Dag 476 – Reactie op een conversatietoon

autoIk zat gisteren een tijdje bij mijn ouders in de auto. Ze hadden op een gegeven moment een conversatie waarin de één wat verontwaardigd was over iets en de toon in de stemmen veranderde. Ik bemerkte in mezelf een bekende reactie opkomen waarin ik me de laatste jaren vaak in het gesprek ging mengen in een poging hier enigszins richting aan te geven zodat het zou stoppen en ik die energetische ervaring niet langer zou hebben. Dat besloot ik nu eens niet te doen zodat ik kon zien wat er in mij gebeurde zodat ik mezelf richting kan gaan geven hierin. Ik zag nu duidelijker waardoor de toon in de stem verandert en hoe deze wat venijnig wordt welke ik ook van mezelf ken en door deze herkenning te erkennen, kon ik het bij hen laten en het hen zelf uit laten zoeken en me op mezelf concentreren.

Wat ik nu zie dat er feitelijk gebeurt is dat er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en hierin wordt de schuld afgeschoven op de ander en/of op iets anders buiten zelf, zonder dat er in zelf gezien wordt waar ‘ikzelf’ verantwoordelijkheid had kunnen nemen, vooraf, en als dit niet gedaan is, te zien hoe dit achteraf gedaan kan worden. En dat is eigenlijk alles wat nodig is om de conversatie op stabiele toon te laten verlopen.

Dit schuld afschuiven is iets wat ik veel gezien heb in mezelf. Ik zag dat het niet klopte en dus heb ik dit zoveel mogelijk ‘binnenin’ mij gehouden en niet ‘uitgeleefd’. Echter het bleef binnenin mij aanwezig en dus speelde het zich hier uit en indirect naar buiten toe, wat hoorbaar is in bijvoorbeeld mijn stemtonatie en/of wat juist doorwerkt in een terughouden in communicatie aangezien ik niet instaat ben met stabiele stem te communiceren in zo’n moment. Pas na het luisteren van de gehele serie interviews van de Atlanteans over ‘Schuld’ ben ik in staat hier werkelijk verantwoordelijkheid in te nemen voor en als mezelf en heb ik werkelijk de wil om te stoppen met het afschuiven van schuld, onafhankelijk van hoe de situatie is en of een ander inderdaad eventueel ‘schuld’ heeft hieraan of niet.

Hierin zie ik hoe enorm de invloed is van de conversatietoon van opvoeders en wie men is in deze woorden. Het verantwoordelijkheid nemen hierin voor en als mezelf is iets wat ik niet geleerd heb in de opvoeding, zo ook mijn ouders niet en dus wordt dit patroon en de gevolgen hiervan doorgegeven aan de kinderen en anderen in het algemeen. Waarin iedereen ‘wanhopig’ aan het zoeken is naar iets of iemand die de verantwoordelijkheid neemt hierin en we onszelf steeds ‘schuldiger’ ga voelen en we zeker ook onszelf ‘de schuld’ ga geven aangezien we wel waarnemen dat we er ergens helemaal naast zitten. Ondertussen missen we de enige die werkelijk verantwoordelijkheid kan en zal moeten nemen: ikzelf. En zo wordt het zelfverantwoordelijkheid.

Hierin zal de zelfintimiteit ontstaan – Into me I see. Door het zien waar ik geen verantwoordelijkheid heb genomen binnenin, voor en als mezelf welke zichtbaar wordt in schrijven en met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken, om vervolgens deze zelfcorrectie als verandering te leven in de fysieke werkelijkheid en zo de zelfverandering werkelijk en fysiek te manifesteren.

Stel je eens voor, een wereld waarin ieder-één bereid is om eerst in zelf te zien en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf, onafhankelijk van de situatie en van hieruit, te zien welke oplossingen toegepast kunnen worden in samenwerking en overleg. Stel je eens voor hoe de wereld eruit zou zien, hoe de communicatie zal verlopen, hoe zorgzaam en prettig en ondersteunend er met elkaar en/als het leven op aarde zal worden omgegaan.

Zelfvergevingen volgen op de reacties die ik ervoer in mezelf gedurende dit korte gesprek in de auto waarin ik verantwoordelijkheid neem hiervoor in en als mezelf.

walking alone——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 340 – Een bepaalde toon in de stem – vervolg

Vervolg op

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Als ik mezelf zie en voel reageren op een bepaalde toon in de stem van moeder of een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op een bepaalde toon in en als herinnering, in een reactie van verongelijking.

Ik realiseer me dat als ik me in een reactie van verongelijking bevind, ik ongelijk sta als mezelf in gezond verstand, en ik dus niet werkelijk met gezond verstand in de situatie kan zien.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn reactie dient te stoppen voordat ik zelf gezond verstand kan toepassen en werkelijk kan zien in welke mate er wel of geen gezond verstand wordt toegepast door moeder/de ander buiten mij en door mijzelf.

Ik zie tevens in mezelf dat ik weerstand ervaar om moeder en/of de ander waarvan ik zie dat er geen gezond verstand wordt toegepast, te ondersteunen. En ik dus een weerstand opgooi en zelf in en als reactie verdwijn, waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg, ik zelf dus geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie waardoor ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen in en als ondersteuning van moeder-een ander wezen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ondersteuning in gezond verstand te willen toepassen op het moment dat ik een bepaalde toon hoor in de stem, en ik de bepaalde toon in de stem van moeder-een ander buiten mij, laat bepalen – en dus als excuus gebruik van hoe ik me gedraag en wie ik ben, en dus mijn zelfverantwoordelijkheid afdraag, overgeef aan moeder-de ander buiten mij aan wie de stem toebehoort, wat natuurlijk opnieuw reactie met zich mee brengt, in mezelf en in de ander, en er constant conflictcreatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om moeder te ondersteunen met toepassing van gezond verstand, en haar in plaats hiervan te laten dreinen in de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier in gelijke mate mezelf laat dreinen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf als moeder-de ander, moeder-de ander als mezelf te ondersteunen, en nog steeds weerstand te ervaren om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te willen, moeder-de ander ondersteunen, en hierin dus mijn wil bij moeder-de ander te leggen en  me af te vragen ‘wat wil je van me’ als moeder-de ander praat met een bepaalde toon in de stem, in plaats van in te zien dat ik kan doen wat ik zie in en als toepassing als gezond verstand, en ik dus feitelijk iets van mezelf wil wat ik niet toepas in het moment, waarin ik me van mezelf afscheid en mijn gedachten/backchat die hierin ontstaan, ga projecteren op moeder-een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te geven wat ik wil en hierin tevens nalaat de ander te geven wat die wil, en vice versa, maar in plaats hiervan in en als weerstand in en als de geest te blijven bestaan en zo conflict als frictie te creeren en energie te genereren in en als de geest ter overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik geef wat ik denk dat de ander wil, in plaats van in te zien dat ik kan geven zoals ik zelf zou willen ontvangen, wil ontvangen en dus wil geven, maar waartegen ik weerstand als angst ervaar aangezien ik denk dat ik moet geven wat ik denk dat de ander wil ontvangen, en waarin ik verdwijn in de weerstand als angst als gedachten over een ander, en dus hetgeen ik bang voor
ben als angst om te verdwijnen, zelf creeer, en zo mijn eigen angst als excuus en rechtvaardiging gebruik om zelf in angst als weerstand te blijven bestaan.

Als ik mezelf zie verkeren in angst om te verdwijnen als ik geef zoals ik zou willen ontvangen als wat het beste is in en als gezond verstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als de ander-moeder tekort doe als ik mezelf inhoud.

ik realiseer me dat ik me in een gedachtenpatroon bevind waarin ik denk dat ik moet geven wat de ander wil ontvangen, getriggerd door een bepaalde toon in de stem.

Ik realiseer me dat ik nog een en ander heb uit te schrijven/te onderzoeken ten aanzien van de relatie met moeder in en als herinnering, waardoor ik de weerstand wil vasthouden.

Ik realiseer me dat ik moeder niet zie als ieder ander, waarin ik denk en geloof dat er iets speciaals van mij verwacht wordt, waar ik heel nerveus van word aangezien ik geen idee heb wat voor speciaals dat dan is (en ik dus nerveus wordt van mijn eigen gedachten en geloof hierin). Ik realiseer me dat dit ook niet zo is, dat dit een illusie is die gecreeerd is in de bubble die liefde wordt genoemd, waarin er een ruilhandel plaatsvindt die niet zelfoprecht en niet in gelijkheid bestaat maar welke gebaseerd is op zelfverrijking in de vorm van energie als liefde, seks en geld, in de vorm van een ‘beter voelen‘ of ‘rijker worden‘ door de aanwezigheid van de ander Waardoor ik wel wil geven, zolang ik dit ontvang, en welke zich vervormt tot en resulteert in een geven OM te ontvangen, waarin in gelijke mate een weerstand tot geven en zelfs ontvangen gecreeerd wordt afhankelijk per situatie en persoon, en dus bepaald, welke getriggerd wordt door bijvoorbeeld een bepaalde toon in de stem.

Ik stel mezelf ten doel de bubble van liefde die bestaat in zelfonoprechtheid en ongelijkheid te onderzoeken, uiteen te zetten en zelf te vergeven, adem voor adem, zodat en waarin ik mezelf in staat stel moeder als de ander als ieder ander als mezelf in gelijkheid te benaderen en antwoorden en te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dit is niet in 1 dag gedaan.

Het vergt training, doorzettingsvermogen, zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Het is de Reis naar Leven.

You have to Understand the Law of “Giving as you would like to Receive”, and in this – the First Step is, GIVE. – Bernard Poolman

*

Full_the-heart-of-love

The Soul of Money – Part 2

*

What is the symbolic relationship between God and our Mind and Money?

*

—————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Een gesprek met moeder aan de telefoon waarin een bekend patroon de kop op steekt: moeder vertelt iets met een stem waarin een bepaalde toon aanwezig is die ik omschrijf als verongelijkt, zonder dat de situatie met gezond verstand benaderd wordt.

–>ik schrik, ervaring van onbegrip

–>–>ik houd mijn adem in

–>–>–>ervaring van angst

–>–>–>–>ik trek me terug

–>–>–>–>–>ik wil huilen/ervaar een gevoel alsof ik wil huilen

–>–>–>–>–>–>ik keer me af

–>–>–>–>–>–>–>ik word onverschillig

–>–>–>–>–>–>–>–>ik ga weg

Gedachte: Wat wil je van me?

Ervaring alsof ik niet voldoe aan wat ik denk dat er van me gevraagd wordt aangezien ik niet begrijp wat er gevraagd wordt, behalve dat ik de toon in de stem ervaar alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de toon die ik hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor in de stem van moeder als verongelijkt te interpreteren, in plaats van in te zien dat ik mezelf verongelijk door me aan te passen aan hetgeen ik denk te horen in een stem van een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip te hebben als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor als bepalend te ervaren, bepalend van mijn reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat ze van me wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ze iets van me wil als ik de bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik zelf wil doordat ik zoveel tonen hoor in stemmen van moeder en anderen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken ten gevolge van de angst die ik ervaar als ik een bepaalde hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen huilen/me te voelen alsof ik wil huilen als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden doordat ik eigenlijk wil huilen maar dit niet wil tonen, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor; weg in de geest en weg in fysieke werkelijkheid, waarna ik, als ik alleen ben, mijn emotie pas toelaat voor onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd weg te gaan en me hierin af te scheiden als ik schrik van een bepaalde toon in een stem en er geen gezond verstand wordt toegepast, waarin ik verdwijn in omschreven patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat wil je van me?’ als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat er iets van me gevraagd wordt waaraan ik niet voldoe, aangezien en waarin ik niet begrijp wat er gevraagd word, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder, aangezien ik de toon als bepalend ervaar – geladen met energie – en hierin denk dat ik moet voldoen aan de energie-bepaling die erin gevangen ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me gevangen te voelen in een gedachte als reactie op een bepaalde toon in de stem van moeder, waarin ik denk en geloof de bepaling als energie van de toon te moeten volgen en bevestigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de bepaalde toon in de stem van moeder/een ander te ervaren alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de verantwoordelijkheid te hebben genomen voor de bepaalde toon die ik hoor in de stem van moeder, maar die ik niet begrijp aangezien er geen gezond verstand wordt toegepast en waarin ik me tevens verzet en zo juist de bepaling versterk, en hierin de zelfverantwoordelijkheid, als de verantwoordelijkheid voor mijn eigen bepaling in en als energie in en als reactie op de bepaalde toon, en gebrek aan toepassing van gezond verstand, opzij te leggen en dus mijn eigen energie als reacties als emoties op te slaan, te onderdrukken in mijn fysiek door deelname en geloof in gedachten die ik creeer .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfverantwoordelijkheid te verstoppen achter het zogenaamd verantwoordelijk voelen/denken te zijn voor moeder/een ander, en hierin mijn eigen gezond verstand te laten varen en me te laten bepalen door mijn eigen reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door mijn eigen reacties ten gevolge van gedachten als verzet, bij het horen van een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me per direct verantwoordelijk te voelen als ik de bepaalde toon waarneem in de stem van een ander, en hierin direct bovengenoemde mindconstruct aanzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn interpretatie van wat ik hoor als toon in de stem van moeder/de ander, te projecteren op de ander als zijnde dat die ander verongelijkt is en geen gezond verstand toepast, om vervolgens als reactie gedachten als verongelijking te creeren en hierin zelf emoties als energiebron te genereren ter overleving in en als de geest in en als mezelf, waarin ik afhankelijk blijf van de geest en dus van de ander(=de mind) en dus van moeder, en hierin opnieuw boos wordt op moeder als zij met een bepaalde toon en nadruk in haar stem spreekt welke dit patroon/gedrag in mij triggert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de persoon die een patroon in mij triggert in plaats van het patroon in mezelf te stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en zelf corrigeren, zodat en waarin ik zelf de verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie, waarin ik de afhankelijkheid van de ander=de mind – en dus van moeder – stop en me niet langer laat bepalen door mijn reacties op een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij en/of van mezelf.

Zelfcorrecties volgen.

Full_parenting-perfecting-the-human-race-part-1

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when the Baby Resists the Energy of the Words?

*

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when a Baby Accepts the Energy of the Words?

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 30 – De toonhoogte van mijn stem

De toonhoogte van mijn stem lokt reacties uit. En de toonhoogte van de stem van de ander(=de mind) lokt reacties uit. Waarop ik in toonhoogte in/als reactie in/als de mind ga praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet op normale toon tegen de ander te kunnen praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de toon van mijn stem direct te verhogen als ik hoor dat de ander iets op mij projecteert en niet begrijpt dat hij dit doet, dit niet inziet,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te rechtvaardigen dat ik op hoge toon tegen de ander mag praten als hij iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet, waarin walging voortkomt uit angst, en ik dus angst ervaar als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel verongelijking te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet, en vervolgens mij verwijt dat ik reageer op toonhoogte en zegt dat ik altijd zoveel praat en dat hij daar hoofdpijn van krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan leven met iemand die iets op mij projecteert en dit niet inziet, en hier toch mee ben gaan leven terwijl ik zie dat de ander(= de mind) niet inziet wat projectie is en dit ook niet in wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb machteloosheid te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan samenwerken met iemand die iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat mijn wereld instort als de ander met wie ik geloof te moeten leven, iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met de ander moet leven die iets op mij projecteert maar dit niet inziet, in plaats van in te zien dat ik hiertoe niet verplicht ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven vast te zitten aan de ander die iets op mij projecteert maar dit niet inziet, in plaats van in te zien dat ik mezelf aan de ander vast maak door verwachtingen te hebben van hoe de ander moet zijn zodat ik met die ander samen kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zonde te vinden als blijkt dat ik niet met de ander samen kan leven omdat hij iets op mij projecteert en dit niet inziet, aangezien dit een aspect van de mind is en ik het zonde vind om iets te stoppen om een aspect van de mind, in plaats van mezelf als reactie in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet in ziet, te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met de ander moet leven die iets op mij projecteert en dit niet inziet, als ik mezelf als reactie in/als de mind hierop, stop, in plaats van in te zien dat ik als ik mijn reactie in/als de mind hierop stop, ik niet met de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, hoef te leven aangezien ik hier dan geen last van ondervind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, moet leven, in plaats van in te zien dat ik met mezelf moet leven, en zolang ik op de ander reageer die iets op mij projecteert maar dit niet inziet, ik ook met die ander(= de mind) moet leven aangezien ik dit reactiepatroon in/als mezelf in stand houd, en dit weerspiegeld krijg in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn leven lang vast te zitten aan de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, als ik mijn reacties in/als de mind hierop stop, in plaats van in te zien dat ik pas kan zien wie ik ben als ik mijn reacties in/als de mind stop, en al(l)een dan pas mezelf richting kan geven in zelf-wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien wie ik ben zonder reacties in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, uit angst dat ik juist wel en uit angst dat ik juist niet met de ander wil leven, wat een polariteit inhoudt benaderd in/als de mind, in plaats van te leven met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik word afgemaakt als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet, waardoor ik op hoge toon mezelf ga verdedigen, wat de ander een gevoel geeft alsof die wordt afgemaakt, in plaats van in te zien dat ik als de mind het als afmaken ervaar, voortkomend uit een ervaring van vroeger, en als ik mezelf deze ervaring vergeef ben ik een zelfvergeving dichter bij mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te minachten die iets op mij projecteert en dit niet inziet, wat voortkomt uit een reactie van verdediging op de pijn die ik ervaar als dit gebeurt, en die pijn wil ik niet ervaren en dus minacht ik de ander zodat ik mezelf beter kan voelen dan de ander, en hierdoor de pijn van verongelijking niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb minachting te creeren naar de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet als verdediging tegen de pijn van verongelijking die ik ervaar als dit gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het projecteren van de ander op mij iets met mij van doen heeft, in plaats van in te zien dat de ander het over zichzelf heeft en ik daar dus niets mee hoef; ik hoef er pas iets mee als ik erop reageer, aangezien ik het dan over mijzelf heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik mijn reacties in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, niet kan stoppen, waarmee ik consequenties voor mezelf en de ander creeer, welke ik vervolgens  probeer op te lossen door de ander proberen duidelijk te maken wat er gebeurt, in plaats van de meest eenvoudige manier toe te passen, namelijk het direct stoppen van mezelf in mezelf als reactie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander niet inziet dat hij iets op mij projecteert, terwijl ik  feitelijk niet weet of de ander dit wel of niet inziet, ik weet alleen dat die ander niet aan mij laat blijken dat hij het niet inziet; wellicht kan die ander zichzelf niet stoppen in zijn reactie van projectie terwijl hij wel ziet dat hij dit doet, net als ik mijn reactie als praten op hoge toon niet kan stoppen terwijl ik wel zie dat ik dat doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn praten op hoge toon niet kan stoppen, in plaats van in te zien dat ik dat wel kan, en als ik het niet kan dien ik te onderzoeken waardoor ik geloof dit niet te kunnen, wat over het algemeen voortkomt uit het niet willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  niet te willen stoppen met praten op hoge toon als de ander iets op mij projecteert en ik geloof dat die ander dit niet inziet.

Als ik mezelf zie reageren in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het geen zin heeft de ander duidelijk proberen te maken wat er gebeurt, dit geeft alleen maar emoties van zinloosheid, wat leidt tot opgeven. Ik kan de ander niets duidelijk maken, de ander kan alleen in zelf zien wanneer de ander dit zelf wil.

Ik stop met de ander duidelijk maken dat hij iets op mij projecteert en dit niet inziet, aangezien dit alleen maar tot ruzie en opgeklopte mind-energie leidt, waardoor we allebei verder van onszelf verwijderd raken en nog minder in zelf zien. Als ik emoties ervaar die ik niet denk te kunnen verdragen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ze niet hoef te verdragen, ik pas er zelfvergevingen op toe. Ik heb mezelf afgescheiden van deze emoties en daardoor lijken ze groter dan ik, en dus lijkt het ondraaglijk; hoe kan iets wat ik zelf gecreeerd heb ondraaglijk voor mij zijn? Dat kan alleen doordat ik geloof dat deze emoties van verongelijking echt zijn, waarmee ik ze levensecht creeer als zijnde losstaand van mij. Het komt uit mij voort, ik kan het absorberen in mezelf en hierin zelfvergevingen toepassen op wat ik ervaar. Zo word ik een en gelijk als dat waarvan ik me heb afgescheiden, en de energie die die afscheiding creeert/heeft gecreeert stopt in mij. Ik hoef de ander niet tot leven te praten, ik hoef mezelf niet tot leven te verdedigen, aangezien er niets te verdedigen valt behalve een energetische illusie die gebaseerd is op het feit dat er beperkte energie is en we hier dus om moeten vechten doordat we geloven dat we die energie zijn, dat dat leven is. Echter, pas als ik mezelf als energie stop, wat een ervaring van mezelf stoppen als energetisch leven geeft, zal ik tot leven komen, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving.

Ik verbind me met mezelf door mezelf te stoppen te reageren op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.desteniiprocess.com/courses/relationships

http://www.equalmoney.org

http://www.eqafe.com/free