Dag 484 – Inhouden van zelfexpressie door angst voor een tekort aan geld

image-2031318-varkenVoor context lees:

Dag 483 – Moeite doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zuchten en te steunen binnenin mezelf in en als een repeterende gedachte ten aanzien van het iedere dag opnieuw, ochtend en avond tabletjes fijn stampen en oplossen om aan de diertjes te geven ter ondersteuning van hun fysiek samen met de andere verzorgingswerkzaamheden die ze nodig hebben waarin ik mezelf in participatie in de gedachte niet direct gestopt heb maar pas een aantal dagen later na een gesprek met Witneus die aangeeft dat ze misschien wel ondersteuning wil ‘als het niet teveel moeite is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geraakt te zijn door de onvoorwaardelijkheid als waarin Witneus aanwezig is in en als leven wat aangeeft dat ik zelf niet zo aanwezig ben in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb onvoorwaardelijk aanwezig te zijn in en als het fysiek in en als de verzorging als wat het beste is voor en als leven, maar dat ik mezelf inhoud in en als de geest in participatie in een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te houden in en als de geest in participatie in een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het teveel moeite is om dag in dag uit het stampen van tabletjes voort te zetten, wat gekoppeld is aan een soort van angst waarin ik niet zie hoelang dit nodig is welke feitelijk weer gekoppeld is aan de kosten die ik maak voor de tabletjes en andere verzorging die de diertjes nodig hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gekoppeld aan de kosten die ik maak, iedere keer dat ik de tabletjes fijn stamp en steeds opnieuw bemerk dat Roy er echt 2×2 per dag nodig heeft waarin zijn lijfje aardig stabiel is en dat als ik hierin verminder, binnen 1-2 dagen de klachten erger worden en het fysiek oncomfortabel wordt voor hem (welke duidelijk is in een piepen van pijn als hij plast en een nat buikje, welke sterk verminderen bij 2×2 tabletjes).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst te ervaren teveel te stimuleren in zijn lijfje met 2×2 tabletjes, terwijl keer op keer uit de test komt (die ik dus zelf af en toe toepas als ik na een aantal weken tot maanden het aantal  tabletjes iets verlaag) dat zijn lijfje het beste functioneert met 2×2 tabletjes en dat het goed mogelijk is dat dit zo zal zijn tot aan zijn overlijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voorzichtig te zijn en mezelf in te houden in de toepassing als wat het beste is, in en als een angst dat de financiën niet toereikend zijn in de toekomst en ik wat het beste is, niet meer kan toepassen door een tekort en hierin dus ‘kort’ op het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het leven in en als het fysiek in te korten door participatie in en als angst in en als een inhouden van de toepassing van wat het beste is welke begint bij participatie in en als een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voluit te leven door geloof en participatie in gedachten over tekorten gekoppeld aan een eventueel tekort aan geld in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘leven kan sparen’ door voorzichtig te zijn en in te houden, net zoals ik geld kan sparen en bewaren en vast kan zetten op een bankrekening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb leven vast te zetten in en als mezelf door in te houden in en als zelfexpressie, net zoals ik geld vastzet op een bankrekening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik leven kan sparen en vastzetten voor later, waarin en waardoor ik niet hier aanwezig ben en hoef te zijn en dus niet inzie hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘nooit’ te weten of, als ik voluit in en als expressie ben en dit wordt niet gewaardeerd, er dan wordt ingehouden op geld waarvan ik moet leven door voedsel, huis etc te betalen en dus ben ik liever voorzichtig zodat ik niet teleurgesteld kan worden door opeens gekort te worden in en als de mogelijkheid tot leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als leven te compromitteren door inhouden van en als zelfexpressie gekoppeld aan een geloof als angst dat geld is leven, wat ook zo gecreëerd is in deze wereld maar wat niet het uitgangspunt is/zou moeten zijn als wie ik ben in en als mezelf, in en als het fysiek, in en als leven als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om mijn angst te projecteren op de diertjes en op mijn eigen lichaam als leven in en als het fysiek door moe te worden van taken van fysieke verzorging in en als de gedachte dat het ‘teveel moeite is’, wat niet zo is, het is een angst dat ik het niet kan voortzetten, het is een inhouden als controle op leven als wat het beste is in en als het fysiek, hier, in het moment, adem voor adem, dag voor dag ter voorkoming van een eventuele ervaring van teleurstelling in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te houden in en als controle in en als de geest in participatie in gedachten gevoelens en emoties ter voorkoming van een negatieve ervaring in en als de geest zoals bijvoorbeeld teleurstelling en zo dus, dag in dag uit, te participeren, leven en bewegen in deze cyclus van controle, gekoppeld aan tijd in een tijdlus in en als projectie op de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te worden van de angst als controle als inhouden van en als zelfexpressie als leven in en als het fysiek en hierin een gedachte als controle te manifesteren in en als mezelf als dat het teveel moeite is, welke ik vervolgens neig te geloven en als ik mezelf niet vergeef en corrigeer, ik hier zelf(s) naar ga leven door inhouden van leven als wat het beste is.

Wordt vervolgd

Full the heart of love

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 382 – Hoe houd jij jezelf tevreden?

The Metaphysical Secrets of Imagination – Comparing Images and Imagination

 

Ik liep gisteren wat rond in het dorp bij het water, zoals ik vaker doe, en dan kijk ik naar de huisjes om me heen. Wat ik hierin ‘automatisch’ doe is kijken welk huisje ik graag zou bewonen. Ik ben dit recent aan het onderzoeken, want het brengt een soort tevredenheid met zich mee, als een ervaring alsof het eens mogelijk zal zijn in de toekomst.

Gisteren keek ik om me heen. En ik zag de enorme verschillen in woonruimte. Voor het eerst vielen de verschillen me werkelijk op, ook met name in leefruimte om de woningen heen, en de rust die dit met zich meebrengt als er wat meer grond rondom het huis is. De ongelijke verdeling werd duidelijk zichtbaar, en hierin werd ook mijn ontevredenheid hierin/hierover, duidelijk. Maar vooral het bizarre fenomeen van deze ongelijke verdeling, en dan hebben we het nog over een dorp in Nederland, laat staan de verschillen met Nederland en bijvoorbeeld India. of de luxe huizen in India en de sloppenwijken in India. Die naast elkaar bestaan. Het is te bizar voor woorden. En ik zie ook waarom ik steeds bezig ben met huisjes kijken en hierin een soort eventuele mogelijkheid te creeren voor mezelf, om de ervaring van ongelijkheid te onderdrukken. Dat zal het grote gedeelte van de mensheid dus doen, vertoeven in dromen over de toekomst om de ongelijke verdeling niet te ervaren en om de ongelijkheid in en als zelf, niet te ervaren. Niet ziende, realiserende en begrijpende dat we die zelf zo hebben toegestaan te bestaan en manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken met een ervaring van tevredenheid door huisjes te bekijken en hierin automatisch te kijken waar ik graag zou wonen, alsof ik als het ware vast een huisje uitkies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest vast een huisje uit te kiezen om mezelf zoet te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat ik ook graag in een huis met groen en ruimte om me heen zou willen wonen, maar dit niet zie gebeuren in werkelijkheid zonder man en/of goedverdienende baan, en daarom maar in het hoofd bezig blijf om een soort ervaring van tevredenheid te creeren alsof het in de toekomst nog eens gebeuren gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een huis met tuin en ruimte te koppelen aan een man en een goedverdienende baan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme kwaadheid in mezelf te ervaren die ook weer onderdrukt is in en als een ervaring van opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgegeven door ervaringen van kwaadheid in ongelijke situaties, hierin niet effectief te zijn in en als mezelf – ik heb mezelf immers opgegeven – om vervolgens weer kwaad te worden op mezelf dat ik niet effectief ben, wat ik nog nooit ben geweest, anders zou ik geen kwaadheid gegenereerd hebben maar de reacties in en als mezelf op ongelijke situaties, direct gestopt hebben en in ieder geval ervoor te zorgen dat ik mezelf niet verongelijk door ongelijk in en als mezelf te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door ongelijk in en als mezelf te gaan als reactie op situaties in ongelijkheid, waarin ik mezelf dus aanpas aan de ongelijkheid in de omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren alsof ik me in een soort roes bevind waar ik niet uitkom, een ballon om me heen, gemanifesteerd om mezelf zoet te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zoet te houden met een gemanifesteerde ballon om me heen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wolk van weerstand om me heen te bouwen, welke weleens de polariteit zou kunnen zijn van deze ballon van zoet houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wolk als ballon va polariteit om me heen te manifesteren waar ik zelf niet meer uit kom / doorheen kan zien en uiteindelijk zelfs niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf inmobiel te maken, verlamd, door de wolk van polariteit om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf lamgeslagen te ervaren door mezelf lam te slaan in en als reactie, in en als polariteitsprincipe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als het startpunt van polariteit als principe, in plaats van te staan in en als startpunt van eenheid en gelijkheid, te beginnen in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van ballon om me heen, te onderzoeken, omarmen, er gelijk aan te gaan staan, zodat ik hierin op kan staan in plaats van mezelf er opnieuw van af te scheiden in en als een angst het op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het op te geven als ik de ervaring van opgeven als een ballon om me heen omarm in en als mezelf, in plaats van in te zien dat angst de geest is die me weghoudt in en als een gedachte als oordeel van iets wat ik zelf gecreeerd heb, en dus zelf kan stoppen en veranderen.

Als ik mezelf zie participeren in dromen en gedachten over huisjes en wonen hierin  als ik wandel, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan kijk ik om me heen, snuif de lucht in, kijk naar de bomen, de dieren, waarin ik me realiseer dat ik het niet hoef te bezitten om ervan te kunnen genieten.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf hoe bezit van huis en tuin en genieten hiervan, met elkaar verbonden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te ontspannen en ontvangen in een wereld die zo ongelijk in elkaar steekt, in en als mezelf gemanifesteerd – zo binnen zo buiten – waarin ik me realiseer dat veranderen de enige werkelijke, blijvende ontspanning zal brengen – verandering in mezelf en in de wereld – voor, in en als mezelf als voor, in en als al het leven.

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni-I-Process – Lite

———————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 258 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief Disclaimer)

Dag 254 met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255 welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256 Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Verbeeldingsdimensie:

Ik ga allerlei verbeeldingen creeren door bijvoorbeeld het lezen van verhalen van mensen die in de natuur leven; ik vlucht in verbeeldingen in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allerlei verbeeldingen te creeren door verhalen te lezen van mensen die in de natuur leven en hierin te vluchten in verbeeldingen in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in verbeeldingen van leven in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in mijn eigen natuur dus hoe ik besta als geprogrammeerd wezen, welke ik als natuurlijk ervaar, dus als herkenbaar dus veilig dus ogenschijnlijk vrij van angst, zodat ik de angst voor het onbekende en hierin de angst voor falen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van angst voor falen niet te willen ervaren, en mezelf hiermee bestaande in/als angst gevangen te houden, want als ik leef in/als angst, ervaar ik de angst niet als zodanig aangezien ik hierin beweeg zonder te zien dat het ook anders kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat het ook anders kan, want dan daag ik mezelf uit het anders te doen, en dit jaagt me angst aan; angst dat het niet lukt het anders te doen en angst voor mijn ervaring van falen hierin waarin ik mezelf aanval omdat ik ervaar dat ik faal, en hierin opnieuw angst ervaar voor mijn ervaring van mezelf aanvallen, dus feitelijk angst voor mijn ervaring in het algemeen als zijnde bepalend wie ik ben.

Als ik mezelf zie vluchten in een verbeelding van mezelf in de natuur, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waar ik van weg wil vluchten, wat zich aandient waardoor ik liever in de natuur en/of mijn eigen natuur wil zijn. Ik pas zelfvergevingen toe op hetgeen ik zie en ervaar en omarm mezelf hierin. Ik realiseer me dat ik mijn eigen stem kan gebruiken om mezelf ‘gerust’ te stellen als stabiel te maken/houden. Ik zie tevens dat ik weerstand ervaar tegen het gebruiken van mijn stem en liever stil wil zijn. Ik onderzoek in het moment wanneer en waarom ik liever stil wil zijn. Als ik echt liever stil wil zijn en geen woorden wil vormen, pas ik alleen de ademhaling toe. Ik adem in, houd even vast, adem uit, houd even vast. In de adem houd ik mezelf vast zonder mezelf te forceren tot het spreken van woorden.

Ik stel mezelf te doel de vlucht in de natuur verder uit te schrijven zoals ik aan het doen ben in het mindconstruct in de SRA-2.

Als ik mezelf ervaar in angst voor falen, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het is dat ik bang voor ben in dit moment, en onderzoek of ik bang ben in het moment of dat ik angst ervaar voor een hele toekomstprojectie welke ik denk en geloof in dit moment op me te moeten nemen en het dus op te moeten nemen tegen mijn toekomstprojectie, wat me natuurlijk nooit gaat lukken, nooit lukt en nooit is gelukt. Ik realiseer me dat ik mezelf hierin altijd tekort doe aangezien ik mezelf in de toekomst projecteer als een held in de geest zoals ik niet ben in realiteit, en waarin ik mezelf dus telkens teleurstel en hierin vasthoud in angst voor de ervaring van teleurstelling, welke dan een excuus is en wordt om de angst voor falen niet werkelijk door te hoeven wandelen in realiteit.

Als ik mezelf ervaar in angst voor mezelf aanvallen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik vaak nog niet eens door heb dat ik mezelf aanval, behalve dat ik in een vervelende ervaring aanwezig ben. Ik onderzoek in mezelf de vervelende ervaring en zie welke woorden ik naar mezelf toe gebruik waarin ik me vervelend voel, welke ik tevens kan onderzoeken in de woorden die ik gebruik naar anderen, al dan niet in mijn geest.

Ik stel mijzelf ten doel mijn woorden naar anderen in de geest die ik nog toesta, in eerste instantie te stoppen, en vervolgens te onderzoeken wat dit betekent naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven voor een verbeelding van mezelf in de natuur/in mijn eigen natuur.

The-metaphysical-secrets-of-imagination-introduction

Free

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 11 – Ik heb gefaald – Bewustzijnsontwikkeling als de wikkel van Angst

Het is me niet gelukt. Het is me niet gelukt om samen te leven met een man die nog niet in zichzelf wil zien. En ik word hierdoor afgeleid van mezelf, het triggert me zodanig dat ik blijf projecteren op hem, al zie ik achteraf wel dat ik het doe. Ik sta nog niet zo stevig in mezelf dat ik in deze situatie kan blijven staan. In theorie moet het kunnen, in de dagelijkse praktijk slaat het dood, slaan we elkaar dood (in expressie). Dus ik zie in theorie wel in mezelf maar kan het nog niet toepassen in de praktijk. Wat ook geen zien als zijn is in/als mezelf. Ik ben niet gelijk als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gefaald heb omdat het niet gelukt is om samen te leven met een man die nog niet in zichzelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat het me niet gelukt is om met een man samen te leven die nog niet in zichzelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een man te willen samenleven, in plaats van in te zien dat ik alleen met/als mezelf kan leven, om vervolgens iets wat eigenlijk niet kan te gebruiken als reden om een ervaring van falen of schaamte te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet zien van de man in zichzelf als trigger-point in me te laten bestaan, welke me triggert om me af te leiden van mezelf in gedachtes, gevoelens en emoties, geprojecteerd op de man, waardoor ik zelf niet in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de toekomst te projecteren door te zien dat het moet kunnen, samen leven met iemand die al dan niet in zelf wil zien door alles terug naar zelf te halen, om er vervolgens achter te komen dat het op dit moment niet lukt, waardoor ik boos word op mezelf en op de man en niet hier kan zijn door deze boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets kan lukken of niet lukken, en dat als het me lukt ik slaag en gelukkig ben, en als het niet lukt ik faal en ongelukkig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van wie ik ben in het moment af te laten hangen van het al dan niet gelukken van een projectie in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontevredenheid in mezelf te creeren door mijn ervaring van mezelf in het moment af te laten hangen van een projectie in de toekomst van hoe ik zou moeten/kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een kans weggooi door deze projectie in de toekomst niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een kans te creeren door een projectie in de toekomst, niet ziende dat deze kans geen kans is maar een zelf gecreeerde toekomstprojectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een projectie in de toekomst moet leven aangezien het zich aan lijkt te dienen als kans.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik en de man moeten voldoen aan wat ik projecteer in de toekomst, wat me ervan weerhoudt Hier te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen levend voorbeeld als levend Hier te kunnen zijn voor de man en als mezelf door te geloven dat ik moet leven wat ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de man dood te slaan als expressie door te proberen de geprojecteerde toekomst te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat te leven wat ik projecteer in de toekomst, uit angst dat de man weggaat als ik ga leven wat Hier is, aangezien ik zie dat de man niet in zelf wil zien en als ik in zelf ga zien en ga leven wat hier is gaat de man wellicht weg aangezien ik geloof dat hij niet in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man weggaat als ik in zelf ga zien en leef wat Hier is, in plaats van in te zien dat ik niet weet of de man wel of niet weggaat, maar uit angst dat hij weggaat ga ik vast weg, weg mijn eigen projectie in de toekomst in, om vervolgens boos te worden op de man dat hij niet Hier is en dus weg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man niet in zelf wil zien, en daarom ga ik allerlei trucjes verzinnen om hem zogenaamd hier te houden, wat niet Hier is als Aanwezig als Zelf, maar hier bij bij, zorgend voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man vast te houden in/als de mind door te leven wat ik projecteer in de toekomst, uit angst dat de man weggaat als ik Hier ga leven en alleen nog in zelf ga zien, aangezien ik niet geloof dat de man in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als ik alleen nog in zelf ga zien en hij mij dus ook te zien krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als hij mij te zien krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als hij zichzelf te zien krijgt doordat ik alleen nog in zelf ga zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man het niet aankan om zichzelf te zien, in plaats van in te zien dat dit ergens een projectie moet zijn, dat ik het niet aankan om mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik het niet aankan om mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat de man zichzelf gaat zien, aangezien ik me dan niet meer met hem bezig kan houden en alleen nog in mezelf kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in mijn eigen projecties, waardoor het me op het moment niet lukt om met de man samen te leven aangezien ik dan verdwijn in de projecties van mezelf op hem, oftewel in hem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in de projecties van mezelf op de man, waardoor ik verdwijn in de man en dus weg ben, waardoor ik vervolgens enorm ga reageren op alles wat de man doet, aangezien ik verdwenen ben in hem en alles wat hij doet mij ook raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overprikkeld te raken door te reageren op alles wat de man doet, voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in mijn projecties van mezelf op de man dus voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de overprikkeling, voortkomend uit mijn reacties op alles wat de man doet doordat ik verdwenen ben in mijn projecties op de man dus in de man, fysiek te manifesteren, om vervolgens overprikkeld te raken door de prikkels die mijn zelf gemanifesteerde fysieke mind gaat afgeven aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overprikkeld te raken door mijn zelf gemanifesteerde fysieke mind, voortkomend uit mijn reacties op de man/de ander door te verdwijnen in de man/de ander door te verdwijnen in projecteis van mezelf op de man/de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit Hier te zijn omdat ik altijd weg ben in mijn reacties op de ander dan wel op mijn eigen gemanifesteerde fysieke mind, waarmee ik een nieuwe laag van reacties creeer/in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een reactiepatroon op de aanwezigheid van de ander, voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in mijn eigen projecties op de ander, in mijn eigen fysiek te manifesteren, waardoor ik het mezelf onmogelijk maak om samen te leven en dus steeds fysiek alleen moet leven, alleen met mijn gemanifesteerde fysieke mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door het mezelf onmogelijk te maken door mijn eigen reacties op de ander, voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in projecties van mezelf op de ander waardoor ik verdwijn in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in mijn eigen reactiepatroon, dan wel op de aanwezigheid van de ander, dan wel op de fysieke mind die ik gemanifesteerd heb in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volkomen uit te putten en ziek te maken door te verdwijnen in mijn reacties als projecties van mezelf op de de ander, en als er geen ander is, door te verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om alleen te leven doordat ik bang ben te verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus constant bang te zijn voor het verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf dus voor het verdwijnen in de mind, in plaats van Hier te zijn, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te veranderen uit angst voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan angst voor verandering, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan opnieuw bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig vast te zetten in angst als de mind als bewustzijn, waar ik ook ben en met wie ik ook ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in en als angst als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien dat bewustzijn gelijk is aan angst, en door het bewustzijn te ontwikkelen heb ik mijn eigen angst ontwikkeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst te ontwikkelen door mijn bewustzijn te ontwikkelen, ondertussen gelovende dat ik bezig ben me van mijn angst te ontdoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bezig ben me van mijn angst te ontdoen door mijn bewustzijn te ontwikkelen, in plaats van in te zien dat ik mezelf hiermee wikkel in angst; wat het vervolgens nodig maakt om me te wikkelen in liefde van/voor de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te wikkelen in liefde van/voor de man om mezelf veilig te stellen in/als het bewustzijn als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik me niet langer kan wikkelen/koesteren in de liefde van/voor de man.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet om het niet langer kunnen wikkelen/koesteren van mezelf in de liefde van/voor de man, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar omdat ik deze emotie in/als de mind heb gecreeerd om mezelf vast te houden in/als de mind op het moment dat de illusie van liefde verdwijnt.

Ik sta mezelf niet toe mezelf in/als de mind vast te houden aangezien ik hiermee mezelf vasthoud in de wikkel van angst, wat me afhankelijk maakt van het vasthouden/vinden van een man om liefde van/voor te ervaren.

In plaats hiervan houd ik mezelf vast in het fysiek; ik adem door de angst en het verdriet heen en pas zelfvergevingen toe op de punten waarin het me niet lukt hier doorheen te ademen.

Als ik mezelf zie participeren in reacties op mijn eigen gemanifesteerde fysieke mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdwijn in projecties van mezelf op mijn fysiek, wat ik vervolgens gemanifesteerd heb, om hier vervolgens weer opnieuw op te gaan reageren.

Ik sta mezelf niet toe opnieuw te reageren op mijn eigen gemanifesteerde reacties in het fysiek, aangezien ik daarmee een nieuwe laag creeer die ik later weer moet vergeven. In plaats daarvan stop ik mijn reacties en adem. In de adem of in het schrijven ga ik zien wat het is dat ik niet van mezelf verdraag, waardoor ik het nodig acht dit te projecteren op iets buiten mezelf dan wel op mijn eigen fysiek. Ik realiseer me dat ik niets hoef te verdragen en zelfvergevingen kan toepassen. Ik adem in en zie wat me zo verdrietig maakt, en hier pas ik zelfvergevingen op toe. Het is niet nodig mezelf zo af te wijzen aangezien ik gewoon gevolgd heb hoe ik geprogrammeerd ben als systeem. Ik heb hier geen schuld aan maar dien er wel verantwoordelijkheid voor te nemen, verantwoordelijkheid voor mezelf als zelf. Wie moet het anders doen? De Buurman? Ik zie dat ik de enige ben die mezelf hierin kan ondersteunen, dus dan kan ik maar beter meteen beginnen hiermee.

Als ik mezelf zie reageren op de man/de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik iets van mezelf projecteer op de man/de ander wat ik niet wil zien van  mezelf, om hier vervolgens in te verdwijnen, wat me zo boos maakt omdat ik hiermee verdwijn in de ander, en dus ga ik de ander dwingen te stoppen zodat ik niet hoef te verdwijnen. Dit is onbegonnen werk, de ander stoppen. Ik stop met het stoppen van de ander. Ik sta mezelf niet toe de ander te (willen) stoppen, waarmee ik alsnog in de ander verdwijn. in plaats hiervan, stop ik mezelf, direct. ik stop met reageren op de ander, pak mezelf beet in het fysiek en zie wat me zo boos of verdrietig maakt, zo boos dat ik de ander wil dwingen om te stoppen. Dat wat ik zie, pas ik zelfvergevingen op toe. Dat wat ik niet zie, pas ik ook zelfvergevingen op toe, totdat ik het zie en het punt zelf kan vergeven. Net zolang totdat ik mezelf volledig heb vergeven voor wat ik mezelf heb toegestaan in en als te bestaan.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te (be)vestigen in/als mezelf door het toepassen van zelfvergevingen en vervolgens zelfcorrecties toe te passen in de praktijk. Als het me niet lukt een zelfcorrectie toe te passen, vergeef ik mezelf en doe het opnieuw. Net zolang totdat ik mezelf bevestig in/als mezelf in de fysieke realiteit.

Ik realiseer me dat ik mijn eigen projecties op de ander dan wel op mijn eigen fysiek als bevestiging zie van mezelf, waardoor ik volledig verdwijn in mijn eigen projecties door mezelf te (be)vestigen als deze projecties te. Vervolgens noem ik dit een spiegel, en blijf ik bezig met het spiegelen van mezelf in de ander. ik sta mezelf niet toe te verdwijnen in de spiegel die ik zelf gecreeerd heb door mijn eigen projecties op de ander te geloven en hier vervolgens naar te gaan leven. Ik sta mezelf niet toe mezelf te (be)vestigen als projectie van mezelf. Ik stop, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik projecteer op de ander of op mijn fysiek en corrigeer mezelf door het stoppen mijn reacties op de ander of op mijn fysiek. Hierin vestig ik mezelf als Zelf, zelfvergeving voor zelfvergeving.

Ik realiseer me dat ik verdrietig ben om datgene wat ik ben en ken als systeem los te laten. Wat ik ervaar als het loslaten van mezelf. Alleen door dit systeem als mezelf los te laten/mezelf te vergeven zal ik mezelf als leven worden.