Dag 713 – De stem van leven

wipwap

Het wordt me in een moment duidelijk hoe we uiteindelijk zullen kunnen staan als de ‘stem van leven’ en dat hierin het persoonlijke er niet meer toe doet. Hiermee bedoel ik dat ik niet tot uitdrukking breng ‘wat ik vind’ maar dat ik een stem geef aan een principe waar ik voor sta die al het leven in overweging neemt, inclusief mijzelf en/als een ander als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het persoonlijk te nemen als ik een principe verwoord en dit met weerstand wordt ontvangen, waarin ik me al bij voorbaat, als ik het inbreng, in een ervaring van verantwoordelijkheid bevind en dan verantwoordelijk voor hoe een ander zich hierin zal voelen waardoor ik me vervolgens onprettig/onzeker zal/zou voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring ‘in het leven te roepen’ door vanuit een ervaring te spreken waarop een reactie komt waarop ik weer reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door vanuit een ervaring te spreken – dus ergens in afgescheidenheid van mezelf – vervolgens een bevestiging te willen of verwachten van degene naar wie ik het heb uitgesproken en me zo afhankelijk te maken van mijn reactie op een reactie (die al dan niet komt) van een ander en me zo, dus afhankelijk van een ander (feitelijk van ‘die ander in/als mijn eigen geest’) te maken in wat ik uitspreek/in expressie breng.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds maar niet te hebben begrepen hoe Bernard niet langer als Bernard bestaat maar in en als Leven en dat ‘Bernard’ een belichaming was voor hem als leven hier op aarde, tot aan dit moment waarin ik zie (voor een moment) hoe het is om te staan in en als de stem van leven – het is een moment, echter vanaf hier kan ik het gebruiken als referentiepunt waar ik heen ga en van waar ik me uiteindelijk zal uitdrukken en zal belichamen.

Hierin in ogenschouw houdend dat het niet gaat om het verwoorden van de kennis en informatie als ‘de stem van leven’ maar om een werkelijke en volledige fysieke expressie.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me zenuwachtig maak over hoe een ander op iets zal reageren en/of over hoe iets te brengen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het ergens persoonlijk maak en dat ik mezelf hierin verminder, waardoor ik ‘de ander’ automatisch (in polariteit) meer maak dan mezelf in en als leven. Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen als de kracht van leven en verantwoordelijkheid te nemen voor die delen van/gedachten over mezelf waarin ik mezelf verminder door de toepassing van zelfvergeving om van hieruit te zien wat, hoe en wanneer ik het beste iets naar voren kan brengen.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me druk maak over hoe een ander gereageerd heeft op iets wat ik heb gezegd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik zelf iets gezegd heb vanuit een afgescheidenheid in mezelf, ook al is het maar een klein aspect van reactie, het is en blijft een dimensie die resoneert in mezelf en van hieruit in mijn woorden. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke ervaring ik heb onderdrukt in mezelf zonder werkelijk te zien wat er meevaart in mijn woorden en ik stel mezelf ten doel mezelf hierin te vergeven en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit aspect, om van hieruit eenduidig te spreken.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me ‘verantwoordelijk voel’ voor hoe een ander zich ervaart en/of reageert, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik iets breng en/of gebracht heb waarin ik niet volledig verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf waardoor ik eventueel reacties activeer waarvoor ik me verantwoordelijk voel. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken voor welk aspect van afgescheidenheid ik nog geen verantwoordelijkheid heb genomen in mezelf en vervolgens mezelf te vergeven hierin en zo, verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit punt en zo vervolgens, de verantwoordelijkheid voor eventuele reacties van een ander, bij die ander te kunnen laten.

trompetklimmerTrompetklimmer

***

Waar Zelfoprechtheid beging – Bernard Poolman (vertaling)

Proces van Kwantificeren – Spreek Zelfvergeving LUIDOP (vertaling)

the eye of the needle


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

 

Dag 588 – Wanneer is een passend moment om iets te bespreken?

timetoshare_v2

Ik heb er moeite mee om te wachten met iets te bespreken met mijn partner tot een moment dat ik zie dat hij er ook rust/ruimte voor heeft om te luisteren. Ik neig er naar om het direct te willen en ook gaan bespreken op het moment dat het punt me duidelijk wordt en zo ben ik hierin zelf nog in reactie en wil ik het ‘zo snel mogelijk’ bespreken, wat eigenlijk geen bespreken is maar een ‘uitpraten’ waarin ik een verwachting heb van de ander. Hier reageert hij natuurlijk op, obvious. Waar ik vervolgens weer op reageer en hierin wordt het punt van eigenbelang in beiden versterkt. Wat ik hierin eigenlijk doe, is het punt van eigenbelang dat ik al langer zie op de achtergrond, onderdrukt of verstopt aanwezig zeg maar, vergroten, aan de oppervlakte halen en aangezien ik nog reageer, is het uiteindelijk het punt waarop ik reageer en het punt van en als reactie in mezelf uitvergroten zodat ik zie wat ik dien te vergeven en veranderen.

De vraag hierin voor mezelf is of het anders verloopt als ik wacht met bespreken.

In het vroegtijdig bespreken probeer ik de pijn die ik in mezelf ervaar ten aanzien van een punt in eigenbelang, te ontlopen en zo creëer ik frictie. Echter, is dit eigenlijk niet precies hoe ik het punt in eerste instantie gemanifesteerd heb? Door een spreken in reactie, hierin reactie als weerstand te zien gebeuren en vervolgens conclusies te trekken en oordelen te vestigen binnenin mezelf, in de woorden ‘zie je wel’, ik heb gelijk, de ander doet dit en dat en wil hierin niet veranderen’.

Het is inderdaad zo dat een ander ‘dit en dat doet’, echter het is een momentopname en het ‘de ander wil niet veranderen’ is opgebouwd in en als herinnering zonder hierin de ander in overweging te nemen en te benaderen op een passend moment. Een passend moment zou een moment zijn waarin ik niet langer in reactie ben en eerst mijn reacties in en als mezelf heb vergeven.

Op deze manier houd ik ‘de angst dat een ander niet wil veranderen’ in en als een gedachte, in stand, binnenin mezelf en zo ook buiten mezelf want ik geef de ander geen beslissingsruimte om te willen veranderen. Ik heb er afgelopen weekend een heel weekend over gedaan om een punt in communicatie te brengen en zondag einde van de ochtend kon ik komen tot communicatie van het volledige punt. Echter toen ik zaterdagochtend het punt aan de oppervlakte zag komen, buiten mezelf en binnenin mezelf, vroeg ik me af of ik het punt niet beter geheel op zondag kon bespreken op het moment dat we even tijd nemen om de komende week door te spreken. Ik heb echter niet de beslissing genomen om het binnenin me te houden en zelf uit te werken en zo ben ik begonnen met het benoemen van het punt dat ik waarnam buiten mij en pas zondagochtend kwam ik tot het uitschrijven van het punt binnenin mij en werd me duidelijk wat er in mij verscholen zat als punt van angst/weerstand/eigenbelang (met als kanttekening dat ik zaterdag de hele dag buitenshuis aan het werk was).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om niet het zelfvertrouwen te hebben om het punt geheel binnenin en als mezelf te transcenderen alvorens het te bespreken met mijn partner, in en als een ervaring dat ik ‘het zo oneerlijk vind’ om dit te doen aangezien hij in mijn ogen, een punt van/in ongelijkheid leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden om zelf eerst het gehele punt door te wandelen als reactie van mezelf op een punt van ongelijkheid buiten mij, waarin ik de oneerlijkheid koppel aan de gedachte ‘dat hij het in eerste instantie leeft’ in en als de aanname dat als hij dit niet zo zou leven, ik ‘ook geen reactie zou (hoeven) hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen reactie zou hoeven hebben als een ander buiten mij, in dit geval mijn partner, in gelijkheid zou leven en zo, mijn beslissing tot het leven van eenheid en gelijkheid in en als mezelf, afhankelijk te maken van wat mijn partner als een ander buiten mij, wel of niet leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin dus in afhankelijkheid te zijn van mijn partner en dus is het aan mij om in en als mezelf te zien waarin ik verkeer in een punt van eigenbelang in afhankelijkheid van wat mijn partner wel of niet doet (als hetgeen ik zondag toe kwam om uit te schrijven in en als de toepassing van zelfvergeving).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een punt van eigenbelang waaraan ik vasthoud, te proberen te ontlopen door te proberen mijn partner te corrigeren in wat hij laat zien als zijn punt van eigenbelang en als hij vervolgens dit punt zelf niet wil zien op het moment dat ik het naar voren breng, te reageren hierop en door te duwen, zonder het punt van eigenbelang waaraan ikzelf vasthoud, in te zien en zelf te vergeven zodat ik de correctie hiervan kan (gaan) leven naar mijn partner toe en mijn communicatie hierin helder wordt in en als een delen van een toepassing die het beste is voor alles en iedereen, zonder dwang of aanzet naar hem toe in wat hij wel of niet moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat ik altijd mezelf kan veranderen ten aanzien van mijn partner aangezien hoe ik sta, ik zelf opgebouwd heb en/of heb toegestaan om op te bouwen binnenin mezelf, in en als gedachten als oordelen als angsten en dat als ik sta als wat het beste is en ik onvoorwaardelijk bereid ben om te zien waar ik dit niet doe, waartoe ik zelf de avond ervoor opnieuw de beslissing heb genomen, het niet nodig is om zoveel weerstand te creëren in mijn leefwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet zo eenvoudig te vinden om de beslissing tot het onvoorwaardelijk leven van wat het beste is, ook daadwerkelijk in ieder moment praktisch toe te passen aangezien er te pas en te onpas weerstanden als gedachten als oordelen als angsten opkomen binnenin mezelf waarin het nodig is dat ik mezelf richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mijn partner als de ander buiten mij, te verwachten dat hij zonder weerstanden luistert naar een punt van zelfverandering/zelfverbetering terwijl ik zelf tijd neem/nodig heb/nodig denk te hebben om de weerstand door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog niet in staat/ter wille te zijn tot het direct omzetten van een weerstand in en als het behoud van mezelf in eigenbelang, in en als de geest tot het leven en toepassen van wat het beste is voor al het leven, beginnende bij alle betrokkenen in mijn leefomgeving, inclusief mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet ter wille te zijn om direct te leven wat het beste is ook voor mijzelf als leven in en als het fysiek en toch eerst de weerstand te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en de weerstand te veroordelen voor het bestaan hierin en in en als dit oordeel, de weerstand te vergroten en belichamen doordat ik erop reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weerstand te vergroten en belichamen in en als reactie op de weerstand/het punt van eigenbelang, in en als een oordeel hiervan, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies van een onderliggende ervaring waaraan ik vasthoud/waarmee ik me vervul.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vervullen met een ervaring en vervolgens een angst als gedachte als oordeel te creëren om deze ervaring los te laten/zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben op het loslaten van bepaalde ervaringen waarin ik mezelf bepaald heb als wie ik ben en hierin het loslaten bepaald heb als ‘dat nooit’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om een commitment te maken om het punt van reactie binnenin mij op een punt van eigenbelang buiten mij, direct en geheel naar mezelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren alvorens het punt van eigenbelang in communicatie te brengen met hierbij een inzicht en oplossing tot wat het beste is, waarin de ander/mijn partner een beslissingsvrijheid zal ervaren om hierin te veranderen aangezien mijn bestaan niet afhankelijk is van zijn verandering en/of van het tijdstip van zijn verandering en het dus alleen zijn beslissing is om iets wel of niet en zoja, wanneer in te zien en toe te passen zonder dat er een reactie als weerstand aanwezig hoeft te zijn op een druk als dwang van afhankelijkheid van mijn bestaan in en als de geest, in en als een punt van eigenbelang.

Als en wanneer ik het op voel borrelen in mezelf als dat ik een punt ‘zo snel mogelijk wil bespreken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er iets opborrelt, ik mezelf laat leiden door hetgeen er borrelt binnenin mij – waarin ik me nu realiseer dat dit borrelen, het fermentatieproces is als in gisting als in het artikel van Candida and Self abuse waar ik twee blogs over geschreven heb – in fermentatie, dus in een gistingsproces wat zich door de tijd heen gemanifesteerd heeft, anders zou het niet gaan borrelen of gisten, en dus leidt ik mezelf niet in hetgeen ik wil bespreken maar wordt ik geleid door een herinnering als hoe ik iets heb opgeslagen binnenin mij in en als iets wat mijzelf in en als eigenbelang in het hebben van een ervaring, onderbouwt.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zo snel mogelijk wil bespreken, terug naar zelf te halen en te zien waarom ik zo graag wil dat mijn partner hierin verandert en zo te zien welk voordeel dit voor mij inhoudt waarin ik mezelf in een punt van eigenbelang in stand kan houden.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zie als hetgeen ik in stand wil houden in eigenbelang en waarin ik een pijnlijke ervaring van verongelijking/ongelijkheid wil ontlopen, uit te schrijven en te vergeven in en als mezelf en van hieruit te communiceren met mijn partner/met een ander op een passend tijdstip wanneer we beiden bereid zijn om iets te bespreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat mijn partner mij onderdrukt als hij niet wil luisteren en ik mijn punt niet kan uitspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en het dus te veroordelen van en als mezelf, in en als een gedachte om mijn punt uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zeur als ik een punt uitspreek en mezelf hierin, in en als deelname en geloof in een gedachte, af te leiden van het uitspreken van iets dat het beste is voor en als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan zeuren in en als reactie op een reactie van mijn partner op iets in mijzelf in ongelijkheid en zo, de ander gelijk te geven en zo, als reactie op mezelf in reactie, zelf gelijk te willen hebben/mijn gelijk te willen halen door het punt door te duwen en mezelf en/als de ander hierin te onderdrukken/onder druk te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als ongelijkheid te manifesteren in en als een doorduwen van een punt in en als een uitgangspunt van ‘gelijk hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik altijd gelijk heb als ik een punt uitspreek als wat het beste is waarin ik mezelf als uitgangspunt over het hoofd zie en zolang ik besta in ongelijkheid ten aanzien van een dimensie in wat ik benoem en/of ten aanzien van diegene naar wie ik het benoem, zal het de ongelijkheid zijn die ik manifesteer en teweeg breng met en in mijn bewoordingen en dus niet hetgeen dat het beste is en van hieruit zal iemand zich gaan verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gelijk te willen hebben omdat ik besta in en als ongelijkheid ten aanzien van een dimensie/aspect in wat ik uitspreek/leef.

Als en wanneer ik mezelf zie bestaan in een ervaring van gelijk willen hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens ongelijk sta, aan mezelf in hetgeen ik uitspreek en/of aan diegene met wie ik spreek.

Ik realiseer me dat zolang ik in ongelijkheid besta oftewel, als ik niet volledig leef wat ik spreek en dus spreek als wat ik leef, ik ongelijkheid manifesteer en zo mijn eigen frustratie creëer als reactie op de reactie van een ander op hetgeen ik uitspreek in ongelijkheid.

Ik realiseer me dat in deze, ik dus degene ben die aan het beginpunt staat van de creatie van verongelijking/ongelijkheid binnenin mij en niet mijn partner/de ander aangezien ik spreek in en als een uitgangspunt van ongelijkheid, geactiveerd door een verlangen in mezelf als belang voor mijn eigen (dus eigenbelang) welke ik verstoord zie worden door een handeling/houding/uitspraak van een ander waarin me duidelijk wordt dat het verlangen niet vervuld zal worden op een manier die een bepaalde ervaring in stand houd binnenin mezelf, in en als eigenbelang en dus, ga ik zelf in de verdediging, van dit verlangen in eigenbelang en van hieruit, ga ik de ander aanvallen waarin de ander zich uiteindelijk zal gaan verdedigen als ik blijf doorduwen.

Ik realiseer me dat de penetratie in en als de geest nogal doordringend en volhardend is.

Ik stel mezelf ten doel mijn volhardendheid en neiging tot doordringen en doorduwen, te gebruiken om in en als mezelf te zien totdat ik duidelijkheid en begrip heb over de oorsprong van mijn ervaring van verongelijking en gedrag in ongelijkheid in en als de toepassing van zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel om zelf door weerstanden heen te duwen tot het leven van de realisatie in en als verandering van mezelf ten aanzien van het punt in eigenbelang en mezelf te ondersteunen in de toepassing van het schrijven en spreken van zelfvergevingen, daar waar ik moeite heb om gedachten als angsten als oordelen los te laten in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel het geluid van mijn eigen stem te gebruiken ter ondersteuning en als gereedschap in en als het spreken van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken in en als een duwen door weerstanden heen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst dat een ander niet wil veranderen en/of dat de situatie niet verandert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn focus richt op iets of iemand buiten mij die ik wil aanzetten tot verandering, in plaats van in en als mezelf te zien waar ik vasthoud aan (geloof in) een oordeel als gedachte als angst in/als zelflimitatie gerelateerd aan woorden als ‘dat nooit’.

Ik realiseer me dat ik mezelf ten alle tijden kan vergeven en veranderen door te zien hoe ik een angst als oordeel in en als (geloof in bepaalde) gedachten heb opgebouwd waarin ik vasthoud aan een punt van eigenbelang als bepaalde ervaring ter vervulling van mezelf in en als de geest in energie.

Ik realiseer me dat als het praktische punt van ontmoeten en delen nog steeds kan plaatsvinden, los van of mijn partner iets wel of niet toepast en alleen mijn eigen ervaring hierin verandert, het allereerst aan mezelf is om mezelf te vergeven in het vasthouden aan een bepaalde ervaring en van hieruit mezelf te corrigeren en zelf te veranderen, de verandering te wandelen en toe te passen in de ontmoeting en het delen zodat ik een levend voorbeeld ben van waaruit ik een ander/mijn partner iets kan aanreiken/laten zien ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel de zelflimiterende gedachten als oordelen te vinden binnenin mezelf met hierin de ervaring van angst voor verlies van een bepaalde (vervullende) ervaring en mezelf hierin te vergeven en corrigeren, te zien wat de best mogelijke en meest praktische oplossing is om elkaar te ontmoeten en te delen op een passend tijdstip zonder onnodig frictie te veroorzaken en indien nodig, van hieruit een punt ter sprake te brengen ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik toch vroegtijdig spreek en frictie creëer, mezelf te ondersteunen en alsnog te duwen door weerstanden heen, niet op te geven en door te gaan met het spreken en schrijven van zelfvergeving op wat aan de oppervlakte komt totdat het gehele punt duidelijk, vergeven en besproken is.

Interessante punten die opkomen voor nader zelfonderzoek zijn het ‘onder druk zetten’ van mezelf en een oordeel op iets ‘uitleven’ in de fysieke realiteit om een punt zichtbaar te maken.

In theorie zeg ik ja, het is mogelijk om het punt op een later tijdstip te bespreken. In de praktijk is de toepassing een ander verhaal en spelen herinneringen als opgebouwde ervaringen mee die er er vaak voor zorgen dat ik het anders aanpak en de fysieke realiteit ‘nodig heb’ om iets duidelijk zichtbaar te krijgen en hierin is het aan mezelf om steeds bij te stellen tot in begrip en vergeving van mezelf en van hieruit, in geduld naar een ander als partner op deze reis naar leven, in en als een uitgangspunt van zelfoprechtheid dus zonder onnodig een ander te ‘gebruiken’ ten behoeve van iets duidelijk maken in/aan mezelf.

geduld-kleur-klein————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 476 – Reactie op een conversatietoon

autoIk zat gisteren een tijdje bij mijn ouders in de auto. Ze hadden op een gegeven moment een conversatie waarin de één wat verontwaardigd was over iets en de toon in de stemmen veranderde. Ik bemerkte in mezelf een bekende reactie opkomen waarin ik me de laatste jaren vaak in het gesprek ging mengen in een poging hier enigszins richting aan te geven zodat het zou stoppen en ik die energetische ervaring niet langer zou hebben. Dat besloot ik nu eens niet te doen zodat ik kon zien wat er in mij gebeurde zodat ik mezelf richting kan gaan geven hierin. Ik zag nu duidelijker waardoor de toon in de stem verandert en hoe deze wat venijnig wordt welke ik ook van mezelf ken en door deze herkenning te erkennen, kon ik het bij hen laten en het hen zelf uit laten zoeken en me op mezelf concentreren.

Wat ik nu zie dat er feitelijk gebeurt is dat er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en hierin wordt de schuld afgeschoven op de ander en/of op iets anders buiten zelf, zonder dat er in zelf gezien wordt waar ‘ikzelf’ verantwoordelijkheid had kunnen nemen, vooraf, en als dit niet gedaan is, te zien hoe dit achteraf gedaan kan worden. En dat is eigenlijk alles wat nodig is om de conversatie op stabiele toon te laten verlopen.

Dit schuld afschuiven is iets wat ik veel gezien heb in mezelf. Ik zag dat het niet klopte en dus heb ik dit zoveel mogelijk ‘binnenin’ mij gehouden en niet ‘uitgeleefd’. Echter het bleef binnenin mij aanwezig en dus speelde het zich hier uit en indirect naar buiten toe, wat hoorbaar is in bijvoorbeeld mijn stemtonatie en/of wat juist doorwerkt in een terughouden in communicatie aangezien ik niet instaat ben met stabiele stem te communiceren in zo’n moment. Pas na het luisteren van de gehele serie interviews van de Atlanteans over ‘Schuld’ ben ik in staat hier werkelijk verantwoordelijkheid in te nemen voor en als mezelf en heb ik werkelijk de wil om te stoppen met het afschuiven van schuld, onafhankelijk van hoe de situatie is en of een ander inderdaad eventueel ‘schuld’ heeft hieraan of niet.

Hierin zie ik hoe enorm de invloed is van de conversatietoon van opvoeders en wie men is in deze woorden. Het verantwoordelijkheid nemen hierin voor en als mezelf is iets wat ik niet geleerd heb in de opvoeding, zo ook mijn ouders niet en dus wordt dit patroon en de gevolgen hiervan doorgegeven aan de kinderen en anderen in het algemeen. Waarin iedereen ‘wanhopig’ aan het zoeken is naar iets of iemand die de verantwoordelijkheid neemt hierin en we onszelf steeds ‘schuldiger’ ga voelen en we zeker ook onszelf ‘de schuld’ ga geven aangezien we wel waarnemen dat we er ergens helemaal naast zitten. Ondertussen missen we de enige die werkelijk verantwoordelijkheid kan en zal moeten nemen: ikzelf. En zo wordt het zelfverantwoordelijkheid.

Hierin zal de zelfintimiteit ontstaan – Into me I see. Door het zien waar ik geen verantwoordelijkheid heb genomen binnenin, voor en als mezelf welke zichtbaar wordt in schrijven en met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken, om vervolgens deze zelfcorrectie als verandering te leven in de fysieke werkelijkheid en zo de zelfverandering werkelijk en fysiek te manifesteren.

Stel je eens voor, een wereld waarin ieder-één bereid is om eerst in zelf te zien en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf, onafhankelijk van de situatie en van hieruit, te zien welke oplossingen toegepast kunnen worden in samenwerking en overleg. Stel je eens voor hoe de wereld eruit zou zien, hoe de communicatie zal verlopen, hoe zorgzaam en prettig en ondersteunend er met elkaar en/als het leven op aarde zal worden omgegaan.

Zelfvergevingen volgen op de reacties die ik ervoer in mezelf gedurende dit korte gesprek in de auto waarin ik verantwoordelijkheid neem hiervoor in en als mezelf.

walking alone——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 431 – Wat is plezier?

Het woord plezier als vertaling van enjoyment. Plezier is een woord waar ik me weinig in kan vinden, ik ‘ervaar’ niet echt plezier, oftewel, in en als de geest heb ik weinig plezier. Dit is natuurlijk geen absoluut punt als dat ik nergens plezier in heb gehad ter vermaak van mezelf, echter dit is dan niet constant. Vandaag werd me duidelijk, het plezier, de enjoyment, die is in/als aanwezigheid van het fysiek. Het enige waar ik ‘in plezier’ aanwezig ben is als ik in mijn fysiek aanwezig ben. Door een aantal fysiek opgebouwde klachten – samengesmolten geest bewustzijn patronen als fysiek gemanifesteerde systemen – ben ik nog vaak afwezig uit mijn fysiek, uit de pijn, terwijl natuurlijk deze pijn juist gecreeerd is door de geest die energie genereert vanuit substantie/het fysieke en hierin het fysiek vervormt, verkrampt, opbrandt etc. Nu zie ik ook hoe ik toen ik jonger was, plezier had in de fysieke activiteiten die ik deed en waaraan ik deelnam, in samenwerking met anderen (zoals bv een teamsport wat iets was waar ik echt plezier in had). Hierin heb ik plezier gekoppeld aan de meer ‘actieve’ fysieke bezigheden; echter plezier in/als het fysiek is ook bijvoorbeeld de stem fysiek gebruiken, welke ten alle tijden kan, ook en zelfs juist als het fysiek nog bezig is met het proces van doorwandelen van de fysiek gemanifesteerde patronen en hierdoor tot minder actieve fysieke beweging in staat; het fysiek gebruiken van de stem zal ondersteunen in dit proces. Tevens heb ik mijn plezier in eten weggenomen door mezelf op jonge jaren een tijdje te weinig voedsel toe te staan in een poging om te voldoen aan wat ik zag als de ‘ideale fysieke vormen’ wat natuurlijk niet gelijk is aan fysieke expressie maar juist de fysieke expressie compromitteert waarin ik zowel in het tot me nemen van voedsel als het in het fysiek aanwezig zijn, het plezier in mezelf wegneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het plezier te ontnemen, me te weerhouden van het hebben van en zijn in plezier als expressie, door steeds minder aanwezig te zijn in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar plezier in en als de geest en dit niet te kunnen vinden en hierin te denken dat ik iets mis, dat ik depressief ben, dat ik niet ‘enthousiast ben’, dat ik niet voldoe aan de normen van plezier hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als reactie op woorden een beeld te vormen van hoe mijn expressie moet zijn en hierin het plezier in mijn werkelijk fysieke expressie kwijt te raken en/of niet te kunnen vinden en/of zelfs te denken dat ik die niet heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een plaatje te maken van hoe ik denk dat een fysieke expressie moet zijn naar aanleiding van mijn interpretatie van woorden van buitenaf en hierop te denken mijn fysieke expressie af te moeten stemmen in en als een verlangen naar het bereiken van wat ik denk dat dit woord inhoudt, en hierin mezelf te vervormen, verkrampen, verbranden in en als een verlangen naar opvulling van mezelf met hetgeen ik interpreteer als dit woord als wat ik graag zou willen ervaren, en dus pas ik mezelf aan, reik ik uit in en als de geest en probeer ik mezelf op te vullen met de energetische verbindingen die ik maak in en als interpretatie van dit woord in en als de geest, geprojecteerd op hetgeen waar het woord vandaan komt en zo een verbinding als relatie leggende met hetgeen het woord vandaan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf in en als het fysiek in en als plezier, door verbindingen als relaties te leggen met iets of iemand buiten mij die woorden voortbrengen die ik interpreteer in en als de geest als iets wat mij plezier kan geven/zou kunnen geven in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik in en als deze interpretatie, een afscheiding manifesteer in en als mezelf waarin ik me afscheid van mijn vermogen tot het zijn in en als de expressie in en als plezier in en als het fysiek.

Ik stel mezelf te doel mezelf te ondersteunen met mijn stem en te zien hoe en wanneer ik mijn stem fysiek gebruik en hoe en wanneer ik mijn stem energetisch gebruik zodat en waarin ik zie waar ik me afscheid van zelfexpressie in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel gewaar te zijn/worden wanneer ik reageer op woorden van een ander in en als een interpretatie in en als de geest welke fysieke aanpassing als vervormde expressie in en als de geest tot gevolg heeft, zodat en waarin ik de afscheiding in en als interpretatie in en als mezelf kan stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren, hardop met mijn stem en/of in schijven voor nader zelfonderzoek in relatie tot de interpretatie van het woord.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben met en als mezelf in en als fysieke expressie en hierin te zien hoe ik deze kan leven in iedere situatie en omstandigheid zowel binnenin mijn eigen fysiek als buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf toe te staan plezier te hebben in en als mijn eigen fysiek – onafhankelijk van hoe mijn fysieke gesteldheid is en me niet langer te laten leiden/lijden door interpretatie van wat plezier in en als fysieke expressie inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven, dat om aanwezig te zijn in fysieke expressie in en als plezier, ik ‘gezond’ dien te zijn, en zolang ik niet gezond ben, mag ik geen plezier hebben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat gezondheid geen garantie is voor fysieke aanwezigheid en fysieke aanwezigheid niet garant staat voor een ‘gezond’ lichaam per definitie en dus beperk ik me door interpretatie van het woord gezond welke ik zelf heb uitgeschreven als gezondigd, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zondig als ik fysiek aanwezig ben waarin ik dit gekoppeld heb aan (een interpretatie en/of energetische waarde van) het woord gezondheid.

Ik stel mezelf ten doel het woord gezond(heid) te herdefinieren als onderdeel van de serie blogs over gezondheidszorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het plezier in voedsel tot me nemen te ontnemen door mezelf een tijdje te weinig voedsel toe te staan en hierin fysieke consequenties te creeren vanuit de geest in en als een herhalend patroon waarin ik, zodra en wanneer de patronen opspelen en zich uiten in fysiek ongemak, ik het plezier als genieten in en als mezelf in eten opgeef en participeer in patronen in de geest in plaats van mezelf te vergeven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb plezier te verbinden aan het tot me nemen van voedsel en in het ontzeggen van van voedsel in het verleden, mijzelf plezier te ontzeggen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen tijdens het eten zodat en waarin, als ik alleen ben, ik de gekoppelde patronen in mezelf kan onderzoeken en in klank breng in zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel angsten voor tekortkoming als ‘niet genoeg hebben’ in en als een ervaring in de geest in zelfvergeving en zelfcorrectie te brengen en te zien hoe deze gekoppeld zijn aan oordelen in en als angst in en als gedachten en/als herinneringen (als bijvoorbeeld van grootouders in de hongerwinter in de oorlog).

Bij nakijken in het woordenboek van het woordenboek kom ik tegen ‘genot’ en ook ‘genoegen’. Genoegen is voor mij een bruikbaar woord, als zijnde ‘genoeg hebben’ in en als de fysieke aanwezigheid in en als zelf. Dit brengt tot het punt dat er pas werkelijk plezier zal zijn als een ieder in deze wereld genoeg heeft om fysiek fatsoenlijk te leven.

Onderzoek:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Atlanteans – Civilization on land and water

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 422 – Mezelf afvallen – Zelfvergevingen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te mager te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik te mager ben, terwijl ik me in principe goed voel bij dit gewicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af te vallen in gewicht door een afvallen van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als de geest en hierdoor af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spijt te hebben in het verleden wat gewicht te zijn verloren welke ik niet meer ‘terug’ krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewicht terug te willen krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gewicht terug moet krijgen, alsof ik meer gewichtig ben als ik wat meer gewicht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zwak te voelen met zo weinig gewicht, niet zozeer fysiek zwak als vermoeid als wel ‘zwak’ als niet meedoende, meetellend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet meer mee te voelen tellen nu ik het blakende, jeugdige babyvet niet meer bezit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me opgegeten te ervaren door de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minder te voelen dan de sterke, blakende jeugdige lichamen van anderen met steviger botten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fragiel te voelen en tegelijkertijd dit fragiel wel prettig te vinden, als ‘licht’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lichtvoetig te ervaren als ik ‘goed in mijn vel zit’  en me fragiel en afgemat te voelen als ik verstrikt raak in de geest bewustzijn structuren die zich fysiek manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niets mag zeggen omdat ik weinig gewicht heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik zo weinig gewicht heb gekregen omdat ik dacht/denk niets te mogen zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als weinig gewicht gemanifesteerd te hebben in en als het fysiek, waarin ik mezelf fysiek verzwak en minder zichtbaar maak, en dus een excuus heb om niets te mogen/hoeven zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als backchat ‘wat heb jij nou te zeggen, moet je zien hoe je eruit ziet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een afgetrokken bekkie te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen hoe ik mezelf afval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niets te mogen zeggen voordat ik mezelf/mijn fysiek helemaal op orde heb, welke een angst en verdriet teweeg brengt want wat nu als ik mezelf/mijn fysiek niet op orde krijg, dan mag ik niets zeggen en kan ik niets delen van wat ik gewandeld heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te identificeren met mijn fysiek, en als ik mijn fysiek niet perfect op orde krijg, mezelf als stem te saboteren.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf richting te geven in en als stem als klank in en als eenheid en gelijkheid met en als zelf in zelfvergeving als zelfexpressie, onafhankelijk van hoe ik eruit zie en hoe ik me fysiek ervaar en zo door de uiterlijke schijn heen te wandelen, op weg naar en als Leven, dag voor dag, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het uitschrijven van de aanvallen als het afvallen van mezelf in participatie in de geest bewustzijn structuren met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie als deconstructie tot  inzicht, begrip en realisatie van en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel met en als mezelf te wandelen, in en als een stoppen en zelfvergeven van de aanvallen als oordelen op en als mezelf tot aan een punt van zelfbegrip als zelfrealisatie, no matter what, als wat het beste is voor Al het Leven, en bij iedere ‘misser’ te zien wat ik gemist heb, waar ik was en hoe dat zo komt, zodat en waarin ik mezelf zie, vergeef en corrigeer.

aHR0cHMlM0ElMkYlMkZzcGhvdG9zLWEtb3JkLnh4LmZiY2RuLm5ldCUyRmhwaG90b3MtYXNoNCUyRjMwNjg2NF80MTIzNDkxNzIxNTA1NTJfOTM0OTIzOTE1X24uanBn

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 381 – Het gevoel beschermen als soldaat – the Voice of Holland

voice

Ik zat gisteren een half uurtje naar the Voice of Holland te kijken. Ik kijk alleen nog af en toe een serie en verder is de tv weinig aan, dus ik ben niet helemaal op de hoogte van de taal die gesproken wordt in de praat-amusement programma’s.

Wat me opviel in dit half uurtje, is dat iedereen het had over ‘gevoel’ in een stem leggen, gevoel als expressie, en 1 zeer bekende, populaire Nederlander op het gebied van zang/rap heb ik 2x horen zeggen dat hij de ander moet beschermen omdat die heel veel gevoel legt in de stem/expressie en die moet beschermd worden, en hij wilde graag haar ‘soldaat’ zijn hierin.

mmmm ik was in het verleden best wel onder de indruk van deze jongeman – sterker nog, ik zou er ‘weg van zijn’- en nu ik eens met gezond verstand luister naar wat hij allemaal zegt, wordt het me wel duidelijk in hoeverre we met z’n allen in het ‘gevoel’ – dus in de geest – verstrikt zijn geraakt. Avond aan avond wordt dit gepromoot op de televisie. Wat een on-zin wordt er verkondigd. We zij er ‘weg van’. Weg van onszelf, verdwenen in de geest.

Ik vermoed dat als in het programma met zowel de jury als de deelnemers gedeeld zou worden dat gevoel een onderdeel is van de geest, en iedereen dus druk bezig is om iemand te coachen om in en als en vanuit de geest te zingen, en deze geest in en als gevoel in uitdrukking te brengen in de stem, dit massaal ontkend en zelfs aangevallen zal worden.

Hierbij is het de vraag, of er in de taal uberhaupt bekend is dat er een zelfexpressie bestaat naast een expressie van en als gevoel, dus geestexpressie, en of iets wat er gezien wil worden als zelfexpressie, niet benoemd wordt als ‘gevoel leggen in de stem’. Het woord gevoel wordt voor alles gebruikt wat geen rede is, en dit geeft enorm veel verwarring en verstrikking. Want als we geen gevoel uitdrukken, wie of wat drukken we dan uit in en als expressie?

We weten niet wie we zijn zonder inmenging/overname van de geest. Onze hele taal bestaat in en als geestes-woorden. Deze geest zit volledig verweven met onszelf en ons fysiek, het is volledig samengesmolten met de essentie van wie we werkelijk zijn, gemanifesteerd in het fysiek, en hierin denken we dat ‘het gevoel’ is wie we werkelijk zijn, in plaats van in te zien dat dit gevoel juist onderdrukt en verbergt en wegleidt van wie we werkelijk zijn.

En dan moet dit ‘gevoel’ dus beschermd worden – een gevoel welke altijd voortkomt uit gedachten/ideeen/opvattingen. Met soldaten. En hierin wordt dan weer gedacht dat we ‘het goede’ doen, dat we een held zijn hierin. Lijkt verdacht veel op een oorlog in de kiem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn gevoel, is wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn gevoel beschermd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘weg’ te zijn van een man die zegt ‘haar soldaat’ te willen zijn en ‘haar gevoel te willen beschermen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gevoelig te zijn geworden door een en gelijk met mijn gevoel te worden, in plaats van een en gelijk in en als mezelf op te staan en de leiding/lijding van de geest, in en als gedachten, gevoelens en emoties, te stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien wie ik ben als ik niet mijn gevoel en mijn gedachten ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ‘voel’ wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat wat ik voel, is wie ik ben, en hierin mijn gevoel te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf in en als gevoel te beschermen, te verdedigen dus, en hierin een oorlog te ontkiemen in en als mezelf, waarin alle mensen dit zo doen, en er vroeg of laat dus een oorlog uitbreekt in de fysieke werkelijkheid, waarin iedereen zijn/haar eigen gevoel als gedachten als ideeen als landsgrenzen aan het verdedigen is, in en als beperking in de geest, waarin we aansluiten bij mensen die een overeenkomstig gevoel/idee/gedachte heeft, zodat we een leger kunnen vormen om de landsgrens te verdedigen, tegenover anderen met een ander gevoel, andere gedachten en ideeen, andere landsgrenzen, en als we niet overeenstemmen, de ander te doden, ten behoeven van het voortbestaan van mezelf in en als gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb anderen te doden/willen doden in de geest ten behoeve van verdediging van mezelf in en als geloof in en als gevoel als energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier bezig zijnde in de geest, oorlogen in de hand werk, ondersteun, toesta, oorlogen die vele fysieke levens kosten ten behoeve van mijn bestaan in en als gevoel, in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat mijn gevoel bestaat ten gevolge van opgeslagen, onderdrukte ideeen, programmeringen, gedachten, in en als de geest, in en als polariteit, in leven gebracht om frictie te creeren en manifesteren in het fysiek, zodat er altijd ongelijkheid, onenigheid, oorlog zal zijn in de wereld, waarin en waardoor energie van binnen en geld van buiten gegenereerd kan worden met mijn fysieke lichaam als inzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat oorlog van binnen, oorlog van buiten creeert, en dat ik deel uitmaak van en als het bestaan van wereldoorlogen – oorlogen in de wereld, bedoeld ter vernietiging van het fysieke leven in en als gelijkheid van iedereen, ten behoeve van de winst van weinigen – 1% van de wereldbevolking – die hierin als winnaar uit de bus komt.

*

Stel je eens voor, dat in populaire programma’s als the Voice of Holland, de werkelijke zelfexpressie ondersteunt zou worden met een coach die hierin als voorbeeld en ter ondersteuning mee wandelt.

Voor wie er klaar voor is om te gaan zien wie we werkelijk zijn, wat we hebben toegestaan in en als onszelf, in en als de wereld, door geloof en participatie in het bestaansrecht van gedachten, gevoelens en emoties, start de gratis cursus, om jezelf te bevrijden van deze wereldwijde illusie die vrijwel niemand onder ogen ziet.

Desteni-I-Process – Lite

Toen ik begon met schrijven had ik geen idee wie ik ben, als ik niet het denken en het gevoel ben. Dit is wat we nooit geleerd hebben. En dit is nu juist hetgeen wat we gaan zien door het schrijven heen. En waarin steeds meer duidelijk wordt, dat we er altijd wel waren, maar volledig verstrikt, onderdrukt, verborgen, afgeleid in en door de geest, waardoor we onszelf afleiden  in de geest tot wat niet het beste is voor iedereen. Dus het is een start waarin ik met een sprankje gezond verstand al heel lang gezien en ervaren heb, okay, dit is niet wie ik ben, en is iets mis – ik mis iets of iemand – dus wie ben ik dan wel? Ik start en ik lees en ik schrijf en ik adem en ik zet door, waarin dit sprankje gezond verstand hetgeen is waarop ik voortga. Want dit sprankje, dat is de levens-essentie die ik volledig verstrikt en onderdrukt heb, en dit sprankje, is wat ik volg en onderzoek in en als gezond verstand, in samenwerking met een groep mensen die hetzelfde onderzoeken en die me ondersteunen om mezelf werkelijk te bevrijden, en die ik ondersteun om zichzelf werkelijk te bevrijden, door zelfoprecht in zelf te zien, in alle on-zin die ik in mezelf en in de wereld heb toegestaan.

*

Voor wie wel doorheeft, dat de ongelijke geldverdeling in de wereld, deel uitmaakt van deze wereldwijde illusie, waarin slechts 1% van de wereldbevolking als winnaar uit de bus komt, en het grootste gedeelte van de mensheid niet wordt toegestaan om te leven, want geld is verbonden met leven, dus zonder geld geen eten, geen leven:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Want waarom vragen we onszelf niet dagelijks af, wie er bepaalt dat op een aarde als levend orgaan, met vrije toegang tot de hulpbronnen als levensvoorzieningen, er geen toegang is tot deze hulpbronnen/levensvoorzieningen? Is dat de ander buiten ons? En wie staat dit dan toe? Is de ander misschien de mind, de geest, onze eigen geest, geprojecteerd op de ander, waarin we de macht weggeven aan de geest dus aan de ander buiten ons in en als projectie?

Zoveel vragen die niet werkelijk gesteld worden en dus niet werkelijk beantwoord zijn.

Full somebody help me understand what makes me starve in a world of plenty

Free Music Download

www.desteni.net

www.desteni.org

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Een gesprek met moeder aan de telefoon waarin een bekend patroon de kop op steekt: moeder vertelt iets met een stem waarin een bepaalde toon aanwezig is die ik omschrijf als verongelijkt, zonder dat de situatie met gezond verstand benaderd wordt.

–>ik schrik, ervaring van onbegrip

–>–>ik houd mijn adem in

–>–>–>ervaring van angst

–>–>–>–>ik trek me terug

–>–>–>–>–>ik wil huilen/ervaar een gevoel alsof ik wil huilen

–>–>–>–>–>–>ik keer me af

–>–>–>–>–>–>–>ik word onverschillig

–>–>–>–>–>–>–>–>ik ga weg

Gedachte: Wat wil je van me?

Ervaring alsof ik niet voldoe aan wat ik denk dat er van me gevraagd wordt aangezien ik niet begrijp wat er gevraagd wordt, behalve dat ik de toon in de stem ervaar alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de toon die ik hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor in de stem van moeder als verongelijkt te interpreteren, in plaats van in te zien dat ik mezelf verongelijk door me aan te passen aan hetgeen ik denk te horen in een stem van een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip te hebben als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor als bepalend te ervaren, bepalend van mijn reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat ze van me wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ze iets van me wil als ik de bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik zelf wil doordat ik zoveel tonen hoor in stemmen van moeder en anderen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken ten gevolge van de angst die ik ervaar als ik een bepaalde hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen huilen/me te voelen alsof ik wil huilen als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden doordat ik eigenlijk wil huilen maar dit niet wil tonen, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor; weg in de geest en weg in fysieke werkelijkheid, waarna ik, als ik alleen ben, mijn emotie pas toelaat voor onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd weg te gaan en me hierin af te scheiden als ik schrik van een bepaalde toon in een stem en er geen gezond verstand wordt toegepast, waarin ik verdwijn in omschreven patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat wil je van me?’ als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat er iets van me gevraagd wordt waaraan ik niet voldoe, aangezien en waarin ik niet begrijp wat er gevraagd word, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder, aangezien ik de toon als bepalend ervaar – geladen met energie – en hierin denk dat ik moet voldoen aan de energie-bepaling die erin gevangen ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me gevangen te voelen in een gedachte als reactie op een bepaalde toon in de stem van moeder, waarin ik denk en geloof de bepaling als energie van de toon te moeten volgen en bevestigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de bepaalde toon in de stem van moeder/een ander te ervaren alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de verantwoordelijkheid te hebben genomen voor de bepaalde toon die ik hoor in de stem van moeder, maar die ik niet begrijp aangezien er geen gezond verstand wordt toegepast en waarin ik me tevens verzet en zo juist de bepaling versterk, en hierin de zelfverantwoordelijkheid, als de verantwoordelijkheid voor mijn eigen bepaling in en als energie in en als reactie op de bepaalde toon, en gebrek aan toepassing van gezond verstand, opzij te leggen en dus mijn eigen energie als reacties als emoties op te slaan, te onderdrukken in mijn fysiek door deelname en geloof in gedachten die ik creeer .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfverantwoordelijkheid te verstoppen achter het zogenaamd verantwoordelijk voelen/denken te zijn voor moeder/een ander, en hierin mijn eigen gezond verstand te laten varen en me te laten bepalen door mijn eigen reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door mijn eigen reacties ten gevolge van gedachten als verzet, bij het horen van een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me per direct verantwoordelijk te voelen als ik de bepaalde toon waarneem in de stem van een ander, en hierin direct bovengenoemde mindconstruct aanzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn interpretatie van wat ik hoor als toon in de stem van moeder/de ander, te projecteren op de ander als zijnde dat die ander verongelijkt is en geen gezond verstand toepast, om vervolgens als reactie gedachten als verongelijking te creeren en hierin zelf emoties als energiebron te genereren ter overleving in en als de geest in en als mezelf, waarin ik afhankelijk blijf van de geest en dus van de ander(=de mind) en dus van moeder, en hierin opnieuw boos wordt op moeder als zij met een bepaalde toon en nadruk in haar stem spreekt welke dit patroon/gedrag in mij triggert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de persoon die een patroon in mij triggert in plaats van het patroon in mezelf te stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en zelf corrigeren, zodat en waarin ik zelf de verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie, waarin ik de afhankelijkheid van de ander=de mind – en dus van moeder – stop en me niet langer laat bepalen door mijn reacties op een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij en/of van mezelf.

Zelfcorrecties volgen.

Full_parenting-perfecting-the-human-race-part-1

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when the Baby Resists the Energy of the Words?

*

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when a Baby Accepts the Energy of the Words?

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/