Dag 318 – Zelfvergevingen werk – traagheid en reactie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn na een dag werken in het systeem en tevens mezelf vast te houden, overeind te houden in het systeem, werkend voor mijn loon, in plaats van werkelijk op te staan in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dagen als zwaar te ervaren en conflict te creeren en ervaren, werkend in het systeem, na een aantal dagen thuis zoals vakantie of ziek zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe al die mensen ooit moeten veranderen als ik zie hoeveel moeite het mijzelf kost om ook maar iets te veranderen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen goed voorbeeld te vinden, aangezien ik zo traag ben in en als verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf traag te vinden in en als verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf te helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo verkeerd aangepakt te hebben vandaag in de winkel met een klant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een klant en mezelf hierin geen richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor hoe ik het heb aangepakt en hoe ik het aanpak met sommige klanten, terwijl ik mijn mond vol heb over het proces van reactie naar zelf halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vrezen voor ontslag doordat ik het niet goed aanpak met af en toe een klant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te vinden dat ik recht van spreken heb als ik me zo gedraag naar een klant, ook al is het af en toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van mensen in het algemeen in en als mijn eigen reactie, als afschuwelijk te ervaren, en dus denk ik hierin dat ik me afschuwelijk gedraag tegenover vrijwel alle klanten, en zoniet, dan hypocriet, want waarom naar de een wel en naar de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een hypocriet te vinden aangezien ik mensen niet in gelijkheid benader, en ik ga hieraan ten onder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ten onder te gaan aan mijn eigen ongelijke benadering van mensen in en als reactie in mezelf, en het toch niet in 1 adem te kunnen stoppen, wat op zichzelf nogal bizar en afschuwelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten zien in en als de geest, bestaande in afschuw, en dus mezelf groot te houden en te verstoppen.

*

Als ik mezelf zie reageren in mezelf in een situatie in een gesprek met een klant op werk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik reageer in mezelf, ik geen richting kan geven aan een gesprek, aangezien ik geen richting geef in en als mezelf. Dus ik stop, ik adem. En that’s it for the moment.

Ik realiseer me dat ik als de geest de situatie in de winkel veroordeel, en dat ik als de geest mezelf als traag veroordeel, terwijl het een punt is welke correctie nodig heeft, waarin de geest dient te vertragen in het moment.

Ik realiseer me dat ik traagheid als vertraging in de geest nog niet voldoende effectief toepas waardoor het proces van verandering vertraagt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het exact is wat me zo in reactie brengt, aangezien ik geen trigger-punt herken en al in een algehele ervaring aanwezig ben. Ik realiseer me dat ik via het herkennen van een trigger-punt mezelf beter richting kan geven voordat ik al verdwenen ben, en tevens beter inzicht krijg in wat er gebeurt in mezelf en waarom.

Ik stel mezelf ten doel te vertragen in en als de geest, zodat ik mezelf beter kan zien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel verder te gaan met schrijven, ook al vind ik dat ik  ‘traag’ beweeg en in en als een ervaring van afschuw (als angst).

Full_the-spirituality-of-the-snail-part-1

The Spirituality of the Snail – Part 1

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 253 – Expressie en de Darm – Samenwerken met het Systeem

Probleem:

We zien en/of ervaren allemaal – iedereen – dat er dingen niet kloppen en we kennen allemaal de term ‘systeem’, aangezien we leven in een systematische wereld. Echter vrijwel niemand heeft door in welke mate dit systeem invloed heeft op onszelf als Leven, zover dat we in totaliteit het systeem geworden zijn. Wel ervaren we in dit ‘gevoel van er klopt iets niet’ weerstand tegenover het systeem en in de weerstand verzetten we ons tegen het systeem. We werken niet samen, we verzetten ons. Als enige oplossing die we kunnen bedenken als poging om niet ten val te raken aan dit systeem. Echter, dit bedenken van een oplossing komt voort uit onszelf als systeem, en zal dus altijd een systematische oplossing zijn. Alleen zien we dat niet, we blijven proberen onze ‘eigen systematische oplossing’ te vinden, en dus blijven we ronddraaien in ons eigen systeem en blijven we binnen ons eigen systeem zoeken naar een oplossing voor het bevrijden van dit systeem, wat niet lukt. Want hierin ligt de Oplossing niet. Het systeem kan geen oplossing geven voor het stoppen van zichzelf, dat zou namelijk betekenen dat het zichzelf moet vernietigen en dat wil het systeem niet, aangezien wij als systeem denken dat dit leven is, en onszelf vernietigen is geen leven. Dus verzetten we ons, wat het systeem juist versterkt.

Oplossing:

Wat een systeem wel kan, is zichzelf laten zien, en hierin Aan Geven hoe het geprogrammeerd is.  Als we hier echter in willen zien, zullen we wel moeten samenwerken met onszelf als systeem en met het systeem welke we gecreeerd hebben als maatschappij systeem. In de samenwerking is verandering mogelijk; zonder samenwerking, geen verandering want onderdrukking/wegdrukken als deleten/verzet. Iets wat we onderdrukken als wegdrukken als proberen te deleten, kunnen we niet inzien en dus niet veranderen. Tevens is het niet echt weg, want waar moet het heen? Het kan niet ‘verdwijnen’. We kunnen het alleen wegdrukken/onderdrukken, de fysieke substantie in.

We hebben dus twee systemen die we moeten veranderen:

Onszelf als Systeem

De Wereld/Maatschappij als Systeem.

Waar zijn de systemen op dit moment op gebaseerd? Op Overwinning, Overleving/Overlevering en beloning, en dus ook Verlies; immers er is geen Overwinning zonder Verlies. Als iemand wint, moet iemand verliezen. Hoe kan dit? Omdat onze systemen gebaseerd zijn op energie, en energie bestaat in polariteit in plus en min, en plus en min houden elkaar in balans, dus een plus als winnen versterkt een min als verliezen; als ik win, moet ergens iemand verliezen.

Als ik dit niet wil creeren moet de energie als polariteit van plus en min gestopt worden, veranderd worden naar eenheid en gelijkheid. De energie moet geabsorbeerd worden in het fysiek, het moet substantie worden.

Waaraan is energie gerelateerd? Aan woorden. Dus we creeren met woorden. Hoe kunnen we dus verandering brengen in onszelf en in de wereld? Door te beginnen met in onze woorden te zien en hierin te zien wie en wat we gecreeerd hebben, dit vervolgens zelf te vergeven (laten we zeggen vrij maken van de lading van plus en min), waarin er een mogelijkheid komt tot corrigeren, nu met een startpunt zonder polariteit maar in een startpunt van eenheid en gelijkheid, zonder winnen en verliezen, zodat niemand meer wint en verliest, maar ieder het beste geeft en ontvangt in eenheid en gelijkheid. Het is de enige Oplossing.

Hoe is deze polariteit in/als energie verdeeld in de wereld? Hoe heeft de ongelijkheid als polariteit zich gemanifesteerd in de wereld? Via Geld. Dus hoe kunnen we de polariteit op wereldniveau stoppen en veranderen? Via Geld, door eenheid en gelijkheid in geld te brengen in plaats van winnen en verliezen in/als energie als polariteit.

Wat maakt het dan zo moeilijk om dit toe te passen? Onze weerstand tegen eenheid en gelijkheid. Alles wat we kennen in en als onszelf is gebaseerd op ongelijkheid in/als energie als systeem in polariteit in beweging tussen plus en min, welke de enige beweging is die we kennen. Eenheid en gelijkheid ervaren we als stilvallen als geen beweging meer, welke we associeren met dood gaan. Niet ziende dat we nog nooit bewogen hebben als Leven in/als het Fysiek in Eenheid en Gelijkheid, we kunnen ons er niets bij voorstellen, we kunnen alleen bewegen tussen plus en min, heen en weer, welke in het systeem plaatsvindt in/als de geest en een ervaring van beweging als leven geeft.

Dus, samenwerken met het systeem en hierin gelijk gaan staan aan onszelf als creatie in ongelijkheid in polariteit ervaren we als stilvallen als doodgaan, waarin we het leven altijd onderdrukt hebben in het wegduwen van wat we niet willen zien in deze polariteit, namelijk de minpool. Welke we zelf enorm versterkt hebben en levensgroot gemaakt hebben door de pluspool te versterken. De minpool kan alleen worden weg gedrukt in het fysiek – het moet ergens heen – welke zichtbaar is op aarde: totale vernietiging van het Fysieke Leven in/als Substantie als Eenheid en Gelijkheid.

Deze polariteit is in ons geprogrammeerd, en vervolgens zijn wij deze programmering geworden. En we weten niet dat we geprogrammeerd zijn, we ervaren alleen dat er ‘iets niet klopt’ – in het beste geval – en dat we altijd bang zijn om iets te verliezen (angst voor de minpool die we zelf creeren/in stand houden door te leven in polariteit in een streven naar winst, dus angst voor onszelf als creator van de minpool als verlies).

Dus de enige oplossing hierin is onszelf leren kennen in/als deze programmering, zodat we onszelf kunnen stoppen als creator van polarietiet in/als energie en hierin tot een startpunt van Eenheid en Gelijkheid als Substantie als Leven. Wat is nodig om onszelf te leren kennen? Educatie en in onze eigen woorden zien, dus Schrijven.

Beloning als Aanmoediging:

Samenwerking. Welke begint in zelf, met onszelf als systeem, en welke zich zal uitbreiden tot de relaties om ons heen, welke zich weer zal uitbreiden tot alle relaties welke we gecreeerd hebben in/als systeem als maatschappij, welke zich uiteindelijk wereldwijd zal moeten uitbreiden om werkelijk consistente verandering te brengen. Immers als een deel wil blijven winnen en verliezen, zal de samenwerking gesaboteerd worden.

Totdat we tot het punt van samenwerking willen komen, zullen we eerst onszelf isoleren in zelfinteresse in het geloof in onze ‘eigen systematische oplossing’, welke alleen onszelf als systeem in overweging neemt, en altijd zal willen winnen ten koste van een ander, op kleine schaal en hierin op grote schaal. Pas als we volledig geisoleerd in de val zitten in de minpool en alles hierin verloren hebben, zullen we overwegen of we willen gaan samenwerken en hierin op willen staan; of dat we beslissen het op te geven en dood te gaan.

Wil je de beloning van Samenwerking en hierin Werkelijke Fysieke Beweging leren kennen? Namelijk, we kunnen niet werkelijk iets verliezen; we verliezen slechts datgene waaraan we onze valse indentiteit ophangen. We kunnen ook niet werkelijk winnen. We kunnen alleen de Beslissing nemen om onszelf te zien en hierin Zelfintimiteit te ontwikkelen.

Start met Zelfverandering door gelijk te gaan staan aan jezelf als systeem door in Zelfoprechtheid in de eigen levensgrote ‘minnen’ te durven zien die we zelf creeren en in stand houden, en hierin stap voor stap verandering te gaan aanbrengen. Om op deze manier Deel uit te maken van de Oplossing.

Jesus EQUALITY for ALL DESTENI

The Crucifixion of Jesus – Part 28

*

Dit blog als Reis van ziel naar Leven is een samenwerking van mezelf met mezelf als systeem in het inzien, zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf als polariteit in/als energie tot het nulpunt in/als substantie in eenheid en gelijkheid, waarin in en tijdens het schrijven ikzelf zichtbaar word en ik mezelf dus kan zien in zelfintimiteit, woord voor woord, adem voor adem.

*

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232

*

www.Desteni-I-Process (online course)

www.Desteni-I-Process – Lite (gratis online course)

www.Equalmoney.org

www.Eqafe.com

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 17 – Slapen

Ik heb nog steeds geen zelfvergevingen gedaan op het onderwerp slapen. Ik slaap ongeveer 6 uur en lig totaal nog een half uurtje in bed. Om de zoveel weken komt er een periode waarbij ik het liefst terug wil stappen in bed. En ik pak het niet op om hier zelfvergevingen over uit te gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfvergevingen toe te passen op het langer willen slapen dan 6 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn slapen niet te willen delen; ik wil het bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het doodeng te vinden het slapen als achterdeur op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen als van mij te zien, als iets waar niemand iets mee te maken heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik niet op wil staan en graag wil blijven slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat een ander ziet dat ik graag wil blijven slapen en loop te struggelen met het opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen met een ander te kunnen slapen doordat ik wordt afgeleid door mijn reacties op de aanwezigheid van de ander, al dan niet slapend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met een ander moet kunnen slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet met een ander als met de man van mijn dromen samen kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met de man van mijn dromen samen te willen kunnen slapen, dus eigenlijk wil ik dromen van/in een droom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dromenland te willen blijven verkeren, zowel figuurlijk in dromen over/met een man als letterlijk ’s ochtends in bed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het in dromenland beter is dan in de realiteit, in plaats van in te zien dat ik het beter maak in dromenland door daar veel te vertoeven en de realiteit te laten vervallen, waardoor de realiteit niet prettig is om in aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit te laten vervallen door het vertoeven in dromenland/de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn oom op te staan en de dag onder ogen te zien, in plaats van in te zien dat het niet de dag is die ik vrees, maar ikzelf als de mind die ik vrees, en daarom ben ik bang om op te staan en mijzelf als de mind onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om op te staan en mezelf onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeheid te ervaren als ik op moet staan, en deze moeheid wordt versterkt door de structuren die ik heb toegestaan zich vast te zetten in mijn fysiek, wat zich vertaalt als moeheid aangezien ik me niet vrij kan bewegen in het fysiek, wat ik als excuus gebruik om moe te zijn en om te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat een verlangen naar een man en/of seks het enige is wat me echt wakker maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verlangen naar een man en/of seks als leven te beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik alleen wakker wil worden voor het verlangen naar een man en/of seks, wat niet echt wakker worden is maar mezelf slapend voortzettend in een roes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik koffie nodig heb om op te staan, als lichtpuntje in de dag waarvoor ik op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan een kopje koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat ik me vast houd aan een kopje koffie, dat 2 of 3 kopjes koffie me door de dag heen helpen, in plaats van in te zien dat het ok is, met ondersteuning van 2 of 3 kopjes koffie mag ik best de dag doorkomen zonder mezelf hierover aan te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen omdat ik 2 of 3 kopjes koffie gebruik als ondersteuning om de dag door te komen, terwijl ik inzie dat de koffie niet de reden is om te leven, het is een ondersteuning om me hier te houden en te doen wat er te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het al dan niet aanvallen van mezelf over kopjes koffie, wat de polariteit in de mind in stand houdt en me afleidt van Hier zijn; niet de koffie doet dat, dat doe ik zelf met mijn oordeel over het koffie drinken en dit oordeel brengt meer schade aan mijn fysiek dan 2 of 3 kopjes koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag door koffie te willen drinken; dit verlangen is wat ik kan stoppen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik maar 2 of 3 kopjes koffie kan drinken op een dag zonder mijn fysiek te belasten.

Als ik mezelf zie participeren in verlangen naar meer kopjes koffie dan mijn fysiek kan opvangen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat mijn fysiek me hier ondersteunt in het behouden van leven; als ik hiernaar luister zie ik dat mijn fysiek mij ondersteunt op weg naar Leven; als ik hier niet naar luister zie ik dat ik mezelf onderuit haal en mijn fysiek vernietig door mezelf als mind te laten geloven dat ik me beter zou voelen als ik meer kopjes koffie drink zoals ik andere mensen zie doen. Ik sta mezelf niet toe mijn fysiek te vernietigen met mijn verlangen naar meer kopjes koffie, voortkomend uit het vergelijken in/als de mind met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toestaan en aanvaard heb mezelf als mind de hele tijd onderuit te halen op alles wat ik doe als systeem, in plaats van in te zien dat ik dat doe omdat ik zo geprogrammeerd ben en dit zelf heb toegestaan zich te laten manifesteren; door mezelf als mind aan te vallen creeer ik een nieuwe laag van oordeel en dus houd ik mezelf als mind in stand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk wel wakker te willen worden maar ik word zo moe van mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van mijzelf als angst als bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen gaan jammeren omdat ik zo bang en zo moe ben, in plaats van op te staan en deze jammerklacht te stoppen zodat ik mijn angst in kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven te laten vervangen door jammeren en klagen, voortkomend uit angst om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand als vermoeidheid te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen op te staan met behulp van ‘positiviteit’, in plaats van in te zien dat ik daarmee direct negativiteit creeer dus polariteit in/als de mind, wat de weerstand alleen maar versterkt; ik hoef alleen zelfvergevingen toe te passen op dat waarvoor ik bang ben, om de weg open te maken om op te staan en mijn correcties in de praktijk te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst zitten zelfvergevingen blijf doen, wat wel de weg open maakt maar wat niets in de praktijk verandert zolang ik mezelf als zelfexpressie niet toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en te ervaren dat het me moeite kost om op te staan en mezelf als zelfexpressie toe te passen in de praktijk.

Als ik mezelf zie participeren in moeheid dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf, waar ben ik bang voor? Ik realiseer me dat ik bang ben voor mijn eigen oordeel, voor mezelf die mezelf iedere dag afbrandt, aanklaagt, aanvalt, onderuit haalt en vervolgens in de steek laat. Daar word ik heel moe van, ik kan niet meer. Ik realiseer me dat ik de enige ben die dit kan stoppen, aangezien ik dit zelf doe. Als ik dit niet stop in mezelf, blijf ik ook de ander afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Dus ik stop, ik adem. Ik stop met mezelf afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Ik stop met verdriet, angst en moeheid creeren in mezelf. ik pas zelfvergevingen toe op alles wat ik in mezelf (en de ander) heb toegestaan. Er is geen excuus voor dit gedrag, niet naar mezelf en niet naar de ander. Ik neem mezelf bij de hand, trek mezelf overeind in plaats van te gaan trekken aan anderen als bewustzijn, als aandacht omdat ik zelf niet instaat ben om mezelf overeind te trekken/zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen en/als mezelf af te branden, aan te klagen, aan te vallen, onderuit te halen en vervolgens in de steek te laten als middel om mezelf overeind te trekken ten koste van de ander, ten koste van mezelf, als Leven, en hiermee een enorme moeheid, een levensmoeheid te creeren in mezelf, wat geen levensmoeheid is maar een systeem-moeheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb levensmoeheid te verwarren met systeem-moeheid, om dit vervolgens als excuus te gebruiken om niet op te hoeven staan als Zelf als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf als Leven door te stoppen met het toegeven aan en vergoelijken van de systeem-moeheid.