Dag 386 – De adem als ondersteuning

Gedurende een klein jaar was Gian mijn buddy in de Dip-pro cursus, en het onderwerp adem kwam vaak aan bod.

Onderstaande woorden heeft hij me een tijd terug gegeven:

Learn to focus on your breathing, you must trust the breathing and not the feelings/emotions, you must let the breathing take you over.

You have to let yourself know, it is okay to trust the breathing and that it will be okay to let go of the experiences and let the breathing take over as you breathing.

Leer om op je adem te focussen, je moet de adem vertrouwen en niet de gevoelens/emoties, je moet je laten overnemen door de adem.

Je moet jezelf laten weten dat het okay is om de adem te vertrouwen en dat het okay zal zijn om de ervaringen te laten gaan en de adem je over te laten nemen als jij die ademt.

*

Gisteren was ik in gesprek met mijn dikke darm, en die liet me weten dat deze te weinig ondersteuning had. Ik ging zoeken in mezelf hoe; het ligt niet aan de voeding. Dus hoe? Met de adem, kwam in me op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mijn dikke darm als mijzelf te ondersteuning in en met de adem, in en als mezelf die ademt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de adem als mijzelf die ademt, te vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties en gevoelens boven de adem te plaatsen en verkiezen en hierin mijzelf in en als de adem, als ik die ademt, teniet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ik die ademt teniet te doen, en hierin mijn fysieke organen teniet te doen, tekort te doen, geen bewegingsruimte te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke organen en specifiek mijn dikke darm, bewegingsruimte te geven in en als aanwezigheid als mezelf die ademt, maar in plaats hiervan weg te gaan, de geest in, in en als de energetische beklemming, benauwdheid van de ervaring van emoties en gevoelens welke ik fysiek manifesteer als controle als fysieke beklemming, benauwdheid op de spieren van de dikke darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties en gevoelens te vertrouwen in plaats van mezelf te vertrouwen als ik die ademt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf benauwd te maken door mijn  vertrouwen weg te geven aan de energetische ervaring van gevoelens en emoties in en als de geest, en hierin mijzelf als mijn dikke darm te beklemmen, klem te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek klem te zetten in en als vertrouwen op de energetische ervaring van gevoelens en emoties in en als de geest.

Als ik mezelf zie neigen tot of simpelweg zie verdwijnen in een energetische ervaring als gevoelens en/of emoties in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de emoties en gevoelens mij over willen nemen, en dat dit ‘normaal’ voelt aangezien dit is wat ik jarenlang, levenslang gedaan heb/heb toegestaan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in emoties en gevoelens te stoppen met ondersteuning van de adem, waarin ik de adem de mogelijkheid en ruimte geef om mij te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de ademhaling te vertrouwen als mezelf, mezelf te vertrouwen in en als aanwezigheid in en als de adem.

Ik verbind mezelf tot een samenwerking met de adem als ik die ademt, in en als startpunt van acceptatie en vertrouwen.

Desteni Artists

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 384 – Hoe voel ik me vandaag?

Ik zie vandaag dat er de hele tijd emoties latent aanwezig zijn, maar dat ze een soort toestand blijven waarin ik verkeer. Ik beslis om mezelf eens te gaan vragen hoe ik me voel, zodat ik er beter mee kan werken. Hierin bedenk ik me dat dit iets is wat in mijn opvoeding nooit gebeurd is, er werd door niemand over gevoelens en emoties gepraat en nooit naar gevraagd. Nu in Desteni weet ik dat het ook niet draait om gevoelens en emoties als zijnde echt, maar het is wel praktisch van belang om ze te kunnen waarnemen, benoemen, duiden, zodat ik er zelfvergevingen op kan toepassen om mezelf uit deze breiige toestand te halen.

Hoe voel ik me vandaag?

Ik voel me lamgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lamgeslagen te voelen, alsof er een wolk om me heen hangt.

Waardoor voel ik me lamgeslagen?

De gedachte ‘het lukt me niet’ komt op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lamgeslagen te voelen door de gedachte ‘het lukt me niet’.

Wat lukt niet?

Om mijn fysiek op orde te krijgen; ik voel me verlamd door de fysieke manifestatie die ik niet meer opgelost krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het me niet lukt om mijn fysiek op orde te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verlamd te voelen door de fysieke manifestatie die ik niet opgelost krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de fysieke manifestatie niet opgelost krijg.

Welke fysieke manifestatie?

De traagheid en verkramping in mijn darmen, welke soberheid, lusteloosheid, geen zin hebben, ja depressie voortbrengen. Me fysiek niet in staat voelen tot bewegen, laat staan vrij bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik de fysieke manifestatie van traagheid en verkramping in mijn darmen niet opgelost krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb somberheid, lusteloosheid, geen zin hebben, depressie voort te brengen door een geloof niet in staat te zijn de fysieke manifestatie als traagheid en verkramping in mijn darmen, op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fysiek niet in staat te voelen tot bewegen.

Er zit angst aan gekoppeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de angst toe te laten en te koppelen aan depressie, lusteloosheid en geen zin hebben gekoppeld aan de fysieke manifestatie als vertraging en verkramping in de darmen welke weer depressie, lusteloosheid en geen zin hebben manifesteert, waardoor ik niet in staat ben om te zien in de depressie, lusteloosheid en geen zin hebben gekoppeld aan de manifestatie in het fysiek als vertraging en verkramping in de darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor en als ik me fysiek niet in staat voel te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ervaring van depressie, lusteloosheid en geen zin hebben gekoppeld aan de fysieke manifestatie als vertraging en verkramping in de darmen en voor het fysiek niet in staat voelen tot bewegen.

Depressie is een onderwerp die veel op de achtergrond aanwezig is geweest vanaf ongeveer mijn 16e jaar. In mijn horoscoop werd ook aangegeven dat er een indicatie is voor klinische depressie maar dat er een geboorte in volle maan tegenover stond waardoor ik me hieruit heb kunnen houden. Zo heb ik het ook ervaren. Ik heb niet zoveel met deze informatie gedaan, het was meer een bevestiging van wat ik ervaren heb van tijd tot tijd. En hierin ook altijd aanwezig dat de depressie niet werkelijk is. Het is meer een sombere toestand die komt en gaat. Hier doorheen zie ik, het is niet echt, maar ik kom er ook niet helemaal uit. Ik heb er behoorlijk wat angst aan gekoppeld, dat ik ‘in zou storten’ en het label depressie op me geduwd zou krijgen in het medische circuit terwijl het zo niet in elkaar zit. En tevens angst voor de ervaring van een werkelijke depressie van tot niets meer in staat zijn, welke ik eenmalig ervaren heb na een half pilletje extasy (zo’n 20 jaar terug) in periodes van maximaal een half uur, gelukkig niet langer. Dat was geen goed plan voor mij, en dat wist ik ook; echter andere plannen gingen niet door, dus ik besloot toch ‘mee te doen’.

‘In de horoscoop aanwezig’ betekent dus dat het onderliggende patroon aanwezig is, voorgeprogrammeerd is in mij. De video geeft hier duidelijkheid in, als het mezelf afhankelijk houden van iets of iemand buiten mezelf in plaats van te leven in zelfmeesterschap. En het mezelf verminderen dus saboteren, alles in mijn eigen waarneming. Vandaag kwam in me op hoe ik mezelf toesta mezelf in een toestand te houden. Welke komt door het niet benoemen en inzien van de toestand van emoties die op de achtergrond in mij aanwezig is, waardoor ik ze laat bestaan. Precies zoals ik van huis uit geleerd heb en welke mijn programmering als geestbewustzijnsysteem bevestigt, vestigt in het fysiek, en waarin ik mezelf afhankelijk houdt van de ander=de mind, mijn geest geprojecteerd op de ander buiten mij die mij niets vraagt, en dus beweeg ik niet.

Oeps.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te bewegen omdat de ander mij niets vraagt, en hierin rond te blijven zwemmen in een toestand van gevoelens en emoties binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb beweging afhankelijk te maken van een ander buiten mij in de vorm van een vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn expressie afhankelijk te maken van een ander buiten mij in de vorm van een vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle uit te oefenen op mijn omgeving in de vorm van depressie/somberheid als aandacht vragen in een poging een ander te bewegen mij iets te vragen, zodat ik mezelf kan bewegen en mezelf kan uitdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mee te doen met de groep die gepland hadden extasy te proberen, waar ik niet bij zou zijn want ik wilde niet echt, en toen mijn afspraak niet doorging, me te hebben aangesloten bij hun plannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb bij en als mezelf te blijven staan in de beslissing om niet bij de groep te zijn in het gebruik van extasy.

Ik houd het hierbij voor vandaag. Het doorheen schrijven van de ervaringstoestand geeft me inzicht in de cirkel in grote lijnen. Het onderzoek wordt vervolgd.

depressie

Nederlandstalige tekst en video – Depressie

Engelstalige (originele) video – Depression

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 220 – Name the Game

Gedachte: wat als ik straks niet naar het toilet kan.

Emotie: angst, opgeven, ervaring van doodgaan, paniek, schaamte

Gevoel: opluchting

Reacties:

Het gaat me toch niet lukken

Laat maar

Het heeft geen zin

Ik geef het op

Consequenties:

Blijven liggen in bed als ik alleen ben en juist opstaan uit bed als ik niet alleen ben

Alleen willen zijn de ochtend

Niet samen willen slapen

Fysieke consequenties:

Vermoeidheid, lethargie, verkramping darm, pijn darm, niet naar het toilet kunnen, niet in de adem kunnen zijn, willen slapen, kippenvel

Gevolg: niet weten wat ik moet doen

Zelfvergevingen/Zelfcorrecties:

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ dan stop ik, ik adem.

Emoties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van angst, opgeven, ervaring van doodgaan en paniek te ervaren als ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en wederom als ik werkelijk niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Als ik mezelf zie participeren in emoties van angst, opgeven, een ervaring van doodgaan en paniek, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, ik ervaar de specifieke emotie, ik zie waar het aan gerelateerd is, ik maak me gelijk aan de emotie door me niet te verzetten tegen de emotie, ik adem uit, ik laat de emotie gaan, totdat de emotie wegebt en verdwijnt/geabsorbeerd is en gelijkgesteld is aan de fysieke substantie.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van schaamte voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, dan stop ik, ik adem. Ik stop de emotie van schaamte waarin ik me realiseer dat schaamte geen enkele zin heeft behalve me weghouden van in zelf zien hoe ik deze constructie gemanifesteerd heb in participatie in een programma. ik adem in, ik zie waarvoor ik me schaam, wat hieraan verbonden is en waar ik bang voor ben; ik pas hier een zelfvergeving op toe, ik adem uit en laat de schaamte en eventueel verbonden angst gaan.

Gevoel:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opgelucht te zijn als ik wel naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn dag te laten bepalen door de ervaring van wel of geen opluchting als reactie op wel of niet naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie verlangen naar de ervaring van opluchting van wel naar het toilet kunnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hiermee vastzet in het verlangen naar een gevoel, en als dit niet komt, ik verdwijn in backchat en opgeven en een ervaring van  het is weer niet gelukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in een ervaring van ‘het is weer niet gelukt’ als ik geen opluchting ervaar ten gevolge van naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van opluchting als ik wel naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem.  Ik realiseer me dat ik hiermee een ervaring in polariteit creeer voor als ik niet naar het toilet kan.Ik adem in, ik zie waarom ik me opgelucht wil ervaren en wat dit met me doet, ik maak me gelijk aan deze ervaring, ik adem uit en laat de ervaring los.

Reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren in backchat met gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het toch geen zin heeft om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’, en mezelf hierin te laten, waardoor ik wegzak in dit laten in/als bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ welke ik gemanifesteerd heb en dus niet naar het toilet kan, waarin ik het opgeef, en mezelf opgeef in een geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’ en ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat deze gedachten de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan’ en een algemeen ‘het heeft toch geen zin’ creeert zolang ik geloof dat ik het niet kan en participeer in gedachten als dat ik het niet kan, wat inderdaad geen zin heeft. Ik stop, ik adem. Ik adem in, ik zie of er iets omhoog komt in relatie tot ‘het heeft toch geen zin’, ik adem uit en laat de gedachte gaan.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken’ heen te ademen in de ochtend en op te staan en mezelf hierin richting te geven. Ik ga zitten op de rand van mijn bed en zie in mezelf welke ervaring maakt dat ik het liefst mijn hoofd onder de dekens wil doen om nooit meer wakker te worden. Indien nodig schrijf ik op wat er in me speelt.

Consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in bed te blijven liggen als ik alleen ben en juist op te staan als ik niet alleen ben ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen zijn in de ochtend ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel alleen te zijn in de ochtend zolang ik me niet in staat voel samen te zijn in de ochtend en ik eerst alleen mezelf richting geef in het opstaan en stoppen van participatie in gedachten, totdat ik me iets rustiger voel en het aan durf om met een ander te zijn in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen over mijn spastisch gedoe in mezelf als reactie op een spastische darm welke zich het meest aandient in de ochtend, waarin ik elke ochtend een strijd ervaar in mezelf, van wel aandrang voelen, niet kunnen poepen, of misschien wel kunnen poepen, of misschien een beetje kunnen poepen, of misschien koffie nodig hebben om te kunnen poepen.

Ik stel mezelf ten doel mijn schaamte over hoe ik me spastisch gedraag als reactie op een spastische darm te stoppen. ik realiseer me dat het ten eerste een lastige constructie is, waarbij fysieke pijn een rol is gaan spelen welke al jaren aanwezig is, en waar ik dus niet zomaar gemakkelijk mee omga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gemakkelijk moet omgaan met en constructie welke mijn hele leven heeft bepaalt tot nu toe, waarin ik nog nooit werkelijk ben opgestaan, en me vervolgens te schamen als me dat niet gemakkelijk lukt, terwijl dit het probleem is waar de hele mensheid tegenaan loopt, waarvan het grootste deel het niet eens aan wil gaan. Ik realiseer me dat dit geen excuus is, maar dat het dus zeker geen zin heeft om me te schamen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het me niet lukt, dat ik opsta in een wereld die er vanuit gaat dat het niet lukt, en dat ik uiteindelijk moet toegeven, nee inderdaad, het lukt niet.

Als ik mezelf zie participeren in een angst dat het niet gaat lukken op te staan in een wereld en in mezelf die er vanuit gaan dat het toch niet lukt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik bang ben voor mezelf in/als oordeel, die opkomt als het me niet lukt en waarin ik er vanuit ga dat het niet lukt. In plaats van mezelf te ondersteunen in het opstaan, val ik mezelf aan met sabotage als bewijzen die ik telkens moet overwinnen om te bewijzen dat het wel kan en kan lukken. Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik de pijn in mijn fysiek opwerp als opgeslagen bewijzen dat het me toch niet lukt, waarin ik steeds toegeef in geloof in deze bewijzen en hierin opgeef door in gedachten en emoties te gaan. Omdat het fysiek het aangeeft maakt dit het moeilijker, aangezien het lijkt of dit is zoals het fysiek kan leven, in plaats van in te zien dat dit is wat zich gemanifesteerd heeft/ik gemanifesteerd en toegestaan heb in de fysieke mind, wat ik keer op keer niet in heb willen zien en hiermee verergerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijn aandacht te verdelen over mezelf die druk is met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’? en communicatie met een ander, waardoor ik liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen te willen slapen door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel pas samen te slapen als ik alleen in staat ben mezelf richting te geven in de ochtend en me stabiel genoeg ervaar om mezelf richting te geven in het stoppen van gedachten die opkomen als ik samen zou slapen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ gerelateerd aan samen slapen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik participeer in een toekomstprojectie welke de klachten in het moment verergeren door participatie in gedachten in de geest/het bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik ervaar de angst en zie waarom deze gedachte nu opkomt, zodat ik hier zelfvergeving op toe kan passen. Ik adem uit en laat de gedachte en eventuele angsten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren om te willen gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Als ik in mezelf de neiging zie om te gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt, dan stop ik, ik adem. Ten eerste realiseer ik me dat niemand mijn buik aanraakt in het moment van de voorstelling maar dat het maar een voorstelling is en dat ik dus direct kan stoppen met deelnemen aan deze voorstelling; ten tweede realiseer ik me dat als iemand wel mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan, ik kan vragen hiermee te stoppen of ik de hand kan verleggen naar een plek waar het wel prettig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te samen te willen slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet zou kunnen in de ochtend.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik wel samen wil en kan slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik altijd kan beslissen samen te slapen als ik hier klaar voor ben en mezelf richting kan geven in het stoppen van participatie in gedachten en in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen verdragen als ik niet naar het toilet kan en dus helemaal niet weet wat ik met een ander om me heen moet als ik niet naar het toilet kan.

Ik stel mezelf ten doel eerst mezelf te verdragen als ik niet naar het toilet kan voordat ik met een ander om me heen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaloers te zijn op mensen die gemakkelijk naar het toilet gaan, en als dit gebeurt als ik niet naar het toilet kan, kan ik mijn eigen jaloersheid niet verdragen als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik loop te struggelen in mezelf en me fysiek zo ongemakkelijk voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wederom op te geven als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet, in een geloof dat het me nooit gaat lukken ook gemakkelijk naar het toilet te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, waarin ik mezelf belet mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op mezelf dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan , waarin ik mezelf in deze boosheid nog meer verkramp en verhard en juist moeilijker naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo minderwaardig te voelen doordat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en een ander wel.

Ik stop met vergelijken van mezelf met een ander aangezien dit geen enkel doel dient behalve mezelf minderwaardig maken in/als bewustzijn, wat slechts een minderwaardig maken als onderdrukken is van mezelf door participatie in de geest/het bewustzijn, waarin ik wederom een ervaring creeer van ‘het heeft geen zin’, wat ook zo is, het heeft geen enkele zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik vrede kan hebben met mezelf die niet gemakkelijk naar het toilet kan, ik kan het gewoon niet accepteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en dat ik kan zien wat binnen mijn bereik ligt om zo goed mogelijk naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en lethargie te ervaren als ik niet naar het toilet kan en deze vermoeidheid en lethargie te creeren in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verkramping en pijn in de dikke darm te verergeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verergering van niet naar het toilet kunnen te creeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, door in gedachten door te brengen en het bewustzijn hierin te versterken, waarin ik mezelf meer vastzet in mijn bewustzijn in de dikke darm, waardoor ik langer blijf liggen in bed en weer in slaap val en hierin opnieuw mijn bewustzijn versterk door te lang te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen slapen om te ontkomen aan de afschuwelijke ervaring van niet naar het toilet kunnen welke ik versterk of zelfs recreeer? in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te recreeren als mezelf te vermaken, vervormen dus, in participatie in gedachten en specifiek in de gedachte als ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in participatie in gedachten en hierin een geloof te creeren dat ik het niet meer kan veranderen, deze vervorming, aangezien ik het al vorm gegeven heb in mijn  fysiek dus in de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderhevig te maken aan mijn eigen vervormde fysieke werkelijkheid en hierin een ervaring van minderwaardigheid te creeren, waarin ik mezelf ga vergelijken met mensen in deze fysieke werkelijkheid die deze ervaring niet creeren en hierin in mijn ogen beter lijken en het beter voor elkaar hebben dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in de adem kan zijn als ik niet naar het toilet kan, aangezien ik als ik in de adem ben, ieder moment de fysieke pijn ervaar, in plaats van in te zien dat ik niet in de adem kan zijn zolang ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en andere gerelateerde gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kippenvel te ervaren van de pijn en het ongemak die ik in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, dat ik weer opnieuw niet naar het toilet kan.

Ik realiseer me dat ik mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties kan stoppen gerelateerd aan het wel of niet naar het toilet kunnen.

Ik realiseer me dat de pijn zich aandient om in te zien en tevens als sabotage om niet in zelf te hoeven zien. In plaats van te schrikken van de pijn, stop ik, ik adem. Ik weet dat er niets ernstigs aan de hand is en dat ik mijn voeding en eventuele supplementen zo weet toe te passen dat ik het fysiek ondersteun in het uitzoeken van deze constructie. Ik realiseer me dat het aan mij is om hierin op te staan, ook al zie ik nog niet exact hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te proberen mijn fysiek op orde te krijgen zonder de participatie in gedachten, gerelateerd aan het fysiek, werkelijk te stoppen. Dus wat ik kan doen is mijn participatie in gedachten gerelateerd aan de fysieke toestand, stoppen. Ik realiseer me dat ik de oorzaak wil weten zodat ik die kan stoppen, en dus blijf zoeken naar de oorzaak, in plaats van te werken met wat hier is en wat zich aandient, en hierin te stoppen met participeren. Ik kan werken met de relaties die ik gelegd heb met het probleem welke wel zichtbaar zijn, waarin het probleem tevens wordt aangepakt zonder dat de oorzaak direct zichtbaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand en angst te ervaren om te werken met wat hier is als relaties die ik gelegd heb met de fysieke toestand als niet naar het toilet kunnen/angst om niet naar het toilet te kunnen, waarin ik me realiseer dat ik als geest bewustzijn systeem angst en weerstand omhoog gooi in de wetenschap niet te kunnen blijven bestaan in participatie in/als energie als ik werkelijk de relaties ga stoppen in/als mezelf.

Gevolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik me fysiek miserabel voel en pijn ervaar van het niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij elke stap die ik zet eraan herinnerd te worden dat ik niet naar het toilet kan door de pijn en het ongemak die het bewegen geeft met een volle en verkrampte darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet lekker en voldoende te kunnen eten ten gevolge van een volle en verkrampte darm.

Dus, Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen eten en bewegen als ik een verkrampte, volle darm heb, zonder ieder moment te worden herinnert aan de pijn en het ongemak in mijn fysiek, waarop ik in gedachten en emoties reageer, en ten gevolge hiervan niet te weten wat ik moet doen, behalve liggen maar dan val ik in slaap, waarin de geest drukker wordt.

Hierin zie ik dus het belang van het voorkomen van deze toestand, wat me tot nu toe niet effectief gelukt is.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen aan Sunette in het voorkomen van deze toestand en in het doorlopen van deze consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen en vastzetten door de consequenties die ik creeer en gecreeerd heb, en hierin zoveel paniek en ‘niet weten’ te ervaren dat ik er radeloos van word.

Ik stel mezelf ten doel de rede te stoppen in/als gedachten welke ik ervaar in radeloosheid, en in plaats hiervan hier aanwezig te zijn, ook al weet ik niet wat ik moet doen. Ik realiseer me dat ik me radeloos ervaar in een geloof dat ik er niets aan kan veranderen, dat ik het verpest heb. Ik stop, ik adem in de ervaring van radeloosheid, ik stel me gelijk aan de ervaring van radeloosheid, ik pas eventueel een zelfvergeving toe, ik adem uit en geef de energie terug aan mijn lichaam die ik verspil in participatie in de emotie van radeloosheid en in emoties algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke consequentie opnieuw te creeren, waarin ik zie dat het me niet duidelijk is hoe ik dit doe, dat ik het iets meer begin te zien maar waardoor ik het nog niet heb kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik opnieuw de fysieke consequentie heb gecreeerd.

Trading with Death

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 215 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-6 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 213 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-4 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 214 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-5 op ‘Motie van Wantrouwen’

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen, me kleiner te maken als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkramping in borst- en buikgebied te manifesteren als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afsluiting tussen binnen- en buitenwereld fysiek te manifesteren door in mijn dikke darm een verkramping als afsluiting te creeren waarin ik de darm als uitgang naar buiten afsluit waarin ik de uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld verstop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dikke darm als communicatie-orgaan tussen binnen- en buitenwereld te verstoppen ten behoeve van mezelf in angst dus in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te weten in kennis en informatie dat angst zelfinteresse is maar dit niet zo te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een uitdrukkingsloos gezicht en starende ogen in het niets te manifesteren als ik mezelf afsluit van de buitenwereld en hierin  mezelf onbereikbaar maak voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verloren, verdrietig en verlaten te voelen in deze afsluiting van de buitenwereld die ik zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik het ervaar als ‘het is niet gelukt’; dat wat ik wilde, me uitdrukken, is niet gelukt, waarin ik een falen, een opgeven en een terugtrekken ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het lukt me nooit’ om me uit te drukken zoals ik wil in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgegeven in een geloof dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mezelf te hebben opgesloten en er niet meer uit te willen, in een geloof dat als ik die beslissing eenmaal genomen heb, ik deze niet mag terugdraaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag terugkomen op een beslissing, wat er feitelijjk op neer komt dat ik geloof dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gezichtsverlies leidt als ik toch verander, als blijkt dat ik het bij het verkeerde eind had en het niet het beste is om mezelf op te sluiten in mezelf en de communicatie tussen binnen- en buitenwereld af te sluiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst weer toestemming nodig heb van die ander om deze opsluiting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet zomaar opeens de opsluiting/afsluiting in mezelf kan stoppen in aangezicht van die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel stilletjes te willen veranderen zodat niemand ziet dat ik verander en zodat niemand er iets van kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand ziet dat ik verander, uit angst dat die iemand zich daar dan weer mee gaat bemoeien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mezelf te zijn gaan verbergen en hierin de uitwisseling tussen  binnen- en buitenwereld af te sluiten/te verstoppen uit angst dat iemand zich met me gaat bemoeien en ik me hierin opnieuw vast laat zetten, terwijl ik al zo vast zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te laten zetten door een bemoeienis van een ander, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door de bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn als reactie op de woorden en/of tonatie van de ander.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een reactie als bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn met/op mezelf in aanwezigheid van een ander, dan stop ik, ik adem. Het eerste en enige wat ik doe is stoppen, ADEMEN. In de adem stop ik mijn reactie. Ik hoef niet te gaan zoeken naar waar het vandaan komt, hoe ik het gecreeerd heb, aangezien dit zoeken weer een bemoeienis is van mezelf in/als bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik pas zelfvergevingen toe, totdat de reactie is gestopt in mezelf. Als ik stop en adem word het gemakkelijker te zien hoe ik mezelf vastzet in mijn eigen bemoeienis. Ik hoef niet te zoeken hoe ik het gedaan heb, ik kan zien hoe ik het nu doe, aangezien ik nog steeds hetzelfde doe als altijd wat ik niet veranderd heb in mezelf. Zoeken is dus niet nodig, ik hoef alleen mezelf te observeren in het moment.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te observeren in het moment.

Ik geef mezelf de ruimte en toestemming te veranderen in beslissingen die ik ooit genomen heb zonder toestemming van een ander, en te onderzoeken en zelfvergeven wat het is waardoor ik vast wil blijven houden aan een gemaakte beslissing.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in gezond verstand in plaats van in het geloof in de ervaring van angst, welke voelt als veiligheid, maar wat een schijnveiligheid is welke veilig voelt doordat het bekend is zoals ik het altijd gedaan heb, en bekend voelt veilig. Ik realiseer me dat ik in deze ervaring van angst als veiligheid steeds ‘het verkeerde’ kies en doe in/als bewustzijn als angst als veiligheid, waarin ik ineen krimp en me kleiner maak dan mezelf in/als Leven in het fysiek, overgeleverd aan mezelf in/als Bewustzijn in schijnveiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen aan iets of iemand buiten mezelf in een ongeloof dat ik het zelf kan en dat ik als Zelf voldoende ben om mezelf richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onveiligheid, welke ik zo ervaar als ik het zelf doe, – onveilig als onbekend als niet vaak toegepast –  te bestempelen als niet juist, en hierin telkens opnieuw voor de angst als veiligheid te kiezen, waarin ik het juist onveilig maak voor mezelf door te blijven bestaan in/als angst in/als bewustzijn, gevangen in de geest dus vatbaar voor alle geesten om me heen.

Ik sta mezelf niet langer toe mezelf vast te klampen aan iets of iemand buiten mij in/als de geest/het bewustzijn, maar in plaats hiervan in mijzelf aanwezig te zijn en mezelf als Leven geboren te laten worden in mijn eigen fysiek door alles terug naar zelf te halen en zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik zelf vertrouw en zelfvertrouwen opbouw in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander eerder te vertrouwen in de eindverantwoordelijkheid dan mezelf, waarin ik de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid als laatste stap in/als/naar mezelf telkens buiten mezelf leg waarin ik afhankelijkheid als onveiligheid creeer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid naar mezelf terug te halen en te leven in/als mezelf door verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in ieder moment, en als ik dit verkeerd doe, hierin verantwoordelijkheid te nemen door mezelf te vergeven en corrigeren en te zien of ik het kan leven in/als het fysiek of dat ik meer inzicht, begrip, vergeving en correctie nodig heb in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de verkramping in mijn dikke darm exact vandaan komt en hoe dit op te lossen; of het een afsluiting tussen binnen- en buitenwereld betreft welke ik dan weer op wil lossen door de binnen en buitenwereld weer met elkaar te verbinden, waarin ik mezelf opnieuw afhankelijk maak van iets of iemand buiten mezelf, in plaats van dat ik het oplos door de communicatie binnenin mezelf met mezelf tot stand te brengen in/als zelfvergeving en mezelf aan mezelf terug te geven in samenwerking in/als/met mezelf als wie ik ben geworden, eventueel met ondersteuning als voorbeeld van iets of iemand in de buitenwereld.

Life-review-how-the-personalities-shape-the-physical

www.lite.desteniipocess.com

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 198 – Zelfvergevingen op relaties – 30 – als er een man is/zelfcorrecties-6

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties-2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Dag 195 – Zelfvergevingen op relaties – 27 – als er een man is/zelfcorrecties-5

Zelfcorrecties op de fysieke consequenties in Dag 190:

Ik stel mezelf ten doel de balans die ik gecreeerd heb in fysieke consequenties als darmkrampen, niet als grens te zien maar als aanwijzing dat ik mezelf stop en niet doorduw en hierin blijf hangen in de balans van angst, welke ik als balans heb gebruikt om mezelf in leven te houden in/als bewustzijn als soort van alarmbel.

Ik stel mezelf ten doel de fysieke consequenties als darmkrampen te gebruiken als signaal dat ik stop en me terugtrek uit angst en dat ik mezelf dus laat re(a)geren door mezelf als angst in/als de mind/het bewustzijn. Als ik mezelf zie reageren in/als angst, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf tot rust en breng ik mijn hartslag en de onrust in mijn buik tot rust. Ik zie in de situatie waarin ik me bevind wat er speelt, waar ik op reageer en waar ik voor terugdeins. Ik adem. Ik blijf staan in plaats van me terug te trekken. Als ik aan het communiceren ben, vertraag ik mezelf in de communicatie en zie wat er gebeurt in deze communicatie. Al zie ik niets, ik vertraag en breng mezelf hier in de adem. Ik stel mezelf ten doel te zien wat er gebeurt, en als ik zie wat er gebeurt kan ik richting geven aan mezelf in de situatie, waardoor de angst zal verminderen en/of weg zal gaan aangezien ikzelf de leiding neem door te beslissen hier in dit moment aanwezig te zijn.

Als ik mezelf in de strijd zie gaan in communicatie met de ander en/of met mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat er niets te winnen of verliezen valt behalve een goed gevoel in/als energie. Dus voor een goed gevoel als energie gooi ik mezelf in/als fysiek in de strijd, en verlies ik dus altijd. Ik stop, ik adem. Ik sta mezelf niet toe mezelf in/als fysiek in de strijd te gooien ter overleving van mezelf in/als energie als bewustzijn als illusie. In plaats hiervan zoek ik naar oplossingen in/als mezelf in de adem, in overeenstemming met zelf. Ik realiseer me dat ik met/als zelf moet leven, en dat de angst voortkomt uit het weggooien van dit leven door mezelf te compromitteren ter overleving van een ervaring in/als energie in overeenstemming met een ander in/als energie. Echter, dit is geen werkelijke overeenstemming als wat het beste is voor zelf als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven niet te weten hoe mezelf te stoppen in participatie in het rondjes draaien in gedachten. Ik realiseer me dat de gedachten voortkomen uit/bestaan als herinneringen in mezelf, die ik projecteer op situaties in het heden, waarin ik opnieuw hetzelfde reageer als in mijn herinnering, en dus voort blijf draaien in rondjes in gedachten, gelovende dat deze situatie hetzelfde is, in plaats van in te zien dat ik hetzelfde reageer in een andere situatie, dus ik verander niet en dus verandert de situatie niet.

Ik stel mezelf ten doel herinneringen die omhoog komen gerelateerd aan de situatie in het heden, in te zien en uit te schrijven. Doordat ik de herinnering uitschrijf en mezelf vergeef en corrigeer hierin, ben ik in staat om in de nieuwe situatie in het heden in/als mezelf te blijven staan en mezelf te stoppen in mijn reactief programma en hier aanwezig te zijn in het fysiek.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verongelijking dat ik zoveel rondjes draai in mijn hoofd, welke ik fysiek gemanifesteerd heb in mijn darmen, als reactie op de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een ander niet verantwoordelijk kan maken voor mijn reacties. Als ik de ander wel verantwoordelijk maak, wil ik iets van de ander wat ik zelf niet oppak of wat ik zelf geloof niet te hebben.

Ik stel mezelf ten doel in het moment van reactie te onderzoeken wat ik van de ander wil, wat het is dat ik zelf niet oppak en/of wat het is dat ik geloof zelf niet te hebben.

Ik realiseer me dat ik over het algemeen in een toekomstprojectie participeer die ik projecteer op de situatie in het heden, waarin ik een angst ervaar iets in de toekomst niet voor elkaar te krijgen. Ik stop met projecteren in de toekomst, ik haal mezelf hier in het fysiek, en zie wat op dit moment het punt is wat er speelt, zodat ik hier met dit punt in mezelf kan werken.

Ik stel mezelf ten doel het simpel te houden door te werken met wat hier is in het moment en de rest onvoorwaardelijk los te laten, aangezien ik niet alle punten in een keer op kan pakken, maar mezelf hiermee juist gevangen houd in rondjes in gedachten in/als bewustzijn welke ik ook nog eens fysiek manifesteer in mijn darmen, waarin ik mezelf opnieuw vastzet in de fysieke mind.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een toekomstprojectie waarin ik me zorgen maak over mezelf in de toekomst als niet in staat iets voor elkaar te krijgen, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek wat ik voor elkaar wil krijgen – is het zelfinteresse of is het zelfzorg? Ik breng mezelf hier in de adem, en zie wat het is dat ik in het moment op kan pakken, en pak dit op door te doen wat nodig is, bijvoorbeeld dit communiceren met de ander, het uitschrijven, een fysieke handeling toepassen, een zelfvergeving toepassen, een zelfcorrectie toepassen of iets anders wat de beweging als onrust in mezelf stopt.

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Vervolg op:

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Fysieke consequenties:

Verkramping spieren, onrustig gevoel in buik, verkramping darm, snellere hartslag, ogen wijder open

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spieren te verkrampen als er een man is, welke duidt op een alert bewustzijn en op opgeslagen patronen in het spierweefsel die geactiveerd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alert in/als bewustzijn de worden als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb patronen op te slaan door gedachten als gevoelens en emoties weg te stoppen in spierweefsel waarin het spierweefsel verkrampt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als fysiek in spierweefsel te vervormen/verkrampen door gedachten te onderdrukken waardoor ik ze opsla als gevoelens en emoties in het fysiek, welke vervolgens getriggerd worden als er een man is, wat zich uit in (het verergeren van) het verkrampen van het spierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verkrampen ter verdediging waarin ik de gevoelens en emoties niet hoef te voelen en de gedachten niet onder ogen hoef te zien die ik zelf produceer als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te vervormen ten behoeve van bescherming van mezelf in/als bewustzijn als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bewustzijn als angst te manifesteren in/als fysieke krampen, waardoor ik bezig ga met de fysieke krampen en deze als grens ervaar waardoor ik niet verder durf te zien, en hierin niet verder denk te kunnen/mogen wandelen aangezien mijn bewustzijn ‘aan gaat’ als alarm, als grens, en ik mezelf anders aanval, waarin ik een zelfopgelegde grens gebruik in/als bewustzijn om in/als bewustzijn als energie te blijven bestaan in plaats van de energie te stoppen/aarden in mezelf, mezelf onder ogen te zien als er een man is en mezelf te vergeven en corrigeren en het hierin mogelijk te maken met/als mezelf in samenwerking met een man te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te dreigen met energie-aanvallen op mezelf en deze te manifesteren in het fysiek als fysieke krampen, waardoor de dreiging werkelijkheid is geworden en waarin ik mezelf doe geloven dat het dan ook is wat echt is, in plaats van in te zien dat het een gemanifesteerd programma als angst is, wat zichzelf als angst in leven houdt door angst in/als zichzelf in te zetten/te gebruiken als afweermechanisme/bescherming ter bestaan in/als bewustzijn als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onrustig gevoel in de buik te creeren als er een man is, en hierin te geloven dat dat met liefde als verliefdheid  te maken heeft, in plaats van in te zien dat ver-liefd-heid ver van liefde in eenheid en gelijkheid is maar een energie-generatie in/als bewustzijn als angst, in angst om zichzelf in/als bewustzijn als energie te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn darm te verkrampen als er een man is, ten gevolge van deze toestand van angst-ver-van-liefde in eenheid en gelijkheid in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een snellere hartslag te ervaren/creeren als er een man is en hierin te geloven dat dit opwindend is, wat inderdaad zo is, ik wind mezelf op in/als bewustzijn, ik draai mezelf in in/als bewustzijn en geloof dat dit bij liefde hoort, in plaats van in te zien dat opwinding in/als bewustzijn gebeurt in zelfinteresse ter overleving van energie in/als bewustzijn, waarin ik niet meer in staat ben in/als de adem te leven en in eenheid en gelijkheid in/als mezelf met de man in gelijkheid te communiceren en samen te zijn ter ondersteuning van zelf en elkaar, maar juist mezelf steeds meer opwind/indraai en dus afsluit van werkelijke fysiek gelijke communicatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf, als er een man is, in opwinding met hogere hartslag af te scheiden van mezelf in/als het fysiek en hierin van de ander in/als fysiek, waarin ik in opwinding altijd zal proberen energie te genereren ter overleving van mezelf in/als bewustzijn als energie in/als opwinding, waarin ik een strijd om energie creeer in mezelf welke ik vervolgens altijd zal uitspelen tegenover de man om mijn ervaring van opwinding te bewaren, en hierin mezelf in strijd als afscheiding tegenover de man te plaatsen in plaats van naast elkaar in gelijkheid en ondersteuning van zelf en elkaar te wandelen en de ervaring van opwinding te stoppen en af te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ogen wijder te openen ten gevolgen van de verhoogde hartslag in het genereren van energie als er een man is, en hierin te geloven dat dit hoort bij liefde als ver-liefd-heid aangezien dit altijd omschreven wordt als aantrekkelijk, in plaats van in te zien dat alle fysieke symptomen van een ervaring van ver-liefd-heid gelijk zijn aan fysieke symptomen vaneen ervaring van angst maar welke in dit geval vervormd en gebruikt wordt ter aantrekking van de andere sekse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in een staat van angst aantrekkelijk zou zijn voor een man en hierin een gevoel te creeren alsof het aantrekking betreft, in plaats van in te zien dat ik in een staat van angst verkeer en energie genereer door dit uit het fysiek te onttrekken in een pijnlijk proces, zoals hierboven staat omschreven.

28clkpg-oog-hartje

Wordt vervolgd

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

(Voor Zelfvergevingen op relaties 1-12 zie onderstaande link – 13)

Dag 180 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – angst voor elk gesprek

Als ik samenleef met iemand sta ik in de ochtend direct op, welke gemotiveerd wordt door het feit dat ik graag even alleen ben in de ochtend. Als ik langer blijf liggen is dit moment voorbij en dus sta ik op. Als ik alleen leef is deze motivatie er niet, en hierin zie ik mezelf steeds schuiven met de tijd van opstaan. Af en snoezen, even liggen, en uiteindelijk sta ik later op dan ik wil en is de tijd die ik eigenlijk had willen gebruiken voor een aantal praktische dingen alweer voorbij.

Gedachte samen:

Ik wil graag alleen opstaan dus dan moet ik nu opstaan anders is de ander zo al wakker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik nu snel moet opstaan anders is de ander zo al wakker en staat die als eerste op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een gedachte als ik wakker word in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het opstaan van de ander te gebruiken als motivatie om zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen dat de ander als ik eerder opsta dan die ander, en me slechter te voelen dan die ander als ik niet eerder opsta dan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een strijd/wedstrijd te maken van het opstaan in de ochtend en hieraan een gevoel van eigenwaarde te koppelen.

Emotie samen:

Verontwaardiging dat die ander er is en ik niet kan doen wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verontwaardigd te voelen dat die ander er is en ik niet kan doen wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van niet langer kunnen slapen en te geloven dat ik me verontwaardigd voel door de aanwezigheid van de ander, in plaats van in te zien dat ik me verontwaardigd voel door mezelf die de ander de schuld geeft en hierin zelfverantwoording inruil voor zelfverontwaardiging, waarin ik mezelf ver-ont-waard-ig in plaats van mezelf te aarden en aard-ig voor mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te draaien in zoeken van redenen en excuses waarom ik me verontwaardigd voel, in plaats van de ervaring van het gevoel van verontwaardiging direct te stoppen zodra het opkomt, en mezelf in/als bewustzijn hierin te stoppen en mezelf richting te geven in de praktische bezigheden in de ochtend, onafhankelijk van wat de ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet bij de ander te willen zijn en daarom verontwaardiging te ervaren en hierin te geloven dat ik misdeeld ben door de hele tijd bij de ander te moeten zijn, in plaats van in te zien dat het niet uit maakt bij wie ik ben, dat deze ervaring gebaseerd is op een herinnering van een ervaring waarin ik geloof afhankelijk te zijn van die ander en hierin de ander de schuld ben gaan geven van mijn afhankelijkheid, in plaats van in te zien dat ik mezelf afhankelijk maak van de ander door mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven/te verschuiven naar de schuld geven aan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien in mijn ervaring van verontwaardiging en misdeeld voelen, aangezien ik daarin zal zien dat ikzelf de oorzaak ben van deze ervaringen/gevoelens, en dus een fout/failure, faal, door de ander hierin de schuld te geven, welke ik niet wil inzien, dan zou mijn hele bestaan, welke ik heb voortgezet vanuit deze ervaring, in wankel gebracht worden en simpelweg niet blijven bestaan, aangezien het niet reeel is, en wat niet reeel is verdwijnt zodra het gelijk wordt aan de de irreeliteit ervan, en dus niet langer bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van een geloof in/als de mind/het bewustzijn, waarin het geloof het probleem is en niet de aanwezigheid van een ander.

Angst:

Angst dat de ander eerder opstaat dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander eerder opstaat dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het eerder opstaan van de ander dan ik, en hierin dus al op te staan in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst, gekoppeld aan het eerder opstaan van de ander, welke altijd aanwezig is, of de ander nu wel of niet eerder opstaat, aangezien het mijn eigen angst is waar ik mee opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met angst op te staan welke ik koppel aan het opstaan van een ander om de zelfverantwoordelijkheid hierin te verschuiven/af te schuiven/weg te leggen.

Angst voor mijn eigen backchat als die ander toch ook al opstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen backchat als de ander toch eerder opstaat dan ik, waarin ik mezelf beschuldig van het feit niet op tijd genoeg te zijn opgestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb haast te ervaren in het opstaan zodat ik even alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb precies in te zien waarom ik graag even alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat een ander mij ziet in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet geprojecteerd te willen zien in de ochtend in mijn reacties op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties op de ander te onderdrukken zodat ik en de ander die niet zien, waardoor ik mezelf onderdruk en me niet fysiek uit kan drukken/niet kan drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse niet wil zien, welke tot uiting komt in mijn backchat, en hierdoor liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn bestaan en bewegen in zelfinteresse te vergeven, waardoor ik mezelf vastzet in wrok en de beweging in mezelf stop, zodat ik zo min mogelijk de wrok ervaar die ik in mezelf heb opgeslagen en vasthoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wrok in mezelf vast te houden zodat ik niet hoef te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koppig vast te houden aan een geloof in de wrok in mezelf als zijnde wie ik ben, zodat ik niet hoef te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo erg van mezelf te walgen (dus bang te zijn) dat ik geloof dat ik mezelf niet kan en niet mag vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het te erg is wat ik doe/gedaan heb in zelfinteresse, waardoor ik mezelf niet toesta te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf mijn totale zelfinteresse kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totaal geobsedeerd en hierin geabsorbeerd te zijn door mezelf in zelfinteresse in/als energie, waarin ik niemand en niets anders meer zie dan mezelf weerspiegeld in alles om me heen, niet eens realiserende dat ik het zelf ben die ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben/ben geworden in zelfinteresse en het liefst mijn hoofd onder de dekens wil stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren hoe het is om werkelijk voor een ander als mezelf te zorgen en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te weten hoe het voelt om werkelijk om een ander te geven als om mezelf, wat ik ook  niet kan weten, aangezien ik alleen weet hoe het voelt om om mezelf te geven in energie in zelfinteresse, en hierin is geen ruimte voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veel te geven en te delen heb in een relatie, in plaats van in te zien dat ik geef en deel om mezelf goed/God te voelen en hiervoor de ander dus als platform gebruik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te gebruiken/misbruiken als platform voor mijn zogenaamde delen in zelfinteresse, waarin ik zelf een hekel eraan heb als iemand dat bij mij doet, maar ik dit niet weet te benoemen aangezien iemand toch zichzelf deelt en dit ok schijnt te zijn in relaties.

Me myself and I

Variatie op een thema

Me, myself, myself and I
Just me, myself and I

Me, myself, myself and I
Just me, myself and I
Me, myself and I

Myself, myself
I, I, I, I, I

Jive Jones  in 1999.

Fysieke manifestatie:

Verkramping en verstopping in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek verkramping en verstopping in mijn darmen te creeren ten gevolge van het koppig vasthouden aan mijn geloof in mijn eigen wrok jegens mezelf in zelfinteresse, waarin het koppig vasthouden wederom zelfinteresse is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse te verstoppen in mijn darmen, waardoor mijn darmen verstopt raakt en verkrampt raakt om het verstoppen in stand te houden/de uitlating tegen te houden met heel mijn bewustzijn, ziende dat ik hierin ook mezelf als Levensexpressie tegenhoud maar gelovend niet in staat te zijn dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen om mijn darmen in beweging te zetten, in plaats van in te zien dat ik iets moet stoppen, namelijk mijn relaties met mijn bewustzijn/mind en mijn fysieke mind, waarin ik mezelf als bewustzijn in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb het gelijke met het gelijke te bestrijden en dus te stoppen om de verstopping te stoppen.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van schaamte die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.
Ik realiseer me dat ik hiermee een nieuwe laag creeer waarin ik het onmogelijk maak voor mezelf om te veranderen en mijn fysiek te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van overweldigd zijn die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van slachtoffer voelen die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb twijfel te ervaren rondom het stoppen van de wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, waarin ik niet weet hoe dit te stoppen/niet geloof dat ik dit kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, niet kan stoppen, welke ik keer op keer bevestig als ik spreek in zelfinteresse en hierin dus bevestig dat ik besta in zelfinteresse en dus de vergeving niet waard ben, in plaats van in te zien dat ik op deze manier het kringetje in stand houd en nergens start met stoppen van de zelfinteresse/geloof in de macht ervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de macht van de zelfinteresse aangezien ik deze altijd geleefd heb en dus machtig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik als zelfinteresse macht heb van mezelf, in plaats van in te zien dat ik als zelfinteresse macht heb gekregen door mijn eigen geloof hierin en het in dit geloof adem voor adem, dag in dag uit te voeden/machtig te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als adem te gebruiken voor het machtig maken van mijn (geloof in) zelfinteresse, totdat het zo machtig is dat het op/als zichzelf/mijzelf bestaat en ik geloof er niet meer tegenop te kunnen, aangezien ik niet weet wat of wie ik er tegenover moet zetten, aangezien ik alleen mezelf ken in zelfinteresse.

Ik stel mezelf ten doel adem voor adem, mezelf in (geloof in) zelfinteresse te stoppen, opnieuw te vergeven als ik in zelfinteresse verval, opnieuw te stoppen, en zo door, totdat het gedaan is.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding in mezelf te stoppen door hetgeen ik om me heen zie door mijn eigen ogen en waarop ik reageer, te zien als weerspiegeling van een persoonlijkheid in/als mezelf, en hierin zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als (reactie op) deze persoonlijkheid gecreeerd in zelfinteresse door zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen.

*

Ter ondersteuning in het stoppen van de zelfinteresse:

Creation’s Journey to life

Heaven’s Journey to life

Earth’s Journey to life

*

Volgende keer:

Gedachte alleen:

Ik wil nog niet opstaan.

Ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta.

Gevoel:

Ik lig zo lekker; dit moet goed zijn, nog even liggen, het voelt zo lekker.

Emotie:

Kwaadheid/verontwaardiging dat ik moet opstaan terwijl ik zo lekker lig.

Angst:

Dat ik niet naar het toilet kan en weer de hele dag met mijn eigen backchat moet doorbrengen.

Emotie algemeen:

Schaamte dat ik niet naar het toilet kan.

Schaamte dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen.

———————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life