Dag 317 – Tijdlijn – Dag 101 – Dag 200

Dag 316 – Tijdlijn – Dag 1 – Dag 100

Vervolg augustus 2012:

Dag 101 – Manipulatie door angst en liefde

Dag 102 – Vevolg manipulatie door angst en liefde

Dag 103 – Ik geloof mijn eigen angst

Dag 104 – Communicatie in Gelijkheid

Dag 105 – Zelfvergevingen op gevoelens van liefde

Dag 106 – gevoelens van liefde als vervulling

Dag 107 – Brandend maagzuur

Dag 108 – Zelfvergevingen op geloof in God buiten mij

Dag 109 – Mijn Soulmate is een Weedroker

Dag 110 – Het karakter van Onzekerheid in relatie tot mannen

Dag 111 – Gaan we het redden op Aarde?

Dag 112 – Angst als startpunt

Dag 113 – Pijn in mijn linkerheup

Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

September 2012:

Dag 115 – Overgave in relatie tot ‘ik kan het niet’ als hoofdkarakter

Dag 116 – Ik heb niet werkelijk gekozen

Dag 117 – Hoogst verontwaardigd

Dag 118 – Ik ben tevreden als jij tevreden bent

Dag 119 – Wie ben ik in de kleine momenten van benadering?

Dag 120 – Een emotie doorleven = leven door een emotie

Dag 121 – Stroperij en ander dierenmisbruik

Dag 122 – Uitgeput

Dag 123 – Ik heb dit nog nooit gedaan

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Dag 125 – De tv doet het niet

Dag 126 – Iedereen heeft zijn eigen mening

Dag 127 – Gaat het goed met me?

Dag 128 – Krachtdieren

Dag 129 – Ga niet bij me weg

Dag 130 – Wat is seks voor mij?

Dag 131 – Seksueel samenzijn als zelfvertrouwen

Dag 132 – Mens-en-Massa

Dag 133 – Mens-en-Massa – Zelfcorrecties

Dag 134 – Mijn ervaring op de ander geprojecteerd

Dag 135 – Uitgerust

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Dag 137 – Mezelf in de kou zetten

Dag 138 – Terug in herinnering

Dag 139 – Absorberen, consumeren, verorberen

Oktober 2012 (Zuid-Afrika):

Dag 140 – Ik jaag iedereen weg

Dag 141 – Werken met de paarden

Dag 142 – Overprikkeling van slijmvliezen als bescherming

Dag 143 – Een hoofd vol wattenbollen

Dag 144 – Afleiding

Dag 145 – Kane and Abel

Dag 146 – Afgeleid door ogen

Dag 147 – De afwas

Dag 148 – Herinnering – Plakband op het behang

Dag 149 – Ben ik een gevoelsmens?

Dag 150 – U als God

Dag 151 – Ervaring van ongemak in gezelschap

Dag 152 – Zelf-Meesterschap

Dag 153 – Herinnering – Snoepje in mijn keel

Dag 154 – Ruilhandel van Aandacht

Dag 155 – Achtervolgd door Uitstel

Dag 156 – Reactie op geluiden om me heen

Dag 157 – Illness = Illusie

Dag 158 – Mourning in the Morning

Dag 159 – Richting geven met woorden

Dag 160 – Op bezoek in mijn eigen fysiek

Dag 161 – Jaloezie

Dag 162 – De natuurgeneeskunde als brug

Dag 163 – Zelfvergevingen/zelfcorrecties op de brug

Dag 164 – Me beter willen voelen dan een ander

(Terug in Nederland):

Dag 165 – Zelfcorrecties op ‘me beter willen voelen dan een ander’

Dag 166 – Tijd en Geld

November 2012:

Dag 167 – De vergissing van liefde en licht

Dag 168 – Zelfvergeving op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8 – grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 179 – Zelfvergevingen op relaties – 12 – gezond(igd)

Dag 180 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – angst voor elk gesprek

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

Dag 182 – Zelfvergevingen op relaties – 15 – opstaan in de ochtend/alleen

Dag 183 – Zelfvergevingen op relaties – 16 – de relatie met mijn fysiek

Dag 184 – Zelfvergevingen op relaties – 17 – de energetische vrouw

Dag 185 – Zelfvergevingen op relaties – 18 – zelfvergevingen op de energetische vrouw

Dag 186 – Atlascorrection – aligning the physical

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties – 19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

December 2012:

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties-2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Dag 195 – Zelfvergevingen op relaties – 27 – als er een man is/zelfcorrecties-5

Dag 196 – Zelfvergevingen op relaties – 28 – ik vind je leuk

Dag 197 – Zelfvergevingen op relaties – 29 – zelfvergevingen/zelfcorrecties ‘ik vind je leuk’

Dag 198 – Zelfvergevingen op relaties – 30 – als er een man is/zelfcorrecties-6

Dag 199 – Voorkomen of Genezen?

Dag 200 – Angst om Zelfinteresse als Bescherming los te laten

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 299 – Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf

Het is me de laatste tijd opgevallen hoe ik opzettelijk iets verkeerd aanpak, waarin ik met ‘verkeerd’ bedoel, op de automatische piloot zoals ik het altijd gedaan heb en waarin het, in het moment, lijkt of ik het weer zo moet doen, ook al is het allang een vervelende ervaring gebleken. De automatische piloot is hetgeen we altijd gedaan hebben zoals ons geleerd is en zoals dus is doorgegeven van generatie op generatie en/of zoals we onszelf aangeleerd hebben met een kleine ‘individuele’ verschuiving in het geleerde, als overlevingsmechanisme als aanpassing op wat we geleerd hebben.

Dit ‘weer zo doen’ levert altijd ergens energie op, welke meestal in eerste instantie een positieve energetische ervaring is, en welke achteraf – als ik inzie dat het verkeerd was en ik mezelf ‘aanval’ oftewel veroordeel op dit verkeerd doen – bestaat uit een negatieve energetische ervaring. En zo ben ik ten minste twee energetische ervaringen rijker.

Probleem:

Hoe langer ik dit doe, hoe meer de ervaring gaat spelen dat ik het niet meer kan stoppen, dat het ‘nu geen zin meer heeft’ dit te stoppen, want als ik eenmaal stop met deze reeks aan verkeerde handelingen, geef ik als het ware toe dat de de hele reeks handelingen die ik zo verricht heb in het verleden, ‘verkeerd’ was. En dat is nogal wat voor het ego als onderdeel van de geest, om in te zien en toe te geven. De hele geest vindt het geen goed plan dit toe te geven, want dit inzien is het begin van het einde van het bestaan van onszelf in/als de geest in/als energie, welke zich afkeert van de fysieke werkelijkheid en welke dus alles verkeerd om voorschotelt.

Dit toegeven is eigenlijk een toegift aan zelf. Want het bestaan in en als de geest, is gelimiteerd. De geest is afhankelijk van het fysiek om te overleven, dus de geest zal nooit zelfstandig kunnen bestaan, en dus kunnen we in de geest, participerend in positieve, neutrale en negatieve energie, nooit opstaan in en als eenheid en gelijkheid als onsZelf als Leven. Maar aangezien we onszelf gedefinieerd hebben als de energie in en als de geest, en hiermee gefuseerd zijn, samengesmolten, denken en geloven we dat ons bestaan afhangt van energie in en als de geest, en zullen we er ‘automatisch’ alles aan doen om onszelf in en als de geest in leven te houden.

Dus toegeven dat we het ‘verkeerd’ gedaan hebben, nee, dat is niet iets wat we snel zullen doen.

En dat is precies wat zelfvergeving inhoudt: een toegift aan onszelf, een teruggeven van onszelf als leven aan onszelf, door te begrijpen, in te zien en te realiseren dat we het verkeerd gedaan hebben en onszelf dit te vergeven.

De schrikbarende boodschap hierin: we hebben niet ‘iets’ verkeerd gedaan, we hebben alles verkeerd gedaan, omdat ons startpunt van hoe we tot nu toe geleefd hebben, in en als de geest is, dus verkerend in een omgekeerde werkelijkheid, dus verkerend in een illusie, welke een illusie op aarde voortbrengt.

Deze illusie bestaat in ongelijkheid, aangezien het is voortgebracht in en als de geest, welke in en als energie bestaat en dus in en als polariteit – een plus en een min – want alleen in polariteit kan de geest heen en weer bewegen tussen de plus en de min als ongelijkheid, en dus in een illusie van beweging als leven verkeren, en om de polariteit in stand te houden – plus en min – en in de geest te kunnen blijven verkeren, moeten we het dus ‘verkeerd’ blijven doen.

Hierin is deze toegift, dit toegeven en dus vergeven van onszelf, de enige werkelijke en blijvende oplossing om in en als onszelf tot leven te komen, en om in dit startpunt als leven, in eenheid en gelijkheid als leven, een leven op aarde voort te brengen.

Vroeg of laat zullen we allemaal deze lange weg ‘terug’  in moeten zien. En zoals op het station Utrecht groot op de muur geschreven staat, als iets wat we allemaal weten:

Hoe verder ik weg ga, hoe langer de terugweg is.

En ver weg, dat zijn we.

Conclusie:

De wereld waarin we leven bestaat uit een Opzettelijk Verkeerd Gemanifesteerde Werkelijkheid om onszelf, bestaande  in en als energie in polariteit in de geest, in leven te houden, ten koste van het fysieke leven waarvan de energie afhankelijk is voor brandstof. De brandstof is vrijwel op, het fysieke lichaam – aarde, mens, dier, plant – is uitgeput.

Oplossing:

Individueel:

* Schrijven, om onszelf Hier te halen in de fysieke werkelijkheid en te zien in wie we zijn geworden in en als deze afkeer en afscheiding, zodat we op wat we zien in en als onszelf, zelfvergevingen kunnen toepassen en zo verantwoordelijkheid nemen voor onszelf hierin.

* De toegift aan onszelf welke start in de Zelfvergeving van onszelf in participatie en definitie in en als de geest, in afkeer/afscheiding van de werkelijkheid als het Fysieke Leven op Aarde.

* Zelfcorrecties in de vorm van het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen als handleiding om onszelf te veranderen na het vrijmaken en verantwoordelijkheid nemen in en met de zelfvergevingen.

* Het werkelijk fysiek leven van deze zelfcorrecties; alleen als we de verandering werkelijk leven, zal verandering plaatsvinden in de wereld.

Er is een gratis online cursus waarin de basisprincipes geleerd en toegepast kunnen worden:

Desteni I Process Lite (ook in het Nederlands met Nederlandstalige buddy beschikbaar via inlog op de Engelse site)

Wereldwijd:

Het is nodig dat er gezorgd gaat worden voor een Leefbaar Inkomen voor iedereen zodat van hieruit het proces verder gewandeld kan worden tot in eenheid en gelijkheid voor al het leven. Een voorstel hiertoe is aanwezig:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Living Income Guaranteed

Alleen als de noodzaak tot overleving, welke ons in de geest vasthoudt, ophoudt te bestaan, is ieder mens in staat om het innerlijk proces van en tot zelfcorrectie te wandelen.

LIGBeloning:

De Toegift van Onszelf als Leven in Eenheid en Gelijkheid, waarin de constante angst tot tekortkoming verdwijnt, waarin voldoende voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie is voor een ieder, waarin wordt samengeleefd in harmonie met dier, plant en aarde, waarin van elkaar geleerd wordt – werkelijk geleerd, dus praktisch toepasbaar in de fysieke werkelijkheid – zonder vorm van competitie, dus zonder angst voor verlies en vergelijking maar in ondersteuning van elkaar in gelijkheid.

Klinkt dit als een onhaalbare Utopie?

Zover zijn we dus heen, oftewel, heen als afwezig als verdwenen in de geest, en de weg terug is zo lang dat we deze niet meer zien en niet meer willen zien  – waarin de ‘de weg terug’ niet werkelijk een weg terug is maar het deconstrueren van onszelf als wat we in en als onszelf in de geest hebben toegestaan in het verleden als het wandelen van een Oplossing.

Het de enige manier als Werkelijke en Blijvende Oplossing.

Een ieder weet dit heel diep in zichzelf.

De vraag is: ben je zelfoprecht genoeg om dit toe te geven?

Wees onderdeel van de Oplossing en start de wandel in jezelf, want de Oplossing begint en ligt in en als jezelf.

(Klik op de afbeeldingen voor gerelateerde links; thanks!)

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Desteni Artists

Dag 138 – Terug in herinnering

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te willen in een situatie die ik gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buikpijn en verdriet te ervaren van het niet willen loslaten van een situatie die ik gestopt heb in praktijk maar nog niet in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in twee werelden te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we nog gewoon terug kunnen, dat het even een proberen is en als het niet lukt dat we dan gewoon kunnen leven zoals 8 maanden terug waarin het een aantal weken ok was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen de weken waarin het ok was te herinneren, en het punt van ongelijkheid als ongelijk startpunt, welke elke dag terug kwam, gewoon te vergeten alsof het er niet toe doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mooie herinneringen vast te houden en te geloven, en hiermee twijfel te behouden in mezelf over het nemen van de beslissing om alleen te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heimwee te ervaren naar het leven samen in het oude huis, waarin het heimwee vooral een heimwee is naar een plaatje wat ik heb bij dit leven in het oude huis, gecombineerd met de ervaring van hoe we nu meer in gelijkheid kunnen communiceren dan destijds in 1 huis, welke komt doordat we meer zelfstandig zijn geworden door meer in onszelf te staan, ook al worstelen we allebei met het alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of we dit toch niet samen in het huis hadden kunnen doorwandelen, waarin ik voor het gemak vergeet dat samen in dit huis ik juist de hele tijd met mijn hoofd in een huis alleen zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit van hier leven uit het oog te verliezen, waarin ik zie dat er hier in dit moment niets aan de hand is, dat ik er een drama van maak in mijn hoofd door herinneringen op te halen die ik niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb herinneringen niet los te willen laten door het toestaan van twijfel in mezelf, en door in de herinneringen te gaan zoeken probeer ik daar een antwoord te vinden op de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen, of eigenlijk probeer ik een antwoord te vinden als bevestiging dat ik de juiste beslissing heb genomen, en zoek ik dus met angst naar deze bevestiging, waarin ik eenzijdig zie in angst in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik gemist heb dat we uberhaupt geen gelijk startpunt hadden door het verschil in rijkdom waarin we zijn opgegroeid en leefden/leven op het moment van ontmoeting waarin ik dit verschil in startpunt heb proberen op te lossen door huis en haard te delen, waardoor er geen ruimte en rust is geweest om het startpunt in onszelf te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat het me niet gelukt is huis en haard te delen en x hierin een gelijk startpunt te bieden van waaruit we kunnen onderzoeken of we beiden vanuit het startpunt voor eenheid en gelijkheid voor alle leven in onszelf willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huis en haard als gelijk startpunt te bieden om dit vervolgens weg te halen zodat de ongelijkheid in de communicatie zichtbaar wordt, zonder me te realiseren dat door het huis als gelijk startpunt weg te halen, er 2 ongelijkheden ontstaan waarin de ander niet zo gemakkelijk prettige woonruimte vindt in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de enige mogelijkheid waarop het misschien had kunnen lukken in gelijkheid in communicatie te komen weg te halen doordat ik me verstikt voelde in de afhankelijkheid van de ander aan mij hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over het ongelijke startpunt wat we hebben gehad in ons leven en nu in ons leven hebben in Nederland, waarin ik deze ongelijkheid heb proberen weg te nemen/verdoezelen door huis en haard te delen, zonder werkelijk te zien dat ik hierin mezelf compromitteerde in het onderzoeken of een gelijk partnerschap wel mogelijk is voordat huis en haard worden gedeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuldgevoel en angst als startpunt te hebben gebruikt voor het starten van een relatie.

Als ik mezelf zie participeren in herinneringen als zoektocht naar een bevestiging van de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen door alleen te gaan wonen en of het ook anders had gekund, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te zien dat het ook anders had gekund, dat we ook samen hadden kunnen blijven wonen in het oude huis en dat we/ik door het punt heen zouden kunnen wandelen maar dat het mijn angst en zelfinteresse was waardoor ik ben weggegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik ben weggegaan met de gedachte dat er wel een betere relatie mogelijk is met wel een gelijk startpunt, qua huisvesting/werk en qua innerlijk startpunt, om er nu langzaam achter te komen dat ik de boot gemist heb in zelfinteresse, in plaats van in te zien dat ik een jaar lang in mezelf onderzocht heb wat ik wilde toen we samen waren en dat dit voor mij echt kiezen is voor mezelf, waarin ik nu mezelf saboteer in zelftwijfel met een gedachte over het wel of niet kunnen hebben/krijgen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik even snel in een jaartje door het punt van alleen gaan staan heen kan wandelen, in plaats van in te zien dat dit een proces is van minimaal 7 jaar, en dat ik hierin gekozen heb om dit alleen in een huis te wandelen aangezien ik zie in mezelf dat ik hierin het meest stabiel ben en mijn angsten van alleen staan het best onder ogen krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel snel terug te willen in een herinnering van een veilige relatie, waarin ik me alleen de ‘goede’ dingen herinner, om mezelf weg te houden van de realiteit van het werkelijk alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verbrand als ik werkelijk onder ogen zie dat ik werkelijk alleen ben, in plaats van in te zien dat ik mezelf nu steeds verbrand/afbrand in het vasthouden aan herinneringen en gedachten van zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen terug rennen in de droom van de relatie die x me voorspiegelt, waarin ik nu zie dat er binnen de relatie een mogelijkheid is tot het veranderen in een agreement, maar dat de hele relatie weghalen geen praktische oplossing is om tot een agreement te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het stoppen als weghalen van de relatie als enige mogelijkheid om de structuren zichtbaar te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zomaar huis en haard wil en kan delen, in plaats van in te zien dat dat is wat ik nu juist niet zomaar wil, aangezien ik dan de mogelijkheid in mezelf weghaal tot het alleen staan binnen een relatie/agreement waarin ik terug naar huis kan waar ik beter in zelf kan zien, om later opnieuw samen te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze factor zomaar weg te halen bij mezelf en hiermee mezelf onderuit te halen, dan wel in het moment door direct te gaan samen wonen, dan wel achteraf door te vinden dat ik het samen wonen maar gewoon door had moeten zetten.

Ik zie in mezelf dat ik bij het eindpunt begonnen ben uit angst voor het alleen staan wat ik vertaal als alleen gelaten worden, in plaats van eerst alleen te staan en vanuit dit startpunt te zien of een relatie/agreement mogelijk is, als hier zich een mogelijkheid voor aandient. Ik realiseer me dat het zo moeilijk is nu omdat we al veel praktische zaken in het huis voor elkaar hadden, die we nu weer hebben moeten loslaten. Dit is de consquentie van beginnen bij het eindpunt.

Ik realiseer me dat als ik echt samen wil leven, ik hierin zal moeten veranderen en wellicht hierin ook moet starten in een nieuw huis waar ik niet eerst alleen heb gewoond, aangezien ik in een huis waarin ik eerst alleen woon, mijn territorium ga verdedigen. Ik realiseer me dat dit een reactie is in/als de mind, maar wel een reactie die ik  niet zomaar opzij kan schuiven. Als ik dit wil veranderen in mezelf heb ik 100% zelfwil hierin nodig, en geen zelftwijfel over de situatie, aangezien ik deze zelftwijfel zal gebruiken om mijn territorium te verdedigen.

Ik stel mezelf ten doel mijzelf als mind als territorium te onderzoeken, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, waarin ik met zorg omga met mezelf en de ander=de mind zonder de hele boel onderuit te halen in sabotage vanuit toegepaste kennis en informatie over eenheid en gelijkheid.

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life