Dag 513 – Waarom lopen we weg voor de dood?

RoodborstjeEen aantal weken geleden is Roy de cavia dood gegaan en ik was erbij. Ik zag aan zijn fysiek en gedrag in de week ervoor dat hij richting sterven ging, echter hoelang dit dan duurt is onbekend tot op het moment dat het werkelijk gebeurt. Wat me het meest is opgevallen, of eigenlijk niet is opgevallen, is dat het een fysiek natuurlijk proces is en als ik er fysiek bij aanwezig ben is er niets ‘engs’ of ‘ongewoons’ aan. Het kan natuurlijk zo zijn dat het fysieke stervingsproces zo pijnlijk is dat het niet leuk is om te zien. Echter dan nog is het een beslissing van mijzelf om aanwezig te blijven en te zien hoe en waar ik kan ondersteunen of om in emotionele ervaringen van ‘ach en wee’ te verdwijnen waarin het andere wezentje ondertussen helemaal niets aan mij heeft!

Roy kon het prima zelf. Uiteindelijk is zijn ademhaling gestopt, het leek erop of hij stikte want zijn lijfje trok een paar keer samen en toen dat gebeurde wist ik niet precies wat het was dus ik bleef bij hem en aaide hem, keek of er iets in zijn mond of keel zat (wat niet zo was). Binnen een paar samentrekkingen was hij gestorven door gebrek aan lucht.

Het punt wat ik hierin naar voren wil brengen is hoe we in onze samenleving de dood van ons af hebben geschoven en er iets van gemaakt hebben wat we ‘beter maar niet onder ogen kunnen zien’. Kinderen worden vaak weggehouden als grootouders overlijden – dat op zich geeft al aan dat we kinderen niet onderwijzen in de fysieke processen en juist door het weghouden, wordt er geheimzinnigheid, onduidelijkheid en angst gecreëerd.

Ook is het mogelijk dat er een ‘groot gebeuren’ van gemaakt wordt met veel halelujah alsof het een zegen is om te sterven en ‘verlost’ te zijn van de fysieke werkelijkheid. Ook dit is feitelijk op angst gebaseerd; angst om onszelf onder ogen te zien gedurende het leven in hoe we bestaan in en als de geest en het fysieke leven negeren en misbruiken, inclusief ons eigen fysieke lichaam.

full_heart-attack-death-research-part-1Heart Attack

Iedereen gaat dood. En iedereen zal zichzelf onder ogen zien als we net gestorven zijn. Ook dit is iets waarin we niet zijn en worden onderwezen. Want als we ons hiervan werkelijk gewaar zouden zijn, zouden we het dan ons hele leven uitstellen om onszelf onder ogen te zien en hierin te ontdekken dat we niet leven zoals het beste is voor alles en iedereen? Dat we onze medebewoners (plant, dier, mens) niet gegeven hebben zoals we zouden willen ontvangen? Dat we niet alles onderzocht hebben en behouden hebben wat het beste is voor al het leven? En dus dat we onszelf als leven behoorlijk ‘tekort’ hebben gedaan en kansen gemist hebben om ons volledige potentieel te leven? We kunnen alleen in ons volledig potentieel (be)staan als we alles en iedereen in overweging nemen. Dat is niet eenvoudig, met name omdat we het niet leren vanaf dag 1 dat we ademhalen hier op aarde. Als een ieder vanaf dag 1 onderwezen zou worden vanuit het principe als ‘wat het beste is voor al het leven’ zou het niet ‘moeilijk’ zijn, dan zou het iets zijn wat we doen, wat we leven, wat zo is en waartoe we in staat zijn, omdat we het geleerd hebben en dit als voorbeeld hebben iedere dag opnieuw.

Er is dus een volledig educatieprogramma nodig om ons te onderwijzen in hoe wij als mens bestaan, hoe ons fysiek in elkaar zit, het fysieke leven als geheel, waarom een mens anders is dan een dier, wat we van elkaar kunnen leren, waar we voor elkaar dienen te zorgen, waar we ondersteuning nodig hebben en wat we zelf kunnen. Dit educatieproces kan alleen worden ingezet door de mens. De mens heeft hiertoe de mogelijkheden en heeft hierin de grootste verantwoordelijkheid. Iets wat we nu als mens volledig misbruiken door verantwoordelijkheid te verruilen voor macht en manipulatie. De meesten van ons begrijpen echter niet waarom we dit doen, hoe het komt dat we dit blijven doen en hoe we dit kunnen veranderen in onszelf en in de wereld.

Hierin is educatie nodig. Begin vandaag nog, onderwijs jezelf!

Individueel:

Desteni-I-Process-Lite (gratis online en ook in het Nederlands)

Politiek:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

LIG

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

Dag 372 – Roosje is dood

Een paar dagen verder, na het uitschrijven van zelfvergevingen op de meest prominente ervaring en wat gesprekken met een paar mensen over mijn ervaringen in de dood van Roosje. Er komen een aantal punten in deze gebeurtenis naar voren en ik ga relaties leggen in de onderlinge punten waarin ik een verhaal maak van de gebeurtenis en hierin emoties creeer en dat is niet effectief om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de punten. Dus ik benoem de punten los van elkaar, zodat ik er los van elkaar, mee kan werken. Alleen op deze manier ben ik in staat om verantwoordelijkheid te nemen voor de nalatigheid die verscholen ligt in deze gebeurtenis.

Feiten:

Roosje rent onophoudelijk naar de keuken en naar mij toe, waar ze normaal gesproken heen rent als ze eten wil, en soms de laatste dagen vast op het tijdstip dat ze een middeltje krijgt in een spuitje in haar mondje voor haar vachtje, wat ze lekker vindt.

Ik scherm haar woongedeelte af met 2 planken, ze rent heen en weer en maakt nog geluid, om vervolgens het hooi in te duiken en zich niet meer te laten zien.

Ik hoor haar 1x, iets later die avond, met Roy knorren, die in het gedeelte wil van het hok waar Roos zit, maar dit wil ze niet; een ‘gesprekje’ tussen hun samen die ze elke dag op deze manier voeren: wie gaat waar zitten.

Ik geef geen extra eten meer die avond, heb Roy even opgepakt en weer teruggezet, en niet meer bij Roos gekeken.

Ik ga ’s nachts naar de wc, ik luister even of ik iets hoor; ik hoor geen geluid.

De volgende ochtend 6.00 uur kom ik beneden en hoor ik wat bewegen, anders dan anders, in het hooi, ik kijk, en zie Roos op haar ruggetje liggen. Ik pak haar op, ze is afgekoeld en beweegt niet meer; ik kijk in het licht en zie haar nog ademen, dus leg haar in een bak met hooi en een doek op haar zij, hier ligt ze, knippert af en toe met haar oogje, trappelt af en toe in de lucht of schudt een paar keer haar hoofdje. Rond 10.00 uur ga ik weg naar werk, ik kan niets meer doen en er is geen vervanging; Roos beweegt steeds iets minder maar ik zie haar buikje nog op en neer gaan, dus ik laat haar liggen in de doek met ruimte om haar hoofdje om te ademen.

Rond 19.00 kom ik thuis en is ze dood, maar nog niet helemaal stijf. Ze ligt er nog precies hetzelfde bij, geen opgezet buikje, en een heel klein drupje slijm uit haar kontje, oftewel het lijkt een rustig sterven te zijn geweest.

Mijn ervaring:

Die avond:

Ik voel me enorm chagrijnig, zonder aanwijsbare reden.

Ik beslis Roos en de andere diertjes even te stoppen in het aanhoudend naar me toe komen voor eten/aandacht, voor zover ik kan zien.

Ik beslis 1x geen drankjes te geven en de volgende ochtend weer verder te gaan, aangezien ik er geen noodzaak in zie deze avond.

Er komen gedachten op als ‘nu even niet’ en ‘zo kunnen ze eindelijk even tot rust komen, dat is goed voor ze’ en ‘ik ga even niet kijken anders activeer ik het weer’.

Een genoeg hebben van (het oprapen van) de drolletjes door het huis, welke natter worden, welke ik als ‘vies’ ervaar als ze overal liggen.

Onrustig slapen, 6x wakker worden zonder aanwijsbare reden met een ervaring van adrenaline in me, die ik wijt aan de vrij intensieve sportles die ik die avond gevolgd heb.

De volgende ochtend:

Aha, daarom was ze zo druk, als een soort laatste opleving voordat ze gaat sterven.

En later, opeens verdriet als ik haar aanhoudend naar me toe komen weer voor me zie en hierin gedachten ga creeren dat ik het verkeerd gezien heb, iets gemist heb, het niet goed gedaan heb, teveel met mezelf bezig was, haar in de steek gelaten heb, voor mezelf koos op het cruciale moment, en hierin een afvragen wat ze kwam doen, of ze me gedag kwam zeggen, of waarschuwen, of bedanken, of gewoon naar me toe kwam voor nog iets lekkers, of gewoon even bij me wilde zitten, hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen, of ik haar had moeten/kunnen ondersteunen.

Feiten hierin:

Ik weet niet wat ze kwam doen, ik weet niet hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen. Ik weet dat ze tot aan haar laatste dag heeft rond gerend, gegeten, gecommuniceerd heeft; aanhoudend naar me toe kwam, en vervolgens het hooi indook en zich niet meer heeft laten zien of horen.

Punten voor onderzoek die ik in de loop der blogs wil uitwerken:

* Mijn reactie op aanhoudend aandacht vragen.

* Een beslissing hierin van ‘nu even niet’ en een vasthouden hierin aan zelfzucht waardoor ik niet meer zie om me heen en hierin een ervaring dat ik iemand laat vallen.

* Angst dat iets ‘teveel wordt’ en nooit meer stopt, en dus stop ik het.

* Oordeel op mezelf dat ik niet gehoord/gezien heb dat ze vlak voor haar sterven was en/of wat er uberhaupt was waarvoor ze naar me toe kwam.

* Oordeel op mezelf dat ik niet onvoorwaardelijk aanwezig was in het moment en een denken hierin dat ik dit al wel zou moeten zijn/kunnen.

* Oordeel op mezelf over een niet voldoende begeleiden bij het sterven van de diertjes.

* Ervaring van gemiste kans om deze laatste uren met Roos te zijn en dit ‘met haar’ te wandelen en hierin het punt van samen – alleen staan.

* Ervaring van falen in communicatie met dieren

* Mijn relatie met dieren in het algemeen

PENTAX Image

Roos en Roy

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 372 – Roosje is dood

Roosje is dood (de vrouwtjes cavia). Ze was al oud, ze verloor haar kroesachtige vacht, ze kreeg wat staar in haar oogjes, ze liep rond op haar dunne pootjes, ze liet overal de hele tijd drolletjes welke ze met haar hele lijfje eruit bewoog. Ze was zo leuk, en zo aanwezig, en ze deed precies wat ze wilde, wat soms op ‘de zenuwen’ werkte van haar caviahuisgenootjes – vroeger haar moeder en nu Roy de mannetjes cavia – of haar mensenhuisgenootje (ikzelf).

PENTAX Image

De laatste maanden zijn, en voor haar waren, heel intensief qua verzorging. De mannetjesdieren hebben blaasklachten, en iedereen had behoefte aan verschillend voedsel. Roos kreeg ook verzorging om te zien of haar vachtje weer wat wilde groeien. Hiermee was ik ’s ochtend en ’s avonds een uur bezig. Het was/is heel gezellig. De hele tijd al die diertjes op het aanrecht nemen en even zitten en wat eten en het middeltje geven. Soms was het wat ‘veel’. Gisteren bleven ze maar doorgaan, vragen om eten, Witneus het konijn die 100 keer naar binnen en naar buiten wilde, Roos die door het huis banjerde en overal poepjes liet die de laatste paar dagen iets dunner waren. Opeens was ik het even zat. Ik had vaker gemerkt, dat hoe meer aandacht ik gaf, en inging op hun vraag naar eten, hoe vaker ze bleven vragen. Dus gisterenavond – ze hadden allemaal al eten en overdag verzorging gehad, wilde ik dit weer wat rustiger krijgen. Roos bleef maar komen en ik dacht dat ze eten wilde. Uiteindelijk heb ik het gedeelte rondom het hok afgezet met 2 planken. Ze rende nog een paar keer heen en weer, en toen schoot ze onder het hooi, het hok in, en daar is ze gebleven.

Als ik nu terugzie, was dit vreemd. Ze komt vaak aanlopen maar niet zo aanhoudend; ze schiet niet op die manier onder het hooi in de avond, en ze kwam ook niet meer vragen om het avondvoer. Ik heb alle diertjes deze avond laten rusten en ben zelf naar bed gegaan, met het voornemen de volgende ochtend 6.00 uur de gebruikelijke verzorging te geven, aangezien de mannetjes stabieler werden en Roos had niet perse het middeltje elke avond nodig. Dus ik heb, voor 1x, niet meer gekeken hoe Roos onder het hooi lag. Ik ervoer mezelf om geen aanwijzbare reden, super chagrijnig woensdagavond; en ben die nacht wel 6x wakker geworden, iets wat beiden vrijwel niet meer voorkomt.

Vanochtend kwam ik beneden, en ik hoorde wat vreemd bewegen in het hooi. Daar lag Roos op haar ruggetje, ze kon niet meer terugkeren. Ik pakte haar op en ik merkte dat ze al was afgekoeld, ik dacht even dat ze al dood was. Toen ik goed keek zag ik haar ademen, en heb ik haar in een bak met hooi en een doek gelegd, op haar zij. Ze knipperde af en toe met haar oogje, soms ging ze nog met haar pootjes trappelen, in het niets, en als er iets kriebelde op haar hoofdje schudde ze dit. Ze maakte al geen geluid meer maar ik kon nog een beetje met haar communiceren.

Ik wist dat ze een dezer dagen zou sterven van ouderdom; ik wist alleen niet dat het zo onverwacht en hierin zo snel zou gaan. Ze is niet ziek geweest, ze heeft tot en met de laatste dag gegeten en rond gerend en we hebben de laatste maanden veel tijd intensief doorgebracht waarin ik echt naar haar geluisterd en gekeken heb. Waarin heb ik dan gefaald?

Ik heb haar niet gehoord en niet gezien gisteren avond. Ik heb alleen geluisterd naar mijn eigen ‘het is even genoeg’, en hierin een angst dat ik ‘teveel’ vertroeteld had of zoiets, en dat ik dit even een halt toe moest roepen, dat het ‘anders maar door zou gaan’. Ik weet nu niet eens meer ‘wat me bezielde’. Het is werkelijk een reis van ‘ziel naar leven’. Hierin heb ik Roos gemist die herhaaldelijk naar mij toe kwam, op het tijdstip dat we even samen bij het aanrecht zaten de laatste dagen. Ik heb nagelaten even te zien hoe het met haar ging vlak voor het slapen gaan, iets wat ik normaal altijd bij iedereen doe aangezien iedereen nog het hok in moet buiten en nog iets te eten binnen. Als ik nu zie heb ik alle opmerkelijkheden geregistreerd, maar langs me heen laten gaan. Ik heb opzettelijk even niet gekeken om zelf zogenaamd tot rust te komen. Hierin heb ik mezelf en Roos de mogelijkheid ontnomen om nog 1 keer samen te zitten, even met haar te zijn, en haar comfortabel neer te leggen als ik bijvoorbeeld gezien zou hebben dat ze opeens zwakker werd, of eerder zou zien dat ze op haar rug lag. Het zijn speculaties van hoe lang dit allemaal geduurd heeft; punt hierin is dat ik een tijdsbestek van 7 uur heb waarin ik niet gezien heb hoe of wat, en  nu met de vraag blijf zitten wat ze me kwam vertellen gisteren avond.

Ik schaam me dat ik haar gestopt heb in de ruimte rondom het hok, waardoor ze niet meer naar me toe kon blijven komen, in plaats van mezelf in en als reactie te stoppen op haar aanhoudend aanlopen en hierin te zien wat er is. Ik heb geen enkel moment erbij stil gestaan dat ze vlak voor haar sterven was; ik ging er vanuit de volgende dag de hele verzorging voort te zetten. 1 moment waarin ik niet aanwezig was en besloot in zelfzucht ‘even te stoppen’, 1 moment waarin verandering plaats had kunnen vinden, welke bepalend is voor een gehele ervaring. Ik zie haar nooit meer in de gedaante van ‘Roos’, en vanochtend was ze al heel ver weg. Het sterven is niet het meest lastige punt hierin, al merk ik dat ik haar fysieke aanwezigheid behoorlijk mis; mijn eigen afwezigheid en nalatigheid in een onverwacht bepalend moment is het probleem welke ik moeilijk kan verteren. Het lijkt zo’n heel klein punt die met heel veel rechtvaardigingen teniet gedaan kan worden; echter het is een essentieel punt die bepaald wie ik ben in het moment, of ik er ben, of ik er ben voor iemand in en als mezelf, of dat ik verdwijn in de geest.

Zoals ik het zie heb ik het op het laatste moment laten afweten, en dit geeft aan dat ik het (nog) niet waard ben om als Leven te staan. Op het laatste moment laat ik het afweten, wat alles onderuit haalt. En ik begrijp zelf niet waarom ik dit doe. Het heeft met de dood te maken; met het ‘opgeven’ als stoppen van het eigenbelang in en als de geest en met de dood als transcendent punt. Het laatste, enige, allesbepalende, vasthoudende punt in en als de geest. Waarin werkelijke zelfvergeving nodig is. En ik ervaar in mezelf dat ik dit mezelf maar heel moeilijk kan vergeven. Ik begrijp niet hoe ik zo onoplettend heb kunnen zijn. Alsof opeens alle deuren dichtgingen. Er zit een polariteit in van zorgen, verzorgen, zorgen maken en opeens de zorg in een moment van afwezigheid nalaten, al is het maar voor een kort moment. Het is niet constant. Niet geheel constant aanwezigheid als werkelijke zorgzaamheid. Niet absoluut betrouwbaar.

Er is plotseling een huisgenootje verdwenen, terwijl we al jaren met z’n vijven samen leefden. Nu ze niet meer hier is merk ik hoe aanwezig ze was. Het is vreselijk stil opeens.

Zelfvergevingen volgen.

PENTAX Image

Roos in haar jongere jaren met volle vacht.

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/