Dag 280 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dit blog is een vervolg van de uitwerking van:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Stoppen van iedere interactie, me terugtrekken in mezelf, kortaf antwoorden, de ander volledig links laten liggen, afscheiding in en van mezelf en projectie op een ander en hierin bestaan in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere interactie te stoppen in een geloof dat de aandacht van de ander in/als controle iets met mij te maken heeft, in een geloof dat de ander via de aandacht op mij kan leven, in plaats van in te zien dat de ander=de mind via aandacht op mij leeft, welke ikzelf in/als de mind ben – ik ben de ander=de mind in afscheiding van mezelf – en ik leef via aandacht als energie van mezelf als substantie, en eet mezelf als het ware op hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf als substantie te leven en mezelf op te eten ten gevolge van een geloof dat de aandacht van de ander buiten mij in/als controle iets met mij te maken heeft, en hierin niet te zien dat ik de aandacht van de ander=de mind binnenin mij projecteer op een ander buiten mij in afscheiding van mezelf, en mezelf hierin in aandacht gevangen houd in/als energie, en mezelf als substantie hierin opeet, aangezien energie substantie nodig heeft om te verbranden/om van te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken in mezelf om aan de aandacht van de ander buiten mij te ontsnappen, in plaats van in te zien dat in het terugtrekken, ik mezelf terugtrek in de geest/mind, en mezelf zo volledig absorbeer in de geest, waarin ik juist volledig vatbaar ben voor de geest aangezien ik hierin geloof dat ik de geest in/als energie ben, en in/als de geest als energie, ben ik onderhevig aan energiestrijd ter overleving/beweging in/als energie wisselend van negatief-neutraal-positief, waarin de beweging tussen de polariteiten energie geeft en dus een ervaring van leven, welke de ander buiten mij ook doet, en om beiden in leven te blijven, houden we onszelf in/als energie in controle en proberen de ander buiten ons in de tegenovergestelde rol te duwen, zodat we energie in de geest  kunnen genereren in/als reactie op elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te antwoorden als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik probeer mijn energie bij me te houden en de ander geen energie wil geven, wat direct duidelijk maakt dat ik spreek in energie dus in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen ‘korten’ op aandacht als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik mezelf aanpas, dus reageer in/als de geest, op wat een ander wel of niet doet, of eigenlijk pas ik me aan in/als reactie op een geloof in mezelf in de geest in wat ik zie en interpreteer in de ander buiten mij, dus feitelijk kort ik mezelf – doe ik mezelf tekort – als reactie op een geloof in teveel aan aandacht, en zo houd ik mezelf in/als de geest in beweging/in leven in/als energie door te bewegen van een teveel naar een tekort, waarin ik ondertussen probeer mezelf te behouden in de neutraliteit, oftewel de spaarstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te proberen in de spaarstand te houden, om zo min mogelijk energie te genereren in mezelf, waarin ik mezelf dus terughoudt in/als angst om mezelf op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander volledig links te laten liggen als ik bemerk dat de ander=de mind, dus ikzelf in/als de geest op reactie op een ander buiten mij, teveel energie genereer en ik niet meer in de spaarstand kan blijven bestaan, en ik als enige optie (kan ik hier een optie op nemen??) zie om de ander volledig links te laten liggen zodat ik kan blijven bestaan in de neutrale spaarstand in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig af te scheiden in en van mezelf in/als energie in participatie in de neutrale toestand als spaarstand, waarin ik een soort onbereikbaarheid heb gecreeerd in mezelf voor de ander buiten mij, om te kunnen blijven bestaan in/als energie op een laag pitje, en hierin net te doen of ik me nergens mee bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het behoud van mezelf in/als energie op een laag pitje in de spaarstand, een desinteresse in/als zelfinteresse te creeren ten opzichte van andere mensen buiten mij, bestaande in/als angst – welke ook zelfinteresse is – om mezelf volledig op te branden als ik nog langer participeer in de interactie met de ander waarin ik zoveel energie genereer in mezelf in een strijd om positieve energie in/als aandacht tegenover negatieve energie als juist geen aandacht, dat ik mezelf hierin opbrand in reactie.

Angstdimensie:

Angst om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander door participatie in beweging in/als energie in/als reactie in mezelf op de aanwezigheid van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf in angst zie verkeren om mezelf op te branden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik in deze angst verkeer, ik al in de geest in energie verkeer en ik dus bezig ben met mezelf als substantie op te branden, welke niet aanwezig is in de adem. ik stop, ik adem. Ik laat de angstigheid als anxiety vrij via het borstgebied.

Ik stel mezelf ten doel allereerst de angstigheid/ervaring van angst in mezelf te stoppen, alvorens ik iets zeg en/of als ik juist niets zeg en/of doe en in mezelf een terugtrekken ervaar.

Als ik mezelf kortaf zie antwoorden op een vraag van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf kort door de ander=de mind geen energie te willen geven, en juist in dit niet willen geven als weerstand, genereer en verbrand ik alsnog energie.

Ik stel mezelf ten doel de weerstand tot antwoorden als korting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik mezelf verloochen als ik wel antwoord geef en de weerstand in mezelf stop/hierdoor heen beweeg.

Als ik een ervaring van zelfverloochening heb als ik door weerstand heen beweeg/weerstand tot antwoorden stop in mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf in/als energie verloochen, aangezien ik gefuseerd ben met/als energie in/als de geest en hierin ben gaan geloven dat dit is wie ik ben, en als ik dan iets anders doe dan wat mezelf in/als energie versterkt en/of behoudt, ervaar ik dit als verloochening van mezelf, welke een verloochening is van mezelf in/als energie, welke als ervaring van verloochening opnieuw energie genereert.

Ik realiseer me dat de geest ingenieus is opgebouwd, en dat er een hele trucendoos is om mezelf in/als energie in beweging te houden.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op de trucendoos in/als de geest die ik tevoorschijn haal ter behoud van mezelf in/als energie, waarin ik mezelf vrij maak van positieve en negatieve lading in/als ervaringen, zodat ik door de ervaringen van weerstand heen kan bewegen.

Als ik mezelf zie participeren in een volledig links laten liggen van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit links laten liggen tevens gemanifesteerd heb als tegenhanger van het aandacht vestigen op iemand, welke ik zelf als vervelend ervaar. Ik realiseer me dat links laten liggen een vorm van aandachtig geen aandacht geven is, en dus participeer ik nog steeds in/als aandacht in de geest, aandachtig niet-gericht op de ander, dus vastgezet in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een aandachtig niet-richten op de ander.

Als ik mezelf zie participeren in een aandachtig niet-richten van aandacht op een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf zo vastzet in/als tegenhouden van aandacht.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in het moment van links laten liggen als aandachtig niet-aandacht richten. In/als de adem zie ik hoe ik me kan bewegen in het moment en of het nodig is iets te spreken.

Als ik mezelf zie participeren in backchat en reactie, welke een manifestatie zijn van projectie van mezelf als de ander=de mind op de ander buiten mij, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in ervaringen die ik zelf gecreeerd heb in/als gedachten, backchat en hieruit volgend reacties als emoties en gevoelens, en dus ben ik druk met mezelf in/als ervaringen, welke me zo vervelend doen voelen. Aangezien dit getriggerd wordt door iets in de aanwezigheid van de ander en/of een karakter van de ander, neig ik naar het projecteren van mijn reacties in/als karakter op de ander.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties als reacties in/als karakter, op de aanwezigheid van de ander, in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, ik schrijf zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen, zodat ik mezelf in het fysiek kan ondersteunen, begeleiden en richting geven, als ik me bevind in een situatie waarop deze reacties in mezelf in/als karakter, getriggerd worden.

Ik realiseer me dat ik opgebouwd ben in/als reacties in/als karakter, en dat dit in vele lagen verwikkeld is, en dus zal ik niet in 1x alles stoppen in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel de realiteit te zien als toetsing van hoe effectief ik ben in het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op wie ik geworden ben in/als reacties in/als karakters.

Ik stel mezelf ten doel mijn zelfinteresse in pogingen tot behoud van energie in/als de neutrale spaarstand, te stoppen in zelf, adem voor adem, situatie voor situatie, totdat het stil wordt in mij, vrij van reacties in/als energie.

Ik realiseer me dat de neutrale spaarstand in/als de geest, kan lijken op een vorm van stilte in mij. Ik realiseer me dat ik bij lange na niet stil ben maar participeer in en neutraal karakter om energie te besparen.

Ik stel mezelf ten doel de aandacht in/op mezelf te richten en deze te gebruiken om in zelf te zien en onderscheid te maken tussen mezelf in stilte en mezelf in neutrale energetische spaarstand in afscheiding van mezelf.

DAY 9: I Am War

Featured Art Work by Ann Van Den Broek

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 256 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Angstdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief disclaimer)

Vervolg op Dag 254 waarin probleem, oplossing en beloning genoemd staan; en op Dag 255 welke is onderverdeeld in de verschillende dimensies.

In een korte chat met AndreaR werd me duidelijk dat we eerst jaren door het patroon wandelen als het zich manifesteert voordat we het teruglopen en stoppen met dit te creeren. “We are all at the end point of patterns we created over an entire lifetime”.

Dit geeft me weer moed. Ik zag gisteren zelf dat dit patroon doorwandelen zoals het zich manifesteert, het enige is wat ik kan doen, zodat ik de lagen kan inzien en vergeven, iets wat ik nog nooit gedaan heb, ook al heb ik dit gemanifesteerde patroon al ‘zovele malen’ als consequentie gewandeld. Ik zag ook dat er steeds een laagje afgaat, en tegelijkertijd ervaar ik het patroon fysiek heftiger en zwaarder dan voorheen, wat me deed wankelen.

Tevens kwam in de LF chat met de groep naar voren hoe falen het punt is waar iedere programmering op gebaseerd is en hoe dit gerelateerd is aan een punt in zelf waar we geloven nooit doorheen te komen, als zijnde ‘onmogelijk’. Exact het punt wat ik hier wandel en wat ik ervaren heb, keer op keer en wederom op dag 254 en 255.

De dimensies heb ik in dag 255 geschreven; hier starten de zelfvergevingen op de angstdimensie.

*

Angstdimensie:

Dat ik hier nooit meer uit kom.

Dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Dat ik in een depressie blijf zitten.

Dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Verminking/misvorming van mijn fysiek, terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan.

Voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier nooit meer uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik in een depressie blijf zitten, in plaats van in te zien dat ik mezelf depress, onderdruk, door te bewegen in angst als reactie op het patroon wat zich aandient als fysieke manifestatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn hier het fysiek zijn mis te lopen, in plaats van in ieder moment mezelf terug te halen in het fysiek, hier, terug in de adem, en me te focussen op wat fysiek voor handen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit punt niet werkelijk te zien dat dit doen een beslissing is, waaruit blijkt dat ik nog iets te winnen heb door de beslissing niet te nemen, welke wederom met angst verbonden zal zijn, en dus moet ik verder de lagen afpellen/doorwandelen en zelfvergeven totdat ik de beslissing helder zie en hierin opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor verminking/misvorming van mijn fysiek terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan, dat ik het beter kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet het beste haal uit mezelf, in plaats van een en gelijk te gaan staan in/als mezelf in deze angst en hierin de angst te stoppen als wat het beste is, voor mezelf en voor ieder ander als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te ver te gaan waardoor mijn fysiek onherstelbaar verminkt/misvormd is als fysieke consequentie in mijn fysieke gedrag, en ik dit niet meer terug kan draaien, in plaats van in te zien dat ik niets terug kan draaien, dat ik alleen mezelf kan stoppen in verminking en misvorming van mezelf als fysiek door mijzelf in participatie in verminkende, misvormende gedachten in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een pushende kracht in mezelf, waarin ik geen onderscheid kan maken tussen wat controle is en wat levenskracht is en deze twee krachten als strijd ervaar in mijn fysiek, welke de fysieke nood geeft, wat tevens aangeeft dat ik ze in strijd heb gemanifesteerd/dat ik mezelf in strijd heb gemanifesteerd, in plaats van dat ze samenwerken/in plaats van dat ik samenwerk met mezelf in lichaam en geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens naar een doel te streven als oplossing, in plaats van hier te zijn en in hetgeen ik doe als proces in schrijven en schrijven en schrijven, de oplossing te zien als mezelf in ieder moment in het doorwandelen van de patronen die ik door mijn hele leven heen gemanifesteerd heb zonder van slag te raken en hierin mezelf te gaan slaan, als het patroon zich aandient als manifestatie, en hierin opnieuw reactie in mezelf op te wekken, maar in plaats hiervan te zien dat ik gemanifesteerd heb en te zien hoe en wat ik hierin uit kan schrijven en zelf kan vergeven, nu zonder de lading van angst – aangezien zolang ik in angst zelfvergevingen toepas, ik opnieuw angst manifesteer in mezelf – zodat ik mezelf vrij maak om mezelf te corrigeren, adem, voor adem, patroon voor patroon, zodat ik op een moment hierin terug kan lopen in het proces totdat ik zie hoe ik het gecreeerd heb.

Als ik mezelf in angst zie schieten als reactie op een patroon welke zich aandient als fysieke manifestatie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in een fysieke consequentie zit en dat ik nog niet zie hoe ik deze start in creatie. Dus kan ik alleen zelfvergevingen toepassen op wat zich nu manifesteert zodat ik een laag van angst kan doorwandelen. Ik zie in mezelf wat in het moment de werkelijke angst is en schrijf deze op. Ik maak me niet druk over het feit dat ik wellicht opnieuw dezelfde angst uitschrijf, aangezien de lagen zich opgestapeld hebben en min of meer op dezelfde punten gebaseerd zijn, en dus lijkt het of ik telkens opnieuw hetzelfde punt doorloop, wat ook zo is, alleen net een andere gerelateerde laag. Hoe meer lagen als relaties ik weghaal van het punt, hoe dichterbij ik bij het punt zelf kom, totdat ik op een gegeven moment het punt zelf kan zien.

Ik realiseer me dat ik vooral bang ben voor mijn eigen reacties op deze fysieke manifestatie, als zijnde ‘ik kan het niet meer aan’. Het heftiger worden van de ervaring geeft aan dat ik dichter bij het punt kom, en dat ikzelf als controle als systeem alles in de strijd gooi om mezelf hiervan weg te houden. Ik zie tevens dat de ervaring heftig is maar wel korter wordt, dat ik er sneller doorheen beweeg, al lijkt het alsof ik opnieuw opgeef. Het is de ervaring van opgeven die ik doorwandel, en het is aan mij om te beslissen of ik doorwandel of opnieuw opgeef en toegeef aan de ervaring van opgeven als leidende factor in mezelf en ten onder te gaan in lijden.

Ik realiseer me dat ik nog angst ervaar zolang ik niet zie hoe ik het creeer, aangezien ik weet dat ik het opnieuw zal creeren om mezelf in de manifestatie/fysieke consequentie onder ogen te zien.

Ik stop, ik adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het opnieuw en opnieuw creeren van de fysieke consequentie en mezelf hierin aanval en wil dwingen direct in de oorzaak te zien, terwijl ik in dit oordelen en aanvallen en dwingen mezelf weg houd van direct zien, van begrijpen, aangezien vergeven werkelijk begrijpen is, werkelijk begrijpen vergeven is, en zolang ik mezelf niet vergeef, zal ik niet begrijpen en dus niet direct zien.

Ik stel mezelf ten doel de lagen door te wandelen in mezelf die opkomen gerelateerd aan de fysieke manifestatie in mezelf, en hierin mezelf te vergeven, totdat ik mezelf werkelijk vergeven heb.

2012 — Why Self Forgiveness?

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties/2

Zelfcorrecties op een deel van de angst in Dag 187:

Als ik mezelf in de haast zie schieten uit angst dat ik mijn zelfverantwoordelijkheden wegleg en dus niet gedaan krijg wat ik gedaan wil hebben, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat haasten niets oplost aangezien ik dan alleen maar ga rushen in mijn hoofd en hierin praktisch niet effectief ben, en dus minder uitvoer dan ik zou willen. Ik realiseer me dat, als er een man is, de communicatie tijd in beslag zal nemen, om het zo maar even te noemen. Deze tijd zal dus minder voor iets anders beschikbaar zijn. Ik realiseer me tevens dat ik mijn zelfverantwoordelijkheden niet wegleg door te communiceren met een man, maar dat ik in de communicatie zelfverantwoordelijk kan zijn, waarin ik mezelf en hieruit volgend de ander ondersteun in het oefenen van het communiceren in zelfverantwoordelijkheid. In communicatie in zelfverantwoordelijkheid zie ik in het moment wat nodig is om te doen. Als het communiceren nodig is, dan communiceer ik, als het nodig is werkzaamheden uit te voeren stop ik de communicatie en voer de werkzaamheden uit.

Ik realiseer me dat de haast voortkomt uit een schuldgevoel welke ik gecreeerd heb in het verleden in samen zijn met een man, waarin het schuldgevoel tevens aanwezig is in mijn programmering, doorgegeven via het familiesysteem van generaties geleden welke ikzelf opnieuw in leven gebracht heb. Ik heb met regelmaat mijn zelfverantwoordelijkheid weggelegd in relatie/communicatie met een man, waardoor ik mezelf gecompromitteerd heb. Nu ik dit neerschrijf realiseer ik me dat ik nog nooit werkzaamheden heb weggelegd voor aanwezigheid van een man, aangezien ik als karakter juist heel verantwoordelijk ben. Dus dit is wat er gebeurt, ik als verantwoordelijk karakter voel me schuldig als ik communiceer met een man en hierdoor minder tijd over heb voor mijn verantwoordelijke taken, waarin ik door het schuldgevoel niet zelfverantwoordelijk ben maar geloof en participeer  in mezelf in/als bewustzijn, en hierdoor in geen enkel moment zelfverantwoordelijk ben, niet als ik werk en niet als ik communiceer met een man, welke mezelf in/als schuldgevoel in/als bewustzijn bevestigt.

Ik stel mezelf ten doel in ieder moment aanwezig te zijn in zelfverantwoordelijkheid, als ik communiceer met een man als er een man is en als ik mijn praktische taken uitvoer waarvoor ik verantwoordelijk ben. Zodra ik merk dat ik aan het haasten ben, stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat er gebeurt, wat de aanleiding van het haasten is en waar ik mezelf compromitteer. Indien nodig communiceer ik hierover met de man, als er een man is.

Als ik mezelf zie participeren in angst in gedachten om wie sterker is, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit een geloof dat ik me moet bewijzen en dat ik hiermee invloed heb op wat de man wel of niet wil en/of doet, wat niet zo is zoals ik gezien heb in zelfcorrecties-2. Ik realiseer me dat ik zelf in ieder moment beslis wie ik ben, en dat doe ik voor/als mezelf, en niet voor de man. Zodra ik geloof dat ik iets voor de man doe/moet doen, ga ik hierin direct iets terug verwachten, dat hij het bijvoorbeeld ook voor mij doet. Hierin ontstaat er een strijd in wie wat voor elkaar doet en/of juist niet doet, oftewel een strijd om aandacht in/als bewustzijn, waarin er altijd iemand sterker uit de bus/strijd wil komen welke zich in alle dimensies zal uitspelen.

Ik sta mezelf niet toe een strijd om aandacht in/als bewustzijn te voeren met de man, als er een man is, voortkomend uit het geloof dat ik iets voor de ander/de man moet doen. In plaats hiervan beslis ik, voor mezelf, in ieder moment wie ik ben: in overeenstemming met mezelf als wat het beste is of in splitsing met mezelf in geloof in de strijd om aandacht.

Ik stel mezelf ten doel de splitsing in mezelf in geloof in strijd om aandacht te stoppen en de punten te onderzoeken waarin ik neig naar iets doen voor de man, als er een man is. Ik zie in mezelf wat de onderliggende angst en zelfinteresse is, wat ik wil ontvangen van de ander waar ik niet direct om durf te vragen en/of wat ik geloof mezelf niet te kunnen geven. Tevens zie ik welke woorden van de man mij triggeren in het binnengaan van de strijd in/als bewustzijn.

Als ik getriggerd wordt door woorden van de man, als er een man is, en hierin binnenga in de strijd in/als bewustzijn, dan stop ik, ik adem. Ik vertraag in de communicatie. In plaats van te reageren op deze woorden vraag ik de man wat hij bedoelt met deze woorden, aangezien ik me realiseer dat de woorden van de ander vaak verkeerd geinterpreteerd worden aangezien beiden verschillend geprogrammeerd zijn en verschillende woorden gebruiken, al dan niet gesproken in/als de mind. Ik luister naar/lees de uitleg van de ander en zie hoe ik de woorden geinterpreteerd heb volgens mijn programmering, wat bij mij een reactie opwekt. Ik vlagpunt deze woorden, aangezien het woorden zijn die ik nader in moet zien om de lading er vanaf te halen door de relaties die ik met het woord/de woorden verbonden heb, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, totdat ik stil ben in mezelf, het woord zie als een woord, gelijk sta aan het woord en het woord leef als mezelf.

Ik realiseer me dat het niet de bedoeling is om strijd om woorden te voeren maar om zelf een en gelijk als het woord te zijn/worden.

——————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Vervolg op:

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Fysieke consequenties:

Verkramping spieren, onrustig gevoel in buik, verkramping darm, snellere hartslag, ogen wijder open

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spieren te verkrampen als er een man is, welke duidt op een alert bewustzijn en op opgeslagen patronen in het spierweefsel die geactiveerd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alert in/als bewustzijn de worden als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb patronen op te slaan door gedachten als gevoelens en emoties weg te stoppen in spierweefsel waarin het spierweefsel verkrampt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als fysiek in spierweefsel te vervormen/verkrampen door gedachten te onderdrukken waardoor ik ze opsla als gevoelens en emoties in het fysiek, welke vervolgens getriggerd worden als er een man is, wat zich uit in (het verergeren van) het verkrampen van het spierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verkrampen ter verdediging waarin ik de gevoelens en emoties niet hoef te voelen en de gedachten niet onder ogen hoef te zien die ik zelf produceer als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te vervormen ten behoeve van bescherming van mezelf in/als bewustzijn als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bewustzijn als angst te manifesteren in/als fysieke krampen, waardoor ik bezig ga met de fysieke krampen en deze als grens ervaar waardoor ik niet verder durf te zien, en hierin niet verder denk te kunnen/mogen wandelen aangezien mijn bewustzijn ‘aan gaat’ als alarm, als grens, en ik mezelf anders aanval, waarin ik een zelfopgelegde grens gebruik in/als bewustzijn om in/als bewustzijn als energie te blijven bestaan in plaats van de energie te stoppen/aarden in mezelf, mezelf onder ogen te zien als er een man is en mezelf te vergeven en corrigeren en het hierin mogelijk te maken met/als mezelf in samenwerking met een man te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te dreigen met energie-aanvallen op mezelf en deze te manifesteren in het fysiek als fysieke krampen, waardoor de dreiging werkelijkheid is geworden en waarin ik mezelf doe geloven dat het dan ook is wat echt is, in plaats van in te zien dat het een gemanifesteerd programma als angst is, wat zichzelf als angst in leven houdt door angst in/als zichzelf in te zetten/te gebruiken als afweermechanisme/bescherming ter bestaan in/als bewustzijn als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onrustig gevoel in de buik te creeren als er een man is, en hierin te geloven dat dat met liefde als verliefdheid  te maken heeft, in plaats van in te zien dat ver-liefd-heid ver van liefde in eenheid en gelijkheid is maar een energie-generatie in/als bewustzijn als angst, in angst om zichzelf in/als bewustzijn als energie te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn darm te verkrampen als er een man is, ten gevolge van deze toestand van angst-ver-van-liefde in eenheid en gelijkheid in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een snellere hartslag te ervaren/creeren als er een man is en hierin te geloven dat dit opwindend is, wat inderdaad zo is, ik wind mezelf op in/als bewustzijn, ik draai mezelf in in/als bewustzijn en geloof dat dit bij liefde hoort, in plaats van in te zien dat opwinding in/als bewustzijn gebeurt in zelfinteresse ter overleving van energie in/als bewustzijn, waarin ik niet meer in staat ben in/als de adem te leven en in eenheid en gelijkheid in/als mezelf met de man in gelijkheid te communiceren en samen te zijn ter ondersteuning van zelf en elkaar, maar juist mezelf steeds meer opwind/indraai en dus afsluit van werkelijke fysiek gelijke communicatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf, als er een man is, in opwinding met hogere hartslag af te scheiden van mezelf in/als het fysiek en hierin van de ander in/als fysiek, waarin ik in opwinding altijd zal proberen energie te genereren ter overleving van mezelf in/als bewustzijn als energie in/als opwinding, waarin ik een strijd om energie creeer in mezelf welke ik vervolgens altijd zal uitspelen tegenover de man om mijn ervaring van opwinding te bewaren, en hierin mezelf in strijd als afscheiding tegenover de man te plaatsen in plaats van naast elkaar in gelijkheid en ondersteuning van zelf en elkaar te wandelen en de ervaring van opwinding te stoppen en af te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ogen wijder te openen ten gevolgen van de verhoogde hartslag in het genereren van energie als er een man is, en hierin te geloven dat dit hoort bij liefde als ver-liefd-heid aangezien dit altijd omschreven wordt als aantrekkelijk, in plaats van in te zien dat alle fysieke symptomen van een ervaring van ver-liefd-heid gelijk zijn aan fysieke symptomen vaneen ervaring van angst maar welke in dit geval vervormd en gebruikt wordt ter aantrekking van de andere sekse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in een staat van angst aantrekkelijk zou zijn voor een man en hierin een gevoel te creeren alsof het aantrekking betreft, in plaats van in te zien dat ik in een staat van angst verkeer en energie genereer door dit uit het fysiek te onttrekken in een pijnlijk proces, zoals hierboven staat omschreven.

28clkpg-oog-hartje

Wordt vervolgd

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties – 19 – als er een man is

Dag 184 – Zelfvergevingen op relaties – 17 – de energetische vrouw

Dag 185 – Zelfvergevingen op relaties – 18 – zelfvergevingen op de energetische vrouw

Geprogrammeerde overtuigingen welke ik bevestigd heb door ze op deze manier te leven:

Als er een man is ben ik sneller afgeleid.

Als er een man is verschuift mijn focus van mezelf naar de man, wat aangeeft dat de focus niet werkelijk is in/als mezelf maar dat ik aanwezig ben in/als bewustzijn en dat mijn aandacht in mijn bewustzijn naar de man verschuift.

Als er een man is neig ik naar mijn verantwoordelijkheden afraffelen zodat ik zoveel/zo snel mogelijk met/bij de man kan zijn.

Drie overtuigingen die me beletten hier te zijn in aanwezigheid in mijn fysiek in de aanwezigheid van de man en/of in communicatie met de man. Hierin belet ik mezelf in de mogelijkheid om in eenheid en gelijkheid met mezelf in gelijkheid met de man samen te zijn/te communiceren, waarvan ik mezelf vervolgens ga beschuldigen want ik zie/weet dat ik dit doe en welke me tevens onrustig en krampachtig maakt in het proberen ‘alleen’ te zijn, om ‘tijd voor mezelf” te hebben welke ik dan gebruik om mijn aandacht weer van mijn gedachten bij de man af te halen. Feitelijk vind ik het dus leuker bij de man als in aandacht bij de man dan bij mezelf, welke bij mezelf in/als de mind is en niet aanwezig in het fysiek, want dan zou er geen ‘leuker’ zijn, dan zou ik simpel of aanwezig zijn, alleen aanwezig of aanwezig in aanwezigheid van de man.

Angst:

Dat de man weggaat/nooit komt (afhankelijk van de situatie).

Dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg/verminder om bij de man te kunnen zijn.

Dat of ik of de man ‘sterker’ is.

Emoties:

verdrietig, onrustig

Gevoel:

blij, afwezig/dromerig

Backchat:

ik wil alleen maar bij hem zijn.

het lukt me nooit om rustig in mezelf te zijn met hem erbij

ik verpest het vast

ik weet niet of ik genoeg tijd heb

ik ben te afstandelijk

ik weet dat ik het kan maar ik ben bang dat ik de kans niet krijg, dat ik niet op tijd ben

als ik niet snel genoeg ben gaat hij weg

Consequenties:

situaties overhaasten, vanuit de mind gaan spreken en handelen, pushen, of juist inhouden, terug trekken, ‘op mezelf zijn’.

Fysieke consequenties:

Verkramping spieren, onrustig gevoel in buik, verkramping darm, snellere hartslag, ogen wijder open

Zelfvergevingen overtuigingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en aanvaarden dat als er een man is, ik sneller ben afgeleid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven naar de gedachte dat ik sneller afgeleid ben als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn focus naar de man als naar gedachten aan de man te schuiven als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn focus naar gedachten te verschuiven als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in gedachten gerelateerd aan de man, als er een man is, waarin ik mezelf een goed gevoel geef en hierin geloof dat ik dit niet kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat gedachten waarin ik mezelf een goed gevoel geef, gerelateerd aan de man, niet kan stoppen, in plaats van in te zien dat ik alles kan stoppen wat ik wil stoppen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten waarin ik mezelf een goed gevoel geef, gerelateerd aan de man, niet wil stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren mijn verantwoordelijkheden zo snel mogelijk af te raffelen zodat ik zo snel mogelijk/zoveel mogelijk bij de man kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me direct schuldig en vervelend te voelen als ik mijn verantwoordelijkheid afraffel om zo snel mogelijk/zoveel mogelijk bij de man te zijn, wat gewoon is in gedachten bij de man zijn, waarin ik zoveel in gedachten bij de man participeer dat ik geloof geen tijd te hebben om met de man te zijn en/of communiceren en tevens nog steeds geen tijd ervaar om mijn verantwoordelijkheden uit te voeren, aangezien ik al zoveel tijd kwijt ben in gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tijd kwijt te zijn in gedachten en vervolgens nerveus te worden van een ervaring van tijd tekort komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me op te laten jagen door een tijdsbeleving.

Zelfvergevingen angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat of nooit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik mijn zelfverantwoordelijkheden wegleg/verminder als er een man is, waarin ik dus bij mezelf wegga als ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg/verminder, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij mezelf/zelf weg te gaan als er een man is, welke ik projecteer als angst dat de man weggaat als weerspiegeling van mezelf die weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man in praktijk brengt wat ik beleef, in plaats van in te zien dat ik het beleef, en dat ik dus de keus heb om de beleving te stoppen of om de beleving in praktijk te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als ik wel mijn zelfverantwoordelijkheden uitvoer een hierin minder tijd/aandacht voor de man heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om minder tijd/aandacht voor de man te hebben, welke angst is om minder tijd/angst voor mijn eigen aandacht voor de man in/als het bewustzijn te hebben en dus minder tijd voor mezelf in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn minder tijd te hebben voor mezelf in/als bewustzijn als er een man is, waardoor ik bang ben te verdwijnen als bewustzijn als zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als zelfinteresse en hierin geen tijd meer voor mezelf te ervaren, in plaats van in te zien dat de tijd in/als bewustzijn in zelfinteresse een ervaring is in/als bewustzijn welke ik niet werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van mezelf in zelfinteresse als wie ik niet werkelijk ben maar als wie ik mezelf wel ervaar, te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen te ervaren in/als bewustzijn in zelfinteresse dus in als angst, waarin ik leef als angst en angst ervaar mezelf te verliezen als angst als bewustzijn als energie, welke ik niet werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat, als er een man is, er een strijd ontstaat in mijn gedachten, waarin het er steeds omdraait wie sterker is/wie het meeste energie genereert, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in/als de mind zelf een strijd met mezelf te voeren waarin ik verschuif van minder naar meer in polariteit, om op deze manier zoveel mogelijk energie te genereren in/als bewustzijn, en deze vervolgens te projecteren op/uit te spelen met de man in de praktijk en hierin een situatie in ongelijkheid creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie van ongelijkheid te creeren als er een man is ter overleving van mezelf in/als bewustzijn als energie.

wordt vervolgd

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 26 – Ik stop ermee

Ik stop ermee, me druk maken over de ander die gaat goed praten wat er gebeurd is. Ik stop met me druk maken, ik stop met verwachtingen creeren over een ander, ik stop met me bemoeien met de ander. Ik bemoei me met mezelf; ik stop zelf met goed praten wat er gebeurd is.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere keer opnieuw teleurgesteld te zijn als de ander eerst in zelf ziet en vervolgens alles goed gaat praten met excuses.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere keer teleurgesteld te zijn als ik zelf eerst in zelf zie en vervolgens alles goed praat met excuses.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant op de ander=de mind te vertrouwen, in plaats van constant te zijn als Zelf als Leven en hierin Zelf te vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om te kunnen vertrouwen, in plaats van te leven in/als Zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw verbijstering te ervaren als de ander=de mind met excuses aan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden samen te werken als de ander=de mind met excuses aankomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om alleen te staan zonder bevestiging van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens te geloven dat de relatie nu echt gaat lukken, dat we nu echt kunnen samenwerken, om er vervolgens achter te komen dat de ander=de mind aan het liegen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant te liegen in/als de mind(=de ander) door de ander te bekritiseren en niet een en gelijk als zelf te staan, onafhankelijk van wat de ander zegt of doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het echt niet te kunnen begrijpen wat er nu gebeurt, waarom de ander=de mind opeens het verhaal gaat goed praten, in plaats van in te zien dat ik zelf ga bekritiserenwaarmee ik wellicht een reactie van goedpraten uitlok.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van het luisteren naar goedpraten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van mezelf die probeert de ander te corrigeren die goedpraat, in plaats van in te zien dat met het bekritiseren van het goedpraten ik mijn eigen bekritiseren goedpraat als zijnde goed omdat de ander goedpraat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin te leven in goed en fout dus in/als de mind, en leven in gelijkheid toe te passen in/als de mind, wat goedpraten van gelijkheid geeft en foutpraten van ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm boos te worden als ik de ander hoor goedpraten, wat ik dus in mijzelf ook zal doen, het goedpraten van mezelf in/als de mind en vervolgens boos worden op mezelf omdat ik het goedpraat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind te willen straffen, om deze aan me te binden door schuldgevoel te creeren, zodat de ander=de mind naar me toe komt met verontschuldigingen en ik niet in/als mezelf hoef te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik met de ander moet als die alleen maar goedpraat, dan doe ik het net zo lief alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met de ander=de mind, in plaats van in te zien dat ik mijzelf als de ander=de mind alleen hoef te stoppen, en de ander ondersteunt me hierin door te laten zien waar ik reageer in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik er weer ingetuind ben, dat ik weer in de ander=de mind heb vertrouwd, in plaats van te zien dat niemand te vertrouwen is zolang de mind een rol speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard hebniet te weten wat alleen staan is, aangezien ik nooit zonder relaties in/als de mind heb geleefd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een overeenkomst met de ander in/als de mind te verwarren met alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te willen geven als ik de ander iets hoor goedpraten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen luisteren naar het goedpraten van de ander, wat ik onderbreek met bekritiseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boven de ander(= de mind) te gaan staan in het bekritiseren als goedpraten, waarmee ik het goedpraten van de ander alleen maar versterk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet boven de ander te willen gaan staan maar ik geloof dat ik niet anders kan als ik de ander hoor goedpraten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet anders kan dan boven de ander gaan staan als ik de ander hoor goedpraten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te durven gaan staan aan de ander die ik hoor goedpraten, aangezien ik geloof dat dat wat de ander zegt ook voor mij geldt en ik ben bang hierin op te gaan, hierin te verdwijnen en verzwelgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van de ander=de mind door afhanelijk te zijn van het geld van de ander(=de mind), danwel in geld, danwel in klusondersteuning wat geld kost als er geen bekende is die dit wil/kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik afhankelijk ben van de ander=de mind door het ondersteunen van elkaar in het alleen gaan staan, in plaats van in te zien dat ondersteuning niet afhankelijk is van wederzijdse ruilhandel in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven geen recht te hebben op ondersteuning van de ander als ik het goedpraten van de ander niet accepteer, wat voortkomt uit het geloof dat ik geen recht heb op geld van de ander dus overleving als ik het goedpraten van de ander(=de mind) niet accepteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit geloof geen recht te hebben op ondersteuning te gaan gebruiken als smoesje om zelf goed te praten dat ik de ander die goedpraat bekritiseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ruilhandel te starten tussen ondersteuning en de hoeveelheid die iemand ziet in zelf, en als iemand niet in zelf ziet het leifst alle ondersteuning te willen stoppen, in plaats van in te zien dat daar nu juist ondersteuning nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren tegen het ondersteunen van iemand die niet in zelf ziet/wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in de ander=de mind op te gaan, te verdwijnen en verzwelgen als ik gelijk ga staan aan de ander die goedpraat, en dus ga ik uit bescherming boven de ander staan, waarmee ik juist opga, verdwijn en verzwelg in de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet mezelf te willen zien in het goedpraten van de ander en dus niet te kunnen luisteren naar het goedpraten van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het goedpraten van de ander mijn neus uit te laten komen, in plaats van in te zien dat het goedpraten van mezelf moet zijn wat mijn neus uitkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo genoeg te hebben van het goedpraten van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spot te ervaren naar de ander=de mind

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen vermorzelen als ik de ander hoor goedpraten om de ander=de mind te stoppen, in plaats van in te zien dat ik hiermee de ander=de mind juist versterk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander=de mind niet kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren doordat ik geloof dat ik de nader=de mind niet kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik samenwerk met iemand die goedpraat, ik mezelf verloochen, in plaats van in te zien dat ik mezelf verloochen door de ander die goedpraat te bekritiseren of in de steek te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefste mijn rug wil toekeren naar de ander=de mind die goedpraat, om nooit meer terug te komen, in plaats van in te zien dat ik hiermee creeer waar ik zo bang voor ben, namelijk het verdwijnen in de mind om nooit meer terug te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit meer terug te willen komen Hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik besloten heb nooit meer terug te willen keren op aarde doordat ik me zo gekwetst voel door het goedpraten van de ander(= de mind), in plaats van in te zien dat ik hiermee mezelf straf i n datgene waarin ik me gekwetst voel namelijk het goedpraten van mijn eeuwige vertrek in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eeuwige vertrek in/als de mind goed te praten omdat ik anderen ook alleen maar goed zie praten,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb exact hetzelfde te doen als wat ik anderen zie doen, om vervolgens boos te worden als ik anderen datgene zie doen wat ik ook ben gaan doen.

Als ik mezelf zie reageren in/als de mind op het goedpraten van de ander, dan stop ik, ik adem. Ik luister naar de woorden die de ander spreekt zonder er een lading of verbintenis aan te koppelen. Ik adem in, en zie wat er op komt. Als het reacties zijn dan stop ik, en als ik deze reacties niet kan stoppen dan sta ik op en loop weg. Ik ga schrijven om te zien waar ik op reageer.

Ik sta mezelf niet toe datgene te creeren waar ik bang voor ben, namelijk het opgaan, verdwijnen en verzwelgen in de ander=de mind door te reageren op het goedpraten wat ik hoor. Hiermee bevestig ik de ander= de mind in het goedpraten door zelf goed te praten dat ik reageer, waarmee ik de ander= de mind een reden geef om weer op mij te reageren, en zo een situatie te creeren waarin niemand zichzelf ziet.

Ik stop met het gelijk willen halen in/als de mind. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te zijn geworden van mezelf in het gelijk willen halen. Ik heb het niet nodig om gelijk te hebben aangezien dit een eeuwig gevecht is in als de mind. Ik stop met vechten in polariteit. Ik adem, Ik ben Hier. Ik laat me niet verleiden niet in zelf te zien doordat een ander niet eerst in zelf wil zien, waarmee ik de ander=de mind juist gelijk geef. ik realiseer me dat ik me zo verongelijkt voel doordat ik de ander= de mind steeds gelijk geef in het reageren in/als de mind op de ongelijkheid die ik zie in de ander als zelf. Ik stop, ik adem. Alleen in het stoppen van het gelijk hebben om mijn gelijkheid te bewijzen in/als de mind, zal ik een en gelijk worden als zelf als Leven.