Dag 538 – Een gedachte als begrenzing

hekjesIk heb afgelopen week veel meer gewerkt buiten mijn urencontract. Dat is de laatste periode constant zo en dit wist ik van tevoren. Het is te doen, al merk ik dat het werk in loondienst steeds voorrang krijgt en hierna komt het proces van schrijven. Dit is het proces ter ondersteuning van de zelfgeboorte. Dit heeft behoorlijk wat push nodig in en als mezelf om mezelf tot stand te brengen en ik vind dit lastiger te pushen als ik hiernaast al ‘heel veel gedaan heb’. Tevens komen er gedachten naar boven als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ om zoveel meer te werken, met name de extra administratieve taken thuis en door deze gedachte genereer ik energie als afleiding in mezelf en creëer ik in mezelf een soort van ervaring alsof het ‘teveel’ is. Terwijl het dat feitelijk niet is, er is steeds tijd om de zaken één voor één op te pakken in een rustig tempo en juist deze gecreëerde energetische ervaring ‘neemt meer tijd in’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden door energie in mezelf te genereren in en als gedachten als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ waardoor en waarin ik mezelf in deze ervaring zie zoeken naar een excuus om niets extra’s op te hoeven pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen in de vele werkzaamheden, met name de extra administratieve zaken thuis waarvan ik niet geheel weet hoe die uit te voeren, waarin ik het als ‘gevoel’ persoonlijk maak, deze ervaring van verongelijking in en als mezelf, in plaats van rechtstreeks te zien dat ik mezelf verongelijk in en als gedachten als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ of dat ik dit niet zou hoeven moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk te ervaren dat ik dit moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er niet van te houden om een administratieve taak op te pakken die ik niet geheel begrijp, waarvan ik nu zie dat ik het wel kan gaan begrijpen maar dat het vooral veel werk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in het vele administratieve werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na alle administratieve zaken in de ochtend, het lastig te vinden om mezelf nog te pushen tot bijvoorbeeld het schrijven van een blog, laat staan tot nieuwe werkzaamheden in en als zelfexpressie en zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een naar fysiek gevoel in mezelf te ervaren bij het aanvangen van ook nog de zelfcorrigerende uitspraken uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tot het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren bij het verantwoordelijkheid nemen voor en als mezelf in en als zelfverandering.

Als en wanneer ik een naar fysiek gevoel ervaar in mezelf vlak voor en tijdens het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik fysiek een weerstand tot zelfcorrectie gemanifesteerd heb waarin ik neig deze fysieke ervaring te gebruiken als teken dat ik moet, of eigenlijk mag stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een fysieke ervaring te gebruiken als teken dat ik mag stoppen.

Ik stel mezelf ten doel even te stoppen, te ademen en door te gaan met het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken, waarin ik de lichamelijke aanwijzingen steeds blijf waarnemen zodat ik mezelf niet door werkelijke fysieke ‘grenzen’ heen duw die mijn lichaam schade toebrengen en mezelf duw door de ‘grenzen’ als ervaringen en gedachten in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier op een ‘grens’ stuit waarin ik denk en geloof dat ik dit werk eigenlijk niet extra zou hoeven doen.

Ik realiseer me dat ik mezelf begrens, dus limiteer in en als gedachten en hierop volgend ervaringen binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de administratieve taken op te pakken en één voor één uit te voeren en dit te doen zolang als nodig en/of totdat het gedaan is.

Ik stel mezelf ten doel de taken af te maken en door te bewegen naar de volgende taak.

Ik stel mezelf ten doel te zien waar ik teveel tijd stop in perfectionisme ten aanzien van de taken en meer te focussen op werkbaarheid.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in het lastig vinden van mezelf pushen tot het schrijven van een blog en/of het oppakken van een nieuwe vorm in en als zelfexpressie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik nieuwe zaken stap voor stap aanpak, eigenlijk in hele kleine stapjes steeds een stukje en dat ik me zo voortbeweeg totdat ik sta in en als de ‘nieuwe’ uitdrukking.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te pushen tot het oppakken van deze kleine stapjes die samen het geheel gaan vormen in en als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel te accepteren dat ik nu meer tijd aan ‘werk’ besteed en minder aan het schrijven bijvoorbeeld.

Ik stel mezelf ten doel mezelf meer te pushen tot het aanwezig zijn in en als de adem in expressie op bijvoorbeeld werk en zo ook hier mijn zelfexpressie te oefenen in en als de realisatie dat juist het pushen in de meerdere werkzaamheden onderdeel is van de zelfgeboorte in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in en als de ervaring van weerstand en verongelijking en mezelf hierin van de energetische lading te ontdoen door alleen met mezelf te gaan liggen, in mijn lichaam te voelen waar de energetische ervaringen zich bevinden en hardop zelfvergevingen uit te spreken op de emotionele ervaring die opkomt, waarin ik mezelf toesta deze tevens vrij te geven via tranen, geluid etc als wat nodig is.

bomenDesteni I Process Lite

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Advertenties

Dag 312 – Expressie en de Darm – Verdriet als Energetische Beloning in de Hel van Zelfoordeel

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, als ik in mezelf zie dat ik ergens waarde aan hecht en een gemis ervaar als dit weg is, ik een reactie in mezelf ga creeren als verdriet, in plaats van in mezelf te onderzoeken waarom ik een gemis ervaar in mezelf en hier zelfvergevingen op toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ondersteunen door zelfoprecht zelfonderzoek, maar in plaats hiervan mezelf onder te dompelen in een ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verdriet in plaats van zelfvergeving te hebben gecreeerd, en hierin een soort van verlichting van de pijn te vinden in het manifesteren van tranen, waardoor ik in een ervaring van gemis, steeds opnieuw neig tranen te creeren om enigszins verlichting te ervaren, in plaats van mezelf werkelijk te bevrijden van de ervaringen in en als mezelf, door zelfoprecht zelfonderzoek in en als schrijven, toepassing van zelfvergeving en toepassing van zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik verdriet moet creeren als ik gemis ervaar, in plaats van in en als mezelf te onderzoeken waarvan ik me heb afgescheiden in en als mezelf, dat ik zo’n gemis ervaar, zodat ik mezelf hierin kan omarmen, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een energetische verslaving aan de ervaring van verdriet te hebben gecreeerd, en hierin mijn fysiek te belasten en ziek te maken, en pas door de fysieke klachten te zien, realiseren en begrijpen dat verdriet niet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf alleen onder ogen te zien, en in en als deze weigering, relaties te willen behouden in en als de geest, en bij het kwijt raken en/of missen van deze relaties, verdriet te ervaren als energetische manifestatie van de afscheiding van mezelf in gedachten in en als het geloof in relaties in en als de geest.

*

Als ik mezelf zie neigen tot participatie in en als de geest in de ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik stop, ik adem, en doe dit totdat ik helder ben.

Ik sta mezelf toe, zonder oordeel, rechtstreeks te zien in wat mis in mezelf zonder er direct een draai aan te geven om het minder vreselijk te laten lijken. Ik realiseer me dat door er een draai aan te geven, ik mezelf toesta weg te draaien en verdriet te creeren, aangezien ik iets veroordeel in mezelf en dit niet onder ogen wil zien.

Ik realiseer me dat dit het werkelijke verdriet is, dat ik mezelf veroordeel en niet onder ogen wil zien, waardoor ik steeds relaties in en als de geest, buiten en binnen mijzelf, nodig heb om me af te leiden van het zelfoordeel, in een poging om me af te leiden van en me beter te voelen dan ik ben in en als zelfoordeel.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen dat een ander me opvangt in de gaten van zelfoordeel in en als mezelf, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een ander moet opvangen in de gaten van het zelfoordeel van die ander, om zo een relatie te creeren als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te hebben gezien als veilige haven in de wereld van oordeel, niet werkelijk ziende, realiserende en begrijpende dat hierdoor binnen de relatie de hel losbreekt in en als onopgeloste zelfoordelen die geprojecteerd worden op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie als een hel te creeren en  ervaren en tevens een ervaring van gemis te ervaren naar een relatie welke in en als hel heeft bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus een ervaring van gemis te ervaren ten aanzien van de hel in en als (zelf)oordeel, aangezien er in en als (zelf)oordeel, er altijd ergens een hoop blijft bestaan op een energetische beloning welke alles goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hel te accepteren ten behoeve van de sporadische energetische beloningen in een relatie in en als mezelf, en hieraan vast te houden, en als de relatie niet meer in werkelijkheid bestaat, mezelf in verdriet vast te houden in relatie in de geest, waarin het verdriet fungeert als energetische beloning welke alles goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als verdriet, een relatie te behouden in de geest met hetgeen ik mis en dit als laatste houvast te bewaren in relatie tot hetgeen ik afscheid van heb genomen, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik afscheid heb genomen doordat ik me van iets en/of iemand heb afgescheiden in mezelf, en in die afscheiding mezelf al mis voordat ik de relatie leg met hetgeen ik als gemis in mijzelf ervaar, buiten mijzelf gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van gemis – welke bestaat door en in afscheiding van mezelf – op te vullen met iets en/of iemand buiten mijzelf die de ervaring van gemis binnen in mij vertegenwoordigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vertegenwoordiger te zoeken in relaties in/als de geest, van hetgeen ik mezelf heb afgescheiden binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als energetische beloning als automatische reactie te creeren op een ervaring van gemis in mezelf, welke het gemis/hetgeen het gemis veroorzaakt heeft, namelijk de afscheiding,  goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen de afscheiding goed te maken met een ervaring van verdriet, in plaats van mezelf in en als de adem te bewegen en zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van gemis en in de ervaring van verdriet, en in en als dit geloof, mezelf in en als afscheiding in en als de geest, te laten voortbestaan, en zo in en als verdriet te blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in en als dit geloof in mezelf in de ervaring van gemis en in de ervaring van verdriet, angst voor mezelf in zelfoordeel als een niet te stoppen mechanisme, welke leidt tot verdriet en verwoesting van mijn fysiek.

*

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het hercreeren van en dus recreeren in en als de hel in zelfoordeel in en als een energetische manifestatie van verdriet.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met iedere projectie op een ander, en de projectie naar zelf terug te halen en te onderzoeken in zelf in zelfoprecht zelfonderzoek en hierin helder te worden in en als mezelf, waarin ik de afscheiding in en als mezelf stop, en er dus niet langer verdriet nodig is om de ervaring van afscheiding in mezelf op te vullen.

Ik stel mezelf ten doel de relaties in mezelf in de geest in en als zelfoordeel, te onderzoeken in schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te omarmen in ieder zelfoordeel wat ik tegenkom in en als mezelf, en mezelf te vergeven voor en als dit oordeel en de consequenties die dit met zich mee brengt/heeft gebracht, waarin ik mezelf vrijmaak tot de mogelijkheid van werkelijke, fysieke verandering in en als mezelf.

Desteni I Process Lite (Free Course)

Desteni I Process

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 141 – Werken met de paarden

Deze middag gingen we de paarden ophalen in het weiland. Ik liep samen met lj die me laat zien hoe te werken met de paarden. Hij liep terug om de halster op te halen en ik liep alleen mee met de groep die allemaal een paard gingen halen. Ze liepen het weiland in en ik zei, ik wacht hier op lj voordat ik het weiland in loop. m zei, kom, het is ok, je kunt vast een stuk meelopen. Ik liep een stuk het weiland in en ervoer angst en zei, nee ik wacht. Het is ok, zei ze, kom maar. Ik draai me om en de tranen stromen over mijn wangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen het weiland in te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik in huilen uitbarst als ik alleen het weiland in moet lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander fysiek te missen als houvast op het moment dat ik het weiland inloop, waarin ik  mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het fysiek te missen hier aanwezig om mezelf richting te geven zodat ik houvast ervaar nodig te hebben van een ander in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me alleen lopend tussen de mensen en paarden zonder iemand die de leiding heeft over wat ik in dat moment moet doen, mezelf als stuurloos en verloren te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het enige paard dat niet iemand heeft om door geleid te worden, aangezien lj nog niet hier is en ik niet weet hoe te leiden, op me af komt rennen en ik niet weet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het paard op me af komt rennen in paniek, dat ik in paniek niet weet wat ik moet doen en dat er een chaos ontstaat die schade kan aanrichten aan mezelf en aan het dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor het dier terwijl ik niet weet wat ik moet en ik weet dat als er iets gebeurt ik niet sta en ook weg wil rennen, net als het paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen dat ik weg wil rennen als er paniek uitbreekt, net als het paard, terwijl ik het paard niet veroordeel dat het wegrent als het in paniek is, dat vind ik begrijpelijk en logisch en iets waar voor gezorgd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgschuwelijk en minderwaardig te voelen dat ik geen leiding kan geven aan het paard ten overstaan van de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover de groep dat ik geen leiding kan geven aan een paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover de groep dat ik steeds begin te huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd het gevoel te hebben dat ik de enige ben die steeds gaat huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik steeds ga huilen, en in dit geloof mijn steeds gaan huilen in stand houd/creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik in godsnaam leiding kan geven en in zelf kan gaan staan als ik geen leiding kan geven aan een paard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me nooit gaat lukken om leiding te geven als richting geven aan een ander dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik richting moet geven aan een ander, in plaats van in te zien dat ik richting ga geven aan mezelf en dat ik hierin in zelf kan gaan staan, en in dit staan kan ik eventueel een voorbeeld zijn als richting voor anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen leiding als richting kan geven aan een paard aangezien het zo groot is en zoveel zwaarder dan ik, wat ik fysiek nooit kan houden mocht het weglopen of opspringen, en plaats van in te zien dat het paard een stabiel punt nodig heeft die het geruststelt, zodat als het in paniek raakt, diegene/dit punt stabiel blijft en het paard hierin kalmeert en terughaalt uit de reactie van paniek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf te verwachten dat ik de eerste dag dat ik meeloop met een paard, ik direct weet hoe te werken met het dier en te staan hierin, in plaats van in te zien dat ik nooit geleerd heb hoe te werken met paarden/met dieren die groter zijn dan ikzelf, zelfs niet met grote honden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te willen trekken in het werken met de paarden, en me ondertussen af te vragen of ik met de paarden moet werken om mezelf richting te leren geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf iets te moeten wat in dit moment teveel ineens is, en als ik het niet ‘in 1x goed doe’, het direct op te willen geven als niet haalbaar, in plaats van mezelf te ondersteunen en adem voor adem de angsten in te zien en de tijd te nemen voor het proces hierin van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het tegen te vinden vallen van mezelf dat ik in huilen uitbarst in een weiland in angst voor de paarden en in nog meer angst voor de oordelen van anderen in mijn angst voor de paarden en het niet staan in/als mezelf, in plaats van in te zien dat dit is waarvoor ik hier ben, voor ondersteuning in het stoppen van de angsten in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden dat anderen die staan als zelf en/of waarvan ik denk dat ze staan als zelf, dat ik niet sta als zelf, in plaats van in te zien dat ze hetzelfde proces lopen/hebben gelopen en net als iedereen met gelijke punten ‘dealen’, en dus juist weten hoe het is om hier doorheen te wandelen en hierin graag willen ondersteunen, dat is waarvoor ze hier zijn, net als ik een ander hierin graag wil ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander graag te ondersteunen in het proces van zelfvergeving/zelfcorrectie en mezelf te veroordelen als ik de punten laat zien/doorloop die ondersteuning nodig hebben, waarin ik mezelf in deze veroordeling dus niet graag wil ondersteunen maar gewoon laat aanmodderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gewoon aan te laten modderen zonder werkelijk richting te geven aan mezelf, waardoor ik verdwijn in angsten en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen ontspannen in dit proces zolang ik mezelf niet kan vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het diepe te gooien in plaats van adem voor adem mijn angsten onder ogen te zien en hierin mezelf richting te geven, zodat ik telkens in huilen uitbarst als ik opeens in het diepe ben, om mezelf vervolgens te veroordelen dat ik in huilen uitbarst en het niet voor mekaar krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te durven corrigeren/laten zien/ondersteunen als ik het zover heb laten komen dat ik in huilen uitbarst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven ondersteunen/laten zien zolang ik niet in huilen uitbarst, waarin ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huilen als mechanisme te ontwikkelen om te laten zien dat ik het niet aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huilen te ontwikkelen als een manier om te communiceren in het aangeven van grenzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te communiceren met woorden een en gelijk als zelf in het moment, maar altijd geloof dat hoe ik ben in het moment niet ok is, en dus durf ik dit niet te communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor hoe ik ben in het moment, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als hoe ik ben in het moment in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen en ruimte te creeren in het moment, zodat ik mezelf zie in het moment en hierin mezelf kan ondersteunen door de punten een voor een, adem voor adem op te pakken, in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven om mezelf te kunnen corrigeren, eerst in schrift en vervolgens in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de momenten van niet comfortabel te zijn met mezelf in aanwezigheid van anderen en hierin gelijk te staan aan het niet comfortabel ervaren van mezelf met indien nodig behulp van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie totdat de ervaring van oncomfortabel zijn in aanwezigheid van anderen verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel ruimte mezelf toe te staan momenten te creeren waarin ik alleen kan zijn zodat ik kan ontspannen zolang ik dit niet kan in aanwezigheid van anderen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik direct in aanwezigheid van anderen even ontspannen moet zijn als dat ik alleen ben.

Ik stel mezelf ten doel een balans te vinden van alleen zijn en in aanwezigheid anderen zijn waarin ik kan oefenen om gelijk te zijn in beide situaties als constant zijn als zelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles moet laten zien waarin ik niet comfortabel ben/mezelf als niet comfortabel ervaar in een geloof dat ik anders niet eerlijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf onderdruk als ik niet in huilen uit barst als ik de tranen op voel komen, waarin de tranen een reactie zijn in/als de mind van alle opgeslagen ervaringen als herinneringen waarin ik de huidige gebeurtenis als teveel ervaar, waarin ik in/als deze reactie in herinnering in/als de mind/het bewustzijn, ik niet hier kan blijven in/als de adem, niet eens in me opkomt dat ik hier kan zijn in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel op het moment dat ik tranen op voel komen, te stoppen, in te ademen, vast te houden, uit te ademen en mezelf hier te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik niet meega met de paarden ik iets mis, in plaats van in te zien dat ik in ieder moment met/als zelf kan zijn en dus niets kan missen aangezien het enige wat ik kan missen en mis, ik zelf ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven door in het moment te zorgen voor mezelf in plaats van me aan te passen aan de ander=de mind als mijn eigen bewustzijn in/aan gedachten over wat zij van me zullen denken.

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 133 – Mens-en-Massa – Zelfcorrecties

Zelfcorrecties Dag 132 – Mens-en-Massa

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn en in mijn reacties te zien die ik ervaar op uitspraken met gebrek aan gezond verstand van anderen; ik vergeef mezelf mijn reacties totdat ik stil ben van binnen. Alleen als ik absoluut stil ben van binnen kan ik spreken in eenheid en gelijkheid als Leven.

Ik stel mezelf ten doel niet te spreken vanuit een geloof dat ik ‘nooit mijn mond open doe’, waarin ik heb gemerkt dat in dit geloof ik juist in/als de mind veel feller praat waarin ik alleen maar weerstand oproep bij de ander aangezien er een soort van dwang achter zit. Ik sta mezelf niet toe mijn eigen dwangmatige reacties te projecteren op de ander. In plaats hiervan stop ik, ik adem, en blijf stil. Ik vergeef mezelf mijn reacties in stilte en indien nodig schrijf ik ze later uit in een blog van zelfvergeving/zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de situatie in te schatten met gezond verstand en niet vanuit een zelfinteresse tot willen spreken als iets goed maken in het verleden waarin ik niet gesproken heb terwijl ik dat beter wel had kunnen doen. Ik realiseer me dat ik in dit goed willen maken in zelfinteresse, ik mezelf als schuld juist in stand houd in dit geloof iets goed te moeten maken, dit vervolgens in woorden te zetten en dus opnieuw een situatie te creeren die ik ook weer moet goed maken; een gebed zonder end, waardoor we tot in de eeuwigheid blijven bidden tot God als Mind om vergeving, dus afhankelijk van de Gratie van (de ander=) de Mind.

Ik stel mezelf ten doel in de adem te gaan als ik hartkloppingen ervaar. Ik realiseer me dat ik in/als een herinnering reageer met een fysiek symptoom als hartkloppingen, welke een reactie zijn op een gelijksoortig triggerpunt en dat ik op zo’n moment dus juist niet in de adem ben maar zelfs vergeet te ademen als mezelf. Dus ik stop, ik adem in, ik houd vast, ik adem uit, ik houd vast. In de adem kan ik zien of er woorden zijn om te spreken als zelf of dat ik stil dien te zijn en mezelf alleen mijn reacties hoef te vergeven en corrigeren.

Als iemand naar me toe komt om reacties te spuien, dan stop ik, ik adem. Ik stop mijn neiging om te proberen met een soort van tegenhanger de ander met gezond verstand naar de situatie te proberen te laten kijken. Ik adem, ik ben stil, ik vergeef mezelf mijn eventuele reacties in stilte. Vanuit stilte kan ik zeggen dat ik niet wil deelnemen aan gesprekken als roddel over een ander.

Als ik in mezelf tranen omhoog zie komen als reactie van opluchting of ander onderdrukte emoties, dan stop ik, ik adem. In de adem zie ik wat er gebeurt met de tranen. Komen ze omhoog, dan uit ik ze. Stopt de neiging tot huilen, dan adem ik nogmaals en laat het hierbij. het omhoog komen van tranen schrijf ik uit in een blog.

Als ik een naar gevoel ervaar als mensen me zien/kennen hoe ik geworden ben als mens/mindsysteem, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik op geworden ben wat zich in het moment uitdrukt en op mijn eigen reacties hierop. Ik realiseer me dat dit nare gevoel voortkomt uit uitingen van mezelf als mind en niet als Leven, waarin het de mind is waar ik me van af wil scheiden en niet de massa als fysiek. Beiden heeft geen zin, aangezien ik het beiden ben. Afscheiding van het een heeft altijd afscheiding van het ander tot gevolg aangezien de mind zich fysiek heeft gemanifesteerd. Afscheiding op wellke manier ook heeft dus altijd enorme gevolgen voor het fysiek. Dus ik stop, ik adem. Ik zie mezelf in het nare gevoel, vergeef mezelf en corrigeer mezelf. Ik hoef niets te doen als reactie op dit nare gevoel, ik hoef het niet te uiten naar de ander, ik hoef het niet goed te praten/maken, ik hoef niet te gaan huilen als teken dat ik ook mens ben, ik hoef geen bevestiging (als gratie van de ander=de mind) van buitenaf. Ik stop simpel, ik adem, ik geef mezelf terug aan mezelf in de zelfvergeving, waarin ik mezelf vestig als Levende Expressie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen van zowel mezelf als de ander in het fouten maken als verkeerd als gekeerd doen in/als de mind. ik realiseer me dat het fouten maken als verkeerd/gekeerd doen nog wel even zal voortduren. Zolang ik de ander hierin oordeel, oordeel ik mezelf dus hierin in projectie op de ander. In dit oordelen zet ik het proces van oordelen voort en doe ik het dus opnieuw verkeerd/gekeerd in/als de mind, waarin ik mezelf als oordeel in stand houd. Ik sta mezelf niet toe mezelf en/of de ander te oordelen op een verkeerd/gekeerd als fout doen in/als de mind. In plaats hiervan vergeef ik datgene waarvan ik de ander oordeel en zie in mezelf waarin ik mezelf hierin dien te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat er zo vreselijk is wat ik mezelf niet kan vergeven.

———————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life