Dag 557 – I put a spell on you

index

Ik hoorde mezelf spreken in woorden als ‘ik word buiten spel gezet’ en ‘er staat veel op het spel’; beiden in dezelfde context. Sylvie bracht naar voren om ook in het Engelse woord te zien:

spell

Ban, betovering, begoocheling

Ik had het woord ‘ban’ nog niet als ‘betovering’ bekeken dus dat geeft al direct een perspectief om mee te werken.

Ik had het over relatie gerelateerde onderwerpen waarbij ik me buiten spel gezet ervaar of dat er veel op het spel staat. Betovering. Bevind ik me dan toch weer in een betovering van de ervaring van liefde, zo heel subtiel op de achtergrond? Een soort van verbondenheid zou ik het eerder willen noemen, en daarin kun je natuurlijk buiten spell gezet worden.

Een reeks zelfvergevingen om mezelf een beetje hier te brengen en te ontdoen van emotionele hechtingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me geen raad te weten als ik buiten spel wordt gezet en diegene niet kan bereiken terwijl we op dat moment hebben afgesproken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, zodra ik met iemand samen ben, niet meer te weten hoe mezelf alleen te bewegen en staande houden zonder diegene in mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik opnieuw ‘buiten spel’ wordt gezet terwijl ik zoveel als mogelijk zo uitgebreid van tevoren had doorgenomen en besproken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het is afgelopen als ik geen antwoord krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in, als en met een ervaring van verbijstering ‘achterblijf’ als ik geen antwoord krijg en iemand niet te bereiken is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bijna verlamd in elkaar te zakken van deze ervaring van verbijstering die opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verbijstering te geloven en te denken dat dit echt mijn einde is, dat ik niet meer verder wil leven zonder die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn wil tot leven te verbinden aan een ander en zo verbondenheid te creëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst op bed te willen gaan liggen ineengedoken, maar ook daar niet goed raad te weten met de ervaringen binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren tegenover de ervaringen binnenin mij en ook niet te willen opstaan hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bij ieder geluid een overgeslagen hartslag te hebben in en als de hoop dat de ander hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me paranoia te gaan gedragen doordat een ander zich terugtrekt om eigen redenen waar ik geen invloed op heb of heb gehad, behalve dat in partnerschap zelf onder ogen wordt gezien en ik geen illusies wil laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb maar niet uit de illusie van de ervaringen van machteloosheid te komen doordat ik mijn ervaringen verbind met de acties van een ander en hierin mijzelf afhankelijk en machteloos maak ten aanzien van mijn ervaringen en dus, gerelateerd want verbonden aan een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verbinden met een ander buiten mij door ervaringen met diegene in en als de angst dat diegene wegloopt en als dit dan gebeurt, weet ik me geen raad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet zonder de ander buiten mij verder te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfwil te hebben verbonden aan hem en doordat hij hetzelfde wilde, zag ik dit niet aankomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat ik dit niet zag aankomen, al ervoer ik dit punt wel al lang onder de oppervlakte maar het leek alsof het werd opgepakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het punt liever onder de oppervlakte te houden en samen te zijn dan het punt zichtbaar te hebben en niet samen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat punten niet zichtbaar kunnen zijn zolang er twee mensen samen zijn en dus moet er steeds één weglopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het nodig is en/of dat het blijkbaar toch weer gebeurt dat er één iemand wegloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu niet te hebben verwacht dat er één iemand zou weglopen aangezien beiden graag willen en bereidheid tonen om de zaken op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de bereidheid en de wil te zien als voldoende om iets op door te zetten zonder de gehele geest in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er nu niets wordt opgepakt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat eerst zichtbaar moet worden wat er moet worden opgepakt en dat is nu gebeurt en dat ik nu feitelijk niet weet wat iemand oppakt, ik kan alleen zelf oppakken wat nodig is en mijn verantwoordelijkheid is, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergaan van de ervaring van angst voor verlies en hierin mezelf compleet te verliezen en/of reeds hebben verloren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf compleet te hebben verloren in en als de ervaring van angst voor verlies en telkens als dit geactiveerd wordt, mezelf compleet te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in het ‘spell’ te willen deelnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een spell als verbinding te creëren in en als een angst voor het buitensluiten en stoppen van communicatie als een niet delen wat er speelt in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te delen met mezelf wat er spe(e)lt, dit diep weg te stoppen en mezelf hierin en hierdoor te verliezen, diep weggestopt in en als de spell.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van communicatie en in paniek te raken als dit niet mogelijk is, terwijl het enige wat ik wil is een duidelijk en zelfoprecht communiceren met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ander niet weggaat omdat ik duidelijk heb laten zien dat ik niet meer wegga en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de ander te projecteren in hoe ik mezelf ervaar zonder in te zien dat juist mijn niet weggaan weleens ‘angstaanjagend’ zou kunnen zijn aangezien we zelf onder ogen zien als twee mensen naast elkaar leven zonder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat op een overeenstemming, een overeenkomst zal volgen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik zelf in het verleden vaker mijn stem op ja gezet hebt en later deze heb teruggenomen naar een nee in daden in en als een ervaring van weerstand wat in feite ook een angst inhoudt en dat een overeenkomst pas een overeenkomst is als we die in en als het fysiek wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een spell op een ander te willen plaatsen vanuit deze diepe verborgenheid in en als een uitgangspunt van angst dat de ander anders weggaat, in en als de gedachte dat als ik werkelijk zelfoprecht ben en dit vraag van de ander, de ander dit niet wil en beslist weg te gaan en dus, om dit alles te voorkomen probeer ik het met de spell als betovering als begoocheling welke zoals, we zien, tegelijkertijd een ban inhoudt en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik iemand probeer te bannen en dus feitelijk wegduw, de ban in, in en als de geest, in en als een spell.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen de geest in, het spel in, de ban in, in en als de spell en mezelf (en/als de ander) hierin te willen betoveren/begoochelen zodat ik het niet int-del en zodat niemand het ont-dekken zal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten betoveren door het spel als de spell van een ander en me hierin te laten verbannen in en als de geest in betovering en ontgoocheling, terwijl dat eigenlijk niet is wat ik werkelijk wil maar wel toesta, in en als een angst dat iemand anders weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb compleet beheerst te zijn door en als de angst voor het weggaan van iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus compleet te beheersen door en als de angst voor verlies van iemand anders dan ikzelf, wat feitelijk een projectie moet zijn van angst voor verlies van mezelf, wat dan een oordeel als gedachte inhoudt van mezelf eigenlijk willen behouden zoals ik besta in en als het spell in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het spell best wel graag voort te willen zetten als beide partijen hierin toestemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik het spell wel voort wil zetten als beide partijen toestemmen en teleurgesteldheid te ervaren als dit niet door gaat, wat feitelijk ook weer niet het geheel is maar wederom voortkomt uit dezelfde angst als gedachte dat iemand weggaat als we het spell niet voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen de geest in, het spel in, de ban in, in en als de spell en mezelf (en/als de ander) hierin te willen betoveren/begoochelen zodat ik het niet int-del en zodat niemand het ont-dekken zal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als de ander dus feitelijk niet toegestaan en aanvaard heb om gewoon hier te zijn in en als het fysiek, zonder spell terwijl dat hetgeen is wat ik het liefste wil en om dit ‘liefste’ te behouden I put a spell on it/on you as me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik vaker in situaties verkeer waarin de male wegloopt en de communicatie geheel stopt waarin ik telkens opnieuw denk en ervaar ‘heb ik het zo verkeerd gedaan?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het weglopen van een ander iets met mij van doen heeft en me hier slachtoffer van te maken zodat ik de pijn en verdriet die het doet van iemand die zich afkeert van communicatie en mij alleen ‘achterlaat’, niet hoef te voelen en ik druk kan zijn met het zoeken van ‘fouten’ in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pijn doet om alleen te worden achter gelaten en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pijn doet om alleen te zijn, waarin ik zie dat de pijn bestaat in en als een angst om alleen te blijven voor de rest van mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen – mezelf aan te jagen in, als en met de adrenaline van angst met (participatie in) een toekomstprojectie die voort moet komen uit gedachten als herinneringen uit het verleden, bestaande in en als een ervaring van ‘altijd maar alleen zijn’ welke dan even verdwijnt als er iemand anders aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn een ander weg te jagen met mijn reacties en te denken en geloven dat ik helemaal vrij van reactie moet zijn voordat ik samen kan zijn met iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk angst te ervaren om de spell weg te jagen met mijn reacties die we eerst zorgvuldig hebben opgebouwd in en als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mijn interpretatie  los te laten, in en als een angst om de spell te verliezen waarin ik denk en geloof dat alles voorbij is en ik dus alles verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles verlies als alles voorbij is.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het zelfoprecht zien waar ik me bevind in het spel/de spell door te zien wat er spe(e)lt als reacties binnenin mij waarvoor ik geen verantwoordelijkheid heb genomen en vervolgens verantwoordelijkheid te nemen voor wat ik ont-dek door de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel het concept van oorzaak en gevolg los te laten in en als de geest en tevens mijn zoektocht in en als een geloof dat ik me alleen maar in de spell bevind en in plaats hiervan te realiseren dat aspecten van de spell zijn waarvan ik me kan ontdoen en dat aspecten echt zijn – ook binnenin de spell – die ik kan voortzetten in en als zelf, in en als leven.

Ik stel mezelf ten doel te blijven staan in en als mezelf in wat ik wil in zelfoprechtheid en hierin alles te doen wat binnen mijn mogelijkheid ligt om te maken dat het werkt en hetgeen waarop ik geen invloed heb, adem voor adem per zelfvergeving los te laten.

Ik stel mezelf ten doel ‘gewoon hier zijn’ te herdefiniëren in en als een vrede maken met wat zich hier aandient en dus, ik stel mezelf ten doel vrede te maken met wat zich aandient en mezelf te vergeven voor wat hierin in reactie opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik vrede maak met wat zich aandient, ik niet langer samen zal zijn met mijn partner aangezien ik dan vrede maak met het alleen zijn op het moment binnen deze situatie waarin ik angst ervaar dat als ik dit doe, dat hij nooit weerom komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik vrede maak met wat zich aandient en dus met het alleen zijn op dit moment, ik niet langer zal accepteren dat ik of een ander zich in een spell bevindt en ik van hieruit zal beslissen niet samen te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus uit angst om zelf niet samen te willen leven met iemand die zich in het spell bevindt, me aan te passen aan de spell in en als mezelf, net zoals we allen geleerd hebben in het spel der liefde tussen ouder en kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat een ander niet met me mee gaat en zelf opstaat in en als zelfoprechtheid en zo verkies ik het spell samen in zelfonoprechtheid boven het alleen zijn in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfoprechtheid te koppelen aan alleen leven en zelfonoprechtheid aan samenleven, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik alleen,  in zelfoprechtheid met een ander kan samenleven die al dan niet, zich in zelfoprechtheid bevindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of het mogelijk is om met iemand samen te leven die zich in zelfonoprechtheid bevindt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we allen zo jaren geleefd hebben en nog deels doen in en als onszelf, met onszelf en dus ‘samen’leven met onszelf in zelfonoprechtheid van waaruit we wandelen naar zelfoprechtheid en zo is het mogelijk dat hetgeen geleefd is in de wandeling in en als zelf, kan worden toegepast ter voorbeeld voor en ondersteuning van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door gebrek aan zelfvertrouwen te denken dat het niet lukt oftewel mislukt.

Ik stel mezelf ten doel, dag voor dag op te pakken wat binnen mijn verantwoordelijkheid ligt in en als mezelf  in relatie tot de relatiepunten die opkomen en hierin zelfvertrouwen op te bouwen, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving en zelfcorrectie voor zelfcorrectie wandelend in en als de fysieke realiteit.

sterretjes

Mislukking in relatie tot de ziel

——————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 220 – Name the Game

Gedachte: wat als ik straks niet naar het toilet kan.

Emotie: angst, opgeven, ervaring van doodgaan, paniek, schaamte

Gevoel: opluchting

Reacties:

Het gaat me toch niet lukken

Laat maar

Het heeft geen zin

Ik geef het op

Consequenties:

Blijven liggen in bed als ik alleen ben en juist opstaan uit bed als ik niet alleen ben

Alleen willen zijn de ochtend

Niet samen willen slapen

Fysieke consequenties:

Vermoeidheid, lethargie, verkramping darm, pijn darm, niet naar het toilet kunnen, niet in de adem kunnen zijn, willen slapen, kippenvel

Gevolg: niet weten wat ik moet doen

Zelfvergevingen/Zelfcorrecties:

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ dan stop ik, ik adem.

Emoties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van angst, opgeven, ervaring van doodgaan en paniek te ervaren als ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en wederom als ik werkelijk niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Als ik mezelf zie participeren in emoties van angst, opgeven, een ervaring van doodgaan en paniek, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, ik ervaar de specifieke emotie, ik zie waar het aan gerelateerd is, ik maak me gelijk aan de emotie door me niet te verzetten tegen de emotie, ik adem uit, ik laat de emotie gaan, totdat de emotie wegebt en verdwijnt/geabsorbeerd is en gelijkgesteld is aan de fysieke substantie.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van schaamte voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, dan stop ik, ik adem. Ik stop de emotie van schaamte waarin ik me realiseer dat schaamte geen enkele zin heeft behalve me weghouden van in zelf zien hoe ik deze constructie gemanifesteerd heb in participatie in een programma. ik adem in, ik zie waarvoor ik me schaam, wat hieraan verbonden is en waar ik bang voor ben; ik pas hier een zelfvergeving op toe, ik adem uit en laat de schaamte en eventueel verbonden angst gaan.

Gevoel:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opgelucht te zijn als ik wel naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn dag te laten bepalen door de ervaring van wel of geen opluchting als reactie op wel of niet naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie verlangen naar de ervaring van opluchting van wel naar het toilet kunnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hiermee vastzet in het verlangen naar een gevoel, en als dit niet komt, ik verdwijn in backchat en opgeven en een ervaring van  het is weer niet gelukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in een ervaring van ‘het is weer niet gelukt’ als ik geen opluchting ervaar ten gevolge van naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van opluchting als ik wel naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem.  Ik realiseer me dat ik hiermee een ervaring in polariteit creeer voor als ik niet naar het toilet kan.Ik adem in, ik zie waarom ik me opgelucht wil ervaren en wat dit met me doet, ik maak me gelijk aan deze ervaring, ik adem uit en laat de ervaring los.

Reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren in backchat met gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het toch geen zin heeft om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’, en mezelf hierin te laten, waardoor ik wegzak in dit laten in/als bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ welke ik gemanifesteerd heb en dus niet naar het toilet kan, waarin ik het opgeef, en mezelf opgeef in een geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’ en ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat deze gedachten de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan’ en een algemeen ‘het heeft toch geen zin’ creeert zolang ik geloof dat ik het niet kan en participeer in gedachten als dat ik het niet kan, wat inderdaad geen zin heeft. Ik stop, ik adem. Ik adem in, ik zie of er iets omhoog komt in relatie tot ‘het heeft toch geen zin’, ik adem uit en laat de gedachte gaan.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken’ heen te ademen in de ochtend en op te staan en mezelf hierin richting te geven. Ik ga zitten op de rand van mijn bed en zie in mezelf welke ervaring maakt dat ik het liefst mijn hoofd onder de dekens wil doen om nooit meer wakker te worden. Indien nodig schrijf ik op wat er in me speelt.

Consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in bed te blijven liggen als ik alleen ben en juist op te staan als ik niet alleen ben ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen zijn in de ochtend ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel alleen te zijn in de ochtend zolang ik me niet in staat voel samen te zijn in de ochtend en ik eerst alleen mezelf richting geef in het opstaan en stoppen van participatie in gedachten, totdat ik me iets rustiger voel en het aan durf om met een ander te zijn in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen over mijn spastisch gedoe in mezelf als reactie op een spastische darm welke zich het meest aandient in de ochtend, waarin ik elke ochtend een strijd ervaar in mezelf, van wel aandrang voelen, niet kunnen poepen, of misschien wel kunnen poepen, of misschien een beetje kunnen poepen, of misschien koffie nodig hebben om te kunnen poepen.

Ik stel mezelf ten doel mijn schaamte over hoe ik me spastisch gedraag als reactie op een spastische darm te stoppen. ik realiseer me dat het ten eerste een lastige constructie is, waarbij fysieke pijn een rol is gaan spelen welke al jaren aanwezig is, en waar ik dus niet zomaar gemakkelijk mee omga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gemakkelijk moet omgaan met en constructie welke mijn hele leven heeft bepaalt tot nu toe, waarin ik nog nooit werkelijk ben opgestaan, en me vervolgens te schamen als me dat niet gemakkelijk lukt, terwijl dit het probleem is waar de hele mensheid tegenaan loopt, waarvan het grootste deel het niet eens aan wil gaan. Ik realiseer me dat dit geen excuus is, maar dat het dus zeker geen zin heeft om me te schamen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het me niet lukt, dat ik opsta in een wereld die er vanuit gaat dat het niet lukt, en dat ik uiteindelijk moet toegeven, nee inderdaad, het lukt niet.

Als ik mezelf zie participeren in een angst dat het niet gaat lukken op te staan in een wereld en in mezelf die er vanuit gaan dat het toch niet lukt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik bang ben voor mezelf in/als oordeel, die opkomt als het me niet lukt en waarin ik er vanuit ga dat het niet lukt. In plaats van mezelf te ondersteunen in het opstaan, val ik mezelf aan met sabotage als bewijzen die ik telkens moet overwinnen om te bewijzen dat het wel kan en kan lukken. Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik de pijn in mijn fysiek opwerp als opgeslagen bewijzen dat het me toch niet lukt, waarin ik steeds toegeef in geloof in deze bewijzen en hierin opgeef door in gedachten en emoties te gaan. Omdat het fysiek het aangeeft maakt dit het moeilijker, aangezien het lijkt of dit is zoals het fysiek kan leven, in plaats van in te zien dat dit is wat zich gemanifesteerd heeft/ik gemanifesteerd en toegestaan heb in de fysieke mind, wat ik keer op keer niet in heb willen zien en hiermee verergerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijn aandacht te verdelen over mezelf die druk is met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’? en communicatie met een ander, waardoor ik liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen te willen slapen door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel pas samen te slapen als ik alleen in staat ben mezelf richting te geven in de ochtend en me stabiel genoeg ervaar om mezelf richting te geven in het stoppen van gedachten die opkomen als ik samen zou slapen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ gerelateerd aan samen slapen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik participeer in een toekomstprojectie welke de klachten in het moment verergeren door participatie in gedachten in de geest/het bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik ervaar de angst en zie waarom deze gedachte nu opkomt, zodat ik hier zelfvergeving op toe kan passen. Ik adem uit en laat de gedachte en eventuele angsten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren om te willen gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Als ik in mezelf de neiging zie om te gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt, dan stop ik, ik adem. Ten eerste realiseer ik me dat niemand mijn buik aanraakt in het moment van de voorstelling maar dat het maar een voorstelling is en dat ik dus direct kan stoppen met deelnemen aan deze voorstelling; ten tweede realiseer ik me dat als iemand wel mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan, ik kan vragen hiermee te stoppen of ik de hand kan verleggen naar een plek waar het wel prettig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te samen te willen slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet zou kunnen in de ochtend.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik wel samen wil en kan slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik altijd kan beslissen samen te slapen als ik hier klaar voor ben en mezelf richting kan geven in het stoppen van participatie in gedachten en in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen verdragen als ik niet naar het toilet kan en dus helemaal niet weet wat ik met een ander om me heen moet als ik niet naar het toilet kan.

Ik stel mezelf ten doel eerst mezelf te verdragen als ik niet naar het toilet kan voordat ik met een ander om me heen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaloers te zijn op mensen die gemakkelijk naar het toilet gaan, en als dit gebeurt als ik niet naar het toilet kan, kan ik mijn eigen jaloersheid niet verdragen als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik loop te struggelen in mezelf en me fysiek zo ongemakkelijk voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wederom op te geven als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet, in een geloof dat het me nooit gaat lukken ook gemakkelijk naar het toilet te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, waarin ik mezelf belet mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op mezelf dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan , waarin ik mezelf in deze boosheid nog meer verkramp en verhard en juist moeilijker naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo minderwaardig te voelen doordat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en een ander wel.

Ik stop met vergelijken van mezelf met een ander aangezien dit geen enkel doel dient behalve mezelf minderwaardig maken in/als bewustzijn, wat slechts een minderwaardig maken als onderdrukken is van mezelf door participatie in de geest/het bewustzijn, waarin ik wederom een ervaring creeer van ‘het heeft geen zin’, wat ook zo is, het heeft geen enkele zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik vrede kan hebben met mezelf die niet gemakkelijk naar het toilet kan, ik kan het gewoon niet accepteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en dat ik kan zien wat binnen mijn bereik ligt om zo goed mogelijk naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en lethargie te ervaren als ik niet naar het toilet kan en deze vermoeidheid en lethargie te creeren in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verkramping en pijn in de dikke darm te verergeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verergering van niet naar het toilet kunnen te creeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, door in gedachten door te brengen en het bewustzijn hierin te versterken, waarin ik mezelf meer vastzet in mijn bewustzijn in de dikke darm, waardoor ik langer blijf liggen in bed en weer in slaap val en hierin opnieuw mijn bewustzijn versterk door te lang te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen slapen om te ontkomen aan de afschuwelijke ervaring van niet naar het toilet kunnen welke ik versterk of zelfs recreeer? in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te recreeren als mezelf te vermaken, vervormen dus, in participatie in gedachten en specifiek in de gedachte als ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in participatie in gedachten en hierin een geloof te creeren dat ik het niet meer kan veranderen, deze vervorming, aangezien ik het al vorm gegeven heb in mijn  fysiek dus in de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderhevig te maken aan mijn eigen vervormde fysieke werkelijkheid en hierin een ervaring van minderwaardigheid te creeren, waarin ik mezelf ga vergelijken met mensen in deze fysieke werkelijkheid die deze ervaring niet creeren en hierin in mijn ogen beter lijken en het beter voor elkaar hebben dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in de adem kan zijn als ik niet naar het toilet kan, aangezien ik als ik in de adem ben, ieder moment de fysieke pijn ervaar, in plaats van in te zien dat ik niet in de adem kan zijn zolang ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en andere gerelateerde gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kippenvel te ervaren van de pijn en het ongemak die ik in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, dat ik weer opnieuw niet naar het toilet kan.

Ik realiseer me dat ik mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties kan stoppen gerelateerd aan het wel of niet naar het toilet kunnen.

Ik realiseer me dat de pijn zich aandient om in te zien en tevens als sabotage om niet in zelf te hoeven zien. In plaats van te schrikken van de pijn, stop ik, ik adem. Ik weet dat er niets ernstigs aan de hand is en dat ik mijn voeding en eventuele supplementen zo weet toe te passen dat ik het fysiek ondersteun in het uitzoeken van deze constructie. Ik realiseer me dat het aan mij is om hierin op te staan, ook al zie ik nog niet exact hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te proberen mijn fysiek op orde te krijgen zonder de participatie in gedachten, gerelateerd aan het fysiek, werkelijk te stoppen. Dus wat ik kan doen is mijn participatie in gedachten gerelateerd aan de fysieke toestand, stoppen. Ik realiseer me dat ik de oorzaak wil weten zodat ik die kan stoppen, en dus blijf zoeken naar de oorzaak, in plaats van te werken met wat hier is en wat zich aandient, en hierin te stoppen met participeren. Ik kan werken met de relaties die ik gelegd heb met het probleem welke wel zichtbaar zijn, waarin het probleem tevens wordt aangepakt zonder dat de oorzaak direct zichtbaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand en angst te ervaren om te werken met wat hier is als relaties die ik gelegd heb met de fysieke toestand als niet naar het toilet kunnen/angst om niet naar het toilet te kunnen, waarin ik me realiseer dat ik als geest bewustzijn systeem angst en weerstand omhoog gooi in de wetenschap niet te kunnen blijven bestaan in participatie in/als energie als ik werkelijk de relaties ga stoppen in/als mezelf.

Gevolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik me fysiek miserabel voel en pijn ervaar van het niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij elke stap die ik zet eraan herinnerd te worden dat ik niet naar het toilet kan door de pijn en het ongemak die het bewegen geeft met een volle en verkrampte darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet lekker en voldoende te kunnen eten ten gevolge van een volle en verkrampte darm.

Dus, Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen eten en bewegen als ik een verkrampte, volle darm heb, zonder ieder moment te worden herinnert aan de pijn en het ongemak in mijn fysiek, waarop ik in gedachten en emoties reageer, en ten gevolge hiervan niet te weten wat ik moet doen, behalve liggen maar dan val ik in slaap, waarin de geest drukker wordt.

Hierin zie ik dus het belang van het voorkomen van deze toestand, wat me tot nu toe niet effectief gelukt is.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen aan Sunette in het voorkomen van deze toestand en in het doorlopen van deze consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen en vastzetten door de consequenties die ik creeer en gecreeerd heb, en hierin zoveel paniek en ‘niet weten’ te ervaren dat ik er radeloos van word.

Ik stel mezelf ten doel de rede te stoppen in/als gedachten welke ik ervaar in radeloosheid, en in plaats hiervan hier aanwezig te zijn, ook al weet ik niet wat ik moet doen. Ik realiseer me dat ik me radeloos ervaar in een geloof dat ik er niets aan kan veranderen, dat ik het verpest heb. Ik stop, ik adem in de ervaring van radeloosheid, ik stel me gelijk aan de ervaring van radeloosheid, ik pas eventueel een zelfvergeving toe, ik adem uit en geef de energie terug aan mijn lichaam die ik verspil in participatie in de emotie van radeloosheid en in emoties algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke consequentie opnieuw te creeren, waarin ik zie dat het me niet duidelijk is hoe ik dit doe, dat ik het iets meer begin te zien maar waardoor ik het nog niet heb kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik opnieuw de fysieke consequentie heb gecreeerd.

Trading with Death

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life