Dag 780 – Zelfvergevingen op de weerstand in relatie tot schoonmaken

(…)

“Hier vanuit bekeken houdt het schoonmaken en de ervaringen van weerstand, dus een mogelijkheid in voor me om tot mijn potentieel voor zelfverandering te komen. Kijk, dat geeft al een andere benadering van het schoonmaken; hierin vind ik direct een voor mij ‘zinvolle’ aanvulling op – of zelfs invulling van het schoonmaken op zich – één van de gedachten / ervaringen die namelijk in mij opkomt is dat ik het schoonmaken ‘zo zinloos vind aangezien het steeds maar terug blijft komen en het weer vies wordt zodra het schoon is’.  In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen op de ervaring die opkomt bij het schoonmaken en wat zich eventueel opent hierin.”

Voor algehele context zie voorgaand blog Dag 779 – Weerstand in relatie tot schoonmaken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als zinloos te ervaren aangezien het steeds opnieuw weer vies wordt en ook in zo’n hoog tempo, waarin ik het gevoel krijg constant aan het schoonmaken te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als tijdsverspilling te zien en liever ‘iets anders’ te doen, terwijl ik tegelijkertijd heel graag een schoon huis en schone leefomgeving heb en het bijvoorbeeld fantastisch zou vinden als een ander mijn huis zou schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ‘het vuil’ de overhand krijgt en dat ik het niet meer bijhoud en omkom in stof en vuiligheid en mijn huis laat verslonzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren fysiek zo moe te zijn dat ik de schoonmaakwerkzaamheden niet meer oppak en ‘de boel de boel laat’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik me bevind in een momentopname van vermoeidheid dat ik zo ervaren heb en hierin te denken en geloven dat dit altijd zo blijft en/of zo blijft terugkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geestelijke vermoeidheid als ‘weerstand’ in en als angstervaring, als fysieke manifestatie te ervaren en hierin ‘bang te zijn’ dat het ‘te laat’ is en dat ik ‘achterloop’ als achter de feiten aan, waarin de geest me inhaalt en me neerdrukt en ik er niet meer bovenop kom en nog wel gewaar ben dat dit gebeurt, maar niet meer bij fysieke machte om mezelf hier doorheen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘de geest’ te benoemen als iets dat me neer kan drukken en waar ik ‘achteraan loop’ alsof ik hier zelf geen invloed op heb en dus feitelijk angst te ervaren voor mezelf die zich neer laat drukken uit gemakzucht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor mezelf te ervaren in het kiezen van de gemakkelijkste weg, van de minste weerstand in het volgen van de ervaringen van weerstand die in en als mezelf opkomen en zo eigenlijk rondjes te lopen in weerstand, in plaats van dit te weerstaan in mezelf en (weer) te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben geen tijd te hebben voor alles wat gedaan moet worden en/of wat ik wil doen  en hierin weerstand op het schoonmaken te creëren met name als ik meerdere dingen op een dag wil doen en het schoonmaken hierin ‘teveel tijd’ inneemt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te lantefanteren aan het begin van de dag en later op de dag te ervaren niet voldoende tijd te hebben om alles gedaan te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik onder het schoonmaken uit kan komen of dat ik het wel uit kan stellen, het is niet zo belangrijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier het schoonmaken heel belangrijk te maken in mijn geest door er weerstand op te creëren als een ervaring waar ik druk mee ben en er zo ‘druk’ op te leggen.

Ik realiseer me dat het een punt is om fysiek op te pakken en niet teveel bij te blijven hangen in een uitzoeken waarom, aangezien het iets is dat moet gebeuren. Ik realiseer me dat ik het als gelijke mee kan nemen in de planning van wat moet gebeuren en beter kan stoppen met het minder belangrijk te maken dan andere bezigheden en zo hierin gelijkheid te brengen binnenin mezelf. Ik realiseer me dat we in de gehele maatschappij het ‘schoonmaken’ minder belangrijk hebben gemaakt dan ‘achter een bureau zitten’ bijvoorbeeld wat zichtbaar is in het verschil in vergoeding dat er wordt uitgekeerd als ‘loon’ voor bijvoorbeeld schoonmaakwerk en bureauwerk en wat dus wellicht gewoon een opgelegde en aangenomen programmering is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een programmering onbewust te hebben aangenomen en zo een ongelijkheid in en als mezelf te creëren ten aanzien van verschillende bezigheden en zo tevens de ongelijkheid in de wereld te bevestigen.

Tevens zie ik hierin een aangenomen ongelijkheid in man en vrouw in mij alsof dit is opgelegd door ‘de man’ als dat het schoonmaakwerk dat een vrouw uitvoert, minder belangrijk is, wat ik zelf zo heb gebruikt om kant te kiezen voor het mannelijke (intellectuele) en tegen het vrouwelijke (fysieke), zonder me te realiseren hoe ik mezelf hierin verongelijk. Zo buiten zo binnen, zo binnen zo buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door vanuit zelfinteresse in en als de geest en vanuit gemeenheid, het vrouwelijke te onderdrukken en minder belangrijk te maken dan het mannelijke vanuit een wens om het vrouwelijke / de vrouw/ de moeder buiten te sluiten en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier het kind met het badwater weg te gooien, in plaats van hetgeen ik als ‘zwakte zie’ in een voorbeeldrol en zo in en als mezelf, te benaderen vanuit begrip, zorgzaamheid, vergeving en mogelijkheid tot transformatie.

Ik stel mezelf ten doel het schoonmaken en de weerstand en struggles die ik hierin ervaar en zie opkomen in mezelf, te gebruiken als opening en mogelijkheid tot transformatie van een ‘zwakte’ tot in een ‘kracht’; vanuit omarming, nederigheid en in eenheid en gelijkheid, want alleen dat waar ik gelijk aan sta en één mee word als het ware, zal ik in en als mezelf kunnen transformeren tot een praktische toepassing, zonder het nog zo ‘belangrijk’ te maken in en als de geest.

Tot zover, nu eerst de toepassing in de praktijk en zien hoe dit gaat en waar eventueel zelfvergeving (dus zelfbegrip) en zelfcorrecties nodig zijn om dit begrip in fysieke toepassing tot uiting, tot een expressie te brengen in en als mezelf, dus als zelfexpressie.

De zelfvergevingen zijn een aantal voorbeelden van wat er opkomt in mij in relatie tot schoonmaken en kan worden uitgebreid al naar gelang wat er in mij (en in een ander die hiermee bezig wil) opkomt; het gaat uiteindelijk om het zelfbegrip dat hierin naar voren komt, als een verantwoordelijkheid voor wat er speelt in mijzelf in gedachten, gevoelens en emoties en zo als opening om fysiek door de ervaringen (van bijvoorbeeld weerstand) heen te bewegen en tot een vrede met de toepassing van het schoonmaken te komen en dit zo te integreren in het dagelijks leven. Hierin zie ik ook het punt openen van intiem met mezelf zijn, in en tijdens de fysieke bezigheid van schoonmaken en wie ik eigenlijk ben als ik aan het ‘afraffelen’ ben en niet ‘hier’ wil zijn tijdens de bezigheden – er moet dus iets zitten waar ik van weg beweeg in mezelf, zonder dat ik hier werkelijk naar kijk en het benoem voor mezelf – zelfbegrip.

Tevens zie ik dat ik het als een ‘moeten’ ervaar en zo benader ik mezelf eigenlijk ook in punten die ik lastig vind. Ik ‘moet’ het oppakken want ‘het moet toch gedaan worden’ en dus doe ik het, zij het ‘schoorvoetend’. In mijn benadering van het schoonmaken wordt zichtbaar voor me hoe ik mezelf benader – iets wat ik eigenlijk allang weet maar waarvan ik me toch niet echt gewaar was. Eens zien of ik hierin wat verzachting kan brengen voor en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het schoonmaken tot uiting, tot verlengde van mezelf te maken in en als een zelfexpressie en zichtbaar in en als mijn leefomgeving en ik stel mezelf ten doel mezelf hiertoe te bewegen door tijdens het schoonmaken te vertragen en de ervaringen te benoemen / definiëren die in me opkomen en mezelf tevens te ondersteunen door bijvoorbeeld een interview te luisteren tijdens het schoonmaken en zo mijn focus te verleggen en tegelijkertijd het praktische op te pakken en beiden te combineren in en als mezelf, als een manier om vrede te maken met de bezigheden. Ik stel mezelf ten doel te verzachten naar mezelf toe in het oppakken van en opstaan in en als verantwoordelijkheid op vele gebieden en te zien hoe ik hier met en als mezelf kan staan – zelfverzorgend, zelfondersteunend en minder vanuit een ‘moeten of zelfs een ervaring van ‘straf’ als ‘straffe benadering’.

Ik stel mezelf ten doel om de angst te bekijken/beschouwen in en als mezelf, in plaats van met angst op mijn eigen angst te reageren.

Een proces in voortgang….

Related interview vanuit een interdimensionaal perspectief (+ zie links in de tekst).


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 510 – Someone is coming in!

Someone is coming in!

PENTAX Image

PENTAX Image

PENTAX Image

Ken je dat? Dat je in een natgeregende tuin loopt en net te laat het gekraak onder je voet hoort? Het is me vaak gebeurd, met name in een dichtbegroeide tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb voldoende gewaar te zijn van en als mezelf als ik in de tuin loop als het net geregend heeft met name als het donker is of wordt, waardoor ik op een slak ga staan en het huisje hoor kraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de slak en/als mezelf pijn te doen door niet voldoende gewaar te zijn van waar ik mijn voeten zet en zo het huisje van de slak kapot te maken wat tot gevolg heeft dat de slak niet lang zal leven.

Als en wanneer ik in de tuin loop als het net geregend heeft dan stop ik, ik adem. Ik herinner mezelf eraan dat er slakken op weg kunnen zijn en dat ik beter op kan letten waar ik mijn voeten neerzet.

Ik stel mezelf ten doel in en als de adem aanwezig te zijn als ik mijn voeten één voor één neer zet in een natgeregende tuin en omlaag te zien of er iemand voorbij beweegt die ik gemakkelijk over het hoofd zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gehaast iets te willen doen in de tuin waardoor ik onvoldoende aanwezig ben om voorzichtig mijn voeten neer te zetten en zo ‘per ongeluk’ mijn voet op het huisje van een slak te zetten.

Als en wanneer ik mezelf gehaast de tuin in zie lopen als het geregend heeft om snel iets te doen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als een ervaring van haast in en als de geest aanwezig ben waarin en waardoor ik het fysieke leven over het hoofd zie en zo gemakkelijk pijn doe en/of kapot maak.

Ik stel mezelf ten doel een voorbeeld aan de slak te nemen en mezelf voort te bewegen in aanraking met het fysiek, met mijn eigen fysiek en met de aarde en mezelf af te stemmen op het tempo van en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als ik in een ervaring van haast participeer en per ongeluk op een slak ben gaan staan en het huisje hoor kraken in een natgeregende tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van mezelf in zelfoordeel en van mezelf in afwezigheid in en als de geest waarin ik het fysieke leven pijn doe en kapot maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik al gewaar kan of zou moeten zijn van al het leven om mij heen, terwijl ik mezelf zolang ik weet, in en als de geest bevind en me niet gewaar ben van mezelf als leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een zelfoordeel, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets gedaan heb door afwezig te zijn en te participeren in en als de geest als wat niet het beste is voor het fysieke leven.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om mezelf hierin en hiervoor te veroordelen aangezien ik mezelf hierin gevangen houd en opnieuw pijn doe en zo een ervaring van verdriet creëer en mezelf hierin  energetisch gevangen houd.

Ik realiseer me dat ik mezelf werkelijk dien te vergeven voor mijn afwezigheid en onoplettendheid om mezelf vrij te maken van de energetische lading in en als de geest en alleen dan zal ik in staat zijn om mezelf te corrigeren.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet hoef te veroordelen maar dat ik wel verantwoordelijkheid dien te nemen voor mezelf als hoe ik besta in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen zodra ik bemerk dat ik mezelf veroordeel in en als de geest als automatische reactie op en als mezelf als ik iets ‘verkeerd’ heb gedaan in participatie in energie in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf zuiver te vergeven voor het veroordelen van mezelf in participatie in en als de geest in energie en zo verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen en mezelf de mogelijkheid te geven om mezelf te corrigeren en uiteindelijk de zelfverandering te wandelen in en als het fysiek tot in fysiek gewaarzijn van het fysieke leven om mij heen en binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel nederig te zijn ten aanzien van wie ik ben (geworden) in en als de geest en ten aanzien van het geestbewustzijnssysteem als enige weg om gelijk te staan aan en als mezelf en mezelf te zien, begrijpen en werkelijk vergeven.

Ik stel mezelf ten doel (de spanning in) mijn eigen fysiek te gebruiken als cross-referentie voor mezelf om te zien en ervaren wanneer ik in een zelfoordeel aanwezig ben en hierin te onderzoeken wat ik mezelf aandoe of heb gedaan in een specifiek moment in participatie in en als de geest, in afwijzing van mezelf en vervolgens mezelf te vergeven en zo de weg vrij te maken tot zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf iedere dag te ondersteunen om mezelf uit de geest, het fysiek in te bewegen door mezelf steeds hier te brengen in de toepassing van de ademhaling en mezelf gewaar te zijn en/of worden van mezelf in zelfoordeel in polariteit en mezelf hierin te vergeven en corrigeren in wat zich aandient.

The Spirituality of the Snail – Part 1

————————————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 276 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Angstdimensie:

Dat ik beslis weg te gaan omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert

Dat ik vastzit in een situatie die niet verandert

Dat ik mezelf opgeef als ik in de situatie blijf

Dat ik het fout doe en/of zie

Dat ik tot in den treuren de ander aan het corrigeren ben

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beslissen weg te gaan omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik wegga omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren zelf niet te veranderen doordat ik wegloop, en hierin dus ook mijzelf ontken in de verandering waartoe ik in staat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik vastzit/vast kom te zitten in een situatie die niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om te veranderen binnen de situatie, en daarom de situatie wil veranderen en/of verander door bijvoorbeeld weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds de situatie te veranderen door weg te gaan, en hierin mezelf de mogelijkheid te ontnemen tot zelfverandering binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik mezelf kan veranderen in een situatie, waarin en waardoor eventueel de situatie verandert, doordat het zo afschuwelijk voelt binnen de situatie dat ik er zo snel mogelijk uit weg wil en beslis weg te gaan, fysiek en/of in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf opgeef als ik in de situatie blijf, aangezien ik het binnen de situatie ervaar alsof ik doodga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring binnen de situatie, als doodgaan, voor waar aan te nemen, en hierop mijn beslissingen te baseren, in plaats van in te zien dat ik een ervaring heb in de geest waarin de geest het winnen van energie opgeeft, wat een startpunt als opening is om eindelijk tot leven te komen, als ik ten minste in de situatie blijf en mezelf toepas in adem, zelfvergeving en zelfcorrectie en hier blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijk willen hebben in wat ik zie gebeuren als belangrijker te zien en ervaren dan zelf te veranderen, onafhankelijk van wat de ander wel of niet ziet en wel of niet ontkent in zelf; waarin ik me realiseer dat door gelijk te willen hebben, ik mezelf ontken in gelijkheid in/als mezelf, waarin ik  in staat ben tot zelfverandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verontwaardigd te zijn door de ontkenning die ik plaats zie vinden, dat ik vergeet te ademen en mezelf opgeef in 1 moment en verdwijn in verontwaardiging, waarin ik mezelf ver-ontwaardig tot een energiestrijd in gelijk en niet gelijk hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik afhankelijk ben van de ander die wel of niet in zelf ziet, en hierin dus de strijd aan te gaan en gelijk te willen hebben, in plaats van mijn eigen reacties in te zien, te stoppen en zelf te vergeven, en hierin gelijk te gaan staan aan mezelf, en van hieruit in gezond verstand te zien wat te doen binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, als de ander ontkent in en als een ervaring te leven in controle, al dan niet gerelateerd aan mij,  mijzelf volledig terug te trekken en te verdwijnen als oplossing om duidelijk te maken dat ik niet wil dat de ander via zijn/haar ervaringen leeft die zij/hij ervaart ten aanzien van mij, aangezien ik dan door die ander gedwongen zal worden in de rol te blijven die eenzelfde ervaring geeft, en dus zal die ander controle blijven voeren, bewust of onbewust, om mij in die rol te houden, en zal tevens deze vorm van controle ontkend worden als zijnde ‘ik doe niets, ik zit hier gewoon’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als een ander, eventueel, via zijn/haar ervaringen, van mij leeft, dat vat of invloed heeft op mij, in plaats van in te zien dat dit alleen invloed op mij kan hebben als ik geloof in de controle die dit met zich meebrengt en tevens als ik iets wil van de ander en mij dus gerelateerd maak aan die ander, waarin de relatie ergens op energie gebaseerd is en ik me zelf afhankelijk gemaakt heb van (geloof) in energie in mezelf, gerelateerd aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik afhankelijk ben van de eventuele controlemechanismen van een ander, in plaats van in te zien dat 1 deze ervaring komt doordat dit vroeger was als kind, afhankelijk van de opvoeders welke nu niet meer speelt; 2 dat deze ervaring van afhankelijkheid nog komt door de geest-geld-relatie en 3 dat ik mezelf afhankelijk maak van mezelf in/als de geest in reactie op de ander in ontkenning, al dan niet in controle mechanismen, als ik aanwezig blijf in/als reactie op de ander, in plaats van in zelf te zien en mijn reacties te stoppen en zelf te vergeven, en in te zien dat als ik dit niet doe, ik zelf ontken dat ik het zelf in handen heb en mezelf dus als leiding als leven als in staat tot richting geven ontken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien hoe deze controlemechanismen tevens gerelateerd zijn aan seks/desire for sex, aangezien seks direct gerelateerd is aan energie in de geest in afhankelijkheid van een ander in de geest en een in de geest gelegde relatie die angst voor verlies van deze relatie met zich meebrengt, en dus moet er ergens controle gevoerd worden in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren constant bezig te moeten zijn met het corrigeren van een ander die niet direct in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet bezig te willen zijn met het corrigeren van een ander die niet direct in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onwil te creeren ten aanzien van de ondersteuning van een ander in het benoemen van gebieden die ik zie en hierin de ontkenning in de wereld in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ontkenning in de wereld in stand te houden door zelf in onwil te verkeren ten aanzien van het benoemen van een ander in ontkenning, aangezien zodra ik de ontkenning van een ander benoem, ik mijn eigen ontkenning van mijzelf, geprojecteerd op de ander als de ander=de mind, in moet zien en deze dus zal stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in onwil verheven boven de ander te bewegen in de geest, in een meer zien maar niet willen delen en/of ondersteunen in correctie, en hierin zelf controle te voeren in de geest en zo mijn eigen angst in/als controle in stand te houden, aangezien ik mezelf in controle dus in/als angst/gerelateerd aan angst in stand houd, waarin er altijd angst aanwezig is dat een ander hetzelfde doet als ik, namelijk controle voeren in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in controle ter behoud van mezelf in/als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind in/als mijn eigen geest, tot in den treuren te corrigeren zonder werkelijk zelf te veranderen, en dus bezig te blijven in de geest in een cirkel van eeuwige verbetering, in plaats van in te zien dat ik de participatie in de geest dien te stoppen en vergeven, en hierin mezelf in staat stel werkelijk te veranderen in realiteit, met en als voldoende moed om de verandering ook daadwerkelijk in fysieke realiteit te wandelen en door de fysieke ervaring van de weerstanden heen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het fout te doen/hebben gedaan als de ander ontkent en hierin de ontkenning van de ander te geloven en mijn eigen waarneming in twijfel te trekken en hierin alles op zelf te betrekken maar van binnen wel backchat en reactie te creeren ten aanzien van de ander in ontkenning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de ervaring van fout doen voort komt uit het ‘verkeerd’ doen als gekeerd in/als de geest, door mijn ervaringen en controlemechanismen op de ander te projecteren en mezelf hierin vast te zetten in de beelden en gedachten die de controle voeren in mezelf, welke getriggerd worden door een ander buiten mijzelf, en hierin werkelijk te geloven dat een ander mij vasthoudt en vast kan houden in controle, in plaats van in te zien dat ik de enige ben die hierin controle kan voeren door relaties in stand te houden in/als de geest met tot gevolg als angst voor verlies en de hieruit voortkomende  reacties in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een controle mechanisme van een andere persoon persoonlijk te nemen en hierin persoonlijkheden te creeren waarin ik mezelf in controle houd en tevens zelf controle ga voeren op de ander(=de mind) in het vormen van relaties, en in het vormen van relaties weer persoonlijkheden te creeren, etc.

Zelfcorrecties volgen.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet alleen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik kan het niet alleen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het alleen moet doen, in plaats van in te zien dat door weg te lopen, ik het steeds alleen moet doen, in plaats van in de situatie waarin ik niet alleen ben, zelf alleen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties, en van hieruit verder te zien wat het beste is in de situatie en hoe mezelf hierin richting te geven.

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, alleen,  met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uit kijkend

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbeelden alleen, met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uitkijkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een afbeelding van mezelf, alleen, met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uitkijkend.

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Wat maak je me nou

Ik zie het toch?

Dit is ongelofelijk

Laat dan maar

Ik doe het zelf wel

Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben

Het zal wel aan mij liggen

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Woede/razernij, ongeloof, verbazing, opgeven, verdriet/wanhoop, onverschilligheid, schuld, weigering, het niet meer weten, bullien, oneerlijk, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een rage als woede en razernij in mij te laten ontsteken door de ontkenning van een ander op hetgeen ik zie gebeuren in fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb woedend als razend te reageren in mezelf, dus in de geest te gaan razen, wat allemaal binnenin mij gebeurt, welke ik niet toon, en dus moet deze razernij als reactie ergens heen, welke een opslag als verkramping is in mijn fysieke spieren in nek-schouder-rompgebied inclusief dikke darm veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als zo oneerlijk te ervaren als een ander iedere participatie in controlemechanismen ontkent, terwijl het 1+1 optellen is, zelfs al weet je niet exact hoe de mechanismen werken, dat beiden in controle verwikkeld zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal verongelijkt te ervaren doordat ik fysiek ervaar dat ik in controle schiet, in/als reactie op controle buiten mij, en doordat een ander in controle dit niet fysiek ervaart, diegene ontkent dat er controle gevoerd wordt, zonder in te zien dat er een compleet karakter in frequency gevormd is die ‘niets doet en onschuldig’ is, ogenschijnlijk ‘okay en comfortabel’, welke in/als karakter een stadium verder uit het fysiek is verdwenen dan de fysiek voelbare verkramping en verstijving, en dus niets meer voelt en hierin zelfs kan voordoen relaxed aanwezig te zijn en alles op mij/de ander kan schuiven als mijn reacties, aangezien ik toch zoveel fysiek ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te denken dat een ander ‘beter af’ is die geen fysieke pijn en fysiek ongemak ervaart, in plaats van zelf in te zien, dat dit een stadium verder verwijderd van het fysiek is, en door zelf te denken dat ik hierin ‘minder’ ben, creeer ik situaties waarin ik dit denk te zien in een ander naar mij toe – welke wellicht ook zo is – maar welke niet van invloed is op mij als ik hierin gelijk ga staan aan mezelf in/als de fysieke pijn die op het moment aanwezig is, aangezien de aanwezigheid van de geest in het fysiek nu eenmaal pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mijn reacties op de ander in ontkenning, en hierin mezelf in afscheiding te manifesteren en tevens weigering tot zelfexpressie ter ondersteuning van mezelf en eventueel van een ander, en hierin juist de pijn in het fysiek te manifesteren in/als afscheiding in een karakter dus in ontkenning van wie ik werkelijk ben, in een gedachte ‘beter af’ te zijn maar in werkelijkheid juist verder van mezelf in/als het fysiek vandaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oneindig verdriet te creeren als overlevingsmechanisme in mezelf binnen de situatie van aandacht en ontkenning als controlemechanismen, en dit verdriet uit te leven en in mijn leven te manifesteren op het gebied van het aangaan van een intieme relatie.

Fysieke Gedragsdimensie:

Weglopen

De rug toekeren

Verlamming, welke tevens de dikke darm stillegt/vertraagt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verlammen door mezelf weg te houden van een ander in ontkenning als oplossing om die ander geen kans meer te geven via energie als aandacht op mij gericht te leven – waar of niet waar – en hierin juist, in mijn poging om van ‘de ander’ als ‘de ander=de mind’ weg te gaan, te verdwijnen in de ander=de mind, en mezelf gevangen te zetten in de ervaring van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander in werkelijkheid – dus in een nieuwe laag van afscheiding in projectie – zonder in te zien dat ik aan het weglopen ben voor mezelf als de ander=de mind, en zonder in te zien in hoeverre ik mezelf hierin fysiek misbruik en dit misbruik en/als fysiek ongemak ben gaan gebruiken om zelf energie als reactie als ervaring te gaan gebruiken, en hierin mijn eigen fysiek nog meer te misbruiken door te verkrampen en uiteindelijk in de verkramping te verlammen.

Consequentiedimensie:

Zelftwijfel

Onafgemaakte situaties, in hetzelfde cirkeltje rond blijven lopen

Niet in staat tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie

Een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer

Genereren van verdriet naar aanleiding van afwijzing

Stoppen met communiceren

*

Wordt vervolgd, de dimensies zijn nog niet compleet uitgeschreven.

*

Full_life-review-when-breath-is-not-your-own

Free Interviews

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 148 – Herinnering – Plakband op het behang

Dramatic pink and purple bedroom | Bedroom | PHOTO GALLERY | Style at Home | Housetohome.jpg

Ik ben ergens tussen de 4-7 jaar. Ik heb een tekening gemaakt en plak deze met plakband op het behang op de slaapkamer van papa en mama, naast mama’s bedlampje. Mama heeft al gezegd dat ik niet met plakband op het behang mag plakken want als je het er dan afhaalt scheurt het behang mee. Als ze weg is plak ik het toch op het behang, als soort van test en eigenwijsheid, dat het echt scheurt als ik het eraf haal. Als ik de tekening eraf wil halen trek ik inderdaad de bovenlaag van het behang mee op de plek waar het plakband zit. mmm dit kan ik niet meer verbergen, niet meer oplossen. Mama wordt boos. Als ik iets gedaan heb waarvan ik weet dat het echt niet kan, ga ik op mijn rug liggen. Want als ik iets doe wat echt niet kan krijg ik een ‘pak slaag’ op mijn billen (wat niet zo vaak voorkomt, niet hard is en met kleren aan; maar toch vind ik het heel vervelend, afschuwelijk eigenlijk).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een tekening met plakband op het behang te plakken in de slaapkamer naast mama’s bedlampje terwijl ik weet dat het niet mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama niet te geloven dat het behang kapot gaat als ik met plakband een tekening op het behang plak en deze vervolgens er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stiekem te proberen of het echt zo is wat mama zegt, dat het behang in de slaapkamer kapot gaat als ik een tekening met plakband op[plak en deze weer weghaal, in plaats van openlijk tegen mama te zeggen dat ik niet geloof wat ze zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet openlijk durf te rebelleren tegen mama met iets waarvan ik weet ze ‘gelijk heeft’, dat het behang inderdaad kapot gaat als ik plakband erop plak en er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen rebelleren tegen mama om het rebelleren, om te bewijzen dat ze ‘fout zit’, om iets te vinden waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te creeren op het feit dat ik mama onderuit wil halen door iets te zoeken waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan papa te willen laten zien dat mama fout zit aangezien ik geloof dat ik beter voor papa ben dan mama.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik beter voor papa ben/zou zijn dan mama is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama buiten spel te willen zetten tegenover papa en mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf betrapt te voelen als mama ontdekt dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het moment dat mama ziet dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plezier te ervaren in het testen als rebelleren tegen mama, waarin ik in dit plezier in rebelleren positieve energie creeer in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mama/andere mensen zien hoe ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de enige ben die zo duivels is, dat er ook mensen bestaan die dit niet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in dit geloof als ik die de enige ben die zo duivels is, mezelf opnieuw af te scheiden als anders dan anderen en mezelf hierin volledig te isoleren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk van mezelf te worden door wat ik opzettelijk gedaan heb.,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf misselijk te maken door opzettelijk iets te doen als rebellie om een ander schade toe te brengen als in een kwaad daglicht zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verbergen en dus onderdrukken wat ik gedaan heb waardoor ik misselijk word, om vervolgens steeds te blijven steken bij de misselijkheid en niet verder te durven zien waardoor ik deze gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet verder te durven zien voorbij mijn eigen fysieke manifestaties, zodat ik niet kan zien wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zien wie ik werkelijk ben, waarin ik mezelf onderdruk en fysieke klachten manifesteer, om vervolgens druk te zijn met de fysieke klachten en het oplossen hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het oplossen van fysieke klachten door de fysieke klachten te proberen te bewegen, in plaats van voorbij de fysieke klachten te zien in wie ik werkelijk ben (geworden) zodat ik hierin mezelf kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden als mama op mijn billen gaat slaan, niet te willen dat mama op mijn billen gaat slaan, en toch een situatie te creeren waarin ik het risico loop dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw als angst te ervaren bij het vooruitzicht dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als mama op mijn billen slaat, waarin ik schaamte gecreeerd heb voor hetgeen ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een risico in mezelf te creeren tot iets wat ik afschuwelijk vind, om me vervolgens te verzetten en gaan huilen als hetgeen wat ik als risico gecreeerd heb ook werkelijk gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huilen als reactie op hetgeen voortkomt uit mijn eigen opzettelijk gedrag te accumuleren totdat het zo groot is dat ik het als overweldigend ervaar, waarin ik vervolgens angst ervaar/creeer voor mijn eigen opgebouwde verdriet, waarin ik telkens opnieuw energie genereer en niet verder zie doe ik dit gecreeerd/opgebouwd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens opnieuw energie te genereren in/als verdriet als negatieve ervaring, als reactie op de gevolgen van mijn eigen verborgen rebellie als positieve ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een zelf opzettelijk gecreeerde polariteit van positieve en negatieve energie, mezelf in/als de mind als bewustzijn als energie in stand te houden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik opzettelijk ervaringen creeer/gecreeerd heb in relatie tot schuld, angst, schaamte en plezier.

Als ik het misselijk makende gevoel ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik opzettelijk iets gedaan heb om energie te creeren in mezelf of dat er iets getriggerd wordt waarin ik dit opzettelijk gedaan heb in het verleden. Ik stop, ik adem. Ik zie of ik even tijd voor mezelf kan nemen om te onderzoeken wat het is dat me misselijk maakt, en anders plaats ik er een vlaggetje bij zodat ik er later in kan zien.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 137 – Mezelf in de kou zetten

Ik ervaar walging en ongeloof als het principe van gelijkheid wordt afgedaan als een verschil in mening. Het lukt me nu om mijn mond te houden en eerst in mijn eigen reacties te gaan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren bij de woorden van een ander die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren als een stil vallen met de mond vol tanden als iemand het principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er een hekel aan te hebben om te worden afgedaan, afgescheept.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om teveel problemen te veroorzaken als ik me niet laat afdoen, afschepen, en dus sta ik het toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb toe te staan dat ik word afgedaan, afgescheept door een ander die een principe van gelijkheid wat ik naar voren breng om in te zien, afdoet als ‘hierin zullen we altijd van mening blijven verschillen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al geen zin meer te hebben om ook maar iets uit te leggen als iemand een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik niet in gelijkheid gezien word door de ander, in plaats van in te zien dat die ander zichzelf niet in gelijkheid ziet en dat dit niets over mij zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het afdoen van de ander van een principe van gelijkheid als een verschil in mening, iets over mij zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst weg te willen lopen van deze persoon en nooit meer terug te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachtes als ‘bekijk het maar’ en zak maar in de stront’ in me te laten bestaan als reactie op het afdoen van een principe van gelijkheid als verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te communiceren met iemand die principes van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet gelijk te gaan staan aan iemand die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening, aangezien het zo’n pijn doet om hier gelijk aan te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik verbrand word als ik gelijk ga staan aan de ander die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening, in plaats van in te zien dat ik niet gelijk hoef te gaan staan aan de ander maar als mezelf in reactie als pijn op het afdoen van die ander van een principe van gelijkheid als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik verbrand word als ik gelijk ga staan aan mijn  reactie op de ander(=de mind) die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening, waarin ik ervaar alsof ik alles van mezelf opgeef als ik hier niet tegen protesteer, in plaats van in te zien dat ik ooit mezelf heb opgegeven door te protesteren en in dit protest in/als de mind ten onder te gaan/mezelf op te geven, en dus moet ik deze gemanifesteerde verdediging blijven verdedigen als enig houvast; het is dit of toegeven dat ik destijds fout/verkeerd zat in het opgaan in mijn protest met alle jarenlange consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koud te zijn geworden als reactie op de ander=de mind die een principe van gelijkheid afdoet als verschil in mening, waarin ik me heb afgescheiden van mezelf als reactie/protest hierop en dus zelf precies hetzelfde doe, namelijk ongelijk gaan staan aan mezelf als mind als de ander=de mind in afscheiding/een anders willen zijn, terwijl ik dit ook in mij heb bestaan en in afscheiding van mijn reactie hierop, op hetgeen in mijzelf bestaat, kan ik niet een en gelijk als zelf worden, en dus verkies ik kou boven gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn reactie als ‘je bekijkt het maar’ hetzelfde te doen als de ander naar mij doet in het afschepen van een principe van gelijkheid als een verschil in mening, waarin de ander feitelijk naar mij zegt ‘je bekijkt het maar, ik ga niet gelijk staan en in zelf zien, ik heb een andere mening en in die mening hoeft dat niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren in de weigering van de ander=de mind om in zelf te zien, en hierin zelf (opnieuw)  te weigeren om in de gelijkheid als mezelf als de ander te zien in de weigering om in zelf te zien.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen reacties van verongelijking in mezelf op de ander=de mind, die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil mening, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en corrigeren totdat ik geen reactie meer ervaar in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn in mijn reacties van verongelijking op de ander=de mind die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening zodat ik mezelf de mogelijkheid geef in zelf te zien zonder afleiding van een conflict met de ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel geen onnodige vragen te stellen waarvan ik weet dat dit een reactie van de ander=de mind uitlokt als afdoen van een principe van gelijkheid als een verschik in mening zolang ik deze vragen in zelf kan beantwoorden, aangezien dit onnodig vragen stellen een uitlokking is van de ander=de mind ter bevestiging van de mind als zijnde ‘zie je wel, die ander doet het nog steeds, die ander ziet nog steeds niet wat ik bedoel’, waarin ik conflict in mijzelf creeer met een mogelijkheid om me beter te voelen dan die ander wat een genereren van positieve energie is ter overleving in/als de mind dus in afscheiding/ongelijkheid van mezelf als leven, welke ik gereflecteerd zie in het antwoord in ongelijkheid van die ander (=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de reactie van de ander=de mind te willen uitlokken en gebruiken om mezelf beter te voelen in/als de mind, door ondertussen boos te worden dat de ander in ongelijkheid reageert op mijn uitlokking in/als de mind, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van de ander te verwachten wat ik zelf niet toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kennis en informatie van principes van gelijkheid toe te passen als uitlokking van een reactie in de ander=de mind om mezelf beter te voelen in/als de mind ter overleving in/als de mind als positieve energie.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier. Ik wandel het proces in mezelf voor mezelf, waarin ik stop met reacties van de ander=de mind persoonlijk te nemen ter overleving in/als de mind in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf in de kou te zetten door reacties van de ander=de mind uit te lokken en vervolgens deze reacties persoonlijk te nemen, waarin ik mezelf afscheid in het beter voelen dan die ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding als isolatie in mezelf te stoppen welke ik gecreeerd heb in reacties op de ander=de mind, door deze reacties adem voor adem  in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren in het fysiek, zodat ik steeds minder isolatiemateriaal nog heb om mezelf warm als levend te houden in deze afscheiding als overleving en in plaats daarvan een en gelijk dus warm als Levend als Levensadem wordt.

—————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life