Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Start uitwerking in zelfvergeving en zelfcorrectie van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Triggerpunt:

de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, in en als mezelf als triggerpunt te laten bestaan, waarin ik de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ (zie onder Gedachtendimensie) omhoog haal, en vervolgens op deze gedachte in en als mezelf, ga reageren, denkende en gelovende dat het triggerpunt de oorzaak is van mijn reacties en dus de oorzaak buiten mijzelf projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, te koppelen aan de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, de oorzaak is van de reacties die opkomen in mezelf, in plaats van in te zien, begrijpen en realiseren dat mijn eigen gemanifesteerde gedachte, geproduceerd/in herinnering gebracht door de geest in/als mijzelf als reactie op dit triggerpunt als controlemechanisme ter verdediging van mezelf als wie ik denk dat ik ben, de oorzaak is van al mijn reacties in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de oorzaak van mijn reacties in en als mezelf, buiten mezelf te projecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op de herhaling in de woorden  ‘ze neemt het persoonlijk’, waarbij ik ervaar alsof ik 1x kan ik wel hebben, maar als het 5x achter elkaar gebeurt, kan ik me niet meer staande houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf staande te houden in en als mezelf in een herhaling van gedachten, welke zoals net uitgeschreven, mijn eigen getriggerde gedachte is, in plaats van in te zien, dat 1 gedachte of herhaling van gedachten, hetzelfde principe laat zien, en dat ik als ik 1 gedachte effectief stop in mezelf en hierin blijf staan in en als mezelf, ik mezelf kan ondersteunen op dezelfde manier te blijven staan in de stroom van alle gedachten die opkomen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verantwoordelijkheid af te schuiven op de herhaling van een projectie en dus op de herhaling van de gedachte in en als mezelf, welke ik ervaar als ‘dit is teveel’, en dus laat ik me overrompelen door de hoeveelheid reacties die volgen op de gedachten, waarin ik het ‘teveel’ als excuus gebruik om niet te blijven staan in en als zelfverantwoordelijkheid.

*

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ op mij geprojecteerd in/als gedachten  van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zodra ik reageer, ik het inderdaad persoonlijk neem, en als ik dus reageer in mezelf, is er een persoonlijkheid getriggerd in mij, die het automatisch persoonlijk neemt, waarin ik geloof, ‘dit – deze persoonlijkheid – dit ben ik’. En dus, is er zelfonderzoek nodig om zien, realiseren en begrijpen wat de oorzaak is van het persoonlijk nemen, wie ik ben in en als activatie van een persoonlijkheid, opgebouwd uit/voortgezet in verschillende karakters.

Ik realiseer me dat er dus wellicht verschillende karakters getriggerd worden die zich hebben samengesteld tot een persoonlijkheid wie ik geloof te zijn, en dus zie ik door de bomen het bos niet meer, zie ik door de reacties in de geest, mezelf in en als gezond verstand, in en als de adem, niet meer, of eigenlijk, heb ik mezelf in en als de adem nooit werkelijk gezien, dus denk ik deze persoonlijkheid te zijn.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reageer op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’, te stoppen, te ademen. Ik vertraag mezelf in en als de adem, en zie in mezelf wat ik als ‘zo erg’ ervaar hierin, waarin ik me realiseer, dat dit ‘erg’ slechts ‘enERGetisch’ betekent, niets meer, niets minder, en dus, energie getriggerd door een gedachte in en als mezelf. Ik adem, ik vertraag, ik breng mezelf hier en zie welke gedachte en in mij opkomt, welke iets zegt over mij, zodat ik hiermee kan werken in en als mezelf, in plaats van deze gedachte op de ander te projecteren, waarin ik feitelijk mijn kracht weggeef, wat hetgeen is wat ik als ‘zo erg’ ervaar, want ik maak mezelf afhankelijk, onmachtig, van de ander als projectie in de geest; en dit is hetgeen ik op reageer in mezelf, op mijn eigen daad in projectie, en ik reageer dus op de projectie in de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als gedachten van een ander; ik reageer op wie de ander is in/als de daad van projectie, aangezien ik zelf nog projecteer en mezelf hierin afhankelijk maak van de ander in/als de geest, in/als projectie. (Verdere uitwerking volgt bij de Gedachtendimensie).

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een herhaling van de gedachte ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachte van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik  de opbouw gebruik als excuus in mezelf om toch te reageren, en dus leg ik mijn verantwoordelijkheid weg, in plaats van mezelf terug, hier te brengen bij de eerste gedachte, welke gelijk is als de opvolgende gedachten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf  hier te brengen, door toepassing van de ademhaling, zodat en totdat ik stabiel wordt/ben in en als mezelf, waarin ik mezelf vertraag en breng tot het zien in 1 gedachte welke getriggerd wordt in en als mezelf door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ , al dan niet in herhaling op mij geprojecteerd.

Ik stel mezelf ten doel de herhaling te zien en gebruiken als aanwijzing dat het een belangrijk punt is in mezelf welke ik kan transcenderen door zelfverantWOORDelijkheid te nemen voor mijn eigen woorden en voor wie ik ben hierin, en de verantWOORDelijkelijkheid voor de woorden van een ander en wie die ander is hierin, bij de ander te laten.

Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken in mezelf hoe de aanleiding tot het overnemen van de verantwoordelijkheid voor de woorden van een ander, is opgebouwd in en als mezelf, welk onderzoek zal volgen in de uitwerken van de verschillende dimensie.

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

wordt vervolgd

*

(Triggerpoints fysiek benaderd – interessant – ook al worden de oorzaken alleen fysiek benaderd en wordt er niet verder gezien in het bestaan van het geest bewustzijn systeem – de laatste 2 dagen heb ik hoofdpijn ervaren op een plek die vaker ‘een rol speelt’, gerelateerd aan het kruisje in het nekgebied, aan de linkerkant)

*

Voor onderzoek van het eigen geest bewustzijn systeem:

Desteni-I-Process-Lite (gratis online cursus)

———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 358 – Impressed by the interpretation of the impression of others

https://i1.wp.com/www.tekstblog.nl/wp-content/uploads/2011/06/stempel.gif

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let myself impress by the impression of others as what they speak in words about me within and as a statement and/or retoric question towards me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to impress myself by my own impressions as reactions as thoughts, feelings and emotions in and as the mind of what others may think or feel about or through me which I interpret on my turn in their words and tonality within and as a statement and/or question towards me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel hurt by my belief in the value of judgements of others, and to protect me to not feel hurt anymore, I produce judgements as value to feel better, as a way to control, as a way to be ‘first’ to protect me from this experience of hurt inside myself, to rather place value and/as judgement as a way of control than to feel lost in this experience of hurt again, in and as a belief in the value of judgements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel physical paralized in and as fear of the self-interest of others and/as myself, and in this, start judging everything I fear, as a way to protect myself to not experience this fear for and as the pain that my believe in the value of judgements gives, not seeing, realising and understanding that in this way, I keep on judging myself as others and so I fear myself existing in/as self-interest.

To see beyond the balance of judgement, beyond the balance of the polarity that is existing within the belief in the value of judgement as more or less than me. The Design of Polarity

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make myself less than my believe in the value of judgement, and so within this, always have and create an experience of ‘loosing’, which is actually an experience of loosing myself in a believe in the value of judgement, in and as the mind, and within this create an experience of hurt, in which I generate energy inside myself and so, I can feel better again within and as myself existing in and as the mind, in and as energy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe in the value of judgements in and as a way to control life, not seeing, realising and understanding that within this, I suppress myself as life, I ‘hurt’ myself as life by impressing my interpretation of the impression of others onto myself as life and inprinting this in my physical body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to allow others as/and me to exist and express in and as judgement, coming forward out of fear to loose myself in the hurt that is caused by the belief in the value of judgements, not seeing, realising and understanding that by allowing judgement, I allow fear of loosing myself equally within this, and so with making more and more judgements, I make more and more  fear, which is accumulating over time until I exist in and as fear in and as control in and as this physical existence as it exist today.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel the tendency to crawl into bed under the blankets and not come out again until this experience of fear has fade away, in which I believe the fear is real.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that the fear I experience is real, which I use as an excuse to not stand up and correct in every moment what I see that needs correction in and as a judgement in and as myself which has caused the fear to exist.

*

When and as I see myself pulling back as suppressing myself because of being impressed by words or an retoric question from another towards me, I stop, I breathe.

I realize that the words every one speak, are an expression of every ones selves, which are impressed on something seen in me as the other and so spoken as if it has something to do with me, but it has not, it is their interpretation of what they see in and as me.

I realize that as long as we are directed by the mind, and speak words in/as a judgement in/as the mind, we speak about ourselves and our words are related to something in/as a judgement in ourselves, in which the word ‘judgement’ means something we give more or less value to and so we are not standing equal to and one as this ‘something’, which we recognize in another person as a reflection of our own personality, and so we tend to impress this something on others as an interpretation.

I realize that if I react to words, spoken as and in the mind, I relate these words to something in/as a judgement, meaning I give more or less value to it, and so I need to investigate all relations with the word I react to and/or with the person as I see as a personality who speaks the words and/or the tonality that all together triggers a personality in me, and so I need to do self-investigations on all these aspects related to this specific moment.

When and as I see myself reacting in thoughts, feelings and/or emotions on the words and/or tonality in a statement and/or a retoric question from another person, I stop, I breathe.

I realize that I react in and as an interpretation as a judgement in and as the mind, which I use to control my own reactions inside myself, in which I impress/supress myself in and as self-expression.

I realize that by protecting myself in and as a an interpretation as a judgement, I hurt myself and others in and as a way to control, ‘to be first’, and so within this I do exactly the same that I am protecting myself for in the first place, which is the doom of self-interest, attacking myself and/as others in and as a way of ‘protection’ in and as the mind, in and as control, giving value to judgements as interpretations and opinions existing in and as the mind.

I commit myself, when and as I feel myself reacting as pulling back, to stop and breath. I let the words flow through me, and see what reaction comes up in me, as this is that ‘something’ that I can and need to work with. For the moment, I stop and breathe. If I am clear, I speak up, if I am not clear, I stay in silence and support myself to become clear and stable in this situation. Eventual, I stand up and walk away, breathing, applying some self-forgiveness on what I see coming up. I flag-point this moment and if and when necessary I write it out later to see myself in this, to set myself free from the limitations in and as reactions on the words and/or tonality of another person by applying self-forgiveness and self-corrective statements, and in the next time in inter-action in a similar situation with another person, I see if I have been effective in my application and be stable, or that I need to do some more investigation inside myself to become stable and clear, in and as myself.

I commit myself to investigate why I supress myself in and as reaction instead of standing here and see what it is that I fear to become hurt by, what it is that I belief and within this, what it is that I give value to in and as a judgement, in and as the mind. I embrace myself in this, I let what it is that hurts me, flow through me while I am breathing, so that I can see directly into myself in this, and really forgive myself untill no reaction is coming up, so that and in which I enable myself to correct myself in physical reality.

When and as I see myself existing in fear, wanting to crawl in bed under the blankets to not come out until the fear fade away, I stop, I breathe.

I realize I experience accumulated fear which becomes overwhelming when it is triggered, in which I believe I have to correct ‘everything’ in one moment, which is a projection in and as the mind to enlarge en enhold it’s existence in and as fear.

I realize that real self-correction correction takes place breath by breath, and standing up in this goes easy, quiet, in a move, and only the mind on forehand is giving a lot of noise to create and stay in fear.

I realize that I can embrace myself and lay down, breathing, holding myself, but, that I cannot crawl under the blankets and stay in the bed, as the fear is not fading away by itself, it will only be suppressed in and as the sleep comes up, and so it will come back, even more accumulated.

I commit myself to embrace myself, hold myself, move myself, forgive myself if and when existing in fear and/or hurt. I breathe, I apply self-forgiveness on specific thoughts/feelings/emotions, triggerpoints that I see and come up, I see what is supportive as self-correction, I feel in my body where the fear is manifested and realize that this is related to old experiences as judgements that I gave value to in and as a believe in and as the mind, which I suppressed and so stored in my physical body. So, it takes time to walk this through, to write it out, to forgive myself, to correct myself, breath by breathe, as a support for and as myself, with and as this fear, not resisting it, as resistance will only enlarge the experience.

And first of all, I commit myself to STOP and BREATHE, to eventual speak some words in common sense to myself and within this move myself OUT of this fear existing in/as the mind. I allow myself to move out of this state of mind.

rode goedgekeurd stempel

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/