Dag 668 – Hoe communiceer ik eigenlijk? – zelfcorrigerende uitspraken

schoolbord-schrijven-zw

Voor context zie Dag 667 – Hoe communiceer ik eigenlijk?

Als en wanneer ik een belerende toon waarneem in mezelf als ik spreek of schrijf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik aan het proberen ben iets te leren ‘aan een ander’ wat nog vanuit kennis en informatie in en als de geest gebeurt, in plaats van mezelf uit te drukken in waar ik sta en hoe ik het toepas.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik uit zou willen drukken, te veranderen in mijn benadering en (indien mogelijk) mezelf uit te drukken in waar ik sta en hoe ik iets toepas en een flagpoint te maken van de gedachte en/of ervaring die opkomt in mezelf en als ik mezelf niet weet uit te drukken, te ademen en een moment stil te zijn.

Ik stel mezelf ten doel op een later tijdstip de ervaringen en gedachten die opkomen binnenin mezelf, te onderzoeken en zelfvergeving toe te passen op wat ik tegen kom als ervaringen en/of gedachten die me beletten om mezelf rechtstreeks uit te drukken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een belerende toon in gedachten in mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me ergens verongelijkt over ervaar doordat ik me heb afgescheiden (dus ongelijk gemaakt) ten aanzien van mezelf in een moment door in het verleden, een expressie in te houden of te verdraaien, wat zich later vertaalt in innerlijke gesprekken (backchat) en emotionele ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel direct te stoppen met deelname in het innerlijke gesprek en te zien welke emotionele ervaring er in me waart en deze te benoemen en zelf te vergeven. Ik stel mezelf ten doel te zien hoe ik mezelf zou kunnen uitdrukken een volgende keer op een wijze die in overeenstemming is met mezelf en tevens in overweging van de omgeving en andere deelnemers.

Als en wanneer ik een soort ruis en ‘stress’ ervaar binnenin me als ik waarneem dat iemand in ongelijkheid tegen me spreekt en hierin ‘gemeen’ wordt in woorden, enigszins bedekt of rechtstreeks, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een emotie/gedachte/persoonlijkheid in mij geactiveerd woord door de woorden, houding of tonaliteit van een ander en/of wie iemand is in de woorden.

Ik realiseer me dat ik ergens wellicht zelf in afscheiding van mezelf heb gesproken dat een reactie in een ander geactiveerd heeft en ik realiseer me tevens dat het ook kan zijn dat er een reactie geactiveerd wordt door een punt wat ik benoemd heb als principe waarin de reactie naar buiten toe geprojecteerd wordt als hoe de menselijke geest geprogrammeerd is, waarin ik me realiseer dat ik mezelf kan trainen om beter af kan stemmen qua timing voor het delen van een principe.

Ik realiseer me dat dit niet persoonlijk is, niet naar mij toe en niet voor een ander en dat het een ‘persona’ als programma betreft die geactiveerd wordt en in uitdrukking wordt gebracht en niet een geheel levend wezen reflecteert in alle aspecten.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in zo’n moment een ongelijkheid/’gemeenheid’ in de woorden die geschreven of gesproken worden aan te duiden aangezien de energie het op dat moment al heeft overgenomen en het dan tot een strijd komt van wie er ‘gelijk heeft’, waarin het risico aanwezig is dat ik zelf in energie bevangen raak en zo ook ongelijk en hierin ‘gemeen’ ga worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren door op mijn ademhaling te focussen en indien mogelijk, voor mezelf te zien en benoemen welke emotie in mij geactiveerd wordt en dit even opzij te plaatsen voor een nader zelfonderzoek op een later tijdstip.

Ik stel mezelf ten doel om in de adempauze en indien mogelijk, direct mijn uitdrukking te veranderen en hierin ruimte te scheppen om de energie te gronden, in eerste instantie voor mezelf wat ook ruimte geeft voor een ander of, indien ikzelf of een ander teveel ‘bezet(en)’ is door de energetische ervaringen, te stoppen met het gesprek en dit op een later tijdstip voort te zetten.

Ik sta mezelf niet toe mezelf in de strijd te begeven en zelf ‘gemeen’ en (ver)ongelijk(t) te worden in mijn woorden in afscheiding van mezelf en in plaats hiervan, me te focussen op het stoppen van mezelf en mezelf hier te brengen in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken hoe en wanneer een principe te benoemen op een passend moment in de tijd en dit toe te passen vanuit het principe van zelfverantwoordelijkheid door te onderzoeken of en waar ik via een resonantie vanuit de geest, een resonantie in een ander geactiveerd heb door in afscheiding van mezelf te spreken en vervolgens mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Als en wanneer ik een twijfel ervaar over waar een ander staat binnen een ongelijkheid die ik naar voren zie komen in woorden en hierin niet specifiek mijn woorden weet te plaatsen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geen specifieke ondersteuning kan geven en alleen algemene informatie, welke wellicht als ‘belerend’ overkomt.

Ik stel mezelf ten doel te benoemen dat ik geen specifieke ondersteuning kan geven omdat ik op dat moment te weinig informatie heb maar dat hetgeen ik benoem als algemene informatie, een opening is waar verdere ondersteuning te vinden is en ik stel mezelf ten doel het hierin verder kort te houden.

Als en wanneer ik iets zou willen delen maar hierover gedachten heb in mezelf als dat dit ‘vreemd’ is of ‘niet kan’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er meerdere dimensies kunnen spelen, dat er een eigenbelang in verweven zit die me ervan weerhoudt te willen spreken en ook dat er gedachten en aannames in me aanwezig kunnen zijn die ik zo aangeleerd heb en gebruik als excuus om mezelf niet uit te drukken.

Ik stel mezelf ten doel emotionele ervaringen te benoemen voor mezelf die aanwezig zijn in mezelf en hierin het eigenbelang te zien en vergeven en van hieruit te bekijken wat ik alsnog zou willen delen of openen om tot helderheid te komen of dat dit niet langer nodig is en ik stel mezelf ten doel, gedachtes en aannames die ik voorbij zie komen als dat iets vreemd is of niet kan, zelf te vergeven en te onderzoeken waarvoor ik angst ervaar dat er zou kunnen gebeuren als ik me uitspreek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of geloven in een gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als een ander/anderen/iedereen zelfvergeving zou toepassen in schrijven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de communicatie en het samenleven inderdaad eenvoudiger zou zijn/worden als een ander/anderen/iedereen zelfvergeving zou toepassen in schrijven, echter dat dit op het moment niet zo is en dat ik hierin een verwachting creëer in mezelf en zo eigenlijk ‘wacht’ totdat een ander/anderen/iedereen begint met het toepassen van zelfvergeving in schrijven waarin ik mijn mogelijkheid tot zelfsturing wegleg en buiten mij plaats bij een ander/anderen en het dan hierin ‘nodig acht’ een ander/anderen te moeten aansturen in plaats van mezelf te sturen in expressie, dit te zien en eigenlijk niet te willen en zo een conflict te creëren in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te zien in welke emotie ik deelneem op het moment dat ik zou willen dat een ander/anderen/iedereen zelfvergeving toepast in schrijven, deze emotie te benoemen en zelf te vergeven voor mezelf en zo de energetische lading weg te halen als een toepassing om mezelf te sturen in zelfexpressie in en als zelfvergeving en van hieruit te zien, wat ik al dan niet zou willen en kunnen delen of benoemen in communicatie met een ander/anderen/iedereen.

Als en wanneer ik denk en geloof dat ik ‘in relatie’ moet blijven en/of komen met een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat dit een gegeven is in en als de geest die relaties als lijntjes aangaat en/of aanhoudt om energetische ervaringen levend te houden.

Ik stel mezelf ten doel om de relatie met mezelf te behouden, versterken en in overeenstemming te brengen met wie ik wil zijn in overeenstemming met wat het beste is in wezen als leven en hierin mezelf te ondersteunen, trainen en uitbreiden met behulp van de toepassing van het schrijven van zelfvergevingen en het corrigeren, herdefiniëren en tot uitdrukking brengen van woorden zonder te resoneren in energetische aanhechtingen.

herdefinitieDesteni I Process

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 368 – Relateren aan iets of iemand

Ik zie meer helder hoe ik mezelf definieer door me te relateren aan een andere persoon(lijkheid). Oftewel door ‘relaties’, welke in feite alle verbindingen zijn die we leggen met iets of iemand buiten onszelf, welke verbonden zit met een relatie in en als persoonlijkheid binnenin onszelf.

Dit relateren doe ik automatisch, voordat ik zelf spreek, heb ik in een aantal (onbewuste/onderbewuste) zaken al afgetast wat de situatie is en wie er voor me staat, wat de (on)mogelijkheden zijn in gesprek. Ik ervaar dat ik niet vrij ben maar me anders voordoe bij iedere persoon, in en als een persoonlijkheid. Ik ervaar al heel lang dat ik me aanpas maar ik zie niet DIRECT hoe ik me relateer. Het is meer een ervaren als het al gebeurd is.

Hier is vertraging nodig, en schrijven, en vertraging, en schrijven. En tijd om dit te zien ontvouwen en onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf compleet en bij voorbaat te relateren aan iets of iemand buiten mezelf, zodat en waardoor ik niet toekom aan mezelf in zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel om, wanneer en als ik mezelf mezelf compleet en bij voorbaat zie relateren aan iets of iemand buiten mezelf, zodat en waardoor ik niet toekom aan mezelf in zelfexpressie, te stoppen, te ademen, waarin ik me realiseer dat ik conflict in mezelf creeer door mijn zelfexpressie te onderdrukken in en als aanpassing aan iets of iemand buiten mij, waardoor ik vervolgens dit conflict ga projecteren op iets of iemand buiten mij in en als manifestatie als backchat en energetische reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al in ‘afwachting van’ ga inperken, in en als bescherming in en als de geest, over hoe ik de ander zal benaderen.

Als ik mezelf mezelf zie inperken in ‘afwachting van’ iets of iemand buiten mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf bescherm in en als de geest, en dus stel ik mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik aan het beschermen ben en waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in en als zelfexpressie tot wat ik denk dat het beste is in contact met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik mezelf zie vervormen in en als zelfexpressie tot wat ik denk dat het beste is in contact met een ander, te stoppen, te ademen, en in het moment te realiseren dat ik in en als gedachte beweeg, wat niet het beste is, ook als denk ik dat dit het beste is in en als de geest. Ik stop een moment, ik adem, en zie wat zich voordoet in mij en buiten mij, kortom ik vertraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te gedragen als wat ik denk dat het beste is, waarin ik ‘als wat het beste is’ voornamelijk heb gedefinieerd als ‘geen conflict veroorzakend’.

Als ik mezelf zie participeren als wat ik denk dat het beste is in en als definitite van ‘geen conflict veroorzakend’, dan stop ik, ik adem, waarin ik me realiseer dat ik zo wellicht conflict in mezelf veroorzaak. Ik stop, ik adem, ik onderzoek in mezelf welk conflict ik wil vermijden en waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘als wat het beste is’ te definieren als ‘geen conflict veroorzakend’.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken hoe en wanneer ik probeer te vermijden conflicten te veroorzaken met iets of iemand buiten mij en hierin opnieuw te onderzoeken wat werkelijk het beste is, voor mij en de gehele situatie en de betrokkenen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag en mijn woorden aan te passen op wat ik zie als de ander buiten mij – welke ook weer een reflectie is van mijn interpretatie van die ander – en hierin conflict in mezelf te veroorzaken welke start in de interpretatie als aanname.

Als en wanneer ik mezelf mijn gedrag en woorden zie aanpassen op wat ik zie als de ander buiten mij, dan stop ik, ik adem. ik onderzoek in mezelf of het aanpassen praktisch effectief is zodat een ander mij bijvoorbeeld kan horen, of dat ik iets probeer te vermijden in en als angst. ik stel mezelf ten doel de interpretaties als aanname in en als mezelf van wat ik zie, binnen en buiten mijzelf, te stoppen, zelfvergeven en eventueel nader te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te veroorzaken in een poging conflict met een ander te vermijden, en op deze manier mezelf te relateren aan alles en iedereen buiten mij, dus in en als relatie in de geest, in een poging om mezelf zo onopvallend mogelijk te bewegen in de mensenwereld.

Als en wanneer ik conflict in mijzelf ervaar doordat ik conflict probeer te vermijden met iets of iemand buiten mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik automatisch mezelf in zelfexpressie inperk, onderdruk, welke conflict in mij veroorzaakt, in en als angst om conflict buiten mij te veroorzaken, welke dan gerelateerd moet zijn aan oordelen of iets of iemand, in mijzelf zowel als buiten mij. En dus stel ik mezelf ten doel de oordelen als conflict in mij te onderzoeken, zelfvergeven en mezelf zo te corrigeren tot eenheid en gelijkheid, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, correctie voor correctie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een poging te doen om mezelf zo onopvallend mogelijk te bewegen.

Als ik mezelf mezelf zie participeren in een poging om mezelf zo onopvallend mogelijk te bewegen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet gezien wil worden en dat daar dus een reden voor is, een reden in en als de geest welke gebaseerd is op het verleden. En dus stel ik mezelf ten doel de redeneringen in en als de geest te onderzoeken welke ik gebruik om mezelf onzichtbaar te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik werkelijk ben.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte van niet-weten, niet weten wie ik ben en/of een niet weten in het algemeen, dan stop ik, ik adem. ik adem, ik beweeg, en realiseer me dat ik niet hoef te weten wie ik ben in en als de geest, maar slechts dit niet-weten kan stoppen in en als een gedachte en gekoppelde ervaring in mezelf, en dus verbind ik mezelf door de ervaringen en gedachten van niet-weten in en als mezelf te stoppen en eventueel te onderzoeken wanneer deze opkomen, zodat ik kan zien of hier een patroon in zit en hoe ik mezelf hierin praktisch en effectief kan ondersteunen.

Onderzoek de relaties binnenin en buiten jezelf:

Agreement course

Desteni-I-Process-lite

Full joao jesus only i can change myself

Joao Jesus – Only I can Change Myself

Free Music Download!

————————————————————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – angst-angst-angst  zie angstdimensie – en in en als angst mezelf op te geven in plaats van te gaan staan en mezelf richting te geven als wat het beste is voor mezelf en andere betrokkenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst, mezelf terug te houden, en hierin een scala aan emoties te creeren in en als mezelf, welke ik vervolgens gebruik als excuus om niet te hoeven bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, een reactie van stress te creeren, stress in en als de geest, in een creatie van vele gedachten en hieraan gekoppeld emoties,  waarin ik mijn lichaam vermoei en uitput en verkramp, welke mij opnieuw angst aanjaagt voor het verlies van mijn fysieke kracht, gemanifesteerd door mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, en hierin een niet opstaan, een tegenovergestelde reactie uit te lokken bij een ander als een soort van vrijbrief om mij te overheersen, en hierin wederom de macht in handen te houden door de ander uit de bocht te laten vliegen maar niet te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren tegenover de ervaring van angst in mij, welke zich keert in projectie als macht naar de ander toe binnenin mezelf, participerend in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me neerbuigend naar de ander toe te gedragen binnenin mezelf, participerend in backchat, welke in eerste instantie gevormd wordt door angst voor het nemen van verantwoordelijkheid in en als mezelf, in plaats van gelijk te gaan staan aan mezelf, de angst te stoppen in mezelf en mezelf te vergeven, en in gelijkheid aan en als mezelf, eventueel de ander te benaderen en in gezond verstand te communiceren, waarin ik ook een ander de mogelijkheid geef zich te corrigeren en bewegen als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door te participeren in en als angst, ziende wat er gebeurt maar mezelf vasthoudend in en als een ervaring van onmacht ten aanzien van de angst, waarin ik de ander in onwetendheid houdt door niet te benoemen wat er gebeurt, waarin ik mezelf als beter blijf ervaren en zo de controle probeer te behouden in en als de geest in en als creatie van gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen ervaringen van angst door vast te houden aan de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid te creeren ten aanzien van mensen die niet lijken te zien wat er gebeurt, welke komt door een ervaring van angst in en als mij, zo existentieel dat ik niet durf te spreken, en tegelijkertijd zelf gecreeerd door hierop voort te bouwen en de existentiele angst aan te nemen als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid ten aanzien van mezelf als leven te accepteren, toe te staan en vervolgens te creeren door geloof en participatie in een ervaring van angst als ‘dit is wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van mezelf in en als een ervaring van angst, en hier vervolgens hele persoonlijkheden omheen te creeren zodat ik niet meer zie wie ik ben en ik een excuus heb om mezelf voorgoed verloren te laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een excuus te creeren om mezelf verloren te laten gaan, welke ik projecteer op de buitenwereld als zijnde  ‘maar zij willen toch niet luisteren en zij zijn zo gemeen’, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik het ben die niet luister naar mezelf door constant de angst toe te staan in mezelf, en dat ik het ben die gemeen is naar mezelf, waardoor ik vervolgens gemeen als onverschillig, neerbuigend en ongelijk wordt naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verongelijking te creeren door niet gelijk te gaan staan in en als mezelf, beginnende bij gelijk te gaan staan in en als de angst in mij en mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken en mezelf vervolgens in en als verongelijking te behouden door boos op mezelf te worden en geirriteerd naar mezelf toe te worden, in plaats van mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven vergeven, aangezien ik bang ben om mezelf te corrigeren en zelfverantwoordelijkheid te nemen en ik dus mijn angst onder ogen dien te zien en hier doorheen dien te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren ten aanzien van de verongelijking die ik ervaar in mezelf, waarin het lijkt alsof het verdriet enige verlichting geeft van de ervaring van verongelijking, bestaande in en als angst, niet ziende, realiserende en begrijpende dat in en als deze verlichting in en als een energetische reactie als verdriet, ik de ervaring niet stop, zelfvergeef en zelfcorrigeer, maar juist in mijn lichaam manifesteer, opberg, verberg, verstop zodat ik kan participeren in een ogenschijnlijke beweging als verlichting in en als een emotie van verdriet, terwijl mijn lichaam steeds vaster en verstopter raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een ervaring van verdriet, in en als slachtoffer gevangen te houden, dit alles voortkomend uit een angst om op te staan en te spreken en bewegen in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip en ongeloof te creeren in mezelf, waarin ik niet begrijp en geloof dat een ander niet ziet wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen en geloven dat een ander niet ziet wat er gebeurt, en dit als excuus te gebruiken om niets te hoeven zeggen, niet te hoeven spreken, en me hierin neerbuigend en onverschillig te gedragen ten aanzien van een ander die maar ‘moet begrijpen wat er gebeurt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn ervaring van onbegrip en ongeloof komt door onbegrip en ongeloof in het feit dat een ander niet ziet wat er gebeurt, in plaats van in te zien dat het onbegrip en ongeloof gaat over mezelf, over hetgeen ik toesta in mezelf, waarvan ik niet begrijp en kan geloven dat ik dit werkelijk toesta in mezelf en dus in een ander/naar een ander toe, welke me direct duidelijk maakt waarom een ander onacceptabel gedrag toestaat in zichzelf en dus vertoont, welke ik waarneem, maar waar niemand iets aan doet, welke zichtbaar is in de erbarmelijke staat waarin wij bestaan in de wereld hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat onacceptabel gedrag in en als zelf okay is zolang het maar niet geleefd wordt, in plaats van in te zien dat als ik onacceptabel gedrag binnenin mij toesta, in participatie in en als angst en hieruit volgend backchat en reactie in mezelf, dit automatisch onacceptabel gedrag voortbrengt/doorgeeft naar een ander toe, al dan niet direct zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door mijn onacceptabele gedrag, participerend in en als angst en hieruit voortkomend reactie en backchat en hieruit voortkomend het nalaten van spreken en bewegen als wat het beste is, als richting in en als mezelf, te verbergen in mezelf, en toe te zien en dus toe te laten hoe anderen onaccaptabel gedrag vertonen, waarin ik de macht als controle ‘bewaar’ in mezelf door meer te zien dan een ander maar dit niet te delen, en dus de ander geen mogelijkheid geef tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de ander en mezelf, mezelf als de ander zelfverantwoordelijkheid te geven als nemen; to give als you would like to receive.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te geven zoals ik zou willen ontvangen door de angst in mij groter te laten worden dan ikzelf en dit als excuus te gebruiken om niet te geven zoals ik zou willen ontvangen, en in plaats hiervan, in en als reactie, stress, veel stress te creeren waarin ik mijn fysiek uitput en langzaamaan vernietig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op de onoplettendheid – welke vernietigend werkt op de fysieke omgeving – van de kinderen rondom het huis, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn eigen fysieke omgeving als mijn eigen fysieke lichaam, onoplettend benader en dus langzaamaan vernietig, en niet ziende, realiserende en begrijpende dat de kinderen dus feitelijk, net als ik, in doodsangst moeten verkeren door het ontbreken van een voorbeeld als richting als zelfverantwoordelijkheid bij de ouders, en dus door het ontbreken van richting als zelfverantwoordelijkheid in het kind zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als versluiering te gebruiken om werkelijk te zien wat hier is, door zoveel reactie emoties en gevoelens als energie in mezelf te genereren waardoor ik alleen mezelf nog zien in en als (een geloof in) wie ik ben in en als reactie als emoties en gevoelens, welke ik gebruik als rechtvaardiging van mijn handelen en/of niet handelen, ten koste van mijn gezond verstand als wat het beste is voor ieder-een, al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever kwaad te doen en toe te staan, in, als en buiten mezelf dan door mijn eigen angst heen te wandelen en hierin op te staan in en als zelfverantwoordelijkheid met als excuus, ‘zo bang ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als een gerechtvaardigd excuus te zien en gebruiken, niet ziende, realiserende en begrijpende dat dit een bevestiging is van bestaan in en als mezelf in zelfzucht in en als de geest, in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst in en als de geest als rechtvaardiging te gebruiken om angst in en als de geest in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen rechtvaardiging te zijn, te blijven en te worden in en als de geest, in en als angst, en zo mezelf gevangen te houden in een gesloten cirkel, een systeem wat zichzelf insluit, afzondert en isoleert.

Zelfcorrecties volgen

https://i0.wp.com/www.visionair.nl/wp-content/uploads/2011/01/Internal_view_of_the_Stanford_torus.jpg

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

PENTAX Image

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een groep kinderen/jongeren die niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad, welke geactiveerd wordt in mij door harde stemmen, geschreeuw, lawaai en gebonk in en rondom het speeltuintje naast het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke getriggerd wordt door het geluid van een voetbal vlak naast het huis en in en rondom het speeltuintje en door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geluid van een voetbal op de straat vlak naast het huis als trigger-punt te laten bestaan in mij van een afbeelding in mij in/als de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke angst activeert voor hetgeen gebeurt in deze verbeelding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te activeren in mij door participatie in verbeelding in de geest van schade aan plant en dier in mijn tuintje, getriggerd door geluid van een voetbal en/of harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai vlak naast de deur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om plant en dier te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, welke geactiveerd wordt door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ergens tegenop moet kunnen, in plaats van in te zien dat ik alleen gelijk kan staan/gaan staan aan mezelf in en als de ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet in staat ben om plant en dier te beschermen, welke komt door een ervaring van participatie in de geest in en als angst, waarin ik mezelf onmachtig maak ten opzichte van de ervaring van angst, en dus niet tegen mezelf in en als ervaring van angst op kan door te geloven dat deze ervaring werkelijk is wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een ervaring ben in en als angst in de geest, waarin ik me in het geloof in gedachten welke angst activeren, ondergeschikt maak aan de gedachten en activatie van een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ondergeschikt te maken aan gedachten als activatie van een ervaring van angst, en dus geloof ik ‘er niet tegenop te kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding van een situatie waar er pas maatregelen worden genomen als het te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘waarschuwen’ geen zin heeft aangezien er toch niet geluisterd wordt en/of dat waarschuwen het effect juist versterkt, in plaats van in te zien dat waarschuwen – het schuwen van de waarheid – gepaard gaat met angst, en als er in en als angst gesproken wordt als waarschuwing, dus in schuwing van de waarheid over zelf, de gesproken woorden (in en als angst), angst voortbrengen en dus een tegenovergesteld effect creeren.

*

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen in de geest van schade aan schutting, tuin, plant en dier, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan breng ik mezelf hier in het fysiek door me te richten op een fysieke handeling in huis of tuin.

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen waarin ik getreiterd en gepest wordt, in en als een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ondergeschikt maak aan de geest als angst, waarin ik een ervaring creeer van er niet tegenop kunnen.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van angst als er niet tegenop kunnen te onderzoeken in mezelf en te zien waaraan ze gerelateerd zijn als gedachten als afbeelding in mij, opgeslagen als herinnering.

Als ik mezelf zie participeren in een geloof in een gedachte dat ‘waarschuwen geen zin heeft‘, bevestigd in mezelf in en als een afbeelding als herinnering, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me ik me begeef in een ervaring van angst in de geest, gerelateerd aan een herinnering waarin ik mijn zelfbeweging heb weggegeven, welke angst in mij creeert; angst voor mezelf die mezelf ondergeschikt maakt, weggeeft, aan de geest in mezelf – de geest geven – in plaats van mezelf te vergeven en hierin mezelf aan zelf terug te geven.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen te onderzoeken in mij door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik mezelf heb weggegeven, opgegeven ten behoeve van de geest en dus ten behoeve van relaties in en als de geest, bestaande in en als angst om alleen te staan.

Ik stel mezelf ten doel alert te zijn ten aanzien van mezelf in situaties waarin ik mezelf opgeef ten behoeve van relaties in en als de geest, ingegeven door een ervaring van angst in mij, gekoppeld aan een ervaring van angst om alleen te staan, en te onderzoeken wat het is dat ik bang voor ben om te verliezen in het specifieke moment, wat er triggert, wat voor gedachten en plaatjes er in mij opkomen, wat ik ervaar, hoe ik fysiek verander, welke consequenties ik creeer, zodat ik deze gehele ervaring als herinnering kan stoppen en zelfvergeven, zodat ik mezelf in staat stel mezelf stap voor stap, adem voor adem, te corrigeren tot een wezen in eenheid en gelijk in/als zelfvertrouwen.

Ik stel mezelf ten doel, in gezond verstand, als niet participerend in en als angst, op te komen in en als spreken voor plant en dier als wezens die niet kunnen spreken in een taal die wij als mensen verstaan, en gerelateerde angsten hieraan te onderzoeken in zelf door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, totdat en zodat het stil wordt in mij en ik werkelijk kan staan in en als gelijkheid als zelf als leven als plant en dier, in samenwerking  met en ondersteuning van elkaar.

Image © Shutterstock

The Consciousness of the Bees – Part 1

The Consciousness of the Bees – Part 2

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Probleem:

Ik zat gisteren een blog te schrijven, en op de achtergrond waren kinderen aan het spelen in het speeltuintje hier naast de deur. Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai. Ik vraag me af of spelen een passend woord is. Ik merk in mezelf reactie bij ieder stemgeluid, iedere bonk. Angst, samentrekking van spieren in het lichaam, schrikachtig, ergenis.

image

Oplossing:

Ik ga het uitschrijven in/als een karakter. Het lijkt dubbel op – een trucje van de geest –  aangezien ik dit onderwerp al vaker benoemd heb, maar ik heb het niet werkelijk (of onvoldoende) uitgewerkt, en het bestaat in vele lagen. Ik heb de uiterlijke reacties – het leven van de reacties gestopt, dus er is ruimte voor het uitwerken van hoe het binnenin mij bestaat.

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Gedachtendimensie:

Ik moet mezelf hier toch in leren stabiliseren als ik mijn stem wil laten horen in deze wereld, dus dit is een goede oefening hierin.

(Ik weet niet zeker of dit de Gedachte is of een gedachte als Backchat; misschien verander ik iets in de uitwerking).

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig

Consequentiedimensie:

Mezelf terugtrekken, mezelf afscheiden, mijn tuin afscheiden, ego als bescherming opzetten

*

Het is interessant te zien hoe soortgelijke backchat, reacties, fysieke gedragsveranderingen en uiteindelijk de consequenties steeds naar voren komen in het uitschrijven van een karakter.

Wat ik hier zie is mijn gedrag ten aanzien van de wereld, hoe ik me ben gaan opstellen ten aanzien van de wereld, welke getriggerd wordt door de harde geluiden die de kinderen maken waarin agressie doorklinkt, welke natuurlijk de reflectie zijn van hoe de wereld op dit moment bestaat, als gevolg van generatie lange vervolging van de opvoeding van de mens die onbekwaam is uitgevoerd en waarin de gevolgen van ‘kwaad tot erger’ worden, oftewel steeds meer bezeten door de energie-demon in en als de geest. De opvoeding die bij ieder-een onbekwaam is uitgevoerd, ook bij mij, anders zou ik geen angst ervaren, en ik ervaar veel angst; angst voor de medemens en hierin angst voor hoe ik zelf besta ten opzichte van de medemens.

Het is een voorbeeld ‘in het klein’; het is klein in mij aanwezig welke te maken heeft met de omgeving waarin ik ben opgegroeid, die fysiek redelijk stabiel was, maar waar desalnietemin de ongelijkheden duidelijk in aanwezig zijn. Klein aanwezig is net zo aanwezig als Groot aanwezig, de schade is gelijk; het Kleine wordt Groot in de Geest, en schaadt de fysieke werkelijkheid, van het eigen fysiek en/of van de fysieke werkelijkheid buiten zelf. De mechanismen zijn in een ieder aanwezig, met subtiele, individuele verschillen waar een ieder voor en als zichzelf verantwoordelijkheid voor dient te nemen en kan nemen.

Uitwerking met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties volgt.

Interessant is de connectie met het onderwerp Angst en Stress zoals wordt besproken in de interviews van de Atlanteans over Stress. Het lukt me nog niet hier een overzicht van te geven dus ik ga eerst uitwerken hoe het in mij bestaat aan de hand van dit praktisch voorbeeld.

Beloning:

Mezelf bevrijden van angst als manipulatie zodat en waarin ik mezelf in staat stel – adem voor adem, dag voor dag – te bewegen, handelen en spreken vrij van angst als manipulatie ten behoeve van/als wat het beste is voor een leven in eenheid en gelijkheid op aarde in en als het fysiek, in mezelf en buiten mezelf, waarin ik me realiseer hoe groot deze taak is die volbracht moet worden, en waarin ik me tevens realiseer dat ik als enige kan beslissen voor en als mezelf om hierin op te staan, en dat een ieder dit voor en als zichzelf dient te beslissen.

Full_atlanteans-the-beginning

Atlanteans – The Beginning

Beginnen bij het Begin

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 305 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Vervolg-2 Angstdimensie:

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit te kunnen drukken en dus mezelf geen richting te kunnen geven, maar in plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet, waarin het lijkt of ik overweldigd wordt door de (woorden van) de ander doordat ik mijn ervaring van overweldiging projecteer op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gen richting te kunnen geven doordat ik in overweldiging, in en als reactie op wat een ander doet, verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als richting als leidinggevend principe te laten bepalen door wat een ander zegt en doet, en hierin angst te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor overweldiging door mezelf in mezelf in en als reactie van mezelf op wat een ander doet en zegt, waarin de reacties als overweldiging an sich ook uit angst in/als de geest bestaan, voortkomend uit gedachten dus uit controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf, bestaande  in en als controle in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overweldigen met angst en controle in en als gedachten, welke reacties in mezelf oproepen die ophopen en tot overweldiging leiden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overweldigen met reacties in mezelf op de gedachten ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin ik deze gedachten gebruik als controle-mechanisme op het moment dat een ander iets zegt en/of doet wat reacties in mij triggert, welke me overweldigen en angst oproepen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van angst in en als overweldiging door mijn eigen reacties op wat een ander zegt en/of doet, te gebruiken als excuus om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen in het moment – welke verantwoordelijkheid nemen is voor de reacties in mezelf – en in plaats hiervan in en als de angst te blijven zitten, zodat ik niet hoef te veranderen en de angst hoef te stoppen in en als mezelf – zodat ik mezelf kan verwoorden, uit kan spreken en richting kan geven in en als deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst te blijven zitten, in plaats van de reacties in mezelf – die angst oproepen in mezelf – te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, en mezelf hierin in staat stel op te staan, uit te spreken en richting te geven in en als de woorden die ik spreek.

*

Als ik mezelf zie participeren in en als angst om me uit te spreken en mezelf richting te geven in en als de woorden die ik spreek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als reactie verkeer in mezelf op hetgeen een ander doet en/of zegt, welke angst oproept in mij – angst voor overweldiging door mijn eigen reacties op wat een ander zegt en/of doet.

Ik onderzoek in mezelf wat het woord is of wat hetgeen is wat de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ in mij triggert, welke reacties in en als angst in mij oproept welke leidt tot participatie in en als de persoonlijkheid ‘Het is me teveel’.

Ik pas zelfvergevingen toe op de verbinding tussen trigger-punt en gedachten en op de reacties in en als angst in mij.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen, te ademen, en in gezond verstand te zien wat ik wil spreken in het moment en waartoe ik in staat ben te spreken in het moment vrij van reactie. Als ik vrij ben van reactie kan ik spreken en geef ik mezelf richting in en als de woorden die ik spreek. Als ik niet vrij ben van reactie blijf ik stil, en geef ik mezelf richting in en als mezelf in het onderzoek, zelfvergeving en zelfcorrectie in mezelf van mezelf in reactie op wat een ander doet en/of zegt.

Angstdimensie wordt vervolgd.

Full_how-i-was-able-to-hear-the-desteni-message

2013 – Beginnen bij het begin – Angst en Controle

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 288 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid in een gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Vervolg Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als reactie op het interpreteren van een niet luisteren van een ander die ondertussen net doet alsof die wel luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat die ander werkelijk denkt dat ik het niet door heb dat er niet geluisterd wordt als er ‘ja’ wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, en als ik vraag wat ik dan zei, blijkt dat de ander helemaal niet geluisterd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘me verontwaardigd te voelen’ als een ander niet luistert maar wel doet of ie luistert, waarin ik verontwaardigt ben over het feit dat ik denk/geloof dat er blijkbaar van wordt uitgegaan dat ik dit niet doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn door een geloof dat een ander denkt hiermee weg te komen zonder dat ik het doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de zin in me op te horen komen ‘denk je dat ik dom ben ofzo?’, in/als reactie op het feit dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet interessant is wat ik zeg, zodra ik merk dat er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin in me op te horen komen ‘dan praat ik toch niet’ en ‘bekijk het allemaal maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn ervaring van verontwaardiging en verongelijking, aangezien ik denk dat ‘die ander toch niet luistert?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen door degene waarvan ik denk dat die niet luistert – welke misschien ook zo is maar welke niets over mij zegt –  en hier boos om te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als een relatie die ik gelegd heb met degenen die niet luistert, waarin het lijkt alsof het niet luisteren van de ander over mij gaat, in plaats van in te zien dat mijn geloof in de relatie met een ander die niet luistert mijzelf bepaalt en definieert als zijnde dit geloof in/als de geest, welke me per direct vastzet in geloof en definitie in/als de geest als oordeel en waarin in eerste instantie het geloof in mijn eigen gedachten als waarheid die ik moet beschermen, mijzelf bepaalt en definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat een ander niet luistert als ik iets zeg maar wel net doet/net probeert te doen alsof er geluisterd wordt, waarin ik in dit oordeel als ‘er iets van vinden’ mezelf bepaal en definieer in/als de geest, hier vervolgens boos om word, en deze boosheid projecteer op de ander buiten mij als zijnde dat die iets doet wat niet correct is, in plaats van in te zien dat ik mezelf veroordeel voor het geloof in en verdedigen van dit geloof in een gedachte, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie leg in/als de geest met iemand die niet luistert maar wel net doet of er geluisterd wordt, in plaats van in te zien dat ik me schaam voor het leggen van een relatie met mezelf in de geest, door geloof in mijn eigen gedachten en het verdedigen en rechtvaardigen van deze gedachten, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik relaties leg in de geest, welke ik verberg, en waarin ik dus zelf net doe alsof, namelijk net doen alsof ik geen relaties leg in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te leggen in de geest in zelfinteresse, waarin ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben op het moment van het relaties leggen in de geest, door afwezig te zijn in de geest in de relaties, en dus niet te zien dat ik ze leg en dus geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mezelf in/als het stoppen van de relaties in/als reactie op een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf als de geest niet serieus te nemen door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de reacties op de ander buiten mij door het vormen van gedachten over een ander buiten mij, en hierin geen overeenkomst met mezelf te sluiten, waarin ik binnen de relatie met mezelf, deze relatie kan veranderen tot wat het beste is in/als zelfverantwoordelijkheid, in plaats van relaties te leggen met iets buiten mij en hierin per direct mijn verantwoordelijkheid af te leggen/af te schuiven op de ander buiten mij/op hetgeen ik een relatie mee leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op alles en iedereen buiten mij in afscheiding van mezelf – en dus waar ik een relatie mee leg, aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden – door hetgeen buiten mij te veroordelen/in te delen in negatief/neutraal en positief, en hierin een platform te creeren om energie te genereren in/als de relaties in de geest in mezelf, waarin zodra ik iets veroordeel buiten mij, ik feitelijk een relatie leg in/als fundament in afscheiding, dus voor conflict en hierin voor energiegeneratie voortkomend uit dit conflict in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren ten aanzien van het mechanisme wat ik hier levenslang heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het oordeel van een ander in afscheiding van mij, en dus in projectie op mij, in/als projectie als ‘ik heb hier geen last van, dat is iets van jou’, en dus in/als ontkenning van wie we werkelijk zijn (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkennen door het geloof in een gedachte over de ontkenning van een ander van zichzelf, waarin ik de bevestiging van die ander wil om te zien of  mijn gedachte waar is of niet, en dus in de wil om bevestiging van een ander(= de mind), mezelf te ontkennen en op te geven ten behoeve van een relatie met die ander(= de mind)  in/als bevestiging van wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf opgeef ten behoeve van een relatie met een ander, gebaseerd op de gedachte ‘je doet alsof’,  welke fungeert als bevestiging van wie ik ben, en waarin ik me dus afhankelijk maak van de ander buiten mij (en van de ander binnen mij als de ander=de mind); hierin mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif op de ander buiten mij en binnen mij, en vervolgens alleen nog reageer op de ander buiten mij en binnen mij aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd, en ik hierin denk, geloof en zelfs ervaar alsof en dat ik de ander buiten mij als de ander binnen mij moet sturen, aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd/weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties voor mijzelf te plaatsen en dus niet werkelijk te onderzoeken wie ik ben in een relatie en wie de ander is in een relatie, maar slechts bezig ben zo snel mogelijk een relatie te vormen waarin ik mezelf kan bepalen en definieren en bevestigen, om achteraf boos te worden op mezelf en de ander in het zien van wie we werkelijk zijn in onverantwoordelijkheid naar zelf toe, en hieruit volgend naar de ander.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in verontwaardiging door de gedachte dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mijn woorden wat ik aan het vertellen/spreken ben en zie of ik in mijn woorden kan staan. Als dit niet zo is, stop ik met spreken. Als dit wel zo is, stop ik ook met spreken. Ik adem in, in de ervaring van reacties in mezelf, en luister naar mezelf. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe en/of schrijf over de gebeurtenis en zie hoe wat ik wilde zeggen, in eerste instantie toepasbaar is op mezelf.

Als ik de reacties in mezelf gestopt heb, zie ik of het relevant is om nogmaals te spreken waar niet naar geluisterd werd.

Ik realiseer me dat het feit of een ander wel of niet luistert, mij niet bepaalt en/of definieert, maar dat de gedachte dat iemand niet luistert en mijn reactie hierop mijzelf definieert in de geest en dus bepaalt/definieert wie ik ben in dat moment, waarin ik de zelfverantwoordelijkheid,  in reactie in afscheiding van mezelf, wegleg/op de ander binnen mij en buiten mij leg, wat wederom de reden/oorzaak is van mijn reactie, en hierin ‘vergeet’ te luisteren naar mezelf.

Ik realiseer me dat, zolang ik reageer en veroordeel hoe een ander doet alsof, ikzelf ergens doe alsof door te geloven in een gedachte en hier een relatie mee te leggen, welke ik projecteer als reactie van walging/angst ten aanzien van een ander, welke feitelijk walging dus angst is ten aanzien van zelf in het doen alsof in participatie in gedachten, aangezien in het doen alsof, ik relaties leg om mezelf te bevestigen en mezelf dus afhankelijk maak van een ander buiten mij en van de ander=de mind als de ander binnen mij, welke me natuurlijk angst aanjaagt – vermomd als walging – aangezien ik dan die ander buiten mij moet gaan sturen en controleren, wat niet mogelijk is; ik kan alleen mezelf in staat stellen mezelf volledig te sturen in/als zelfverantwoordelijkheid, door ten eerste en altijd naar mezelf te luisteren en participatie in gedachten te stoppen, in te zien en uit te schrijven.

Ik realiseer me dat door werkelijk te luisteren, er zelfverantwoordelijkheid genomen moet worden, en dat een niet-luisteren en/of niet horen en/of vergeten wat er gezegd is, een manier is om onder de zelfverantwoordelijkheid uit te komen, want immers ‘Ich habe es nicht gewust’.

Ik realiseer me dat in werkelijk luisteren en horen, er een relatie in zelfverantwoordelijkheid gelegd dient te worden als gevolg, dus een relatie met/als zelf/de eigen geest, en dus, als een ander niet hoort, als ik denk dat een ander niet hoort en/of ik zelf niet hoor en er wel gedaan wordt alsof, wordt er ergens geen zelfverantwoordelijkheid genomen, wat hetgeen is waar ik boos om wordt, en waarin  ik, in het boos worden, direct mijn eigen zelfverantwoordelijkheid wegleg en mezelf dus niet hoor/niet luister naar mezelf maar me ‘aanpas’ aan en het voorbeeld volg van de status van de ander in de geest door in reactie te gaan in de geest in een geloof in een gedachte over de ander.

Ik stel mezelf ten doel het niet-luisteren van een ander te gebruiken voor zelfonderzoek in de woorden die ik op dat moment spreek, in plaats van te reageren in geloof in mijn eigen gedachten en hierin relaties voort te zetten in/als energie met de ander=de mind, geprojecteerd op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik wil van een ander in/als bevestiging van mezelf, op het moment dat ik reageer op het wel of niet luisteren en het wel of niet doen alsof, van een ander.

Ik stel mezelf ten doel naar mezelf te luisteren, in ieder moment, altijd, en er hierin te zijn voor mezelf en dus mezelf te (be)vestigen.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf in/als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en veranderen tot een relatie van eenheid en gelijkheid, en mezelf niet langer te compromitteren tot een relatie met iets of iemand buiten mij ter vervanging van ‘iets of iemand’ – mezelf – binnenin mij.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Free Interviews to Listen – to Support Yourself in Listening to Self

*

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/