situatie hiervoor volledig geschikt is/blijkt uit beider bevindingen – door fysiek intiem met/als mezelf te zijn en/of worden.

Ik stel mezelf ten doel rustig en met plezier mijn reacties, welke opkomen als er een man is en als er geen man is, door te wandelen, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, alleen of in communicatie met de man.

Ik stel mezelf ten doel richting te geven in communicatie met de man, als er een man is, door tijdstippen af te spreken voor communicatie, waarin ik en de man echt hier zijn, en in een soort van structuur hierin de communicatie te vertragen en hierin mezelf in/als bewustzijn te vertragen, waarin ik mijn eigen reacties als backchat, gevoelens en emoties en hieraan voorafgaande gedachten, in kan zien en inzie, zelf vergeef en zelf corrigeer, in plaats van te verdwijnen in een overweldigende rush van gevoelens en emoties waarin ik constant haast ervaar.

Time loop

Wordt vervolgd

———————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life