Dag 723 – 11. Not wanting to repeat a pattern

15182320_971177862986852_284506765_o

https://soundcloud.com/ingridwalking/11-not-wanting-to-repeat-a-pattern

(for some reason this soundcloud doesnot show up here)

This blog is related to record 11: Not wanting to repeat a pattern

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be able to take responsibility for myself and my emotional experiences within the relationship with my mother.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for how our relationship took place and within this, giving my self-directiveness away because within blaming, I empower another within my thoughts and so, I disempower myself to find a solution for myself to give direction to and as myself as within my belief, my mother is responsible for how I experience myself within our relationship.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not agree with her approach and as mentioned, to not yet have taken responsibility for myself in this and from here, not be willing to ask for her support when and as I would give birth to a child where I knew that I would need her support anyhow.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to decide to not let the child come because I do not want to repeat the pattern and create the same relationship with my child as how I experienced the relationship with my mother.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use this as a reason for the decision to not keep the child that I was pregnant of however, when I listen now to this recording I see a dimension of spite in it, that I did not want to give birth to a child out of spite towards my mother.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to give birth to a child out of spite towards my mother, because of how our relationship did take place and me blaming her for this and giving my responsibility and my self-direction away and so not wanting to ‘give her anything’, without seeing, realizing and understanding that I mostly spite and hurt myself in this because of not allowing myself to give birth to a child as something that I wanted deeply within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be and become a (surpressed and subtile) spitefull being towards specific people, this because of not taking responsibility for myself within every relationship that I am part of and so, not giving what I would like to receive to others and so, neither giving myself what I would like to receive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to sabotage myself as life and so the new life within by killing it before it even has a chance to emerge and grow.

I do realize that in the state that I was in during that time, the decision to have an abortion was an act of responsibility within my ability, to prevent myself from repeating a patterns and transferring a pattern towards the child without being able to direct myself and to support the child, however there are ‘dark mind‘ dimensions involved of spite, blame and fear that are for me to take responsibility for as well.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to be rejected by the child because of having too much consciousness as focus on the child as how I have experienced my mother’s consciousness towards/on me while growing up and so, I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to loose the child/the love of the child and so already in the first stages of development, before it has even emerged as a living being, reject the child as well as a part of myself as this what I would have wanted for myself deep within as giving birth to this child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel empty within my uterus, without giving birth to this child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel incomplete without giving birth to this child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to project my experiences of emptyness and incompleteness within and as myself, within the separation that I have channeled myself within in thoughts, feelings and emotions, on a new born child/on not giving birth to a new born child, exactly as what I feared to do and as the pattern that I did not want to repeat when giving birth to a child.

When and as I see myself going into blame which I notice by tensing up within myself and becoming more ‘harsh’ and ‘strict’ within my words and tonality, I stop and breathe.

I realize that I blame another for something that I fear within myself underneath and that by blaming another, I already do that what I fear within giving away my self-directiveness through making another responsible for what I fear and how I would experience myself within.

I commit myself to look beyond the blame and see what I fear within myself. I commit myself to embrace this what I fear and investigate this further so that I can open it up in a more step by step and practical way, less harsh and strict or absolute but considering all dimensions and from here, find a new way to express myself in a more gentle though still firm and clear way.

When and as I see myself going into a spitefull way of thinking, behaving or communicating as for example attacking another, I stop and breathe.

I realize that I fear that I am not able to give direction to myself within what I assume that another is going to say or do and so, I attack the other before it could even said or done so that I keep control over the situation, well in the perspective of where I look from in/as my mind.

I realize that within doing so, I disable myself to give direction to myself within a certain situation and so, I keep the fear alive and at the same time, I disable myself to express myself as well, creating the same situations over and over again because the fear is still here to be recognized and so, creating situations where in on forehand, I ‘silence‘ myself, from where I go speaking in a harsh and strict and absolute way so that at least I have expressed something, again out of fear of not being able/not receiving the time to express myself more gentle, considering though clear and firm. I realize that I do not give myself the time to express and give myself direction, out of this fear on forehand and creating situations within this.

I commit myself to stop immediately and so change in the moment, to breathe and give some time, firstly to listen to what another is saying or doing and from here, seeing what I would like to express or, if nothing clear is coming up yet, to remain silence but now from my own decision.

When and as I see myself going into a fear of not being able to direct myself in a certain situation or conversation which comes up as a small shock as reaction on something that I hear or see but not had expected, I stop and breathe.

I realize that it may be so that I need more time to investigate a point and so, within that certain moment, I may better do or say nothing at all or only some affirmation that I have heared or seen what is being expressed.

I commit myself to first go back to myself and embrace myself in what gives this little shock and calm myself down and find my stand and expression within and so within the moment, I better stay silence as a decision within and as myself to prevent myself from creating consequenses inside and outside that I would then later blame or spite myself for.

When and as I experience a fear of loss, I stop and breathe.

I realize that I have have channeled a part of myself within a relationship in/as my mind as dependency on something outside myself that I have not yet clear sight on. I realize that I react on this experience of fear of loss because I fear to loose in that moment as how I have lived this experience many times before so I fear ‘to loose again’ (something or someone) which is visible in a ‘trying to not loose’ within a conversation or situation which then result in a form of attack of suptile spite or subtile blame. I realize that I do not have a solution for such moments as I have never lived this before beyond the fear of loss.

I commit myself to hold myself (on the) in-breath and breathe out and let the situation or conversation unfold and I commit myself to practise this in situations that are not so ‘personal’ as for example at work, to see what happen and to find my stand, my expression and words in this.

15182320_971177862986852_284506765_o

Previous blog: 10. The fruit isn’t really gone

Next blog: 12. Learning what consequence is


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 559 – Waarom lijken de blogs vaak ‘zwaar en negatief’?

images d

Meerdere keren komen er reacties op de blogs dat ze ‘zwaar’ zijn of negatief. Als je de onderwerpen leest in een blog en de lading aan emoties ziet die soms meekomt en wordt uitgeschreven, ja dat ziet er inderdaad zwaar uit. Hierbij is het te zien dat juist deze ‘zware’ en negatieve ervaringen in zelfvergevingen worden uitgeschreven. En dus betreft het juist een verwijderen van de lading zodat men zichzelf richting kan gaan geven en niet langer beheerst wordt door allerlei gedachten en energetische ervaringen. Hierbij betreft het zowel de negatieve als de positieve ervaringen die in zelfvergevingen worden uitgeschreven, deze bestaan in polariteit met elkaar en houden elkaar in stand. Echter wat ons het meest beheerst, is de lading emotie die we over het algemeen onderdrukt hebben in ons fysiek en met ons meedragen en hier overheen ligt een dun laagje aan positieve ervaringen die we zo hebben opgebouwd ter overleving in en als de geest.

Over het algemeen zijn we ervan overtuigd dat al het negatieve waaruit en waarin we bestaan – denk hierbij aan de meest vreselijke gedachten en emoties die in ons huizen – niet genoemd mag worden, dat we het moeten verstoppen en wegdrukken, anders zou het weleens ‘uit’ kunnen komen en daarbij hebben we liever niet dat iemand ziet hoe gemeen we eigenlijk zijn in en als de geest, gemeen als ongelijk, we bestaan in ongelijkheid van en als onszelf als leven, in afgescheidenheid, in en als de geest en om onszelf in deze toestand te beschermen willen we het niet zien en mag niemand anders het zien en moet het worden weggestopt. Immers dat wat we niet zien, kunnen we negeren.

Echter door het niet te zien door het te negeren, kunnen we er ook niets aan veranderen. En daar is het uitschrijven voor in deze blogs. Het zien in zelfoprechtheid wat we hebben toegestaan in en als onszelf aan gedachten, gevoelens en emoties. En vervolgens het uitschrijven van de zelfvergevingen op deze gedachten, gevoelens en emoties waarin we onszelf bevrijden van de energetische lading waarin we onszelf gevangen houden. Is dit ‘zwaar’ of negatief? Ja absoluut. Dat is hoe we bestaan als mens op het moment. Als we dit niet onder ogen zien, zullen we juist hetgeen we onderdrukken, opnieuw manifesteren binnenin onszelf en van hieruit, in de buitenwereld.

Om te zien hoe ernstig dit is hoeven we alleen om ons heen te zien in de wereld waarin we leven. De wereld staat in brand en barst uit elkaar van verongelijking, van de ongelijke verdelingen van de goederen op en van de aarde, van overleving en ervaringen van wraak die we iedere dag opnieuw, in het klein of in het groot, een rol laten spelen in ons leven en in het leven van degenen om ons heen. Degenen die dit niet willen zien en zeggen hier niet aan deel te nemen – kijk nog even wat dieper. Het zit zo diep verstopt dat je het niet ziet en door een blog zoals deze als ‘negatief’ te bestempelen hoef je het opnieuw niet te zien.

Dus als er een blog voorbij komt met zelfvergevingen op allerlei gedachten, gevoelens en emoties waarin het lijkt of iemand volledig de draad kwijt is, weet dan dat de schrijver zichzelf aan het richting geven is door te beginnen met het zelfoprecht zien wat er binnenin zelf speelt en vervolgens door hier verantwoordelijkheid voor te nemen door het uitschrijven (en eventueel uitspreken) van zelfvergevingen ter zelfbevrijding van hetgeen men jarenlang gedacht en geloofd heeft. Van hieruit komen dan de zelfcorrigerende uitspraken die men kan leven in en als de fysieke realiteit als de daadwerkelijke zelfverandering. Om niet meer, nee niet meer zoveel ongelijkheid toe te staan van binnen en van buiten en om zelf in staat te stellen om te zorgen voor zelf en/als een ander, voor het leven van binnen en van buiten, voor iedereen, voor al het leven.

Zelfverandering begint binnenin zelf en er is er maar één die dit kan doen.

mental slavery

Desteni I Process

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

———————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 450 – Laat ik mezelf slapen of sta ik op?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te programmeren zoals ik het ervaar in en als de geest en op deze manier, via mijn lichamelijke reacties, opnieuw de ervaringen in en als de geest te versterken zoals bijvoorbeeld door middel van langer blijven liggen in bed omdat ik bij het direct opstaan ervaar alsof ik ergens doorheen moet en dat mijn ogen dichtvallen terwijl ik bemerk dat ik voldoende geslapen/gerust heb.

Als en wanneer ik wakker word en bemerk voldoende geslapen/gerust te hebben maar niet te willen opstaan en zware ogen heb die ik ‘niet open kan houden’, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als vermoeiend te ervaren om direct in de adem te gaan en op te staan als ik wakker word en het als ‘gemakkelijk’ te ervaren om nog even weg te zakken, terwijl ik weet dat ik me hierdoor vervelend ga voelen, zwaar in het hoofd en licht ontevreden over mezelf voor het toegeven aan de geestervaring en zo minder tijd in de vroege ochtend te hebben, welke tevens een ervaring van haast veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van haast en ontevredenheid te veroorzaken door langer te blijven liggen dan nodig en toe te geven aan de geestervaring en deze fysiek te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst en/of verdriet te ervaren als ik vroeger wakker word, voldoende geslapen en gerust hebbende en eigenlijk op wil staan, en door deze angst en verdriet niet op ‘te durven’ staan welke weer verdriet creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf mijn verdriet te creeren door te geloven dat ik niet op durf te staan en dus niet opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar angst in en als de geest in plaats van naar mijn lichaam die aangeeft voldoende geslapen/gerust te hebben ondanks mijn dichtvallende ogen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in de avond te gaan slapen in en als en ervaring van ‘weggaan’  in plaats van te rusten en weer op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn directie weg te geven aan de geest ten aanzien van het ten rusten leggen van mijn fysiek door ‘weg te gaan’ en zo, iedere ochtend opnieuw, de druk van de geest te ervaren als een weerstand waar ik niet doorheen durf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de  ervaring van mijzelf in en als de geest te ervaren als een weerstand waar ik niet doorheen durf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor de ervaring van mezelf te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het alleen zijn met en als mezelf als ik vroeger opsta in de ochtend, direct als ik wakker word en ervaar voldoende gerust te hebben

Als en wanneer ik wakker wordt in de ochtend en bemerk voldoende gerust te hebben maar een angst en verdriet ervaar waardoor ik niet durf op te staan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik weerstand heb opgebouwd in en als de geest die zich fysiek gemanifesteerd heeft en mijn fysiek  zware ogen geeft en waarin ik een ervaring heb van angst en verdriet.

Ik realiseer me dat als ik opsta, ik mezelf de kans, de mogelijkheid geef om onder ogen te zien wat er aan de angst en het verdriet ten grondslag ligt, zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen door middel van zelfvergeving om zo de weg vrij te maken voor zelfcorrectie in het opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever mijn ogen dicht te laten vallen en nog even weg te zakken dan direct op te staan en mijzelf onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik, ook als ik nu een zelfcorrectie schrijf om direct op te staan, toch niet direct op zal staan in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen in het direct opstaan in de ochtend en dus mijn macht weg te geven aan de geest hierin, waarin ik angst en verdriet veroorzaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever eerst direct op te willen staan in de ochtend alvorens dit in een zelfcorrectie te schrijven zodat ik zeker weet dat ik mezelf kan vertrouwen hierin.

Ik stel mezelf ten doel direct op te staan in de ochtend als ik vroeger wakker word en bemerk voldoende gerust te hebben en als ik dit niet doe, mezelf te vergeven, mezelf de ervaring te vergeven die hieraan verbonden zit, de patronen te onderzoeken die erachter verborgen liggen en opnieuw mezelf te corrigeren met een doelstelling, net zolang totdat ik direct opsta in de ochtend als ik wakker word en voldoende gerust heb zodat ik hierin zelfvertrouwen opbouw.

Ik realiseer me dat ik mijn lichaam moet trainen om dit zo uit te voeren en dat ik als de geest mij hiertegen verzet en liever in slaap dommel zodat ik de punten nog even kan uitstellen om onder ogen te zien, wat niet eens gebaseerd is op gezond verstand als dat ik geloof dat ik de punten niet aankan of mezelf geen richting geef en hierin, maar welke meer geregeerd wordt door een algemene ervaring van verdriet en angst die ik geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door een ervaring van ‘niet durven en verdriet’ te handelen alsof ik denk en geloof dat ik een punt niet aankan, wat ergens dan ook zo moet zijn; niet dat ik het niet aankan maar dat ik dit geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onbewust/onderbewust te denken en geloven dat ik een punt niet aankan/niet onder ogen durf te zien en mezelf geen richting kan geven hierin maar omdat ik bewust niet denk en geloof dat dit zo is, dit niet voldoende serieus te nemen en onderzoeken en mezelf hierin te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als bewustzijn, mezelf te laten liggen in het onderbewuste/onbewuste (in de slaap) en mezelf zo in stand te houden in ontevredenheid ten aanzien van mezelf en feitelijk zelfs in onbegrip en boosheid ten aanzien van mezelf als waarom ik iets niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te (laten) foppen door mijn eigen bewustzijn in en als de gedachte dat ik mezelf wel onder ogen wil zien terwijl ikzelf in fysieke realiteit andere signalen afgeef en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet onder ogen te willen zien als wie ik ben in en als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos en ontevreden te zijn met mezelf als ik iets (niet) doe wat ik bewust weet maar waarin ik me dan onbewust/onderbewust laat sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn onbewuste/onderbewuste niet serieus te nemen en zo mijn leiding als zelfdirectie weg te geven aan deze gebieden in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de onderbewuste/onbewuste patronen serieus te nemen en hierin nederig te zijn ten aanzien van mezelf in en als deze patronen door mezelf in fysieke realiteit en opkomende (herhalende) patronen als startpunt te nemen voor zelfonderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als fysieke realiteit als herhalend patroon te negeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als het bewustzijn te beschermen door herhalende patronen in en als mijn fysieke realiteit onvoldoende serieus te nemen en dus feitelijk te negeren/laten liggen, net zoals ik mezelf laat liggen in bed, laat slapen in het onbewuste/onderbewuste terwijl ik al voldoende gerust heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het opstaan in de onbewuste en onderbewuste patronen door de punten die ik in herhaling laat liggen, nader te onderzoeken waarbij ik de energetische ervaringen als leidraad kan gebruiken en als start om de zelfvergeving mee te beginnen in het moment dat ze opkomen, waarbij ik mezelf richting geef in en als de ademhaling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden in het in herhaling vallen in patronen die ik bewust wel zie maar onbewust en onderbewust gewoon voortzet en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschuldigen van domheid en zo angst voor mijn zelfoordeel te creeren welke weer verdriet voortbrengt.

Ik realiseer me dat ik mezelf ga veroordelen als ik toegeef aan de angst en verdriet en hierdoor vertraag, haast creeer en minder tijd heb voor hetgeen ik zou willen doen en wat ik fijn vind om te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in wat ik fijn vind om te doen – zoals bijvoorbeeld ‘meer tijd’ hebben in de ochtend en het rustig aan doen – door te blijven liggen en te luisteren naar energetische ervaringen, eventueel fysiek gemanifesteerd welke juist in stand worden gehouden door dezelfde zelfsabotage als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een kringetje van zelfoordeel in plaats van mezelf te omarmen in zelfvergeving in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de avond als ik in bed lig, te realiseren dat ik mijn fysiek ga laten rusten in plaats van dat ik ga slapen als toevluchtsoord waarin ik mezelf kan ondersteunen om meer gewaar te zijn/met mezelf aanwezig te zijn in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel het woord slapen te onderzoeken met behulp van het maken van een woordweb op papier en hierin van energetische ladingen te ontdoen.

Proces van zelfonderzoek wordt vervolgd.

https://i2.wp.com/jecoach.me/wp-content/uploads/2011/10/slapen-300x295.jpg

Hoe een portaal te zijn 13 – Comfortabel zijn alleen

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/