Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Algemene ervaring van misbruik tot in mijn wezen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten gevolge van de gedachte in mij ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar ik moet beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten gevolge van een gedachte in mij over een ander, waardoor ik me machteloos voel ten aanzien van verandering van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik de ander niet hoef te veranderen, maar dat ik de gedachte die in en als mij bestaat, in kan zien en zo mezelf in staat stel om mezelf te vergeven en corrigeren, dus om mezelf te veranderen, in en als een beslissing in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen tegenover mijn eigen ervaring van machteloosheid, en dus hetgeen ik ervaar, te gebruiken om hetgeen ik ervaar in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring te gebruiken om mezelf, bestaande in en als ervaring, in stand te houden, in plaats van in het moment te beslissen wie ik ben, mijn ervaring te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te herleiden naar de oorspronkelijke gedachte die ik zelf vergeef, waarin en waarna ik mezelf in staat stel tot zelfcorrectie in en als een beslissing in en als zelfbeweging.

*

Als en wanneer ik mezelf machteloos ervaar ten gevolge van een gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me machteloos voel door mijn geloof te plaatsen in een gedachte binnenin mij en dat ik me machteloos voel ten aanzien van de ervaring van machteloosheid die deze gedachte in mij voortbrengt. Ik stel mezelf ten doel, de ervaring van machteloosheid te herleiden naar een gedachte in mezelf, waarin ik mezelf de macht teruggeef in en als zelfvergeving van het bestaan in mij in en als deze gedachte en in en als zelfvergeving van de opvolgende ervaring van machteloosheid en in en als zelfvergeving van de ervaring van onmacht tegenover mijn eigen ervaring van machteloosheid.

Als en wanneer ik me machteloos voel ten aanzien van verandering van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik projecteer en dat ik in en als deze projectie de ander wil veranderen zonder mezelf te veranderen, wat niet mogelijk is, waarin ik de macht tot zelfverandering weggeef aan de ander in en als deze projectie, waardoor ik me machteloos voel. Ik stel mezelf ten doel, de projectie terug naar zelf te halen en te zien wat het is dat ik als gedachte over een ander, produceer in mij en vervolgens/tegelijkertijd projecteer op een ander, zodat en waarin ik mezelf vergeef en corrigeer, in en als enige oplossing tot verandering in en als mezelf.

Als en wanneer ik me machteloos voel ten aanzien van een ervaring van machteloosheid in mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me laat leiden door mijn ervaringen/reacties in en als de geest die volgen op een gedachte die ik toesta te bestaan in en als mij, in plaats van in en als het moment de beslissing te nemen om hier te blijven, in en als de adem, en de ervaring van machteloosheid te stoppen, en te zien hoe ik mezelf kan bijstaan – bij en als mezelf kan staan, als er een ervaring van machteloosheid in mij omhoog komt. Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen als en wanneer er een ervaring van machteloosheid in mij omhoog komt, door toepassing van ademhaling, zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik de ervaring stop en herleid tot een gedachte – al dan niet in schrijven, die mij laat zien wat er in mijn geest speelt, wat ik denk, wat ik geloof/geloofd heb als zijnde werkelijkheid, waarin ik me dus afscheid in en als geloof in en als gedachte in en als reactie op het geloof in deze gedachte, en vervolgens in en als projectie van dit alles op een ander buiten mij.

Als en wanneer ik mezelf een ervaring van machteloosheid zie gebruiken tot het in stand houden van mezelf in en als deze ervaring, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mijn eigen ervaringen in en als de geest, gebruik om mezelf in en als de geest in stand te houden, wandelend als een blinde in een cirkel. Ik stel mezelf ten doel, de cirkel te doorbreken en mezelf te ondersteunen in en als het nemen van een beslissing in het moment als wie ik ben, en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik ervaar in en als de cirkel in en als de geest, en zo mezelf terug te geven aan mezelf, adem voor adem,  als zijnde de macht van de beslissing als wie ik ben, terug te geven aan mezelf, zelfvergeving voor zelfvergeving, en zo mezelf in staat te stellen tot zelfbeweging in en als zelfcorrectie, wandelend in het fysiek, waarin de geest mij laat zien waar ik ben afgedwaald/afgescheiden van en als mezelf als mogelijkheid tot zelfvergeving/zelfcorrectie, en niet langer als macht tegenover wie ik me machteloos voel/heb gevoeld. En dus, ik stel mezelf ten doel, mijn ervaring van machteloosheid te gebruiken als ondersteuning als aanwijzing tot waar ik verdwijn in een geloof in en als een ervaring van en als de geest, in afscheiding van mezelf.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Leer hoe je kunt beginnen met jezelf te bevrijden van een emotie als machteloosheid:

Desteni-I-Process-Lite

————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

PENTAX Image

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een groep kinderen/jongeren die niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad, welke geactiveerd wordt in mij door harde stemmen, geschreeuw, lawaai en gebonk in en rondom het speeltuintje naast het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke getriggerd wordt door het geluid van een voetbal vlak naast het huis en in en rondom het speeltuintje en door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geluid van een voetbal op de straat vlak naast het huis als trigger-punt te laten bestaan in mij van een afbeelding in mij in/als de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke angst activeert voor hetgeen gebeurt in deze verbeelding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te activeren in mij door participatie in verbeelding in de geest van schade aan plant en dier in mijn tuintje, getriggerd door geluid van een voetbal en/of harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai vlak naast de deur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om plant en dier te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, welke geactiveerd wordt door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ergens tegenop moet kunnen, in plaats van in te zien dat ik alleen gelijk kan staan/gaan staan aan mezelf in en als de ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet in staat ben om plant en dier te beschermen, welke komt door een ervaring van participatie in de geest in en als angst, waarin ik mezelf onmachtig maak ten opzichte van de ervaring van angst, en dus niet tegen mezelf in en als ervaring van angst op kan door te geloven dat deze ervaring werkelijk is wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een ervaring ben in en als angst in de geest, waarin ik me in het geloof in gedachten welke angst activeren, ondergeschikt maak aan de gedachten en activatie van een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ondergeschikt te maken aan gedachten als activatie van een ervaring van angst, en dus geloof ik ‘er niet tegenop te kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding van een situatie waar er pas maatregelen worden genomen als het te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘waarschuwen’ geen zin heeft aangezien er toch niet geluisterd wordt en/of dat waarschuwen het effect juist versterkt, in plaats van in te zien dat waarschuwen – het schuwen van de waarheid – gepaard gaat met angst, en als er in en als angst gesproken wordt als waarschuwing, dus in schuwing van de waarheid over zelf, de gesproken woorden (in en als angst), angst voortbrengen en dus een tegenovergesteld effect creeren.

*

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen in de geest van schade aan schutting, tuin, plant en dier, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan breng ik mezelf hier in het fysiek door me te richten op een fysieke handeling in huis of tuin.

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen waarin ik getreiterd en gepest wordt, in en als een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ondergeschikt maak aan de geest als angst, waarin ik een ervaring creeer van er niet tegenop kunnen.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van angst als er niet tegenop kunnen te onderzoeken in mezelf en te zien waaraan ze gerelateerd zijn als gedachten als afbeelding in mij, opgeslagen als herinnering.

Als ik mezelf zie participeren in een geloof in een gedachte dat ‘waarschuwen geen zin heeft‘, bevestigd in mezelf in en als een afbeelding als herinnering, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me ik me begeef in een ervaring van angst in de geest, gerelateerd aan een herinnering waarin ik mijn zelfbeweging heb weggegeven, welke angst in mij creeert; angst voor mezelf die mezelf ondergeschikt maakt, weggeeft, aan de geest in mezelf – de geest geven – in plaats van mezelf te vergeven en hierin mezelf aan zelf terug te geven.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen te onderzoeken in mij door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik mezelf heb weggegeven, opgegeven ten behoeve van de geest en dus ten behoeve van relaties in en als de geest, bestaande in en als angst om alleen te staan.

Ik stel mezelf ten doel alert te zijn ten aanzien van mezelf in situaties waarin ik mezelf opgeef ten behoeve van relaties in en als de geest, ingegeven door een ervaring van angst in mij, gekoppeld aan een ervaring van angst om alleen te staan, en te onderzoeken wat het is dat ik bang voor ben om te verliezen in het specifieke moment, wat er triggert, wat voor gedachten en plaatjes er in mij opkomen, wat ik ervaar, hoe ik fysiek verander, welke consequenties ik creeer, zodat ik deze gehele ervaring als herinnering kan stoppen en zelfvergeven, zodat ik mezelf in staat stel mezelf stap voor stap, adem voor adem, te corrigeren tot een wezen in eenheid en gelijk in/als zelfvertrouwen.

Ik stel mezelf ten doel, in gezond verstand, als niet participerend in en als angst, op te komen in en als spreken voor plant en dier als wezens die niet kunnen spreken in een taal die wij als mensen verstaan, en gerelateerde angsten hieraan te onderzoeken in zelf door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, totdat en zodat het stil wordt in mij en ik werkelijk kan staan in en als gelijkheid als zelf als leven als plant en dier, in samenwerking  met en ondersteuning van elkaar.

Image © Shutterstock

The Consciousness of the Bees – Part 1

The Consciousness of the Bees – Part 2

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 151 – Ervaring van ongemak in gezelschap

Ik begin meer en meer te zien wat ik eigenlijk altijd al ervaren heb; mijn ervaring van ongemak in het bijzijn van andere mensen, bij de een wat meer dan de ander, die zich uit in een constante stroom van oordelen over mezelf die in me opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf me zo ongemakkelijk te voelen in het bijzijn van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik me zo ongemakkelijk voel in het bijzijn van andere mensen, wat op zichzelf voortkomt uit het oordelen van mezelf als hoe ik ben in het bijzijn van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat anderen in mijn buurt zich ongemakkelijk gaan voelen doordat ik me zo ongemakkelijk voel en me hierdoor gespannen gedraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gespannen te gedragen in het bijzijn van andere mensen doordat ik het zo spannend vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet zeggen in het bijzijn van andere mensen en dus ben ik in mijn hoofd gaan praten als backchat als oordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb het gepraat in mijn hoofd als backchat te stoppen en werkelijk stil te zijn, en in plaats hiervan het gepraat in mijn hoofd als backchat te zijn gaan geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gepraat in mijn hoofd als backchat te geloven, waarin ik het zo vervelend vind wat ik allemaal zeg dat ik ongemak ga ervaren, en om dit ongemak te vermijden ben ik gaan geloven dat ik ‘liever alleen ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liever alleen ben, waarin ik mezelf isoleer in/als de mind als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik geworden ben als persoonlijkheid in ongemak in het bijzijn van andere mensen en voor hoe ongemakkelijk/gespannen ik me gedraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik me ongemakkelijk/gespannen gedraag in het geloof dat ik iedereen om me heen beinvloed hiermee, in plaats van in te zien dat een ander in mijn buurt de eventuele eigen reacties op mij kan inzien en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als/dat andere mensen om me heen wellicht reageren/last hebben van mijn gedrag/aanwezigheid in ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te realiseren en in te zien hoe ik mezelf constant aanval in/als het bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als leidraad te gebruiken in plaats van in te zien dat het participeren in gedachten in/als bewustzijn de angst geeft, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten als het bewustzijn als leidraad te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf buiten spel te zetten en mezelf vervolgens niet te kunnen vergeven dat ik mezelf buiten spel zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven maar mezelf constant te veroordelen voor de dingen die ik verkeerd doe/heb gedaan, en hierin in het verleden in herinneringen te blijven participeren door in veroordeling naar mezelf te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard mezelf vast te houden in her-inner-ing, in plaats van mezelf in her-inner-ing hier te brengen en in te zien zonder oordeel wat ik geloof te zijn in herinnering, mezelf te vergeven en zelf te veranderen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo bewust van mezelf te zijn geworden dat ik mezelf vast heb gezet in/als bewustzijn, welke ik als nogal ongemakkelijk ervaar aangezien ik in/als bewustzijn focus op goed en fout en mezelf hierin oordeel.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het oordelen van mezelf in/als backchat. Ik realiseer me dat ik mezelf vasthoud in herinnering door in oordelen als gedachten te participeren. In plaats hiervan focus ik op de adem, op mijn tong die ik tegen het boven-gehemelte leg, op aanwezig zijn in mijn ogen zonder te verdwijnen in de plaatjes om me heen. Ik sta mezelf niet toe de gedachten als oordelen die ik aan de oppervlakte breng te geloven.

Ik stel mezelf ten doel comfortabel te worden met mezelf in deze zeer oncomfortabele ervaring van onzekerheid in de aanwezigheid van andere mensen door er doorheen te ademen zonder er in te gaan en me terug te trekken in de gedachten. Specifieke punten die opkomen schrijf ik uit en pas ik zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel om gelijk te staan aan mijn oordelen in/van onzekerheid van mezelf door deze direct te stoppen zodra ik ze op zie komen. Ik sta mezelf niet toe me nog langer te laten leiden door gedachten in/als angst. Ik adem door en focus me op de ademhaling, zolang ik niet een en gelijk ben als de adem, totdat het rustiger wordt in mijn hoofd.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me schuldig voelen over wat de ander eventueel van mij zal denken en hoe de ander eventueel op mij reageert. Ik realiseer me dat het schuldig voelen hierover de ervaring van ongemak geeft, voor mijzelf en hierin voor de ander. Als ik me niet schuldig zou voelen zou er niet zoveel aan de hand zijn. Dan zou ik gewoon hier zijn in een ervaring van ongemak die voorbij gaat als ik er doorheen adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf ‘de tijd te geven’ om meer ontspannen te zijn in gezelschap van mensen die ik niet lang ken zonder allerlei oordelen die opkomen/getriggerd worden te gaan geloven, waarmee ik juist mijn ervaring van ongemak creeer/versterk/in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf in het lopen van de verandering van mezelf in aanwezigheid van andere mensen. Ik realiseer me dat het tijd in beslag neemt om te veranderen aangezien ik mezelf als een programma moet stoppe, zelfvergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mijn programmering niet persoonlijk te nemen zodat ik er in kan zien zonder mezelf te oordelen, waarin ik mezelf aan mezelf teruggeef door steeds opnieuw te kiezen voor zelfvergeving in plaats van zelfveroordeling.

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life