Dag 333 – Angst en Stress – Angst als Vertroebeling van Zicht

Angst geeft vertroebeling van ons Zicht, van Zien wat Werkelijk is en Zien Wie Werkelijk is.

Deze angst – die we zijn geworden en welke in ons geprogrammeerd is en welke we dus ervaren als onze essentie, als ‘wie ik ben’ – projecteren we op iets of iemand buiten onszelf, en door deze sluier nemen we dit iets of iemand waar.

Feitelijk staren we dus in onze eigen programmering, welke uit angst bestaat. We kunnen dit dus rechtstreeks naar onszelf terughalen en zien in onszelf: wat is de angst, waar ben ik bang voor? Het betreft altijd een angst voor het verliezen van (een gedeelte van) de sluier die we hebben opgetrokken in en als de geest als hoe we onszelf gedefinieerd hebben. Hetgeen we bang voor zijn, is een bedreiging van deze sluier, en dus projecteren we de angst op hetgeen we bang voor zijn buiten ons, zodat we hiervan weg blijven en niet in onszelf hoeven te zien, maar in plaats hiervan kunnen blijven bestaan in en als de beperking in en als de sluier van angst in en als zelfdefinitie, in en als de geest.

Vervolgens creeren we – in en als reactie in en als de geest – Stress als Overlevingsmechanisme. Waarin de stress een eigen leven gaat leiden, en direct gekoppeld gaat worden aan hetgeen we bang voor zijn. Oftewel, zodra we iets of iemand zien waar we bang voor zijn gaat dit overlevingsmechanisme  als stress aan, en verbinden we deze stress met het triggerpunt, en maken we het triggerpunt verantwoordelijk voor onze ervaring van stress. En zo zitten we gevangen in een ervaring van stress, welke op den duur het fysiek uitput door constante activatie van het Geestbewustzijnsysteem in onszelf, in gedachten en reacties als gevoelens en emoties, aangezien het Geestbewustzijnsysteem is samengesmolten met en als ons fysiek. De zogenaamde Burn-Out is een tekenend voorbeeld hiervan, waarin we ons fysiek letterlijk hebben opgebrand in een constante ervaring/activatie van stress als overlevingsmechanisme, geactiveerd door een bestaan in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat Werkelijk is en Wie Werkelijk is door een constante versluiering als verdedigingsmechanisme van mijn eigenbelang in en als overlevingsmechanisme van wie ik ben in en als de Geest, waarin ik een toestand van Stress creeer en behoud in en als een geloof in overleving en zo mijn fysiek langzaamaan opbrand en uitput.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn angst te projecteren op een ander en hierin lelijk te zijn, doen en worden naar de ander toe zoals ik ook ben naar mezelf toe, in werkelijkheid en/of in de geest in interne gesprekken als backchat, waarin ik in de uiterlijke wereld op zoek ben naar ‘Ogenschijnlijke Schoonheid’, zodat ik mijn eigen lelijkheid als werkelijkheid niet hoef te zien, maar mijzelf kan verblinden met de schoonheid van iets of iemand om mij heen, waarin ik tevens zelf streef naar het behouden van uiterlijke schoonheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te streven naar het behouden van ogenschijnlijke schoonheid om de lelijkheid als werkelijkheid te verbergen, waarin ik natuurlijk angst ervaar te worden ontsluierd en ontmaskerd, en waarin ik dus constant stress creeer en ervaar in en als mijn fysiek, aangezien ik in een constante toestand van angst verkeer te worden ontmaskerd, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik bestaande in en als stress ter verdediging van mezelf in en als angst, ik mezelf in en als mijn fysiek opbrand en dus lelijk maak en mijn verborgen werkelijkheid alsnog zichtbaar wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel druk te zijn met polariteit creeren in en als de geest in en als oordeel van ogenschijnlijke onderverdeling in ‘mooi en lelijk’, waardoor niemand werkelijk ziet en gaat zien aangezien iedereen druk is met deze polariteit en met de valse schaamte die dit met zich meebrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb valse schaamte te creeren ten behoeve van het verbergen van mijn werkelijke lelijkheid als iets waar ik me werkelijk voor schaam, diep verborgen in mij als iets wat niemand mag zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf diep te verbergen zodat niemand kan zien wie ik ben.

*

Als ik mezelf zie participeren in en als een reactie van stress, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer in en als de geest op iets wat me angst aanjaagt, en dus ben ik bang om iets te verliezen waaraan ik vasthoud in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel, als ik me gewaar wordt van een stressreactie in mij, te onderzoeken waar ik bang voor ben in een schrijven, en hetgeen ik tegenkom in en als mezelf, in en als lelijkheid, zelf te vergeven en te corrigeren in en als zelf.

Als ik mezelf een ervaring van angst zie projecteren op een ander door bijvoorbeeld een lelijke reactie in en als interne gesprekken in mezelf in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan een illusie als een geloof in de geest en lelijk wordt in en als zelfbescherming van deze illusie.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in schrijven wat de illusie is waar ik me aan vasthoud en waarom. Ik stop participatie in de interne gesprekken in mezelf in de geest en pas zelfvergevingen toe op de lelijkheid die hierin verborgen ligt.

Als ik mezelf zie participeren in een oordeel van mooi en lelijk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in de versluiering van de geest in en als polariteit, waarin ik mezelf opdeel en afscheid van het geheel en zo frictie creeer ten behoeve van mezelf in overleving in en als eigenbelang, als afleiding van mezelf, bestaande in lelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarin de polariteit hardnekkig terug blijft komen, waarin mijn geest me aangeeft waar ik me heb afgescheiden en waar ik geloof in deze illusie van afscheiding; ik pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe op mijn bevindingen.

Ik stel mezelf ten doel mijn werkelijke lelijkheid te omarmen, er gelijk aan te gaan staan, zodat het geen eigen leven blijft en gaat leiden, waarin ik mezelf richting geef door middel van zelfvergeving en zelfcorrectie.

*

Stress: The History, Origin and Nature – Atlanteans

Stress: Personality Development (Part 1) – Atlanteans

Stress: Personality Development (Part 2) – Atlanteans

Stress: Sounding Self Forgiveness – Atlanteans

Stress: Practical Living Support – Atlanteans

*

Full_the-infinity-secret-consciousness-as-the-light-and-the-dark

Gerelateerde procesblogs:

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Wat is er 23 jaar geleden gebeurd.

Ik besloot dat ik mezelf te dik vond, dat ik mijn buik te dik vond. Was ik dik? Nee totaal niet. Ik heb altijd een beetje een bolle buik gehad aan het einde van de dag. De volgende ochtend was dit verdwenen. Als kind weet ik dat ik mijn buik altijd wilde bedekken; mijn broer stond in een zwembroekje, ik met een hemdje bij het zwembroekje. 16 jaar. Ik vond mijn buik te dik. Via een zus van een vriendin hoorde ik van de citroensapkuur, waarbij je 10 dagen niet eet en alleen water met citroensap, ahornsiroop en cayennepeper drinkt. Het is een reinigingskuur maar wordt natuurlijk misbruikt als afslankkuur. Dit wilde ik ook gaan doen. Mijn ouders vonden het niet zo’n heel geweldig plan maar verboden het niet. Dus dat ben ik gaan doen. Ik sportte destijds veel, en ben zelfs ’s avonds gaan trainen op een dag zonder eten. Ik hield het niet-eten niet lang vol.Na 3 dagen ben ik ermee gestopt. Los van dat het een heel slecht plan is voor een meisje van 16 jaar om zonder eten te gaan leven, was er met die 3 dagen niet zo heel veel aan de hand. Ik ben alleen na die 3 dagen heel licht blijven eten om toch een soort van programma (!) voort te zetten, waarin ik mijn fysiek langzaam aan het afbreken was. Uiteindelijk viel ik teveel af hierin, heel langzaam, werd moe, naar de dokter, die deze facade gestopt heeft.

Terug naar het moment van het besluit van afslanken in relatie tot mijn darmen. Het was niet met de kuur, maar ergens waarin ik besloot te gaan ‘lijnen’, en dus alleen de 3 maaltijden te eten. Ik weet nog dat ik zei tegen mijn ouders, nou, nu eet ik minder en kan ik niet meer naar het toilet, ik krijg juist een opgezette buik. Ja zeiden ze, als je je eetpatroon verandert en minder eet kan ook je ontlasting veranderen. Een antwoord met gezond verstand.

Wat is er gebeurd? Hetgeen ik wilde verminderen heeft zich vermeerderd. Ik wilde een minder opgezette buik, deze werd meer opgezet. En dat is exact het patroon wat zich nog steeds afspeelt. En in die mate dat ik door dit krampen en opzetten in mijn darmen/buik, ik met moeite voldoende kan eten, dus afval, en blijf zitten met een opgezette buik. 23 jaar gemanifesteerd in het fysiek. Had ik daarvoor last van mijn darmen? Ik weet het niet, ik had soms buikpijn. Maar ik kan me niet herinneren dat ik zo druk was met de stoelgang, ik heb geen idee wanneer ik naar het toilet ging om te ontlasten en ik maakte me niet druk om wat ik at, ik was dol op snoep.

Het verminderen van het snoep op zich is geen probleem en wel verstandig. Echt goed voor mijn tanden was het bijvoorbeeld niet. Het punt is het uiterlijk fenomeen waarin ik op een dag besloot dat dit anders moest. En nog steeds ben ik druk met het uiterlijk ervan, in schaamte over mezelf, mager, met regelmatig een opgezette buik. En nu denk, ik, ik was liever iets steviger, iets molliger, met een opgezette buik, zoals ik vroeger was. Ik was perfect, en met zoveel meer kracht die ik in dit hele proces ondermijnt heb, letterlijk afgebroken, opgegeten, geconsumeerd heb. Ja vind je het gek, ik had berehonger maar ik stond mezelf niet toe voldoende te eten. En deze ‘grens’ van net aan overleven in redelijke staat, heb ik gemanifesteerd in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan net aan in ‘redelijke’ staat te overleven, welke in de staat van de rede is en niet staand in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf staande in het fysiek te ondermijnen door in/als rede te besluiten dat ik er anders uit moest zien, terwijl ik een volledig gezond fysiek had en er nog ‘leuk’ uitzag ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al die jaren niet aan mezelf toe te geven dat ik mezelf hierin ondermijnd heb, aangezien ik hier eenmaal mee gestart was en ik hierin ook wilde bewijzen dat ik het tot een goed einde kan brengen, in plaats van in te zien dat door het streven naar een goed einde, ik steeds naar een positief plaatje in/als de mind streef waarvoor ik het fysieke afbreek en het negatieve als polariteit in het fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e te besluiten dat mijn buik te bol is ten opzichte van de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ergens te moeten hebben opgepakt uit de media, gerelateerd aan relaties en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik te relateren met seks/sexy zijn, en een bolle buik met afstotelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bolle buik als afstotelijk te zien, in plaats van in te zien dat ik mezelf afstoot in het overnemen van een beeld van een platte buik als sexy en mezelf te zien als met bolle buik als niet-sexy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met bolle buik nog steeds verre van sexy te vinden en hierin een situatie gecreeerd te hebben waarin ik geen seks kan/hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik geen seks kan/geloof te kunnen hebben zodat ik geen seks hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als tiener zoveel angst te ervaren voor seks, dat ik een situatie gecreeerd heb waarin ik de angst niet hoef te ervaren, ik vervolgens de seks ben gaan beoefenen en mezelf hierin steviger heb gemaakt, waarin ik mezelf alsnog saboteer met een mijn eigen gecreeerde verdedigingsmechanisme die tegen me werkt welke ik fysiek moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de angst onder ogen te zien en hier adem voor adem doorheen te wandelen, maar in plaats hiervan mezelf te forceren tot een uiterlijk vertoon waarin ik pas in een ideaal plaatje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot een ideaal plaatje uit angst niet goed-mooi genoeg te zijn, welke ik nu nog steeds wandel in een geloof niet goed-mooi genoeg te zijn met een bolle buik als ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn zodat niemand mij kan pakken/afwijzen op eventuele zwakheden, in plaats van in te zien dat de enige die mezelf gepakt/afgewezen heeft op eventuele zwakheden, ik zelf ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pakken/af te wijzen op een zogenaamde zwakheid als niet voldoen aan het perfecte sexy plaatje, en hierin mezelf in/als het fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb voldoende te eten om mijn fysiek te ondersteunen in alle activiteiten die ik ondernam/onderneem maar te eten volgens hetgeen ik denk dat voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat voldoende eten voor mijn fysiek is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e van heel veel snoepen naar te weinig eten geswitched te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik in dit zelfoordeel zoveel ellende gecreeerd heb maar in plaats hiervan te geloven dat er wel meer aan de hand moet zijn, waarin ik deze ellende van de afgelopen 23 jaar een reden probeer te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoeveel ellende een uiterlijk perfect plaatje, met een geloof hierin en een streven hiernaar, kan aanrichten, welke exact hetzelfde is als er in de wereld op grote/wereldschaal gebeurt, het streven naar een perfect positief plaatje, voorgeschoteld in/als de mind, vliegende schotels op en top, waarin niet gezien wordt hoe in dit streven naar het positieve perfectionisme, de hele fysieke wereld verkrampt, spastisch wordt, afbreekt en ten onder gaat.

*

Ik stel mezelf ten doel een positieve uitkomst als streven in/als de mind naar een perfect uiterlijk, welke gerelateerd is aan het vinden van meer geluk als meer seks als meer waardering als relatie in/als de mind, te stoppen. Ik sta mezelf niet toe mezelf langer te misbruiken voor een hallucinatie als luchtkasteel in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel hier in het moment te wandelen en mezelf fysiek te ondersteunen in de pijn en ongemak die ik ervaar. Ik zie welke angsten en paniek, gedachten, gevoelens en emoties er opkomen gerelateerd aan het ongemak/de verkramping/spasticiteit die ik ervaar in mijn darmen en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven zoveel ongemak te veroorzaken in mijn fysieke wereld door een geloof dat er iets niet goed aan mij is, en hierin te streven naar een relatie met iets buiten mij waarvoor ik geloof mijzelf te moeten vervormen/hervormen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof en streven naar een relatie met iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof in de relatie met mezelf in/als bewustzijn, waarin ik geloof zelf niet voldoende te zijn, maar iets diepers of interessanters te moeten ontwikkelen, terwijl ik maar een heel eenvoudig meisje ben, opgegroeid in een heel eenvoudig leven in een heel eenvoudig gezin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen ik in opgegroeid ben in/als het fysiek niet voldoende is, om vervolgens in deze bewustzijnsontwikkeling te gaan streven naar de eenvoud in/als het fysiek, waarin ik opnieuw de eenvoud in/als het fysiek mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgedraaid in/als de belangrijkheid van/in het belang van het bewustzijn waarin ik streef naar meer in/als relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op deze hele facade en op het feit dat ik nu de fysieke consequenties moet wandelen terwijl ik het toch zo goed bedoelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zo goed bedoelde, in plaats van in te zien dat ik in zelfinteresse mezelf ben gaan vervormen om te krijgen wat ik wil, namelijk aandacht als seks van een ander, welke ik vervolgens ben gaan gieten in een jasje van bewustzijnsontwikkeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te zien dat het startpunt puur zelfinteresse is geweest, aangezien ik in deze ontwikkeling ben gaan veranderen in een nobeler streven, zonder te zien dat als het startpunt zelfinteresse is, dit streven uitloopt op destructie van de fysieke gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten/niet te geloven dat een startpunt in ongelijkheid zoveel schade aan kan richten, en als ik begrijp dat dit een ongelijk startpunt is, ik dit direct kan veranderen waarin alle fysieke ongemakken in 1x verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik deze verandering fysiek moet wandelen en de fysieke gecreeerde consequenties dien te doorlopen en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik de consequenties specifiek dien te vergeven, en niet alles in 1 draai kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn en me verongelijkt te voelen dat ik nog steeds fysieke consequenties loop, terwijl ik al zoveel ellende heb doorlopen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt te specificeren aangezien ik dit nog nooit gedaan heb, en het daarom maar of in 1x wil veranderen, of in 1x wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb of in 1x te willen veranderen of in 1x te willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in 1x kan veranderen, en het dus maar in 1x opgeef/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik nog fysieke consequenties wandel, te gebruiken als bevestiging van het geloof dat ik niet kan veranderen en hierin te gebruiken als excuus om het in 1x op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel paniek en onmacht te ervaren in mijn fysieke manifestatie in mijn darm, dat ik niet geloof dit te kunnen veranderen en het hierin in 1x op wil geven, in plaats van in te zien dat hetgeen ik ervaar in het het moment, exact de ervaring is waarom ik deze fysieke consequentie zo gemanifesteerd heb, in geloof in deze ervaringen van paniek en onmacht als emoties als sterker dan ik zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties van paniek en onmacht nog steeds te geloven als zijnde waar en sterker dan ikzelf in staat tot richting geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat zich fysiek gemanifesteerd heeft, ook echt is want het heeft zich fysiek gemanifesteerd, niet ziende dat ik dit zelf zo gemanifesteerd heb in een geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe sterk een geloof is, zo sterk dat het zich fysiek manifesteert in totale destructie en ongelijkheid in (mijn fysiek als) de fysieke wereld.

Zie hier de hervorming/gereformeerd zijn als stroming in het christelijk geloof, in een ‘niet-christelijke’ opvoeding.

———————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life