Dag 619 – Het gevolg van een compromis in relaties

relatie-handen

Tijdens het luisteren naar het interview “Change for the Best”  kom ik tot een (in eerste instantie pijnlijke) realisatie over mezelf. Het interview gaat over hoe een bepaalde eigenschap – bijvoorbeeld weerstand – en het toestaan hiervan in onszelf, kan leiden tot het bevorderen van weerstand in een partner binnen een agreement. Dit hoeft niet op hetzelfde gebied te zijn en met elkaar te maken te hebben. Ter aanvulling, het is niet zo dat het toestaan van weerstand binnenin mezelf de oorzaak is van de weerstand in een partner. Het punt dat wordt besproken is hoe het toestaan van de weerstand in de één, van invloed kan zijn op de ander en vice versa, en dus ook hoe het stoppen hiervan van invloed kan zijn, waar het weer niet zo is dat ‘als ik stop de partner ook automatisch stopt’.

Opeens wordt me duidelijk wat mijn invloed was in de situatie waar het compromitterende gedrag van mijn partner niet stopte na een terugval toen hij bij mij woonde en uiteindelijk – vanuit deze terugval zelfs erger werd. Ik zelf begon de relatie met een compromis in mezelf waarin ik iets toestond waar ik niet geheel in overeenstemming mee was in en als mezelf, echter ik ben er zo ingestapt vanuit een ervaring van angst dat de gehele relatie anders niet eens zou voortzetten vanuit een pril begin en tevens omdat ik een mogelijkheid zag die ook daadwerkelijk aanwezig was om het te corrigeren gedurende het wandelen met elkaar.

Gedurende de tijd samen ben ik bij een aantal momenten gekomen waarin ik eerder, direct zou stoppen. Echter het was me niet duidelijk of dit niet een voorprogrammering betrof en in dat moment zag ik het als het beste om door te zetten en hierover afspraken te maken en zo ben ik zelf door heel wat weerstanden heen gewandeld wat ook een stabiliserend effect op de relatie als geheel had aangezien ik steeds zelf verantwoordelijkheid nam voor mijn deelname in en als patronen, in en als de geest.

Op het einde, na de laatste terugval werd het echter van kwaad tot erger en heb ik de relatie gestopt als enige oplossing om mezelf stabiel te houden en na deze terugval bemerkte ik ook in mezelf dat dit voor mij eigenlijk ‘de grens’ was waar ik in eerste instantie nog even doorging, waarin ik in deze ‘grens’ bemerkte dat ik niet langer in staat, bereid en ter wille was om door te gaan binnen de huidige omstandigheden aangezien het mijzelf en mijn werk- en leefomgeving teveel ging beïnvloeden.

Na het stoppen van de relatie bleef ik met een onbegrip zitten over waarom dit gedrag bij hem erger werd op het einde terwijl hij bij mij was en terwijl ik juist het tegenovergestelde wilde en vroeg en hij eigenlijk ook. Ook bleven de woorden van Sunette hangen die noemde dat als ik de relatie had voortgezet, hij doorgegaan zou zijn met zichzelf en mij compromitteren en dat deze move hem eventueel wakker zou kunnen maken in wat hij hierin toestaat voor zichzelf (echter die beslissing is aan hem). NB Deze woorden van Sunette zijn alleen bedoeld voor deze specifieke situatie in dit specifieke moment waarin ik me bevond / bevind – dus niet de woorden uit de context halen en op een andere relationele situatie plakken ;-).

In overweging genomen – zoals ook in genoemd interview besproken – dat in een relatie-agreement de mind/de geest prominent naar voren komt in beiden en dat het aan onszelf is om hier richting in te geven waarin dit elkaar ondersteunt.

Dit toestaan en compromitteren binnenin mezelf en niet staan voor wat ik eigenlijk zie als wat het beste is en wat ik ‘verdien’ in een relatie/agreement, dit is een patroon wat ik mijn gehele leven zo heb toegestaan binnen zogenaamde liefdes- of intieme relaties. Ofwel vanuit een ervaring van liefde en/ofwel vanuit een angst dat er niemand zou zijn die werkelijk net zo in een relatie wilde/wil staan als ik en dus…probeerde ik steeds een compromis. Waarna ikzelf of de ander dit weer vrij snel beëindigde want ik kon het nooit volhouden en voortzetten of de ander weerspiegelde het weggaan van mezelf hierin door fysiek weg te gaan.

Tevens zag ik hierin dat ik nooit geprobeerd had om juist binnen de relatie door te zetten en de compromis te stoppen door me veelvuldig uit te spreken en zo in en als de relatie te bewegen zonder de relatie direct te verbreken. Dus dat is wat ik afgelopen zes maanden ben aangegaan. Hierin heb ik juist op een patroon gelet waarin ik mezelf voorheen compromitteerde en dit nu in en als het fysiek gecorrigeerd. Dit was heel bekrachtigend voor mezelf en op een gegeven moment kon ik niets meer toevoegen en dan is het alleen nog aan de ander om op te staan in een bepaald patroon.

Dus, deze keer leek het ‘goed’ te gaan en eigenlijk ging ik hier vanuit en zo dacht ik tijdens het samen leven dat ik duidelijk kon maken en dat duidelijk zou worden wat ik bedoel als hoe ik wil samenleven met iemand in en als zelfondersteuning en dat ik zo de compromis kon stoppen terwijl we samen waren.

Dit bleek tegenovergesteld uit te pakken. Met natuurlijk een heleboel onderliggende saboterende patronen waarin iemand echt de beslissing moet nemen om richting te gaan geven, anders zijn op een gegeven moment de kansen en mogelijkheden voorbij. Tevens zijn er voor mezelf dimensies aan de oppervlakte gekomen om opnieuw te onderzoeken op wat ik werkelijk wil.

Mijn aandeel hierin en in alle voorgaande relaties wordt nu zichtbaar voor me: het compromis in en als mezelf waarin ik steeds niet geheel voor mezelf ga staan als wat ik eigenlijk en werkelijk wil binnen een relatie/agreement en/als wat het beste is voor mijzelf, de ander en/als al het leven in en als zelfondersteuning – dit vanuit een angstervaring om alleen te zijn en blijven, om de fysieke intimiteit niet te kunnen beoefenen met een ander en om door de dagen heen fysiek zoveel alleen te zijn. En als ik de angstervaring niet stop en mezelf geheel vergeef en bevrijd hiervan zal het een rol gaan spelen en zich manifesteren in mijn wereld zodat ik in de fysieke manifestatie op kan staan in en als mezelf.

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken waarbij ik meer compromitterende punten zie waarin we elkaar wellicht versterkt hebben. Zodat ik mezelf uiteindelijk in staat stel om te voorkomen dat ik situaties betreed/naar me toe haal waarin ik mezelf compromitteer.

schrijven omarmingDesteni I Process – courses

Gerelateerd artikel over de invloed van twee mensen op elkaar in het proces van gewaarwording en zelfrealisatie binnen een relatie/agreement:

Jezus – Richtlijnen voor vergeving

Gerelateerd interview met richtlijnen in verschillende situaties binnen de relatie/agreement:

Be a Living Example in Your Relationship – Reptilians – Part 390

Iedere situatie is anders en dient benaderd te worden binnen de context en mogelijkheden van de huidige relatie/agreement en van de partners zelf!

“Iedereen zal het redden. Degenen die niet deelnemen in zelf-purificatie: er zijn er die staan in jouw plaats, die ten behoeve van jou wandelen. En zij die gaan in jouw plaats; zij zullen de kracht zijn die jou Hier brengen. Ieder zal òf gedwongen worden tot Gelijkheid of zichzelf dwingen. Beiden zijn dezelfde sturende-kracht en de Wil van het Leven. Dit is het Proces waardoorheen Leven Geboren zal worden in en vanuit het Fysieke.” (…)

Lees verder in:

De Kronieken van Jezus

(…) Naarmate onze technologische-verslaving zijn Hoogtepunt bereikt, zal technologie tekortschieten, zal wetenschap tekortschieten en immens lijden zal het Resultaat zijn. Dit is noodzakelijk opdat allen hun persona’s samen zullen kruisigen: Dat is de wil van Leven.
Observeer hierin dat wat door Jezus als levende-realiteit is geplaatst: Ieder zal gewaar worden van de verschillende punten, groepen vormen rondom de punten en uiteindelijk bedrogen worden door diegenen die het meest vertrouwd worden.  Dan zal ieder beschuldigd worden door het Systeem als bedriegers en overtreders van de Wet van God en dus gekruisigd worden totdat ze helemaal alleen zijn.

Hier wordt het punt tamelijk interessant, omdat men ofwel fysiek zal sterven – doordat de persona reeds fysiek is geworden OF men zal de persona beëindigen/uitroeien door Zelfvergeving in correct begrip van wat het inhoudt om alle vormen van Persona/ Intelligentie-gebaseerde afgescheiden entiteiten te stoppen, ontworpen als gelimiteerde overleven-constructies – voor altijd.
Dit zal een doorwerking hebben die het eerste gezien zal worden in de drastische-veranderingen in de evolutionaire-ontwikkeling – van het kleinste tot het grootste: daar ieder deel van bestaan hun pad van kruisiging en vergeving bewandelt. (…)

Leeuw

The Consciousness of the Lion

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 306 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie – vervolg-3

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Vervolg Angstdimensie:

Dat ik het niet goed genoeg doe

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik het niet goed genoeg doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst in en als de gedachte te bestaan als ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in en als de gedachte dat ik het niet kan en niet weet, en hierin zoveel energie te genereren dat ik niet meer met gezond verstand in de vraag en/of de situatie kan zien om hierin het antwoord te zien, welke al in de vraag en/of de situatie gelegen is, ik hoef er alleen in te gaan staan en richting te geven in en als de oplossing, welke niet lukt als ik me bevind in en als angst in en als een gedachte in en als de geest, in onderdrukking van mezelf staande in en als de oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het niet goed genoeg te doen en dus te falen in en als de oplossing, en daarom toegeef aan de angst en verdwijn in en als de angst, zodat ik ten minste niet kan falen in en als de oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan falen in en als de oplossing, in plaats van in te zien dat ik alleen faal als ik toegeef en verblijf in de angst, in plaats van een toegift als zelfvergeving aan mezelf te geven en mezelf hierin de mogelijkheid te geven te corrigeren, te veranderen, en op te staan, waarin het opstaan gelijk is aan de oplossing in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever toe te geven aan de angst om te falen dan in en als een toegift als zelfvergeving aan mezelf te leven en te zien dat ik altijd verkeerd als gekeerd in/als de geest heb geleefd, wat de werkelijke en enige oorzaak is van mijn falen aangezien het startpunt verkeerd als gekeerd is, en alles wat ik in dit startpunt voortbreng, verkeerde consequenties met zich meebrengt en manifesteert, waarin ik mezelf bevestig in en als een geloof in falen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manifesteren in en als consequentie in en als falen in en als de geest in en als leven in en als startpunt in ongelijkheid in de geest, en hierin een geloof in het bestaan van mezelf als falen te creeren en vervolgens te leven, waarin ik dit geloof bevestig in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof in falen te vestigen in en als mijn fysiek – hierin dus geloof in en als falen voort te brengen – hierin dus een geloof in een wereld in en als falen voort te brengen – waarin ik vast kom te zitten in dit geloof in falen in de geest, gemanifesteerd in het fysiek, en besta in en als angst voor falen als hetgeen ik tot nu toe altijd heb voort gebracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor hetgeen ik altijd heb voortgebracht in en als falen als mezelf levend in ongelijkheid in de geest.

En dus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in en als falen levend in ongelijkheid in de geest, gelijk aan de angst waarin ik besta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf bestaande in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te houden in de eeuwige cirkel van falen in relatie tot de ziel, waarin ik het nooit goed genoeg kan doen, aangezien ik in en als de geest mezelf altijd vergelijk met een voorstelling in de geest die ik niet kan behalen, zodat ik voldoende energie genereer, bestaande in en als ongelijkheid, om te overleven in en als ongelijkheid in de geest, in en als angst om niet goed genoeg te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder controle te houden in en als de Geest als God welke ik als Heilig zie, in een geloof nooit Go(e)d genoeg te zijn.

Failure in relation to the Soul  – Youtube nl

Failure in relation to the SOUL – Bernard Poolman – blog eng

Als ik mezelf zie participeren in en als angst dat ik het niet goed genoeg doe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in en als angst beweeg in de geest, waarin ik het nooit goed genoeg kan doen aangezien ik in de geest altijd vergelijkingen maak met hetgeen ik in en als de geest voor ogen heb.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest een verkeerd als gekeerd startpunt heb in ongelijkheid, welke ongelijkheid voortbrengt.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest niet kan zien wat het beste is als de oplossing in gelijkheid.

Ik realiseer me dat het antwoord in de vraag en/of de situatie ligt, en als ik in en als de geest beweeg in energie, leg ik een sluier over het antwoord als de oplossing als een sluier over mezelf in gelijkheid als wat het beste is als de oplossing.

Ik stel mezelf ten doel de angst als sluier te stoppen in zelf, elke keer dat ik de angst ervaar, en mezelf terug te brengen in de adem door te focussen op de fysieke ademhaling – 4 tellen in-4 tellen vast-4 tellen uit-4 tellen vast.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het trigger-punt van deze ervaring van angst, zodat ik gerelateerde gedachten als interpretaties als herinneringen kan zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te oefenen in het zien van het antwoord gelegen in de vraag en/of situatie in relatief eenvoudige, simpele, kleine voorbeelden, waarin hetgeen in het klein gelijk is aan hetgeen in het groot, en alleen het beginnen in het klein, tevens veranderingen in het groot kan voortbrengen.

Ik stel mezelf ten doel mijn antwoorden te cross-referencen als ik niet zeker ben en mezelf te ondersteunen en onderwijzen.

Reptilians – I am NOT a Failure – Part 51

Full_reptilians-the-emergence-of-anu-part-1

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 299 – Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf

Het is me de laatste tijd opgevallen hoe ik opzettelijk iets verkeerd aanpak, waarin ik met ‘verkeerd’ bedoel, op de automatische piloot zoals ik het altijd gedaan heb en waarin het, in het moment, lijkt of ik het weer zo moet doen, ook al is het allang een vervelende ervaring gebleken. De automatische piloot is hetgeen we altijd gedaan hebben zoals ons geleerd is en zoals dus is doorgegeven van generatie op generatie en/of zoals we onszelf aangeleerd hebben met een kleine ‘individuele’ verschuiving in het geleerde, als overlevingsmechanisme als aanpassing op wat we geleerd hebben.

Dit ‘weer zo doen’ levert altijd ergens energie op, welke meestal in eerste instantie een positieve energetische ervaring is, en welke achteraf – als ik inzie dat het verkeerd was en ik mezelf ‘aanval’ oftewel veroordeel op dit verkeerd doen – bestaat uit een negatieve energetische ervaring. En zo ben ik ten minste twee energetische ervaringen rijker.

Probleem:

Hoe langer ik dit doe, hoe meer de ervaring gaat spelen dat ik het niet meer kan stoppen, dat het ‘nu geen zin meer heeft’ dit te stoppen, want als ik eenmaal stop met deze reeks aan verkeerde handelingen, geef ik als het ware toe dat de de hele reeks handelingen die ik zo verricht heb in het verleden, ‘verkeerd’ was. En dat is nogal wat voor het ego als onderdeel van de geest, om in te zien en toe te geven. De hele geest vindt het geen goed plan dit toe te geven, want dit inzien is het begin van het einde van het bestaan van onszelf in/als de geest in/als energie, welke zich afkeert van de fysieke werkelijkheid en welke dus alles verkeerd om voorschotelt.

Dit toegeven is eigenlijk een toegift aan zelf. Want het bestaan in en als de geest, is gelimiteerd. De geest is afhankelijk van het fysiek om te overleven, dus de geest zal nooit zelfstandig kunnen bestaan, en dus kunnen we in de geest, participerend in positieve, neutrale en negatieve energie, nooit opstaan in en als eenheid en gelijkheid als onsZelf als Leven. Maar aangezien we onszelf gedefinieerd hebben als de energie in en als de geest, en hiermee gefuseerd zijn, samengesmolten, denken en geloven we dat ons bestaan afhangt van energie in en als de geest, en zullen we er ‘automatisch’ alles aan doen om onszelf in en als de geest in leven te houden.

Dus toegeven dat we het ‘verkeerd’ gedaan hebben, nee, dat is niet iets wat we snel zullen doen.

En dat is precies wat zelfvergeving inhoudt: een toegift aan onszelf, een teruggeven van onszelf als leven aan onszelf, door te begrijpen, in te zien en te realiseren dat we het verkeerd gedaan hebben en onszelf dit te vergeven.

De schrikbarende boodschap hierin: we hebben niet ‘iets’ verkeerd gedaan, we hebben alles verkeerd gedaan, omdat ons startpunt van hoe we tot nu toe geleefd hebben, in en als de geest is, dus verkerend in een omgekeerde werkelijkheid, dus verkerend in een illusie, welke een illusie op aarde voortbrengt.

Deze illusie bestaat in ongelijkheid, aangezien het is voortgebracht in en als de geest, welke in en als energie bestaat en dus in en als polariteit – een plus en een min – want alleen in polariteit kan de geest heen en weer bewegen tussen de plus en de min als ongelijkheid, en dus in een illusie van beweging als leven verkeren, en om de polariteit in stand te houden – plus en min – en in de geest te kunnen blijven verkeren, moeten we het dus ‘verkeerd’ blijven doen.

Hierin is deze toegift, dit toegeven en dus vergeven van onszelf, de enige werkelijke en blijvende oplossing om in en als onszelf tot leven te komen, en om in dit startpunt als leven, in eenheid en gelijkheid als leven, een leven op aarde voort te brengen.

Vroeg of laat zullen we allemaal deze lange weg ‘terug’  in moeten zien. En zoals op het station Utrecht groot op de muur geschreven staat, als iets wat we allemaal weten:

Hoe verder ik weg ga, hoe langer de terugweg is.

En ver weg, dat zijn we.

Conclusie:

De wereld waarin we leven bestaat uit een Opzettelijk Verkeerd Gemanifesteerde Werkelijkheid om onszelf, bestaande  in en als energie in polariteit in de geest, in leven te houden, ten koste van het fysieke leven waarvan de energie afhankelijk is voor brandstof. De brandstof is vrijwel op, het fysieke lichaam – aarde, mens, dier, plant – is uitgeput.

Oplossing:

Individueel:

* Schrijven, om onszelf Hier te halen in de fysieke werkelijkheid en te zien in wie we zijn geworden in en als deze afkeer en afscheiding, zodat we op wat we zien in en als onszelf, zelfvergevingen kunnen toepassen en zo verantwoordelijkheid nemen voor onszelf hierin.

* De toegift aan onszelf welke start in de Zelfvergeving van onszelf in participatie en definitie in en als de geest, in afkeer/afscheiding van de werkelijkheid als het Fysieke Leven op Aarde.

* Zelfcorrecties in de vorm van het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen als handleiding om onszelf te veranderen na het vrijmaken en verantwoordelijkheid nemen in en met de zelfvergevingen.

* Het werkelijk fysiek leven van deze zelfcorrecties; alleen als we de verandering werkelijk leven, zal verandering plaatsvinden in de wereld.

Er is een gratis online cursus waarin de basisprincipes geleerd en toegepast kunnen worden:

Desteni I Process Lite (ook in het Nederlands met Nederlandstalige buddy beschikbaar via inlog op de Engelse site)

Wereldwijd:

Het is nodig dat er gezorgd gaat worden voor een Leefbaar Inkomen voor iedereen zodat van hieruit het proces verder gewandeld kan worden tot in eenheid en gelijkheid voor al het leven. Een voorstel hiertoe is aanwezig:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Living Income Guaranteed

Alleen als de noodzaak tot overleving, welke ons in de geest vasthoudt, ophoudt te bestaan, is ieder mens in staat om het innerlijk proces van en tot zelfcorrectie te wandelen.

LIGBeloning:

De Toegift van Onszelf als Leven in Eenheid en Gelijkheid, waarin de constante angst tot tekortkoming verdwijnt, waarin voldoende voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie is voor een ieder, waarin wordt samengeleefd in harmonie met dier, plant en aarde, waarin van elkaar geleerd wordt – werkelijk geleerd, dus praktisch toepasbaar in de fysieke werkelijkheid – zonder vorm van competitie, dus zonder angst voor verlies en vergelijking maar in ondersteuning van elkaar in gelijkheid.

Klinkt dit als een onhaalbare Utopie?

Zover zijn we dus heen, oftewel, heen als afwezig als verdwenen in de geest, en de weg terug is zo lang dat we deze niet meer zien en niet meer willen zien  – waarin de ‘de weg terug’ niet werkelijk een weg terug is maar het deconstrueren van onszelf als wat we in en als onszelf in de geest hebben toegestaan in het verleden als het wandelen van een Oplossing.

Het de enige manier als Werkelijke en Blijvende Oplossing.

Een ieder weet dit heel diep in zichzelf.

De vraag is: ben je zelfoprecht genoeg om dit toe te geven?

Wees onderdeel van de Oplossing en start de wandel in jezelf, want de Oplossing begint en ligt in en als jezelf.

(Klik op de afbeeldingen voor gerelateerde links; thanks!)

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Desteni Artists

Dag 17 – Slapen

Ik heb nog steeds geen zelfvergevingen gedaan op het onderwerp slapen. Ik slaap ongeveer 6 uur en lig totaal nog een half uurtje in bed. Om de zoveel weken komt er een periode waarbij ik het liefst terug wil stappen in bed. En ik pak het niet op om hier zelfvergevingen over uit te gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfvergevingen toe te passen op het langer willen slapen dan 6 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn slapen niet te willen delen; ik wil het bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het doodeng te vinden het slapen als achterdeur op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen als van mij te zien, als iets waar niemand iets mee te maken heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik niet op wil staan en graag wil blijven slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat een ander ziet dat ik graag wil blijven slapen en loop te struggelen met het opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen met een ander te kunnen slapen doordat ik wordt afgeleid door mijn reacties op de aanwezigheid van de ander, al dan niet slapend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met een ander moet kunnen slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet met een ander als met de man van mijn dromen samen kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met de man van mijn dromen samen te willen kunnen slapen, dus eigenlijk wil ik dromen van/in een droom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dromenland te willen blijven verkeren, zowel figuurlijk in dromen over/met een man als letterlijk ’s ochtends in bed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het in dromenland beter is dan in de realiteit, in plaats van in te zien dat ik het beter maak in dromenland door daar veel te vertoeven en de realiteit te laten vervallen, waardoor de realiteit niet prettig is om in aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit te laten vervallen door het vertoeven in dromenland/de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn oom op te staan en de dag onder ogen te zien, in plaats van in te zien dat het niet de dag is die ik vrees, maar ikzelf als de mind die ik vrees, en daarom ben ik bang om op te staan en mijzelf als de mind onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om op te staan en mezelf onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeheid te ervaren als ik op moet staan, en deze moeheid wordt versterkt door de structuren die ik heb toegestaan zich vast te zetten in mijn fysiek, wat zich vertaalt als moeheid aangezien ik me niet vrij kan bewegen in het fysiek, wat ik als excuus gebruik om moe te zijn en om te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat een verlangen naar een man en/of seks het enige is wat me echt wakker maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verlangen naar een man en/of seks als leven te beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik alleen wakker wil worden voor het verlangen naar een man en/of seks, wat niet echt wakker worden is maar mezelf slapend voortzettend in een roes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik koffie nodig heb om op te staan, als lichtpuntje in de dag waarvoor ik op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan een kopje koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat ik me vast houd aan een kopje koffie, dat 2 of 3 kopjes koffie me door de dag heen helpen, in plaats van in te zien dat het ok is, met ondersteuning van 2 of 3 kopjes koffie mag ik best de dag doorkomen zonder mezelf hierover aan te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen omdat ik 2 of 3 kopjes koffie gebruik als ondersteuning om de dag door te komen, terwijl ik inzie dat de koffie niet de reden is om te leven, het is een ondersteuning om me hier te houden en te doen wat er te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het al dan niet aanvallen van mezelf over kopjes koffie, wat de polariteit in de mind in stand houdt en me afleidt van Hier zijn; niet de koffie doet dat, dat doe ik zelf met mijn oordeel over het koffie drinken en dit oordeel brengt meer schade aan mijn fysiek dan 2 of 3 kopjes koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag door koffie te willen drinken; dit verlangen is wat ik kan stoppen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik maar 2 of 3 kopjes koffie kan drinken op een dag zonder mijn fysiek te belasten.

Als ik mezelf zie participeren in verlangen naar meer kopjes koffie dan mijn fysiek kan opvangen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat mijn fysiek me hier ondersteunt in het behouden van leven; als ik hiernaar luister zie ik dat mijn fysiek mij ondersteunt op weg naar Leven; als ik hier niet naar luister zie ik dat ik mezelf onderuit haal en mijn fysiek vernietig door mezelf als mind te laten geloven dat ik me beter zou voelen als ik meer kopjes koffie drink zoals ik andere mensen zie doen. Ik sta mezelf niet toe mijn fysiek te vernietigen met mijn verlangen naar meer kopjes koffie, voortkomend uit het vergelijken in/als de mind met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toestaan en aanvaard heb mezelf als mind de hele tijd onderuit te halen op alles wat ik doe als systeem, in plaats van in te zien dat ik dat doe omdat ik zo geprogrammeerd ben en dit zelf heb toegestaan zich te laten manifesteren; door mezelf als mind aan te vallen creeer ik een nieuwe laag van oordeel en dus houd ik mezelf als mind in stand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk wel wakker te willen worden maar ik word zo moe van mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van mijzelf als angst als bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen gaan jammeren omdat ik zo bang en zo moe ben, in plaats van op te staan en deze jammerklacht te stoppen zodat ik mijn angst in kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven te laten vervangen door jammeren en klagen, voortkomend uit angst om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand als vermoeidheid te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen op te staan met behulp van ‘positiviteit’, in plaats van in te zien dat ik daarmee direct negativiteit creeer dus polariteit in/als de mind, wat de weerstand alleen maar versterkt; ik hoef alleen zelfvergevingen toe te passen op dat waarvoor ik bang ben, om de weg open te maken om op te staan en mijn correcties in de praktijk te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst zitten zelfvergevingen blijf doen, wat wel de weg open maakt maar wat niets in de praktijk verandert zolang ik mezelf als zelfexpressie niet toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en te ervaren dat het me moeite kost om op te staan en mezelf als zelfexpressie toe te passen in de praktijk.

Als ik mezelf zie participeren in moeheid dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf, waar ben ik bang voor? Ik realiseer me dat ik bang ben voor mijn eigen oordeel, voor mezelf die mezelf iedere dag afbrandt, aanklaagt, aanvalt, onderuit haalt en vervolgens in de steek laat. Daar word ik heel moe van, ik kan niet meer. Ik realiseer me dat ik de enige ben die dit kan stoppen, aangezien ik dit zelf doe. Als ik dit niet stop in mezelf, blijf ik ook de ander afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Dus ik stop, ik adem. Ik stop met mezelf afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Ik stop met verdriet, angst en moeheid creeren in mezelf. ik pas zelfvergevingen toe op alles wat ik in mezelf (en de ander) heb toegestaan. Er is geen excuus voor dit gedrag, niet naar mezelf en niet naar de ander. Ik neem mezelf bij de hand, trek mezelf overeind in plaats van te gaan trekken aan anderen als bewustzijn, als aandacht omdat ik zelf niet instaat ben om mezelf overeind te trekken/zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen en/als mezelf af te branden, aan te klagen, aan te vallen, onderuit te halen en vervolgens in de steek te laten als middel om mezelf overeind te trekken ten koste van de ander, ten koste van mezelf, als Leven, en hiermee een enorme moeheid, een levensmoeheid te creeren in mezelf, wat geen levensmoeheid is maar een systeem-moeheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb levensmoeheid te verwarren met systeem-moeheid, om dit vervolgens als excuus te gebruiken om niet op te hoeven staan als Zelf als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf als Leven door te stoppen met het toegeven aan en vergoelijken van de systeem-moeheid.