Dag 802 – Depression and responsibility

I started this blog two days ago with writing self-forgiveness on what I received as comments on a picture of my face. I found it very supportive to open up with and enter the levels that were visible in my facial expression / resonance. From here on (the blog) I had two ‘heavy’ days and did come in an experience of depression. It was quite heavy, yet at the same time I did see it as a layer that I presented to myself as if it was time to open it up, to find the source of it. Meaning, the depression did not ‘scare’ me as if I would get lost in it; I kept my self-awareness within it.

What I also started to see is that if and when I have all the basic information about how the mind is build up and operates, about systems, self-awareness, self-honesty and tools of how to work with it all (writing, self-forgiveness, self-corrective application and living words) and the breathing to help myself through moments of panic; then I should be able to support myself through and find the ‘flaw’ within me, as it exists most of times as a conflictual situation / experience between a program / system / self-belief and my self-honesty as ‘who I am / want to be’ as what is best for myself (and so for others and/as life as a whole). This does not mean it was an easy two days; it was not. I found a lot of insecurity that I have created within myself and that are based on a few thoughts, existing as self-beliefs.

During the two days I did continue with my daily tasks and kept on communicating; on my way to work in the morning of the second day, I could already write down some realizations. After two days in the evening, I found a striking behaviour-pattern of / within myself. I realized, well better said, I directly saw how I deliberately bring myself in a situation that is not best for myself; where I already have received flag-points to investigate (inside and/or outside myself) before entering the situation (in my case relationships) but stepping deeper into it within the purpose to be so deep into it ‘that I cannot step out of it anymore’ and so ‘I need to stay in it and deal with it / make the best of it’ without the need to leave.

Before I had already noticed this pattern but I translated it in a way as if this was my way of forcing myself to take responsibility for myself in certain situations; as if I otherwise would not do this. What I did see now directly, is that my starting-point of doing this (entering the situation despite there being and seeing flag-points all over within myself and / or outside that I firstly need to investigate and bring into alignment) is to avoid responsibility as that “I am already in it, I cannot let it go anymore” and so trying to take responsibility within a situation that is compromised and so walking around the one real deep starting-point that I need to take responsibility for in / as myself (that the red-flags already are showing). When I did see, realize and understand this within myself, the depression did go away or actually, disappeared simultaneously.

This brought me back to my experience of depression 20 years ago, when I did enter a situation in a way that I should not have entered (with the consequence that I made a decision for an abortion) and even years before back, where I did experience a deep, clinical depression for some moments (a few times from about 30 minutes) after taking a piece of extasy – also in a situation where I actually should not have been part of but in the last moment when another appointment was canceled I decided to join.

This brings me to be and become aware of how and where I bring myself in situations that are not best for myself, that I should better avoid and move on with or towards something more suitable but where I deliberately and continuesly as a pattern, go ‘to the edge’ and actually ‘over the edge’ in a compromising way. What I actually allow myself here is to ‘experience’ something, to get my bliss in a way before I stop. Here to remind myself that if I compromise myself, this will also be compromising for others involved and life as a whole, in some way (that I even not may see directly) and that I also need to be aware that with ‘going after this bliss’, the bliss may ‘get me / the best of me’ if I continue like this.

Here under the start of the blog 2 days ago as an example of how the blog-writing and just starting with self-forgiveness, is supportive to open up some deep dimensions within myself.

2 days ago:

I found some comments on my picture in a facebook-group of Desteni Universe where many placed a picture and one could describe what one is seeing within the face of each other. I was hesitating to describe what I see in other faces but enjoyed all the plain and straight pictures. I find the comments on my picture striking and so I use them here to apply self-forgiveness on. The picture was made in the morning on my way to work and close after some words of ‘goodbye’ in the day and week before.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel the sadness in my eyes; the sadness of a goodbye that I would have liked to see different.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not ready for intimacy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel less than everyone else who is ready for intimacy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like self-intimacy is not enough and at the same time feeling like I will never get there, I will never be able to bring myself towards and within a satisfying, intimate interaction with a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel so sad with the need to start all over again, like if every effort before did not make any sense.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel tired of all the effort that I put in that ‘lead to nowwhere’ – hmmm interesting slip of the finger: ‘nowwhere’ instead of nowhere.

Here I found a picture with the words ‘being in the Now’ where I could look through the words and where I did see how trying to be in the now, does actually contain a ‘fear of missing out’ behind it. Here to correct this in the more grounded statement as ‘Being Here’ as this is embracing everything that is here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define myself in this one point which I know is my struggle-point because I have never learned or had an example to build an effective relationship from a starting-point of self-intimacy, however because I see the possibility for so long while living in reality my lesser version, it feels like ‘I will never get there’ which I actually created as experience through walking relationships from a compromised starting-point, in and as fear (of never getting there / not going to make it / missing my chance) and so, I am walking in circles, in a loop, creating over and over this fear-experience within and as me, in and as ‘my life’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define this loop as ‘my life’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to say ‘goodbye’ and to keep things ‘open’ for the future, although I do not see any possibility to continue, considering the facts and reality of the situation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘keep things open for the future’ and so limiting myself in moving forwards in current time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel vulnerable in this point, my current location-point with regards to relationships, to show face and where I am within this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I can not have any disappointment anymore and with any new disappointment, feeling like my motivation for anything is dropping down.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have placed myself in situations where I easily get disappointed until I cannot have it anymore.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel so deeply disappointed from all the moments that a required self-honesty within a relationship is not coming forward where in my own self-honesty, the best option is to leave, however still feeling like there was another option as ‘living my best’, but I have missed it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to tend to stay as long as possible and within this not placing my self-honesty and self-intimacy at first.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to connect the seeing of living my best potential to ‘if I would have done that, we would have been together’ instead of seeing, realizing and understanding that these things are not automatically connected.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to mix up ‘ment to be’ and ‘supposed to be’ and actually not being aware of what ‘supposed to be’ looks like, feels like, sounds like, manifests like and so holding on to ‘what is ment to be’ as the only ‘replacing’ experience that seems to come close, however which must be my pre-programming.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to never have walked such a difficult point and to find it ridiculous that this is the point I struggle with the most and within this, not taking myself serious enough in it, as walking through and moving beyond a pre-programming is the most difficult thing that I (as we all) have ever done, no matter where this point is related to.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to diminish myself as if I should have known better and should have done better and so superiorizing myself as well in this point, thinking and believing that I already could have done better when I show myself in reality that I first need to walk through to see, embrace, understand and forgive the lesser version of myself and getting my hands dirty so to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to some day feel ready to let go, instead of seeing, realizing and understanding that time will take off the sharpness so to speak but I need to let go actively and by decision, otherwise I will never let go unconditionally.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I fear to ‘let go’ because of the ‘letting go’, instead of seeing, realizing and understanding that what I really fear is the ‘not knowing’ that comes after it with all the ‘what if’s’ and I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be not (yet) willing to put in the effort for what is behind it and needed.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to put my trust in ‘the concept of love’ (that many name as ‘trusting the universum or god’) instead of letting go the concept of love and stepping into the depth of trusting myself in and as life.

Second morning:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself to my own strength, as if it is a curse, thinking and believing that no one will stand with me in this (as a partner) and so I will be (left) alone and/or never find someone.

This brought me to the words that Bernard speak to me several times when I was on the farm in South-Africa 7 years ago: “you are a strong woman, you have to (need to?) accept that’.

I realized that it is about accepting myself in this as ‘this is who I am’- this will make me secure, more certain. He literally said it in words but it takes me all this time to really understand the words. This ‘accepting’ is essential / crucial in this, otherwise it will be a ‘trying to hide my insecurity’ and so I polarize the insecurity and uncertainty into an arrogance. Which is what I did/do not want and so, I could/can not enter these words within me.

What I now see is that this may be conflictual with ‘the concept / system of love’ – as the one that I ‘feel love for and feel loved back by’ may not be the one that is potential suitable. With other words, ‘the one ment to be‘ with may be different / another than that I am supposed to be with.

So in order for myself to accept myself ‘as a strong woman’ I need to walk through the concept / system of love (as how it exists in this world) with many illusions and flaws connected and integrated within. And as long as I keep holding on to the veil of love, I will not accept myself ‘as a strong woman’ as my utmost potential. Simply because these two points are conflictual and cannot exist at the same time. Here I do not mean that ‘love as equality’ cannot exist at the same time with ‘accepting myself as a strong woman’, but not as a pre-programmed design of ‘love’, based on experiences and polarizations and not as long as the words ‘accepting myself as a strong woman’ is polarized within / as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not embrace, accept myself as a strong woman in order to avoid responsibility, within and as myself as a whole.

‘Strong’ to be redefined in time to come.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive
Advertenties

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Probleem:

Als ik wakker word ervaar ik de ‘zwaarte in de milt’. Enkele drukpunten van de milt doen zeer, en ik ervaar zwaarte in mijn buik. De milt is het orgaan dat de voeding transformeert naar bruikbare fysieke energie voor het lichaam. De milt wordt hierin in zijn werk belemmerd en verzwaard door de belasting van de geest, door een teveel denken en te weinig fysiek doen/bewegen. Hierdoor kan de milt de voeding niet goed transformeren en omzetten in bruikbare fysieke energie en ontstaat er vermoeidheid. De milt als orgaan past bij het element Aarde. Aldus de Traditionele Chinese Geneeswijzen (TCM – Traditionial Chinese Medicine).

Dit is een punt waarin ik me regelmatig heb laten ondersteunen door een deskundige op het gebied van chinese geneeswijzen. Ik ben al een tijd niet geweest omdat het veel beter gaat en ik met andere fysieke ondersteuning bezig ben (chiropractie, osteopathie), en, ook doordat alles bij elkaar wat veel geld kost en ik dit de doorslag heb laten geven – tezamen met reisafstand – om deze ondersteuning er even uit te laten.

Tevens heb ik de laatste tijd weinig warme maaltijden met gekookte granen in de avond gegeten, waarvan bekend is en ik ook ervaren heb, dat dit de miltenergie ondersteunt en het fysiek verwarmt door het transformatiekacheltje te ondersteunen.

En een derde punt van invloed, de mindparticipatie.

Nee dit kan het niet zijn.

lol grapje, dit is natuurlijk de bepalende factor dat de milt zijn werk niet gewoon kan doen en moeite heeft de voeding te transformeren/omzetten in warmte en bruikbare fysieke energie – Aarde – voor het Lichaam.

Oplossing:

Doorgaan met het onderzoek, uitschrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren van de patronen in de geest die mezelf in en als aarde-fysiek indermijnen;

Beoefenen van in de adem aanwezig zijn welke de transformatie bevordert van de niet-stoffelijke substantie als O2 tot fysieke energie en welke participatie in de geest vermindert/stopt zodat de milt zijn functie (beter) kan uitvoeren.

Verwarmende voeding consequenter gebruiken en warme maaltijden met wat gekookte granen maken in de avond.

Eventueel een bezoekje aan de deskundige in de TCM.

Beloning:

Rustiger fysiek aanwezig, warmer lichaam, meer fysieke energie en minder ‘zwaarte’ en/als vermoeidheid gekristaliseerd in het fysiek.

*

Dit heb ik even mooi opgeschreven in theorie; in de praktijk is met name het proces van stoppen van de participatie in patronen in de geest natuurlijk een lang proces met allerlei draden en haken en ogen die onderzocht, zelfvergeven en gecorrigeerd dienen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bij voorbaat al op te willen geven als ik deze zwaarte ervaar in mijn fysiek, welke zich gemanifesteerd heeft door alle indrukken en reacties in de geest ervaar, in het fysiek te drukken door de ervaring te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar te beginnen als ik deze zwaarte ervaar, en het liefst het licht uit te willen doen, in bed te stappen en nooit meer wakker te worden en/of op een dag wakker te worden en dat al deze zwaarte als patronen verdwenen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin te zien dat ik wil slapen om het licht uit te doen, waarin het licht het licht is van de geest, welke ik alleen uit leek te kunnen doen door te gaan slapen, wat niet werkelijk zo is – tijdens de slaap gaat de geest gewoon door – en sterker nog, deze heeft zichzelf keer op keer herladen in de slaap en de dromen, en doet dit nog steeds als ik langer blijf slapen dan 6 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het licht in de geest vast te houden door me te verstoppen in bed in de slaap in het donker, in plaats van in en als het donker in en als mijn fysiek op te staan en de structuren van het licht als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een punt te ervaren ter hoogte van het middenrif, uitlopend naar beide hoeken van de dikke darm, waarin ik alles vast voel zitten, en het is alsof dit in 1x los zou kunnen, alsof er 1 iets zit vastgehaakt, maar ik krijg dit niet voor elkaar, ik moet blijkbaar toch echt eerst alle lagen en draden inzien, realiseren en begrijpen voordat ik dit ene punt kan verwijderen en de constrictie vrij maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in 1x de constrictie op te willen heffen en mezelf in 1x – in 1 adem – te willen bevrijden, in plaats van in te zien dat ik mezelf vele keren in 1 adem dien te veranderen in het moment, en dat al deze ene keren – al deze keren in de geest van hetgeen ik verkeerd heb opgevat en verkeerd heb gedaan en waarvan ik me heb afgekeerd dus afgescheiden in de geest – samen zullen leiden tot het ene punt van vrijmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel in 1x de hele constrictie op te willen heffen (?) maar in een specifiek moment niet in 1 adem te willen veranderen en hierin vast te houden aan de oude constructie/constrictie in/als/van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als constrictie op te willen heffen, wat ongeveer hetzelfde is als mezelf opgeven/teniet doen, welke veel ophef veroorzaakt in mezelf, zonder in overweging te nemen dat ikzelf vastzit in en aan en als deze constrictie in en als mindconstructen, en dat ik mezelf in en als deze constricties in en als verwikkelingen als relaties in en als de geest, dien te veranderen, zodat ik in en als de zelfverandering beweeg en opsta, in plaats van mezelf op te heffen en veel ophef te maken.

Als ik mezelf zie participeren in een weigering tot verandering in 1 adem in het moment, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een moment van transformatie als verandering voorbij laat gaan als ik weiger, welke fysiek invloed heeft op de milt en dus op mijn algehele aarde-aanwezigheid in/als het fysiek, waarin ik mezelf vasthoud in de geest in wie ik denk en geloof te zijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in een specifiek moment wat het is waaraan ik vast wil houden in een geloof in een gedachte als wie ik ben.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in het veranderen in een specifiek moment in 1 adem in hele kleine dingen, zoals bijvoorbeeld het stoppen van participatie in een oordeel in de geest, zonder dat ik perse eerst onderzocht heb waaraan het gerelateerd is.

Ik sta mezelf toe de participatie in de geest te stoppen voordat ik begrijp waaraan de participatie gerelateerd is; ik stop, ik adem, ik pas eventueel een zelfvergeving toe in het moment; ik onderzoek het punt in schrijven.

Ik stel mezelf ten doel meer aandacht en tijd te besteden aan het bereiden van een warme maaltijd met wat gekookte granen in de avond en hier effectieve voorbereidingen in te doen zodat ik dit in kan passen in het werkschema waarin ik me beweeg.

Ik stel mezelf ten doel mezelf regelmatig terug te halen in de adem en in de adem een wandeling te maken in de buitenlucht.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik fysiek ervaar als ik mezelf terughaal in de adem en dit uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen bepaalde taken waarvan ik niet exact weet hoe die exact uit te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat moe te worden van hetgeen ik allemaal zie in gedachten wat ik uit moet voeren, waarvan ik niet exact weet hoe/waarvoor ik dus geen programma klaar heb, in plaats van in te zien dat ik hierin moe wordt van de interpretatie die ik vooraf in de geest maak van de bezigheden in de toekomst, welke hetgeen is waar ik zo moe van word.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte als angst waarin ik ertegenop zie om iets uit te voeren waarvan ik niet exact weet hoe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik moe word van het tegenop zien in de geest, waarin hetgeen ik tegenop zie, de participatie in de geest zelf is, namelijk eventuele ervaringen van ongemak die ik eventueel tegenkom als ik de taak uit ga voeren welke een taak is die ik nooit gedaan heb en dus waarin ik niet volgens een programma kan werken.

Ik realiseer me dat ik een berg creeer in de geest, een berg van oordelen en hieraan gebonden angsten voor de oordelen, waar ik als een berg tegenop zie, wederom in de geest, en welke ik fysiek manifesteer als ik deze niet effectief zelfvergeef, en welke dan dus werkelijkheid wordt als fysieke consequentie als berg waar ik doorheen moet.

Ik realiseer me dat ik deze angsten en oordelen fysiek gemanifesteerd heb, en hierdoor in mijn fysiek door de berg aan opgeslagen indrukken als consequenties heen moet.

Ik stel mezelf ten doel een nieuwe bezigheid stap voor stap, adem voor adem, te starten, en gaandeweg te zien wat ik tegenkom.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben in de nieuwe bezigheden – plezier in plaats van angst – door te stoppen met het zien van de bezigheden als een doel wat behaald moet worden, en de bezigheden te zien als onderzoek, als expansie van mezelf en de skills van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het uitbreiden van (de skills) van mezelf door het toepassen van het gereedschap als onderzoek in schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties van de punten die ik tegenkom in deze uitbreiding.

Ik stel mezelf ten doel specifieke zelfvergevingen toe te passen op de fysieke ervaringen van de constricties en patronen als opgeslagen indrukken als consequenties in mijn fysiek.

Gerelateerde video aan het ene punt als ‘the one who I am’:

2013 – Deconstructing a feeling of love as a fundamental basic foundation to built a relationship on

Gratis Interviews ter Zelf Ondersteuning

*

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 212 – De Intimiteit-Personaliteit

Relationship-success-support-intimacy-personality

In Relationship Support Succes-Intimicy Personality wordt de Intimiteit-Personaliteit besproken.

Tijdens het luisteren komen nog wat punten van gemis omhoog gekoppeld aan ervaringen die ik heb ‘opgedaan’ met een Poolse jongen een aantal jaar terug, die ik destijds als ‘the one’ heb bestempeld en al regelmatig over geschreven heb tot aan een jaar geleden als over pool nr1. Zijn naam is Zbigniew.

De eerste keer dat we seks met elkaar hadden was dit niet op elkaar afgestemd, maar dit hadden we na een paar keer gecorrigeerd zonder hier beiden onzeker of ongemakkelijk van te worden, zonder weg te lopen hierin, waarin een soort basis gelegd was waarop de volgende keren de fysieke intimiteit gedeeld kon worden, en ook als dit een keer niet liep was het geen probleem en pakten we het de volgende keer weer op. Ik ervoer een vertrouwen hierin welke ik als vertrouwen in hem heb benoemd/ervaren maar wat me tegelijkertijd een basis van vertrouwen in mezelf in het delen van fysieke intimiteit heeft gegeven die blijvend is. Toch ervaar ik een gemis hierin, dus er liggen nog lijntjes naar hem toe en/of naar het delen van fysieke intimiteit met een ander op zich.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds een ervaring van gemis te hebben als ik denk aan het samenzijn met Zbigniew, welke met name gekoppeld is aan het fysiek samenzijn met elkaar en waarin ik en hij een gevoelswaarde gekoppeld hebben aan het fysiek samen zijn met elkaar en hierin aan elkaars naam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gemak te missen waarmee we fysieke intimiteit deelden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel van vertrouwen te missen die ik ervaren heb in het delen van fysieke intimiteit met Zbigniew.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb destijds te denken/geloven dat hij de ene is en hierin dus te denken/geloven dat hij ook de enige is waarmee ik nog seks/fysieke intimiteit deel, en hierin een ervaring van gemis te creeren van het missen van mijn doel als zijn met de ene ware, aangezien is gebleken dat we niet praktisch fysiek samen leven en zullen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring niet los te willen laten, in plaats van in te zien dat door het ontmoeten van elkaar en het delen van fysieke intimiteit met elkaar, het doel in/als bewustzijn sowieso bereikt is, waardoor ik gemakkelijker in staat ben geweest de illusie van zo’n doel in/als bewustzijn en/of in ziels-construct vrij te geven en in te zien dat dit doel aan een programmering gekoppeld is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb destijds een bereid zijn in mezelf te zien, om mezelf volledig op te geven voor dit doel van fysiek samen zijn,  als had gebleken dat hij hiertoe in staat was, in plaats van in te zien dat ik hier zelf helemaal niet toe in staat ben en ook niet wil zijn, dat ik mezelf in/als expressie in woorden niet op wil geven voor een sporadische expressie in/als fysiek in een fysiek samenzijn, waarin ik mezelf afhankelijk maak van zijn fysieke aanwezigheid en hierin van zijn gemoedstoestand waardoor hij sporadisch fysiek aanwezig is/kan/wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf sporadisch werkelijk fysiek aanwezig te zijn en te expressen wie en wat ik ben in woorden in/als het fysiek, maar hiertoe mezelf alleen in staat achtte in zijn fysieke aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van de penetratie te missen met Zbigniew en het volledige vertrouwen en hierdoor gemak wat ik hierin voelde als zijnde dat hij mij hierin ondersteunde in plaats van een alleen-spel hierin te spelen en me de ruimte gaf om mezelf te expressen zoals ik in dat moment was in seksualiteit zonder iets van me te willen, in plaats van in te zien dat deze ondersteuning en expressie  nog wel bij beiden plaats vond gekoppeld aan een ervaring van gevoelens, dat ik iets van hem wilde en hij juist wegliep en in praktische werkelijkheid niet in zelf wil zien en hierin open wil communiceren waardoor we geen mogelijkheid hadden om door de gevoelens en angsten heen te wandelen en dus de fysieke communicatie over bleef als enige opening tot communicatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfvertrouwen in fysieke intimiteit te koppelen aan een ervaring in fysieke intimiteit met Zbigniew, in plaats van zelfvertrouwen te creeren in relatie tot mezelf in/als fysiek in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als fysiek in zelfvertrouwen te missen in ieder moment, aangezien ik mezelf nog verlaat door participatie in/als de mind/het bewustzijn, en hierin fysieke klachten manifesteer/in stand houd/heb gemanifesteerd waardoor ik een wantrouwen naar mezelf in mijn eigen fysiek ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van fysieke intimiteit met Zbigniew als ‘compleet’  en ‘altijd goed’  te hebben benoemd en ervaren, waarin we de praktische realiteit niet onder ogen hebben gezien en niet samen hebben doorlopen, en het dus een ‘altijd goed’ ervaring was van het moment in/als bewustzijn als NU-GOD-MIND, welke niet blijvend is want niet gestabiliseerd in realiteit, en dus slechts een positieve ervaring is gebleven met hierin de polariteit van de werkelijkheid als onmogelijkheid om met elkaar te communiceren in woorden als negatieve ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bereid was/ben om de negatieve ervaring in realiteit erbij te nemen/voor lief te nemen, ten behoeve van een sporadische positieve ervaring, welke ik dan kon voortzettten in/als de mind/het bewustzijn om mezelf op door te laten leven in/als illusie, terwijl ik in mezelf zag en ervoer/zie en ervaar, dat ik dit helemaal niet wil, dat ik in realiteit in/als fysiek aanwezig wil zijn en in zelf wil zien en dit wil delen met een man die in zelf wil zien, waarin een fysieke intimiteit ontstaat in/als/met zelf in zelf-gewaar-zijn, waarna het pas werkelijk mogelijk word om fysieke intimiteit te delen met een ander, waarin ook de ongemakkelijkheden doorlopen zullen worden en het dus niet per defenitie gemakkelijk als ‘zonder moeite’  zal gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen zonder moeite gaat, hetgeen is wat zo moet zijn/bij me past, in plaats van in te zien dat hetgeen zonder moeite gaat en hetgeen bij me past, mijn voorprogrammering is welke gevolgd wordt en dus gemakkelijk lijkt maar welke niet blijvend en reeel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets niet gemakkelijk dus moeilijk zal/moet gaan als iets blijvend is, in plaats van in te zien dat ik zelf bepaal of iets moeilijk of makkelijk is door er waarde aan te geven in/als de mind/het bewustzijn, in plaats van op te pakken, in te zien en te wandelen wat hier is en mezelf hierin richting te geven door ervaringen van gemak en ongemak heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te hebben afgescheiden van het gemak van het delen van fysieke intimiteit in/als mezelf, en in plaats hiervan een moeilijkheid/moeilijkheden/strubbelingen in mezelf in/als fysiek te hebben gecreeerd door geloof en participatie in de illusionaire realiteit in/als bewustzijn, waardoor ik mezelf in/als fysiek als ongemakkelijk en onbetrouwbaar ervaar welke ik tracht te compenseren door een fysiek samenzijn met een ander waar alles gemakkelijk lijkt te gaan in 1 moment en me vervolgens hieraan te hechten als zijnde ‘het ene’ , waarin ik mezelf in eenheid en gelijkheid in/als fysiek volledig mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als iemand die haar doel bereikt heeft in/als bewustzijn, me ondertussen afvragend hoe dit proces te wandelen als je niet je doel bereikt heb in/als bewustzijn, waarin ik mezelf limiteer tot een definitie van een helft in/als bewustzijn, wat een ziels-difenitie is naar een idee van Plato als zijnde dat iedereen bestaat uit 2 helften, en dat we dus altijd op zoek zijn naar de andere helft om vervuld te geraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik werkelijk alleen ga staan, ik ook altijd alleen zal blijven, wat feitelijk ook zo is, ik zal altijd alleen als Al-(l)Een zijn en blijven als ik werkelijk alleen sta, wat niet betekent dat ik dan ook alleen zal leven op aarde, maar juist het tegenover gestelde; pas als ik werkelijk alleen sta zal ik werkelijk in/als mezelf kunnen delen met een ander in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring als illusie als veilige haven van bereikt doel in/als bewustzijn niet te willen/durven loslaten/vrij geven uit angst voor een ervaring van alleen zijn in/als eenzaamheid, in plaats van in te zien dat een werkelijk alleen zijn geen ervaringen toestaat aangezien daarin geen afscheiding bestaat en dus geen ruimte voor ervaringen in/als bewustzijn en dus ook niet voor een ervaring van eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te schermen en af te scheiden in mijn illusie van samen zijn in het verleden.

Ik realiseer me dat ik nog steeds vasthoud aan een ervaring in het verleden. Ik stel mezelf ten doel gelijk te staan aan deze ervaring in/als mezelf in het verleden door te stoppen met participatie in gedachten, gevoelens en emoties in herinnering.  Deze ervaring is een ervaring in mij, welke dus bij mij hoort en niet bij een samen zijn met Zbigniew. In dit gelijk staan in/als mijn ervaring (door te stoppen met participatie in gedachten, gevoelens en emoties in herinnering aan deze ervaring met Zbigniew) stopt de afscheiding van de ervaring van intimiteit in vertrouwen in fysiek samenzijn en stopt dus hierin een deeltje van de afscheiding in mezelf van mezelf die ik zelf gecreeerd heb door te geloven in ervaringen.

Als ik mezelf zie participeren in herinnering in gedachten, gevoelens en/of emoties gekoppeld aan een ervaring van fysiek samenzijn met Zbigniew, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf (be)vestig in/als bewustzijn als veilige haven. Ik stop, ik adem, ik ben hier.

Ik stel mezelf ten doel mezelf los te koppelen van de ervaring van samenzijn in/als bewustzijn met Zbigniew door de triggerpunten te onderzoeken en de punten die ik gecreeerd heb, zoals een relatie met zijn naam, vrij te maken door zelfvergevingen en zelfcorrecties, totdat ik er geen reactie meer op heb in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel een woordweb te maken van de naam Zbigniew en hierin de relatie die ik gecreeerd heb tussen ons, in samenwerking met/bevestiging van Zbigniew in overeenstemming dat we beiden hetzelfde doen in relatie tot elkaars naam, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysieke ongemakken te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, met behulp van fysiek ondersteunende behandelingen en met behulp van mijn eigen fysieke aanrakingen en masturbatie, en hoe langzaam het ook gaat, hier adem voor adem doorheen te bewegen, waarin ik intimiteit in/als/met mezelf vestig in/als/met mijn eigen fysiek.

Ik stel mezelf ten doel alleen te gaan staan en de lijnen die ik heb opgebouwd in/als relatie in/als bewustzijn 1 voor 1 te verbreken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en hierin mezelf te geven aan mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in dankbaarheid te leven voor wat ik gedeeld heb met Zbigniew zonder er meer van te maken in/als bewustzijn dan wat het is in fysieke werkelijkheid, en hetgeen waarin het me ondersteund heeft te integreren in/als mezelf en dit te leven ten behoeve van wat het beste is voor Zelf als voor Alle Leven.

Relationship-success-support-intimacy-personality-part-2

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 42 – Seks en fysiek aanwezig/afwezig zijn

Totaal afgescheiden van mezelf door een fysieke klacht, die ik ergens gecreeerd heb door mezelf af te scheiden van mijzelf als aanwezig zijn in/als het fysiek. Het geeft emoties van depressie en opgeven. Zo wil ik niet leven. Het werkelijk fysiek aanwezig zijn is heel lichamelijk, vlees, seks. Dit wordt direct (al dan niet seksueel) misbruikt door degenen die niet fysiek aanwezig zijn (wij als volwassenen bijna allemaal dus) doordat we iets zien in de ander wat we ook willen, namelijk leven in/als het fysiek, en als iemand, een kind, een dier, dit leeft, is het kwetsbaar voor misbruik in/als de mind. Gevolg? Woeps, weg uit het fysiek, ‘veilig’ de mind in. Wat totaal niet veilig is, want daar begint de polariteit/het oordeel pas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te haten omdat ik me heb afgescheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen leven in afscheiding van leven in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn fysiek aanwezig te kunnen zijn als ik totaal verkrampt ben in de darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloos te zijn van het krampen en obstiperen in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ongelofelijk oneerlijk te vinden dat ik zoveel last heb van mijn darmen, er alles aan doe om hier een release in te krijgen en het steeds maar niet blijvend lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb haat te ervaren naar iedereen die geen last heeft van zijn darmen op het moment dat ik het wel heb, wat geprojecteerde haat is van haat naar mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek volledig verlamd te ervaren door deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen seks kan hebben als ik een geobstipeerde darm heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik geen seks kan hebben en andere mensen wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me genaaid te voelen dat de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen hoe de wereld in gelijkheid kan zijn als de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een bepaald persoon seks te willen hebben, die niet aanwezig is, waardoor ik geen seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorkeur te hebben met wie ik seks heb, en niet te begrijpen waarom dat niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben het weer helemaal fout te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gek te worden van het druk zijn in het hoofd met het wel en geen seks hebben, ondertussen geen seks hebbende, wat op zichzelf ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet perse seks te hoeven, maar als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door de geobstipeerde darm, kan ik me niet bewegen en ik geloof dat ik deze geobstipeerde darm creeer door verkeerde keuzes te maken die met seks te maken hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verkeerde keuzes maak die met seks te maken hebben en daardoor een geobstipeerde darm creeer, in plaats van in te zien dat ik een geobstipeerde darm creeer door de oordelen die ik heb over hoe ik leef, wat ik ‘kies’ en wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kiezen, waardoor ik geloof een verkeerde keuze te kunnen maken, in plaats van in te zien dat keuzes en oordelen alleen bestaan in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel pijn te ervaren door afscheiding voortkomend vanuit het geloof dat ik geen seks kan hebben en andere mensen in een relatie wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik wil niet mogelijk is, terwijl ik niet weet of dat wat ik wil zelf-interesse of zelf-wil is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat er een link is tussen de factoren pijn, fysiek en seks, maar dat ik niet zie hoe, waardoor het me belachelijk en chaotisch voor komt wat ik hier aan het zelfvergeven ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf belachelijk te vinden in plaats van om mezelf te lachen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zielig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet door deze vastzittende structuren heen kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en het gevoel te hebben dat ik elke dag te weinig doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen corrigeren in deze structuur, waardoor ik ook niet zie wat ik zou kunnen corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens in complete zelf-twijfel te vervallen, wat voortkomt uit een zeker weten in/als de mind die nu zijn polariteit laat zien.

Ik realiseer me dat ik heel rustig aan het wandelen was samen met x, wat opeens verstoord is door aanwezigheid van gevoelens van liefde in/als de mind. Ik kan het proces rustig doorwandelen met x en de gevoelens zelfvergeven, aangezien ik hier het proces wandel met x. Alles wat niet hier is is toekomstprojectie in/als de mind, gekoppeld aan/bestaande uit angst=liefde.

Angst voor verlies steekt de kop op, verlies van een mogelijkheid tot seks? Verlies van gevoelens van liefde? Liefde als bescherming tegen/bevestiging van mezelf.

“Ik kan alles, maar niet dit”. Deze woorden krijg ik weerspiegeld, en ik ervaar ze als ik de vastzittende structuur van de geobstipeerde darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet meer leuk te vinden, dit proces, als ik niet fatsoenlijk aanwezig kan zijn in/als mijn fysiek, in plaats van in te zien dat het daar juist om gaat, het vrij kunnen bewegen in/als mijn fysiek en uiteindelijk het in het fysiek geboren laten worden van mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaarden te creeren naar mezelf en anderen, wat voortkomt uit angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ‘wachten’ op x die uit werk komt tegen het einde van de middag, terwijl hij hier niet meer woont.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke veranderingen onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst iets door moet werken voordat ik seks kan hebben, in plaats van in te zien of niet in te zien of het seks hebben op zich me ondersteunt in het doorwandelen van de weerstand en structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allerlei oordelen te hebben op het seks hebben met degene die fysiek aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander(=de mind) te verraden als ik seks heb met degene die fysiek aanwezig is, waarin ik niet zie of ik als mind mezelf voor de gek houd door seks te willen en hebben of door het juist niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om zo druk te zijn met wel of geen seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om me zo te laten afleiden door gedachtes over seks en 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat seks verdeeldheid geeft, in plaats van in te zien dat ik mezelf verdeeld heb door me af te scheiden in/als de mind, waarin ik seks nodig heb om me een te voelen in/als de mind, wat wederom verdeling geeft zolang het plaatsvindt in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdelen door seks in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever een en gelijk als de mind te willen zijn met een man van mijn voorkeur, dan een en gelijk als de adem met een man die niet mijn voorkeur heeft, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man van voorkeur boven mezelf te plaatsen en de man van niet voorkeur onder mezelf, in plaats van gelijk te staan als mezelf als leven als de ander als leven, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik gelijk kan staan aan 2 mannen als er seks in het spel is, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijk te denken moeten staan aan de 2 mannen in plaats van aan mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben als leven, waardoor ik niet gelijk kan staan aan mezelf als leven, waardoor ik verward raak door de aanwezigheid en afwezigheid van 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden van mezelf dat ik zo in de war ben door liefde en de man als the one, in plaats van in te zien dat dit de grote illusie op aarde is, waar iedereen met open ogen is ingewandeld, inclusief mijzelf, waar ik niet in 1 jaar uitgewandeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik hierin zachter naar mezelf kan zijn, aangezien ik alleen maar oordeel ervaar die ik fysiek gemanifesteerd heb, waardoor ik rond blijf tollen in dit oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in dit oordeel rond te blijven tollen nu ik alleen woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oordeel als straf te ervaren voor het feit dat ik alleen ben gaan wonen, terwijl dit niet is waar ik over twijfel aangezien ik dit geheel doorlopen heb met x.

Als het niet het alleen wonen is waar ik over twijfel, waar word ik dan, volgens mijn mind, voor gestraft? Gaat het niet om het straffen als oordeel uberhaupt in/als de mind, onafhankelijk van wat ik doe?

Ik wandel verder, in ondersteuning van mezelf en x, los van de wetenschap of het wel of geen relatie is. Zolang ik twijfel ervaar over wel of geen seks hebben, heb ik geen seks. Twijfel laat zien dat ik aan mezelf twijfel en dus kan ik geen seks hebben als mezelf. Als ik verlang naar seks is dit niet een teken dat ik ook werkelijk seks moet hebben. Het verlangen is in/als de mind, die bang is voor verlies van de ander als mogelijkheid tot leven. Dit is wat ik heb toegepast in het verleden en wat me altijd ondersteund heeft: Bij twijfel niet, alleen als ik 100% ja zeg heb ik seks. Doe ik het als ik twijfel, dan komt deze twijfel mezelf na afloop, en eigenlijk al tijdens, altijd in tweeen splitsen.

Geduld. Geduld met mezelf in plaats van geduld in een wachten op de ander. Geduld met mezelf in het stoppen van mezelf in zelf-twijfel, wat een proces van jaren is. Geduld met mezelf totdat ik seks wil en kan hebben als mezelf zonder zelf-twijfel. Ik stop de angst dat ik nooit meer seks zal hebben als ik nu de ‘kans’ niet gebruik om seks te hebben die voorhanden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te zien als kans die voorhanden is om seks te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er een kans voorhanden is om seks te hebben, in plaats van in te zien dat die niet hier is aangezien ik in dit moment alleen in huis zit te schrijven, en ik alleen seks met mezelf kan hebben.

Als ik verlangen naar seks met een man ervaar, stop ik, ik adem. In de adem stop ik het verlangen naar seks met een man door het te absorberen in mezelf waarin ik gelijk word aan het verlangen; als ik wil kan ik seks hebben met/als mezelf in de adem, ter oefening van het aanwezig zijn in mijn fysiek tijdens seks en ter ondersteuning van het mezelf hier brengen in het fysiek. Als er verdriet opkomt, voortkomend uit gemis van een man, dan pas ik hier zelfvergevingen op toe. Ik realiseer me dat ik mezelf mis in/als het fysiek.

Als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door een geobstipeerde darm, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel om het niet aanwezig kunnen zijn, en ik wil niet aanwezig zijn omdat ik niet wil zien/ervaren wat ik heb opgeslagen in de darm als oordeel en herinnering, wat ik wegdruk door mezelf te veroordelen om het feit dat de darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het feit dat mijn darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden van mijn geobstipeerde darm; angst dat het voor altijd zo zal blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn geobstipeerde darm altijd zal blijven, waardoor ik wegga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door mijn geobstipeerde darm, welke voortkomt uit oordelen en herinneringen in/als de mind, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door oordelen en herinneringen in/als de mind.

Seks en fysiek aanwezig en fysiek afwezig zijn. Het aanwezig zijn in het fysiek, misbruikt door de ander=de mind, wat afwezigheid geeft in het fysiek als bescherming tegen seksueel misbruik; weerspiegeld in een situatie waarin ik me bevind met fysieke aanwezigheid van een man en fysieke afwezigheid van een man, waarin ik mezelf zo plaats dat ik geen seks wil/kan/hoef te hebben, wat wellicht weer uit bescherming is uit angst voor misbruik in fysieke aanwezigheid en uit bescherming uit angst voor het verlaten worden na de seks als liefde.

Seks is geen liefde, seks is een fysieke bezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks te koppelen aan liefde als ultieme ervaring, wat seks koppelen is aan angst zolang liefde als een gevoel/ervaring bestaat, gelijk als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor seks, wat bang is voor de rush in/als de mind bij seks in/als de mind, wat verslaving en angst voor verlies met zich meebrengt van het bedwelmende gevoel als liefde/adrenaline in/als de mind.

Liefde=angst. Dit geeft meer duidelijkheid, in wat ik zelf ook ervaar, in de rush van liefde is het fysiek niet prettig toeven: niet kunnen eten, niet kunnen slapen, onrustig, afwezig, totdat het ‘op’ is.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien dat liefde als gevoel gelijk is als angst; als angst wil en kan ik niet leven, en dus stop ik de gevoelens van liefde in mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door seks en liefde los te koppelen; hierin stopt het verraad en de angst gekoppeld aan seks, wat plaatsvindt in participatie van gevoelens van liefde in/als de mind; hierin maak ik het fysiek vrij voor het beoefenen van fysieke seks als fysieke bezigheid.

Dag 23 – Het huis als plek voor seks in afscheiding van mezelf als leven

Ik kan hier niet blijven maar waar moet ik heen? Wat als dit huis als plek voor seks wegvalt?

Zelfvergevingen met x in mij geplaatst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op de ander dat ze voor een huis zou zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen buiten mezelf te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in dit huis kan blijven als een veilige plek om een nestje te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit huis te willen bewaren als plek om seks te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alcohol te gaan drinken op het moment dat de kans op seks wegvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks als enige manier van leven te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander die me seks geeft/kan geven verantwoordelijk te stellen voor mijzelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verantwoordelijkheid voor mezelf als leven buiten mezelf te leggen bij de vrouw die me in leven kan houden via seks, en als dit niet gebeurt dan ga ik saboteren en manipuleren door mezelf als leven in de waagschaal te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huis als plek voor seks niet op te willen geven, en hierbij de ander te vragen of ze het echt niet jammer vindt dit huis op te geven in plaats van in te zien dat ik het jammer vind het huis op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten en zien dat mijn eigen woorden over mij gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden van de ander over mij te geloven als zijnde werkelijk over mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat mijn woorden over mij gaan, waarmee ik mezelf ook de kans ontneem om in te zien dat de woorden van de ander over de ander gaan, en ik daar dus geen slachtoffer van ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat de woorden van de ander over de ander gaan en niets met mij te maken hebben, zodat ik slachtoffer kan blijven van de woorden van de ander en ik mijn woorden kan blijven projecteren op die ander zonder mezelf erin te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen doordat ik mezelf de kans ontneem in te zien wat de woorden die we spreken inhouden en over wie ze gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn woorden te willen zien omdat ik dan niet langer kan leven via de ander via seks en de ander dus niet meer verantwoordelijk kan stellen voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander verantwoordelijk te willen stellen voor mij, aangezien ik niet weet wat ik met mezelf aan moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel schuld te ervaren dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel schuld te ervaren dat ik niet meer kan ademen, en dus heb ik de ander nodig om me in leven te houden via seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds te geloven dat het wel goed komt, in plaats van in te zien dat als ik niets doe, er ook niets goed komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander=de mind=God het wel zal regelen en dat ik via Jezus vergeving zal ontvangen, en dus wacht ik rustig af totdat (het) Go(e)d=de ander=de mind komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ‘mijn religie’ als het katholicisme de zelfverantwoordelijkheid volledig afschuift.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  vast te willen houden aan het katholicisme als liefde, want als ik dit niet doe valt alle illusie weg, inclusief mijn liefde voor de ander, en als ik geen liefde meer voor de ander ervaar is er geen kans meer op seks en dus geen kans meer op leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een master in waiting te maken door zoveel liefde te ervaren/creeren voor de ander dat ik daarop een heel leven kan teren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te teren op mijn liefde voor de ander, niet ziende dat ik hiermee mezelf als leven uit-teer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het juiste doe door zoveel geduld te hebben en te wachten totdat mijn liefde beloond wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn eeuwige liefde beloond wordt met eeuwig leven, in plaats van in te zien dat eeuwige liefde bestaat in als de mind, en ik als de mind heb geen eeuwig leven, hoeveel liefde ik ook ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boodschap van Jezus totaal te missen in ‘mijn religie’ als katholicisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de dood, in plaats van in te zien dat ik bang ben voor mijn eigen mind die ik toesta mezelf als Leven te doden.

Zelfvergevingen zonder x in me geplaatst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huis als onveilig te ervaren met de ander in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik me constant misbruikt voel met de ander in huis, in plaats van in te zien dat het huis gevestigd is als plek voor seks, en er binnenshuis dus constant misbruik plaatsvindt, in realiteit of in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me kan beschermen tegen de ander in huis als diegene niet stopt met het huis gebruiken als een optie voor seks, in plaats van in te zien dat ik zelf het huis als optie voor seks kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huis te gebruiken als optie voor seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in huis een kamer te creeren als optie voor seks, niet ziende dat ik hiermee een onveilige situatie in huis heb gecreeerd, wachtende totdat iemand deze plek gaat bezetten, om vervolgens boos te worden op diegene die de plek bezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op degene die de plek gecreeerd voor seks bezet, in plaats van in te zien dat diegene alleen maar invult wat ik heb opengelaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een open plek in het huis in/als de mind te hebben gecreeerd/open gelaten, wachtende op bezetting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bezetten/bezitten door de ander door een open plek te creeren in/als de mind zoekende naar/wachtende op bezetting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezeten te worden van de bezetting van de ander van de open plek in mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te beschuldigen van mijn onmacht tot leven in/als de Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind te laten leven via zogenaamde liefde voor mij, waarmee ik haat heb gecreeerd tegen mezelf en ik als mind  vervolgens kan leven via deze haat voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  te leven via de haat voor mezelf, voortkomende uit het toestaan van de ander die leeft via zijn/haar liefde voor mij, om deze haat vervolgens fysiek te manifesteren/vast te houden en een nieuwe laag van haat te creeren – via welke ik kan leven –  door haat te ervaren/creeren tegen deze fysieke klachten in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven via mijn eigen toegestane/gemanifesteerde fysieke klachten, om vervolgens deze fysieke klachten als excuus te gaan gebruiken voor het feit dat het me niet lukt om zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren met mijn eigen toegestane/gemanifesteerde fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als deze gemanifesteerde klachten weg te duwen en zo te proberen mezelf erdoorheen te duwen, in plaats van in te zien dat dit wegduwen als verzet de klachten versterkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander in totaliteit (als mind en als leven) weg te duwen als enige optie om los te komen uit dit verstikkende construct, in plaats van in te zien dat ik hiermee het construct strakker aantrek als een elastiek dat op spanning gebracht wordt, en er dus niet meer in te bewegen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben het elastiek te laten knappen zodat het construct zal knappen, in plaats van in te zien dat als het elastiek knapt en de ander valt, hij eventueel niet meer opstaat uit zijn val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te nemen ten opzichte van de ander als leven door de ander te laten vallen, terwijl er andere opties mogelijk zijn als ik mezelf bevrijd van dit construct door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid als toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie op de ander te schuiven in een poging om mezelf vrij te krijgen, en hiermee de ander het zware werk laat opknappen en mezelf vrij pleit in/als het construct in plaats van mezelf te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben mezelf vrij te pleiten met rechtvaardigingen en onderbouwingen, in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen en mezelf te bevrijden als Leven door het toepassen van zelfvergevingen op het vrij pleiten van mezelf in/als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben mezelf te bevrijden in/als mind, wat inhoudt dat ik geloof dat ik een vrije keus heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een vrijde keus heb, om vervolgens deze vrije keus te gebruiken als rechtvaardiging om met iedereen te gaan vrijen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in zelf-interesse te handelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander richting te willen geven zodat ik vrij ben om te bewegen, vrij van de ander(= de mind), in plaats van mezelf richting te geven door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en me op deze manier te bevrijden van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf kan bevrijden van de ander(= de mind) door de ander (= de mind) richting te geven, in plaats van in te zien dat met het richting geven van de ander= de mind de mind niet stopt, maar eeuwig doorgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbijsterd te zijn dat de ander(= de mind) eeuwig doorgaat en niet stopt, in plaats van in te zien dat ik die ander=de mind in stand houd door die ander= de mind richting te geven in plaats van te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te conformeren aan het voor eeuwig leven via mijn liefde voor de ander/The One/de vader, en daarvoor een zondebok nodig te hebben om de schuld te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw/de moeder de schuld te geven van het feit dat ik niet kan leven via mijn liefde voor de man als The One, aangezien zij die plek al bezet heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te strijden met de vrouw/de moeder om de plek naast de man/de vader.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw de schuld te geven van het feit dat ik niet kan leven via mijn liefde voor de man (in/als de mind) maar mezelf hier wel aan geconformeerd heb, en dus ook niet meer kan leven via/als mezelf als Leven, in plaats van in te zien dat ik hiermee mezelf als vrouw de schuld geef van het feit dat ik niet kan leven via de liefde voor de man/de vader/The One, en hiermee mezelf gevangen houd in/als de mind via schuldgevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw/de moeder weg te duwen aangezien ik geloof dat zij me ervan weerhoudt te leven via mijn liefde voor de man/de vader/The One, niet ziende dat ik hiermee mezelf als vrouw wegduw en me hiermee dus afscheid van (een deel van) mezelf, waarmee ik de mogelijkheid tot leven in/als mezelf onmogelijk maak  door te leven in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eeuwig te willen leven via de liefde voor de vader als de man als The One – aangezien ik me heb afgescheiden van mezelf – om vervolgens wanhopig achter te blijven in een ervaring van verlating als blijkt dat de vader als de man als The One niet aanwezig is, en ik mezelf al heb verlaten als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor eeuwig te willen wachten op de ander=de mind als de man/de vader/The One om tot eeuwig leven te komen, aangezien ik de andere weg als Leven in/als mezelf al heb afgescheiden in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de weg tot leven in mezelf heb afgescheiden, in plaats van in te zien dat er geen weg is in mezelf naar leven; ik kan de afscheiding in mezelf stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en hierin een en gelijk worden als Leven als Adem als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te conformeren aan de ander=de mind, aangezien de vader/de man alleen aanwezig is in de mind, en als ik wil leven via liefde voor hem moet ik ook aanwezig zijn in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man/de vader als The One op een troon te zetten, wat resulteert in verongelijking aangezien ik mezelf verongelijkt heb zowel aan de ander=de mind als aan mezelf als Leven door mezelf als Leven op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven op te geven en vervolgens de vrouw/de moeder daar de schuld van te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven via de liefde voor de ander=de mind als de man/de vader/The One te vertalen in liefde ervaren via seks, en daarvoor een plek/kamer in huis te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te komen zitten in mijn eigen gecreerde plek in huis om te kunnen leven via de liefde als seks van/voor de ander (=de mind).

Door moeder/de vrouw de schuld te geven heb ik mezelf gevangen gezet in mijn relatie met schuld via moeder/de ander=de mind. En geef haar daar vervolgens weer de schuld van.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeder/de vrouw/de ander=de mind de schuld te geven van het gevangen zitten van mijzelf in een relatie met schuld in/via de ander=de mind, waarmee ik een laag schuld erbovenop leg zodat de werkelijke relatie, namelijk die van mijzelf met schuld, bedekt blijft met de mantel der liefde danwel haat.

Ik stop me schuldig te voelen over het feit dat ik me niet meer laat misbruiken voor het voeden van de mind via (seksuele) energie. Ik neem zelfverantwoording door te gaan leven in/als mezelf, zelfstandig zonder opening voor manipulatie van de mind als (seksuele) (levens)energie, en de ander als leven te ondersteunen hetzelfde te doen door dit als mezelf te leven als levend voorbeeld.

Ik stop de creatie van een plek in huis voor seks in afscheiding van mezelf; ik ga wonen in een huis waar ruimte is voor zelf-expressie.

Ik stop mijn relatie met schuld door het toepassen van zelfvergevingen op datgene wat ik zie waarover ik me schuldig voel, en als ik iets doe waarin ik neig naar een emotie van schuld, dan betekent dat dat ik ergens geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen, en dus ga ik zien waar ik mezelf als de ander als leven heb laten vallen in zelf-oneerlijkheid en pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe in de praktijk.

Ik stop met het schuld dragen voor de ander, aangezien dit me belet om verantwoordelijk te zijn als mezelf als leven, en dit ondersteunt niemand als leven.

Ik stop met de ander de schuld te geven aangezien dit me gevangen houdt in mijn relatie met schuld in/als de mind. Ik realiseer me dat ik reageer in schuld afschuiven omdat ik iets in mezelf niet wil zien, waarschijnlijk voortkomend uit een oude schuldsituatie. Ik ga schrijven om te zien waar ik zelf-onoprecht geweest ben, zodat ik dit kan stoppen in mezelf door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties. Als ik toch iemand de schuld geef dan vergeef ik mezelf en corrigeer mezelf alsnog.

Ik verbind mezelf met mezelf door de (seksuele) levensenergie in als de mind te stoppen.

Ik verbind mezelf met mezelf door de relatie met schuld in/als de mind te stoppen door mezelf te vergeven.