Dag 789 – Back to writing!

I saw my last blog was from 11 may so that is …… 5 months ago! I missed it and I missed ‘myself in the writing’.

In between a lot of changes have taken place and one of them is moving to another house – as also the reason for this ‘break’ within the writings. A beautiful place where I would like to stay and settle in. Now what to write about? There is much to reflect back on. Often when I travel to work in the morning there is almost a ‘whole blog’ coming up within me lol but when sitting down for it, it is different many times. I have learned that by just sitting down and starting the writing and keep on doing this, there will be enough to write about.

I will keep it simple this ‘first’ blog and reflect back on the process of changing houses. When I started the Desteni I Process 7 years ago, one year later I also changed the house and took a break from writing. I do remember that period as more stressful than this time changing, altough the house that I live in now, asks for a lot more work than the previous one. This is a proof for myself that I did become more stable inside myself through these 6 years and I am content with this. I certainly suggest to investigate what the Desteni I Process entails as this process is a guideline to develop this stability inside self.

There was one moment where I felt like I ‘lost’ it and it took me some days to stabilize again. I find it actually a ‘strange’ thing to so much get out of balance from. I am someone who is good at organizing and planning and that is then what I do. I look ahead in time and make sure that I do scedule enough time to plan the activities. It was a process that would take a few months and combined with work for a living as well, so I know here for myself that I need to make a ‘wide’ scedule, meaning taking enough time for each activity and not scedule too much after each other in one day. This is how I function best without going ‘over my top’. So I did and everything went very well.

There were 2 activities that I needed to outcourse and one of these tasks was putting in the venyl floors in the 3 rooms on the second floor. So I sceduled this as well 5 days before I would move all the stuff from the old to the new house and as much as possible after the painting. I was prepaired and all, staying over for one night in the new house, waiting for them to come somewhere in morning/afternoon that day. They confirmed with an sms to come and so everything seemed ‘on scedule’.

But they did not come! I called their helpdesk, waiting 20 min before I got someone on the line, where I heared that the upholsterer did put down the work that morning and did not come at all. But they forgat to inform me as well and sceduled a moment 3 weeks later without discussing this with me. And here I locked down and could not comprehend that the floors were not coming that day.

It was like my whole scedule went down and as if everything that I planned and organized and put into labour, did not make sense anymore because of this. Practically it meant that we (me and the ones helping me with moving the stuff) needed to put in everything into the rooms while moving, that I let it in boxes and unpacked for 2,5 weeks, that I then take it out and place as much as possible in the bathroom and move the rest from room to room while the upholsterer is busy and put it all back again. It means a day more work and some uncomfortable living for a few weeks but it’s not like ‘the whole world comes down’. It would be alright a few weeks later and I knew this. But still it swept me off my feet for a few days. I did not expect such thing to happen, actually I did arrange to do it this way; to outcourse this task so that I did not need to worry about that one thing! And it perhaps has to do with this suddenness and unexpectedness that it ‘took me over’ for a while. But let’s see within the self-forgiveness what opens up about it in the next blog.

What is Process? – Back to Basics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 749 – 28. Learned a lot

This blog is related to record 28: Learned a lot

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘be tired’ of ‘learning things’ and rather would like to start building something that is lasting and consistent.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I am not already building something because of walking through difficult patterns, instead of seeing, realizing and understanding that this goes hand in hand and so, ‘learning’ and ‘building’ can go together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘creating’ or ‘building’ is something nice and ‘learning’ in this context is mainly difficult and challenging and so, when I do not experience it as nice, I see it as only ‘learning’ or ‘walking through patterns’ and not so much as ‘creating’ and ‘building’.

Self-forgiveness on experiences that are coming up while a pattern is activated and showing it’s face / where I am facing myself within this pattern:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel completely shut down and blanko because of not being able to do anything anymore and so the only solution for now is leaving it and letting go of the control about what another is taking responsibility in or not and taking responsibility for myself in how I experience myself at the moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘not believe’ how this can happen, how someone can do this and so, I am not standing equal and one with myself and/as another, where in I see now that I hide and suppress an experience of guilt that I have stored in my body as an expectation of a ‘need to be here all the time for another, 24 hours’ without seeing, realizing and understanding that this is not possible and realistic.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to be here 24 hours a day for another which must be coming forward out of a mother-syndrom of always feeling like ‘not enough’ for the child, as there can always go something wrong when I am not here and that is then ‘my fault’ or responsibility.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to coming forward out of this self-judgement, going into my mind and from here, indeed not being here 24 hours but distracted within and as a form of self-protection, to not feel the emotions coming up as a reaction in certain circomstances.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel paralized at the height of my ovaria and going down within my legs, like my legs are made of chewing-gum and not being able to move myself anymore to whatever direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to focus myself completely on another as in a mother-syndrom, looking after her child and without this focus, not being able to direct myself anymore.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have protected myself against what I have perceived as the attention of my own mother and her worries about me and at the same time, copying this pattern and doing it myself to a ‘loved one’ that I ‘worry about’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know how to move through and how to ‘fix’ this.

When and as I see myself going into worrying about a ‘loved one’, I stop and breathe.

I realize that I worry about myself and not being able to be with this one anymore and/or to live without this one, where the worry is then actually ‘about me’ and so, I am not really effective in seeing what support I am able to give or stand, when and as that may be needed.

I realize that the patterns and play-outs I walk now, are of support for myself (and/as another) to stand on my own two feet in every situation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe ‘that it is too much, that this is not cool anymore, that I cannot have it anymore and that it is unfair that I need to go through all of this as I did not do anything wrong’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I only need to go through things if I do ‘something wrong’, instead of seeing, realizing and understanding that what I ‘do wrong’, is taking projections of another personally as if it is about me and ‘wanting to take care of another 24 hours as a way to be sure to be together’ is an approach that is impossible and unrealistic, as we all need to stand on our own two feet and learn to take responsibility for our own mind and so, it are opportunities to bring the patterns that are stored deep within me to the surface, so that I can forgive and correct myself into a more realistic and so, more effective living human being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that things will be allright if I ‘do not do anything wrong anymore’ instead of seeing, realizing and understanding that the mind is build up and stored within many deep layers and that we are only free, when all are free and so, the pain will not stop until all are free as only then we will be able to communicate, to care and to work together effectively but at the same time I can push myself to take responsibility for my own experiences.

I realize that I do not understand a reaction within myself that starts with ‘I cannot believe this is happening’ and here giving up on myself and giving away my self-direction of who I am in every moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to live without the other and so, taking on more responsibility on my shoulders than is really my part which is then a distraction within and for myself from experiencing the pain of inequality, because as long as I am busy with the other and trying ‘to do good’, I think and believe that I can not loose the other or that I can not be blamed to loose the other and I forgive myself myself that I have accepted and allowed myself to fear that if another sees what he/she is doing, that he/she then will walk away and never come back and so I try to prefend this by doing the best I can to ‘fill the gabs’ and ‘always be here’, where in I see, realize and understand that I then actually go away from myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear myself and my reactions in living without the other and so I want the other to ‘always be with me’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have ‘learned a lot’ but still not really changed in this deep pattern of dependency within me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know how to stand within the unexpectedness of life and within the only certainty of being with and as myself no matter what, meaning that I do not have control about an outcome but only about what I walk in and as myself and so, I do not have control about ‘staying together’ as there always can something ‘unexpected’ happen and so, I created a ’24 hours attention’ within and as myself and behind this an experience of guilt to keep myself busy with, as a distraction and illusion of control about ‘being/staying together’ as how a mother and child are connected.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not find a commitment to stand with in this but at the same time, expecting a commitment from another.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to commit to stand with myself as within this, I experience a huge fear to ‘loose another’ if I do so and I am not sure how I will stand with and as myself if and when I may ‘loose another’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that if I do not ‘fear loosing someone’, that I then not ‘love’ someone and I forgive myself that I have accepted and allowed myself to then hold on to the fear as holding on to my own thoughts as a ‘connection’ as actually a way of control in and as my own mind.

I commit myself to continue walking and finding ways to support myself and others in this, by keeping myself open and approachable for receiving and giving ways of self-support and preventing myself from speaking or acting in reaction (and forgiving/correcting myself when and as I do so) and within this, giving myself and others time to walk through the difficult parts within and as the mind, where in I realize everytime again that I can only keep standing within the principle of what is best for all, in and as life and that eventually within and as life, we are all united and no one will be ‘left alone’ anymore as here we are al(l)-one with ourselves in and as life, without existing in separation. Which is something that I now only realize in knowledge and information and that will take a lifetime to walk into in practical reality and so I move myself through the fears coming up, slowly and embracing/forgiving myself for what I experience in every moment, within and as self-support and support of one another.

I commit myself to look into the words ‘creating’ and ‘building’ and redefine this into a more realistic definition for myself.

I commit myself to walk ‘what is here’, in small pieces day by day and not too much going into a looking forward as then easily many things can come up as a ‘what if this and that go wrong’ where in I then fuell an experience of ‘fear of loss‘ within and as myself.

I commit myself to look into thoughts connected to an experience of fear within the realization of the information that ‘fear’ actually exist within and as a thought.

Previous blog: 27. Finding my stability

Next blog: 29. Care as motivation


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 681 – Bladder infection with a cat

Snoo Kerstlampjes

For a while I noticed that Snoo the white female cat, was sometimes leaving one or two drops of urine when she steps out of the box after doing a pee. Where in I made a remark for myself that if we go for a yearly check up, this should be investigated too. However yesterday, she was sitting near to me and looking at me for a long time and I sensed that something was going on. She also did sleep very long the night before and I saw some urine around her vulva, but because she has a lot of longer hair, I was not sure how that was before, but I remembered it as always being clean. The signs were futile but it were signs and additional and more prominent was my sense of something that needed to be taken on, now, today.

I ended up with going three times towards the fet. First I called and they said that I could bring some urine so that they could test it. They have a package with plastic litter for this to put in the box and when the cat pees, one can easily take out the urine with an injection needle (without the needle). So I picked that up first time, back at home I went upstairs to empty the box and directly after I had emptied it, Snoo was next to me and stepped into the box to do a pee.

Okay that went fast lol. I took it in the injection needle and into a pipet and went back to the vet. They would call me with the result. The result was that their was a bladder infection, there was a little blood in the urine. I could come for a medicine, but the vet strongly advised me to bring the cat with me for further investigation because she found the symptoms a bit strange and the cat is very young (almost 3 years). I found something strange about it too and she had a place the same afternoon. So, third time to the vet this day. This time my neighbour was at home and she was willing to drive with me with her car so we did not need to go on bike through the cold weather. That was great.

I was nervous, I did not expect something physical going on already with the cats. I also thought about the money as usual in this kind of situations but decided to not worry about that and to do what needed to be done and find a solution and arrange the payment. (I do have put aside some extra for these cases but with large amounts I will need to arrange a montly payment).

The physical investigation went well and nothing other serious seems to be going on than bladder infection. My worry was that it was related to her uterus, as how the situation was with the female rabbit that died 2 years ago, eventually from a uterus carcinoom but also at an age around 9. Here I learned a lot about the differences between rabbits and cats, which is very cool to know.

Cats do not easily have a uterus infection and seldom carcinoom if they are sterilised, because the ovaria are taken away and so the hormons that can activate this symptoms of uterus infection are not being produced anymore. It is something that is often happening with female rabbits but not with female cats, she ensured me and so the uterus is not recommended to be taken out as how they often recommend with female rabbits.

Her worry (of the vet) was if the urethra was narrowed and she wanted to check this. This is seen more often with male cats but can be so with female cats. So the vet and I had a different motivation to directly investigate. The urethra was not narrowed, her bladder felt normal by size but was sensitive for the cat when she touched it. Also a stone would not be likely as there was only one line of blood in the urine sample and with a stone, there are mostly more and there also was no grind find in the urine.

I also learned that with cats, a bladder infection is not coming from a bacteria as how it is with guinea-pigs or rabbits (I forgat why this is so). It is coming from an irritation of the bladder-wall (inside). Interesting. I am glad that I did not test things out with for example colloidal silverwater, as this is working when there are bacteria involved so it would not have maken any difference.

So. How comes then that she has a bladder-infection?

20-02-16 - 3Stress? asked the vet. Well she seems relaxed, I said, where I directly mentioned that it might seem so. As when I looked back, she came often sitting next to me when for example Basha the male cat was chasing her. Perhaps she was not so relaxed as it seems. It is not a nervous cat so to speak but that doesn’t mean that she is not experiencing ‘stress‘ inside.

So I asked about some alternatives to reduce the stress for her as I prefer to work with that additionally (natural medicine). Very nicely she came up with additional solutions. So what I start with now is the following:

A medicine to cure the infection for 5 days, as first ofcourse (it is not anti-biotics becasue there is no bacteria involved so it is something to treat the infection). Then Feliway, first as spray because I have that already and when it goes well, the evaporator. I can try out Rescue or other flower remedies but what I start with is a tiny bit of Valerian (also the Cat Mint called). Snoo was lately more often chewing on a Valerian root that I in the beginning, had placed on the ground in between all the toys. Let’s see if we can get her to some relaxation also with Basha around.

20-02-16 - 1In the evening she was going to sleep and I was sitting next to her, giving some hugs. If I trust my communication with her this is what I picked up: she was trying to hold on but she did not manage to do so, of being this ‘tough’ or brave cat (from what I understand towards Basha and/or to hold her stand as the leader and not let it effect her too much), which may be her survival technic (she comes from the street). In fact she is a (physically) little and very gentle cat. I hold her and embodied that she doesnot need to, she is not on the street anymore and Basha is not really doing something (he is challenging her but not hurting). This morning when she looked at me I noticed this as that she ‘warned’ me as needing support.

She is sleeping a lot and it looks like she is more relaxed, which may also be because of the pain being treated as she may have walked with this already for longer. I keep an eye on Basha and he seems to be more gentle. It can be because Snoo is more relaxed herself, it can be because he senses that he needs to be/is asked to be, it can be momentarial for sure and it can also be because of the Feliway!

I bought another cat’s box (well yeah, another one!) as also discussed to place in another space. Let’s see if she will use that and having some rest here for herself, as here Basha can be chasing her now and then. I tried to remove a box I already had but when we were at the vet, Basha did his poo on the ground where the box was normally standing. Maybe he was nervous too because of this new situation where Snoo went out, maybe because his poo was a bit thin this time, or maybe he just wanted the box to keep standing there. So I put it back. Three boxes on a row and one new extra in a different space. (There are at least three recommended for two cats who are having some issues with each other).

Let’s see how we do from here. I learned a lot about cats and diferences with other animals and treatments which I find very interesting. I share them detailed here so that it can be of support for others as well if/when needed.

I have walked self-forgiveness on reactions coming up within me yesterday, as I went into a slide panic inside that I suppressed when I was going to do the practical things. And I did not want to cry at the vet when she explained that with cats it is most likely not related to the uterus. Which was based on a remembrance with the rabbit and me experiencing some relief.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that I have done something wrong because Snoo has ‘already a bladder-infection’ and I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel guilty for bringing in Basha and wondering if she might have done better alone here, where I did not prefer her to come in alone because I am long days from home for work half time of the week.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that the first cat that I had choosen to be here with her, might have fit better than Basha but he went ill and could not be placed and so, I looked for another and I liked Basha although I saw that he might be challenging (where the first information was that he was a she, until he arrived from Egypt).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel heavy as if I have done something wrong by putting two cats together that did not know each other, where it may be causing ‘stress’ that may cause physical consequenses as for example a bladder infection.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for putting the cats into this situation, instead of looking practically at the situation as how it is at this moment, that does not look so bad but that needs some direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that if a situation needs direction, that I have done something wrong before.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘challenges’ are something to better prevent from, instead of seeing them as something to learn from and expand and direct into a solution.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself when I did not all see through in the beginning/on forehand and then place myself at where I am now physically, back into the beginning in my mind as if I could have forseen how things will go or work out.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel disappointed that in an early stage there are physical things going on with the animals.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that it will cost me a lot or all the money I have available to support them, instead of seeing, realizing and understanding that it is a thought projected as fear in the future as a ‘what if…’ situation in/as my mind and so I commit myself to stop participating in this ‘what if...’ situations as thoughts in/as my mind, to breathe and focus on the current situation that I am physically in.

What I do see is that animals are walking their process too, as how Snoo is showing here for example. Which is at the same time reflecting my process, although it is not ‘because of me’ as animals do not carry the ‘load’ of the care-taker since the Portal opened 2006-2007.

I commit myself to, when and as I go into experiences of guilt or blame towards myself, to stop, breathe and bring myself back to the situation as it is and from here, look into the best possible solutions to walk and if and when experiences keep coming up, go back to writing to release some unseen attachements and energy and while doing this, stabilizing myself more and more and so, becoming more and more able to make decisions from a clear starting-point, that will not give a prediction of how things go but that does give an outcome that I can direct within self-trust and self-satisfaction because it will be more and more aligned with who I can and will be in alignment with and as life itself/within awareness.

I commit myself to walk with the animals equally, to receive their support and give it where needed and within my ability and I commit myself to trust myself and investigate my senses in my interaction with animals, as I have proven more than once to myself that I am in the right direction that something is going on, but that I need to go find out what it is exactly so that I can look for practical solutions and physical support.

I realize that there are many consequences that we cannot yet prevent because of already being programmed/designed and developped through time and I commit myself to keep on investigating if there are other things that can cause stress and/or the bladder-infection and to see how to support.

I commit myself to look into my view on death and a fear of death coming up while walking with animals.

Snoo bed

Cats and Self Discovery

Previous ‘cats-blog’: Dag 664 – Subtile rebellious behaviour of the cat?

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

Dag 642 – Katjesspul

08-09-15 - 1(1)

Sinds een week of 6 wonen er twee katten bij mij in huis. Ze zijn ieder zo ontzettend lief en leuk, grappig ook. Wat ze niet zijn, is…..vriendjes. Elke dag zitten ze elkaar achterna, met name in de avonduren. Af en toe is er een rustige avond bij, nu en dan een avond dat ik het op wil geven en denk dat het beter is als ik voor één kat een ander huisje zoek. Toch is er ook iets in mij aanwezig waarin ik zie dat dit niet werkelijk nodig is en dat ik het in ieder geval meer tijd moet geven om tot duidelijkheid te komen en dat er hier voor mijzelf een mogelijkheid ligt om ergens in op te staan. Ik weet alleen niet precies wat.

Wat ik in het oog houd is of ze elkaar niet werkelijk bezeren of werkelijk terroriseren. Wat niet het geval is. Ik heb van alles geprobeerd: niets doen, meespelen, een keer echt een boze stem opzetten, ze even apart zetten, begrijpend met ze zijn en laten zien dat het anders kan. Alles werkt even voor het moment, echter hierna gaat het weer verder want ze hebben blijkbaar hun punt of positie nog niet uitgevochten.

Voor nu/mij is het tijd om zelfvergevingen toe te passen op hetgeen er in mij opkomt en wat ik ervaar in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het beter/het beste is, als ik een ander huisje zoek voor één kat terwijl tegelijkertijd zogenaamd mijn hart breekt als ik dit werkelijk zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen hart te breken door te denken en geloven dat er één maar weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik zelf niet weg kan voor een nachtje doordat ik de katten niet samen achter kan laten met betrekking tot de totaal verschillende ritmes die ze aanhouden met voedselinname.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om zelf niet weg te kunnen als ik dat wil, te denken en geloven dat het beter is als een ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de twee dieren samen me beperken in mijn bewegingsvrijheid in de toekomst en zo creëer ik nu al angst voor wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren terwijl het op dit moment geen punt is en ik gewoon thuis ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen van mezelf weg te gaan en dit te denken te willen en te denken dat de twee katten samen mij hierin beperken en ik dus geen uitvlucht meer heb, feitelijk in en als de geest echter het is zichtbaar in en als de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het blijkbaar nogal moeilijk te vinden om te blijven staan voor wat ik in eerste instantie in huis heb gehaald, vanuit een gedachte dat het me beperkt in bewegingsvrijheid waarin ik angst ervaar iets of iemand te verliezen waar ik op een gegeven moment fysiek niet naartoe kan bewegen vanwege de katjes in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om in en als mijn uitgangspunt om de katjes in huis te halen, de reden toe te voegen dat de katjes in huis mij zullen ondersteunen om voor en als leven te staan en vervolgens zelf op deze reden te gaan draaien in en als de geest, aangezien het geen volledig uitgangspunt is in eenheid en gelijkheid met mezelf als leven maar een factor gebaseerd op leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een factor te vervullen met mijn ervaring ten aanzien van één van de twee katjes en me tevens hierover schuldig te voelen ten opzichte van het andere katje, en dit eigenlijk vice versa en zo klem te komen met mijn eigen ervaringen ten aanzien van ieder van de katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren iets of iemand te verliezen als ik onvoldoende bewegingsvrijheid heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf verlies in en als een gedachte dat ik bewegingsvrijheid nodig heb zodat ik ‘altijd kan doen wat ik wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren als de katten elkaar achterna blijven zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te ervaren tegenover één katje die ik als eerste had gezien, alsof ik haar leven hier ongemakkelijk maak door nog een kat erbij te nemen, vanuit de inschatting en in overleg met de opvang dat het waarschijnlijk goed zal gaan omdat het ‘sociale katten zijn’ echter zonder werkelijke zekerheid of het samen past, er vanuit gaande dat het ‘zou lukken’ en tegelijkertijd vermoedende dat er weleens een patroon zou kunnen gaan uitspelen hier in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het om mij gaat dat ze ruzie maken waarin ik dit gerelateerd zie aan hoe ik onderhuidse de conflicten tussen mijn ouders ervaren heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het door mij komt dat ze ruzie maken, dat ze eigenlijk liever allebei alleen bij mij zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten hoe ik mijn aandacht kan verdelen met twee katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de katjes tekort doe en niet te komen tot een werkelijk delen met allebei, doordat ik zo druk ben met deze achtervolgingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met achtervolgingen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant aanwezig te zijn in een angst voor verlies-ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af en toe tot waanzin te laten drijven in en als de geest als de katjes elkaar achterna blijven zitten.

Ik realiseer me dat op de momenten dat ik zelf neig tot waanzinnigheid, de katjes samen enorm druk zijn, alsof het een afspiegeling is van wat er gebeurt in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom de katjes elkaar constant achterna zitten en wat ze aan het doen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het waanzin te vinden om elkaar constant achterna te zitten terwijl er ruimte en eten is voor iedereen hier in huis.

Is het mogelijk dat één katje de ander gewoonweg niet accepteert en het huis voor zich alleen wil en zo ja, kan ik dit toestaan en als ik dit niet wil toestaan, is dit wel mogelijk om te veranderen?

Dat zijn zo de vragen die in mij spelen waar ik nog geen antwoorden op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de diertjes en de situatie hier samen aangezien ik hen niet gevraagd heb of ze wel samen willen leven hier, in plaats van verantwoordelijkheid te zijn voor mezelf in mijn gedachten en ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het heel vervelend voor hen is om zo te leven en dat het mijn schuld is aangezien ik de beslissing heb genomen om een tweede katje te zoeken en ze samen te plaatsen terwijl eentje eerst alleen over was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het vooral als vervelend ervaar en dat dit misschien een manier van katten is om zich uit te drukken en om hun positie in te nemen binnen de relatie.

Ik realiseer me dat ik hier met instincten te maken heb die ik niet begrijp en dat ik instincten in het algemeen, niet begrijp en zelfs banaal vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb instincten en het uitleven hiervan banaal te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt te begrijpen waarom en hoe exact, instincten onze drijfveer zijn biologisch gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn instincten te volgen maar dit niet werkelijk te zien of begrijpen waarom en het eigenlijk banaal te vinden, echter tevens ook vermakelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vermaken met het volgen van mijn instincten.

Zou het dan zo kunnen zijn dat ze zichzelf vermaken met het achterna zitten van elkaar? Dat het niet werkelijk vervelend is maar meer een instinctieve uitdrukking?

Ben ik werkelijk bang dat het uit de hand loopt met hen samen? Nee dat ben ik niet gezien hun gedrag en karakter waarin ze elkaar niet bezeren of echt terroriseren en mocht dit toch opeens voorkomen dan ervaar ik tevens geen angst om in te grijpen en direct een oplossing te zoeken. Dus de angst en ervaring van ongedurigheid is gerelateerd aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn vader te horen die zegt ‘pas op jongens dit wordt katjesspul’ wat ik nu wel begrijp lol, echter hierin verwacht ik dat het uit de hand loopt en erger wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het erger wordt als ik niet op tijd ingrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik in moet grijpen, waarmee ik wellicht het proces juist verleng als ik me ermee bemoei.

Ik stel mezelf ten doel de situatie naar voren te brengen op de samenkomstmiddag van communicatie met dieren om te zien of ik tot meer duidelijkheid kan komen ten aanzien van het gedrag van de katjes.

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om het leefbaar te maken/houden hier in huis en dit proces de tijd te geven om mezelf in deze situatie en elkaar te leren kennen en ons plekje te vinden hier in huis, tezamen met ondersteunende informatie van ervaren kattenverzorgers en alleen als het echt niet anders kan en werkelijk het beste is, te beslissen om één katje in een ander goed verzorgd huisje te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel nader te zien in de ongemakkelijke ervaringsherinnering van mezelf tussen mijn ouders in en hierin mezelf te bevrijden van de beklemmende relationele verwikkelingen in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek en leidend tot ‘stress’ ervaringen.

Als en wanneer de katten elkaar achterna blijven zitten en ik langzaam in een emotioneel bezette toestand raak in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het nu twee keer is voorgekomen, dat het twee keer op hetzelfde moment gebeurde dat ik verliesangst en twijfel ervoer in mezelf en dat het tevens vanaf de volgende dag beter en rustiger verloopt en dus;

stel ik mezelf ten doel mijn gedachten en ervaringen met betrekking tot verliesangst van bewegingsvrijheid en iets of iemand buiten mij, te vergeven en indien nodig te communiceren over de praktische mogelijkheden en stel ik mezelf ten doel de controle ten aanzien van de katten en hun kat en muisspel los te laten/te vergeven, te ademen en te zorgen voor het behoud van het fysiek, zowel van de katjes als van mezelf door mezelf te stoppen in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ‘relationele’ ervaringen ten aanzien van de katjes te vergeven in en als mezelf zodat ik in gelijkheid, in en als het fysiek met ieder van hen kan leven en delen en communiceren zonder schuldgevoelens of andere ervaringen naar één van hen.

Ik stel mezelf ten doel de situatie vanuit vertrouwen te benaderen en het wantrouwen dat opkomt in en als mezelf, te onderzoeken op energetische aanhechtingen en herinneringen en deze te vergeven.

08-09-15 - 1(2)Cats and Self Discovery – interviews

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

 

 

 

Dag 632 – Consequenties voorkomen met behulp van zelfvergeving

PENTAX Image

Berenklauw

Als ik angst ervaar om los te laten betekent dit dat ik een punt, of meerdere punten niet gezien heb in mezelf. Dit betreft bijvoorbeeld een onduidelijkheid over een situatie, waarin ik meer praktische gegevens nodig heb om tot een totaaloverzicht te komen. Het kan ook een onduidelijkheid in mezelf zijn, waarin ik een programmeringspunt automatisch voor waar aanneem in mezelf en niet voorbij dit punt beweeg en het onderzoek in mezelf op werkelijkheid.

Laatstgenoemde betreft de meest lastige punten om doorheen te komen. Ik ervaar dan een onrust in mezelf die ik waarneem als een ‘positieve ervaring’, alsof er iets ‘nieuws’ gaat beginnen (een referentie hier is bijvoorbeeld de ervaring van ‘verliefdheid’). Echter in mijn fysiek ervaar ik het als zeer oncomfortabel en als dit langer zo opbouwt (dus als ik langer deelneem in deze positieve energetische ervaringen) bouwt het ongemak in mijn lichaam zich ook op wat ik voornamelijk ervaar in een verergering van de verkrampingen in de dikke darm en hierdoor een zeer oncomfortabel gevoel in mijn buikgebied en een uiteindelijke uiting van ongemak in de stoelgang.

Wat ik begin te zien, is dat ik in deze momenten, als ik ze niet verder onderzoek, consequenties ga creëren. Dit door deze positieve energetische ervaringen te projecteren op iets (een situatie) of iemand buiten mezelf en zo bijvoorbeeld de situatie in te stappen en dan bevind ik me in de consequentie.

Echter het is effectiever om de ervaringen binnenin mezelf te onderzoeken en te realiseren dat deze ervaring van ‘positieve nervositeit’ verbonden is aan een voorstadium van het oplichten van een sluier in mezelf, van een illusie, van het ontdoen van een programmering die ik geloofd en geleefd heb, waardoor ik, als ik hier doorheen zie, een stukje dichter bij mezelf kom.

Dus, de positieve nervositeit is een signaal van mezelf/mijn geest, dat er ‘iets staat te gebeuren’ waarin ik beslis of ik de gebeurtenis in ga stappen en zo de consequentie leef en via deze weg leer en uiteindelijk stop, of dat ik voorkom dat ik de gebeurtenis instap en een consequentie creëer en in plaats hiervan, rechtstreeks in mezelf zie, door de illusie van de ervaring als programmering heen. Een versnelling van het proces dus eigenlijk aangezien ik dan de consequenties niet meer fysiek hoef door te wandelen.

Ik heb gemerkt dat ik mezelf hierin flink moet pushen, moet doorzetten om door de ervaring heen te zien als het ware en niet af te houden, mezelf terug te trekken om zo te proberen de ervaring te ontlopen, om zo te proberen het onrustige gevoel in mijn lichaam te stoppen. Laatste werkt niet aangezien ik zo de illusie niet zal zien en dus alsnog de consequentie instap omdat ik geen andere mogelijkheid als oplossing zie om tot helderheid te komen.

Ook kan het nodig zijn om te delen met anderen die met gezond verstand mee kunnen zien, dit aangezien ik wellicht een ‘blinde vlek’ heb binnen mijn programmering (als aangenomen denkbeelden) waarvan ik denk/geloof dat ik deze denkbeelden moet volgen om ‘te leren’. Ik ben gewend om ‘te leren’ vanuit ervaringen in plaats van de ervaringen te stoppen, te voorkomen dat ik ze creëer en van hieruit te zien wie ik werkelijk ben en wat het beste is voor mijzelf en anderen als zelf. Als ik werkelijk zicht krijg op een denkbeeld en op de werkelijkheid van een situatie, dan zal de onrust stoppen in mij en is de beslissing om los te laten hier in mij aanwezig.

Dus zolang ik deze beslissing tot loslaten niet neem in en als mezelf, dan weet ik dat ik niet geheel duidelijkheid heb en ik mezelf niet geheel begrijp. Hierin neig ik in eerste instantie naar het veroordelen van mezelf over het niet kunnen/willen loslaten of ik veroordeel mij van tevoren al voor een gebeurtenis die ik als consequentie zal gaan wandelen. Dit is niet effectief. Hier weerhoud ik mezelf er namelijk van om verder te zien en om mezelf te ondersteunen en tevens blijf ik bezig met het wandelen van consequenties als ‘ervaringen opdoen’.

Hierin is de zelfvergeving van belang, zowel voor vergeving op al gedane stappen als vergeving van mezelf in de huidige toestand, op de energetische ervaringen als gevoelens en emoties en op eventuele toekomstprojecties en hierin op ieder aspect in mezelf die ik eigenlijk nogal ‘stupide’ vind maar die ik toch blijf neigen om ‘in het leven te roepen’ als ik het niet nader onderzoek, vergeef en corrigeer in mezelf.

De toepassing van zelfvergeving en hierin zelfinzicht, is hier essentieel om voorbij de aangenomen denkbeelden (programmeringen) te zien en komen. Hierdoor ‘durf’ ik namelijk in deze aangenomen denkbeelden te zien en in wie ik zelf ben geworden hierin. Wat ik hier onder ogen kom van mezelf is meestal niet zo leuk, ik besta hierin in eigenbelang. Echter met het gereedschap van zelfvergeving en zelfcorrectie, heb ik methoden om mezelf effectief te vergeven en veranderen in wat ik zie van mezelf in plaats van mezelf opnieuw te veroordelen.

Hier is het niet de bedoeling dat ik de consequenties moedwillig blijf creëren en leven vanuit een gedachte als ‘ik kan mezelf toch weer vergeven’ maar het is wel ondersteunend om mezelf ertoe te zetten om zelfoprecht te zien in wie ik ben (geworden), in en als de ‘wetenschap’ dat in wat ik zie van mezelf, ik mezelf kan en mag vergeven en dat ik van hieruit de weg vrij maak om een correctie te maken en deze te toe te passen en zo uiteindelijk, de zelfverandering te leven. Dit in plaats van een (zelf gecreëerde/zelf toegestane) consequentie te leven. (Wordt vervolgd)

zelfvergeving3Wat is effectieve Zelfvergeving?

Waar begin ik met Zelfvergeving?

Ondersteuning in Zelfvergeving in het door weerstanden heen duwen bij schrijven en spreken

Het schrijven van Zelfvergeving

Onderzoek wat de toepassing van zelfvergeving inhoudt:

GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 628 – De zielsconnectie en het genereren van energie

hartjes

Ik ben door de weken heen de connecties die ik heb gemaakt binnen zogenaamde ‘intieme relaties’ aan het inzien en vergeven in/als mezelf tot aan het punt van werkelijk begrijpen zodat ik de connectie kan laten gaan. Door het luisteren van het interview ‘Marduk’s Experiements in Control’ leer ik hoe energie ‘een programmering kan vervangen’. Hierin kan het dan dus lijken alsof de programmering stopt, ophoudt te bestaan. Een activatie van een enorme hoeveelheid energie heb ik ervaren gedurende een connectie van zoveel herkenning in en als de geest dat tot fysieke uiting is gekomen gedurende fysieke intimiteit maar eigenlijk ook in ieder minimaal contact dat we hadden.

Het was eigenlijk ‘teveel’ om langere tijd te ervaren, mijn lichaam kon het niet volhouden zonder volledig te verkrampen en juist op afstand, in afwezigheid van de ‘geliefde’ werd het extra geactiveerd (aangezien er geen fysiek lichaam aanwezig was ter cross-referentie van de ideëen in de mind) maar hield het niet zolang aan en zo op afstand heb ik het door de jaren heen, in mezelf en in samenleven met een ander, door kunnen wandelen – met een ander nadat ik bereid was om het ‘eeuwige wachten op die ene’ op te geven. Echter ik ervoer nog steeds dezelfde energetische verbinding. Ik heb dit destijds proberen te plaatsen als ‘zielsconnectie’ waarbij ik me hierin een tijdlang verdiept heb en van hieruit begrepen dat ‘sommigen hun zielsconnectie zouden ontmoeten die zou leiden tot onszelf’ en dat vaak één van beiden hiervoor wegloopt. En zo was dit vanaf het begin als wat ik in overweging nam dat zou kunnen gebeuren: ik zou zo iemand ontmoeten en zou alleen ‘achter’ blijven. Want ik zag niet hoe we samen konden blijven, echter het ‘alleen achterblijven’ begreep ik wel.

Uit deze theorie en zoals de zielsconstructie voorheen was opgezet, zouden we als mens dus afhankelijk zijn van het al dan niet ontmoeten van zo’n zielenmaatje en dan hierin tevens van de wil tot toenadering van een ander om werkelijk tot onszelf te komen. En op dit punt bleef ik steeds steken, ik begreep niet hoe ik zonder partner mezelf toch geboren kan laten worden in en als het fysiek.

Tot aan het luisteren van dit interview waar wordt uitgelegd hoe energie en substantie een connectie maken en hoe energie – als er voldoende geproduceerd wordt – in staat is om een programmering te vervangen. En zo’n hoeveelheid energie wordt bijvoorbeeld binnen relaties geactiveerd bij zoveel herkenning als in een zielsconnectie (en/of herkenning van systemen die we ervaren als ‘fysieke aantrekkingskracht’). Hebben we hier dan ‘de uitverkorenen’ die als voorbeeld voor de mensheid kunnen dienen hoe het is om ‘zichzelf te verwerkelijken, echter gevangen in het concept van liefde, binnen de zielsconstructie (en/of de gelukkigen onder ons die ‘de ware’ ontmoeten) en dus ‘onder controle’ en als manifestatie van een uitverkorene dat weer een energieproductie teweeg brengt bij al diegenen die denken dit niet te kunnen verwerkelijken? Hier is het nog steeds een verwerkelijking van en als zelf in en als de mind, in en als eenheid en gelijkheid met/als energie als Liefde (=angst).

Dat is geen werkelijke zelfverwezenlijking in eenheid en gelijkheid in en als het fysiek. Aangezien werkelijke eenheid en gelijkheid voor iedereen te verwezenlijken moet zijn, anders is het immers geen eenheid en gelijkheid. Hoe kunnen we als mensheid zoiets toch missen – hoe kunnen we als mensheid vasthouden en geloven in de ‘ervaring van eenheid in en als de geest’ waarin slechts 1% zoveel meer zou kunnen bereiken dan de overige 99% van de mensheid en hiermee, van al het leven op aarde. Dat is geen gelijkheid, dat is ongelijkheid, dat zien we allemaal. En hiervoor hebben we heel veel ‘verklaringen’ aangemaakt om dit volstrekt onaanvaardbare concept, aanvaardbaar te maken voor onszelf zonder compleet in ervaringen van woede en verongelijking te ‘ontbranden’.

We hoeven geen energie te genereren om een programma te vervangen, het is nodig dat we verantwoordelijkheid nemen voor de energie die we genereren binnen een programma (in gedachten, gevoelens en emoties) en dit houdt een gestructureerd proces in van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrigerende toepassing en hierin leren we zelfoprecht te zijn. Partnerschap kan hierin zeker ondersteunen maar is niet ‘nodig’ om zelfverantwoordelijk te zijn/worden.

Het is ‘geen wonder’ dat ik relaties nooit begrepen heb, echter mijn poging om het zinvol te maken binnen een concept van ‘soulmates’ gaf niet echt een blijvende oplossing en het ziet ernaar uit dat ik juist door het geloven in een concept, steeds meer energie ben gaan genereren. Door het wandelen van dit proces zie ik stukje bij beetje hoe ingewikkeld en fantastisch (dus vol fantasie) ik het leven en partnerschap gemaakt heb in en als de geest.

Het is niet aanvaardbaar hoe het concept van liefde en relaties zich gemanifesteerd heeft in de wereld, dit door acceptatie en toestemming van ieder van ons mensen. Op zoek naar de ervaring van liefde om dit onaanvaardbare concept te verdoezelen – met de mantel der liefde te bedekken – zodat ten minste IK een prettige ervaring heb hier in een wereld waar we door de bomen het bos niet meer zien. En ik heb hier zeker mijn bijdrage in geleverd door bijvoorbeeld te willen geloven in deze zielsconstructie en te denken dat ik misschien wel één van die uitverkorenen ben/zou zijn en door de ‘liefdeservaringen’ te voeden, ondertussen de angst ervarende (want aan het voeden) dat ik het niet zou kunnen ‘vervullen’ dat zo zie ik nu, voortkomt vanuit een sprankje gezond verstand dat in mij aanwezig is en steeds aanwezig is geweest, vanuit een gewaarzijn dat er ‘iets niet klopt’.

Er is pas werkelijke rust in mij, onafhankelijk van een ander, als ik volledig begrijp waarin ik energetische connecties maak en heb gemaakt met anderen vanuit een gedachte als geloof in en ervaring van liefde en welke ik vervolgens probeerde te ‘bevestigen’ met kennis uit bestaande concepten. Echter die bestaande concepten bevatten dezelfde misleidende informatie omdat ze uit dezelfde bron naar voren waren gekomen: namelijk het concept van  ‘Liefde’ dat zoals we nu weten, in grondslag Angst inhoudt als meest verslavende ervaring om fysieke substantie om te zetten in een energetische ‘stress’-ervaring in en als de geest (via productie van adrenaline?), ter vervulling van onszelf in eigenbelang, in afgescheidenheid van de fysieke eenheid en gelijkheid. En zo ‘bevestig’ ik een illusie in en als mijn eigen lichaam en van hieruit, in de fysieke wereld door te proberen om dit concept ‘vorm te geven’.

Angst heb ik veelvuldig ervaren, vanuit een geloof dat ik geen relatie zou kunnen vormen en dat ik dan mezelf niet zou kunnen verwezenlijken en hierin bleef ik maar in onbegrip (en dus een staat van niet vergeven van mezelf) ten aanzien van ervaringen van connecties.

Zolang ik in dit onbegrip verkeer blijf ik in afhankelijkheid en ontkracht ik mezelf. Zo ben ik niet in staat werkelijke beslissingen te nemen voor en als mezelf maar blijf ik verwikkeld in ogenschijnlijke keuzemogelijkheden in en als de geest. Stap voor stap ontrafel ik dit concept binnenin mij en leer ik te zien wat werkelijk is.

Het is voor een ieder mogelijk om zichzelf te verwezenlijken – met of zonder partner – en iedereen zal hierin een gelijke kans hebben, dan wel in dit leven, dan wel bij de dood aangezien er op dit moment op aarde geen gelijkheid bestaat met gelijke kansen voor iedereen en we de ongelijkheid die we gemanifesteerd hebben op aarde door moeten wandelen, vergeven en corrigeren en dat is een heel proces.

Luister naar de interviews op Eqafe ter ondersteuning van het inzicht in zelf en in de wereld met volledige, wezenlijke en gedetailleerde informatie. Het is aan een ieder om dit te onderzoeken en na te gaan binnen de gemanifesteerde relaties en context van het eigen leven.

Volg de gratis cursus Desteni I Process Lite om te leren zien hoe we onszelf gevangen houden in energetische ervaringen en hoe we onszelf hiervan kunnen bevrijden. Niet van de ene op de andere dag maar wandelend in proces.

Gerelateerde (recente) blogs:

Dag 627 – Illusies van Liefde

Dag 621 – Neediness en emotionele afhankelijkheid

From Relationship to Agreement – Part 1 – Part 5 (in English by Gian)

molOnze voorbeelden in fysiek gewaarzijn: Animal Life Review Series

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 605 – Nieuwe inzichten in de invloed van de darmflora

Darmflora

Ik was afgelopen maandag op een bijscholing waar nieuwe inzichten gedeeld werden die naar voren komen vanuit onderzoeken in de invloed van de darmflora. Er werden een aantal factoren genoemd die voor mij opvielen vanuit herkenning en een ‘weten’ binnenin mij door ervaring met mijn eigen darmen en onderzoeksresultaten hierin en tevens als aanvulling hierop om tot een beter en zekerder begrip te komen binnenin mezelf. Ik beperk me hier tot een aantal aspecten in relatie tot het prikkelbare darmsyndroom (PDS).

Er wordt genoemd dat er een sterke onderlinge invloed is tussen het centraal zenuwstelsel, het zenuwstelsel van de darm en de darmflora. Ik vermoed dat iedereen die ervaring heeft met een prikkelbare darm, zelf ondervindt dat het centrale zenuwstelsel hier invloed op heeft. Het is alleen nooit zo duidelijk vanuit onderzoeken benoemd. Zowel de darmbeweging, pijngewaarwording, slijmproductie, doorlaatbaarheid van het darmslijmvlies als de samenstelling van de darmflora zelf worden negatief beïnvloed door de stressreactie. (De darmflora betreft het micro-biotische leven aan de binnenkant van de darm die hier een belangrijke functie vervullen ten aanzien van de fysieke balans). PDS-patiënten vertonen een (te) langdurige stressrespons als reactie op acute stress en het duidt op een verminderd vermogen om de stressrespons te beëindigen. Deze ‘verminderde’ stressrespons bestaat voordat de eerste klachten van PDS optreden en er is een toename van psychische klachten beschreven na het begin van de PDS-symptomen.

Stress kan de darmfunctie beïnvloeden (via de Nervus Vagus) terwijl de darmflora de stressrespons beinvloedt.

Dit laatste geeft duidelijk een tweerichtingsverkeer aan in de relatie tussen lichaam en geest en laat meer specifiek zien hoe deze gebieden elkaar beïnvloeden, wat niet eerder zo duidelijk benoemd is.

In testen (van de ontlasting) die ik zelf heb uitgevoerd in het verleden kwamen overeenkomstige waarden van de darmflora naar voren met een verminderde hoeveelheid van specifieke bacteriën die nu ook in het onderzoek naar voren komen. Tevens is dit een gegeven bij het ontvangen van flesvoeding (in plaats van borstvoeding dat een minder gunstige invloed heeft op de ontwikkeling van de darmflora. De geboorte via keizersnede of via de vagina is ook van invloed hierop. In dit blog houd ik het even bij mijn persoonlijke situatie waarin ik vaginaal geboren ben wat een gunstige invloed heeft op de darmflora.

Als ik dit terugbreng naar wat ik tegen kom in het wandelen van het Desteni I Process oftewel het bevrijden van mezelf van de gebondenheid aan en in het geestbewustzijnssysteem in gedachten, gevoelens, emoties, bemerk ik vanaf het begin dat ik moeite heb om mijn mezelf te stoppen als ik eenmaal in reactie ben, oftewel als ik me bevind in een stress-respons. In mijn optiek is dit een punt dat ik later oppak dan andere ondersteunende middelen die worden aangereikt zoals het schrijven, het zelfinzicht en het toepassen van zelfvergeving. Deze uitleg van PDS en de darmflora en het verminderde vermogen tot het beëindigen van de stressrespons geeft me hierin meer duidelijkheid in dat dit verminderde vermogen fysiek gemanifesteerd is, wat het lastiger maakt voor mezelf om mezelf hierin te stoppen. Een verminderd vermogen houdt niet in dat ik het niet kan leren. Het is wel om in overweging te nemen en dus een punt waarin ik met veel geduld met mezelf kan wandelen in dit patroon van tweerichtingsverkeer tussen stress, darmfunctie en darmflora.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten dat ik moeite heb met het stoppen van deelname in energetische ervaringen als reactie als stress-respons en dat ik hierin lang ‘door kan draaien’ waarin ik me niet langer in staat ervaar om te focussen op verantwoordelijkheden en fysieke taken.

Als en wanneer ik mezelf ‘op de kop zie zitten’ door mezelf te veroordelen en beschuldigen van een lang doordraaien in deelname in energetische ervaringen in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf langer in een stress-respons in en als energetische ervaringen vasthoud dan nodig door deel te nemen in energetische aanvallen op mezelf in zelfoordeel en zelfbeschuldiging.

Ik realiseer me dat ik in mijn opvoeding geen ondersteuning ontvangen of gezien heb in een stoppen van deelname in energetische ervaringen en me juist bevestigd ervaar in en als een zelfoordeel door de woorden ‘jij doet altijd zo moeilijk’, waarin ik me tevens realiseer dat dit heeft plaatsgevonden vanuit een onmacht en niet weten hoe zelf en/of een kind te ondersteunen in het ervaren van reacties.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen en beschuldigen voor de duur van een doordraaien in deelname in energetische ervaringen binnenin en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het stoppen met deelnemen in een stress-respons in een doordraaien in deelname in energetische ervaringen met behulp van de ademhaling  en ik adem in als erkenning van de reactie – ik houd de adem vast als onderzoeken van de reactie – ik adem uit als loslaten/vergeven van de reactie en loslaten van de energie terug de aarde in – ik houd de adem vast waarin ik zie of ik effectief heb losgelaten.

Ik stel mezelf ten doel te leren vertrouwen op mijzelf aanwezig in en als de ademhaling in overeenstemming met mezelf als leven en zo langzaam aan het patroon van controle in en als de geest in een doordraaien in en als een zoeken naar een oplossing in overeenstemming met een ander buiten mij, los te laten.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met dit proces fysiek te ondersteunen met passende natuurlijke preparaten en behandelingen en mijn bevindingen te (blijven) delen in blogs en vlogs.

Disclaimer: dit blog bevat op geen enkele wijze een medisch advies en is gebaseerd op ondervindingen in het proces dat ik wandel in en met mijn eigen fysiek en geestbewustzijnssysteem, op weg van ziel naar Leven. Bij aanhoudende darmklachten raad ik aan een deskundige te raadplegen ter ondersteuning, begeleiding, diagnose en uitsluitsel van eventueel onvoorziene fysieke omstandigheden.

***

4 tellen inademen– en terwijl ik adem haal, de reactie onderken, en mijn volledig gewaarzijn breng tot tot het punt van reactie.

4 tellen vasthouden– en terwijl ik op dit punt van tijdloosheid ben, onderzoek en de reactie vaststel, beiden alsof het in het heden gebeurt, als ook alle herinneringen/ervaringen/gebeurtenissen welke de oorzaak/bron/origine aan mij laten zien van de reactie in het huidige moment.

4 tellen uitademen– en in dit, het loslaten van de reactie/de opgebouwde energetische ervaring, het door mij heen laten stromen, mij zelf vergevend in het moment: het teruggeven van de energie aan de Aarde.

4 tellen vasthouden– en terwijl ik op dit punt van tijdloosheid ben, de staat vaststellend van mijn geest en fysieke lichaam om te zien of er nog enige gedachten/energie ‘vast zit’ binnenin mij welke ik nog niet effectief heb losgelaten. Om dus dan de effectiviteit van mijn ademen/loslaten te evalueren en meten, en als ik niet in staat was om het punt te laten gaan, mijzelf te ondersteunen om door te gaan met ademen, en wanneer ik zie dat het niet vrijmaakt, dan mijzelf ondersteunend in schrijven, zelfvergeving, en zelfcorrigerende toepassing: welke ik uitschrijf terwijl ik nog steeds de 4 tellen ademhaling beoefen, totdat ik tot een punt van helderheid kom.

Wanneer het punt helder is– Ik stuur mijzelf om de gebeurtenis/situatie/interactie opnieuw uit te nodigen om mijn applicatie te testen, om er zo zeker van te zijn dat ik absoluut ben in mijn zelfcorrectie, sturend in mijn stand, en in GEEN GEVAL gestuurd door een energetische ervaring.

Uit:

4 Tellen Ademhaling als Eerste Hulp bij Zelfondersteuning – Dag 67 (vertaling)

where-do-thoughts-come-from

——————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/