Dag 382 – Hoe houd jij jezelf tevreden?

The Metaphysical Secrets of Imagination – Comparing Images and Imagination

 

Ik liep gisteren wat rond in het dorp bij het water, zoals ik vaker doe, en dan kijk ik naar de huisjes om me heen. Wat ik hierin ‘automatisch’ doe is kijken welk huisje ik graag zou bewonen. Ik ben dit recent aan het onderzoeken, want het brengt een soort tevredenheid met zich mee, als een ervaring alsof het eens mogelijk zal zijn in de toekomst.

Gisteren keek ik om me heen. En ik zag de enorme verschillen in woonruimte. Voor het eerst vielen de verschillen me werkelijk op, ook met name in leefruimte om de woningen heen, en de rust die dit met zich meebrengt als er wat meer grond rondom het huis is. De ongelijke verdeling werd duidelijk zichtbaar, en hierin werd ook mijn ontevredenheid hierin/hierover, duidelijk. Maar vooral het bizarre fenomeen van deze ongelijke verdeling, en dan hebben we het nog over een dorp in Nederland, laat staan de verschillen met Nederland en bijvoorbeeld India. of de luxe huizen in India en de sloppenwijken in India. Die naast elkaar bestaan. Het is te bizar voor woorden. En ik zie ook waarom ik steeds bezig ben met huisjes kijken en hierin een soort eventuele mogelijkheid te creeren voor mezelf, om de ervaring van ongelijkheid te onderdrukken. Dat zal het grote gedeelte van de mensheid dus doen, vertoeven in dromen over de toekomst om de ongelijke verdeling niet te ervaren en om de ongelijkheid in en als zelf, niet te ervaren. Niet ziende, realiserende en begrijpende dat we die zelf zo hebben toegestaan te bestaan en manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken met een ervaring van tevredenheid door huisjes te bekijken en hierin automatisch te kijken waar ik graag zou wonen, alsof ik als het ware vast een huisje uitkies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest vast een huisje uit te kiezen om mezelf zoet te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat ik ook graag in een huis met groen en ruimte om me heen zou willen wonen, maar dit niet zie gebeuren in werkelijkheid zonder man en/of goedverdienende baan, en daarom maar in het hoofd bezig blijf om een soort ervaring van tevredenheid te creeren alsof het in de toekomst nog eens gebeuren gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een huis met tuin en ruimte te koppelen aan een man en een goedverdienende baan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme kwaadheid in mezelf te ervaren die ook weer onderdrukt is in en als een ervaring van opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgegeven door ervaringen van kwaadheid in ongelijke situaties, hierin niet effectief te zijn in en als mezelf – ik heb mezelf immers opgegeven – om vervolgens weer kwaad te worden op mezelf dat ik niet effectief ben, wat ik nog nooit ben geweest, anders zou ik geen kwaadheid gegenereerd hebben maar de reacties in en als mezelf op ongelijke situaties, direct gestopt hebben en in ieder geval ervoor te zorgen dat ik mezelf niet verongelijk door ongelijk in en als mezelf te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door ongelijk in en als mezelf te gaan als reactie op situaties in ongelijkheid, waarin ik mezelf dus aanpas aan de ongelijkheid in de omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren alsof ik me in een soort roes bevind waar ik niet uitkom, een ballon om me heen, gemanifesteerd om mezelf zoet te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zoet te houden met een gemanifesteerde ballon om me heen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wolk van weerstand om me heen te bouwen, welke weleens de polariteit zou kunnen zijn van deze ballon van zoet houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wolk als ballon va polariteit om me heen te manifesteren waar ik zelf niet meer uit kom / doorheen kan zien en uiteindelijk zelfs niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf inmobiel te maken, verlamd, door de wolk van polariteit om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf lamgeslagen te ervaren door mezelf lam te slaan in en als reactie, in en als polariteitsprincipe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als het startpunt van polariteit als principe, in plaats van te staan in en als startpunt van eenheid en gelijkheid, te beginnen in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van ballon om me heen, te onderzoeken, omarmen, er gelijk aan te gaan staan, zodat ik hierin op kan staan in plaats van mezelf er opnieuw van af te scheiden in en als een angst het op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het op te geven als ik de ervaring van opgeven als een ballon om me heen omarm in en als mezelf, in plaats van in te zien dat angst de geest is die me weghoudt in en als een gedachte als oordeel van iets wat ik zelf gecreeerd heb, en dus zelf kan stoppen en veranderen.

Als ik mezelf zie participeren in dromen en gedachten over huisjes en wonen hierin  als ik wandel, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan kijk ik om me heen, snuif de lucht in, kijk naar de bomen, de dieren, waarin ik me realiseer dat ik het niet hoef te bezitten om ervan te kunnen genieten.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf hoe bezit van huis en tuin en genieten hiervan, met elkaar verbonden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te ontspannen en ontvangen in een wereld die zo ongelijk in elkaar steekt, in en als mezelf gemanifesteerd – zo binnen zo buiten – waarin ik me realiseer dat veranderen de enige werkelijke, blijvende ontspanning zal brengen – verandering in mezelf en in de wereld – voor, in en als mezelf als voor, in en als al het leven.

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni-I-Process – Lite

———————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 338 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Consequentiedimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

Dag 337 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Mezelf terugtrekken, mezelf afscheiden, mijn tuin afscheiden, ego als bescherming opzetten

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te trekken als consequentie van mijn ervaring van angst welke getriggerd wordt door  harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als de geest in en als een ervaring van angst, en hierin in gedachten als interne gesprekken en reacties als emoties, op het moment dat ik harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai hoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn tuin af te scheiden in een poging mezelf te beschermen tegen de zogenaamde onrust die ik ervaar door lawaai buiten de tuin als harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai als angstaanjagend te ervaren en me hierin terug te trekkken in mezelf, in een poging me tegen hetgeen me angst aanjaagt, te beschermen, in mezelf, in ‘mijn huis’ en in het afschermen van de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ego als bescherming op te zetten als reactie op het horen van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

*

Als ik mezelf mezelf zie terugtrekken en afscheiden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geloofd heb dat ik me dien te beschermen tegen harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai van buitenaf en hierin een ego gecreeerd heb door me te verzetten en af te scheiden – afscheiding als beschermende schutting –  niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mezelf hierin op het terrein van de geest begeef en mezelf hierin gevangen zet; gevangen in en als angst in en als de geest.

Ik realiseer me dat ik me verzet tegen een ervaring in mezelf als reactie op harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, waarin ik angst ervaar mezelf te verliezen, wat een angst is om mezelf zoals ik mezelf ken – als gevoelig en houdend van stilte en een rustige benadering – te verliezen als ik het verzet tegen een gelijk gaan staan aan harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai en mijn reacties hierop stop, laat varen in mezelf, opgeef.

Ik realiseer me dat ik pas echt opsta als ik mijn verzet als wie ik ben als wie ik ken als mezelf in en als de geest, opgeef door te stoppen in mezelf en mezelf te vergeven voor wat er in me opkomt en wie ik hierin ben.

Ik ga met mezelf de verbinding aan om in het moment van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, te focussen op mijn ademhaling en te onderzoeken in mezelf waar ik me verzet en waartegen, wat er in me opkomt specifiek, zodat ik mezelf kan vergeven, de ervaring door me heen kan laten gaan en hier doorheen kan ademen.

Ik stel mezelf ten doel de tuin en hierin planten en dieren praktisch af te scheiden met schutting en klimop of andere planten als bescherming met gezond verstand, aangezien de meeste mensen op dit moment geen oog hebben voor kleine dieren en planten langs de weg, en ik dit dus dien te beschermen ter behoud van hun leven. Echter dit betekent niet dat ik dan maar kan blijven reageren op de onbehouwenheid van de mens die verkeert in de geest, waarin geen behoud van leven aanwezig is, en mezelf gelijk maak aan de geest in onbehouwenheid van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel praktisch te zorgen voor het behoud van leven voor plant en dier voor zover dit op dit moment in mijn bereik ligt en ten eerste voor plant en dier in mijn directe leefomgeving als wat ik zelf in en om huis haal/gehaald heb.

Ik ga met mezelf de verbinding aan te zorgen voor het behoud van leven in en als mezelf door het stoppen, onderzoeken en zelfvergeven van mijn reacties op het horen van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai als wat ik zie en ervaar als onbehouwenheid van de menselijke geest, totdat ik niet meer reageer en stil ben van binnen, een en gelijk aan mezelf en hierin aan alles om me heen, in en als zelfbehoud.

Change as a Process – Reptilians

———————————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

PENTAX Image

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een groep kinderen/jongeren die niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad, welke geactiveerd wordt in mij door harde stemmen, geschreeuw, lawaai en gebonk in en rondom het speeltuintje naast het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke getriggerd wordt door het geluid van een voetbal vlak naast het huis en in en rondom het speeltuintje en door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geluid van een voetbal op de straat vlak naast het huis als trigger-punt te laten bestaan in mij van een afbeelding in mij in/als de geest van een grote zware voetbal die over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan, welke angst activeert voor hetgeen gebeurt in deze verbeelding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te activeren in mij door participatie in verbeelding in de geest van schade aan plant en dier in mijn tuintje, getriggerd door geluid van een voetbal en/of harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai vlak naast de deur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding in de geest van mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om plant en dier te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, welke geactiveerd wordt door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ergens tegenop moet kunnen, in plaats van in te zien dat ik alleen gelijk kan staan/gaan staan aan mezelf in en als de ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet in staat ben om plant en dier te beschermen, welke komt door een ervaring van participatie in de geest in en als angst, waarin ik mezelf onmachtig maak ten opzichte van de ervaring van angst, en dus niet tegen mezelf in en als ervaring van angst op kan door te geloven dat deze ervaring werkelijk is wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een ervaring ben in en als angst in de geest, waarin ik me in het geloof in gedachten welke angst activeren, ondergeschikt maak aan de gedachten en activatie van een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ondergeschikt te maken aan gedachten als activatie van een ervaring van angst, en dus geloof ik ‘er niet tegenop te kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een verbeelding van een situatie waar er pas maatregelen worden genomen als het te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘waarschuwen’ geen zin heeft aangezien er toch niet geluisterd wordt en/of dat waarschuwen het effect juist versterkt, in plaats van in te zien dat waarschuwen – het schuwen van de waarheid – gepaard gaat met angst, en als er in en als angst gesproken wordt als waarschuwing, dus in schuwing van de waarheid over zelf, de gesproken woorden (in en als angst), angst voortbrengen en dus een tegenovergesteld effect creeren.

*

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen in de geest van schade aan schutting, tuin, plant en dier, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan breng ik mezelf hier in het fysiek door me te richten op een fysieke handeling in huis of tuin.

Als ik mezelf zie participeren in verbeeldingen waarin ik getreiterd en gepest wordt, in en als een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ondergeschikt maak aan de geest als angst, waarin ik een ervaring creeer van er niet tegenop kunnen.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van angst als er niet tegenop kunnen te onderzoeken in mezelf en te zien waaraan ze gerelateerd zijn als gedachten als afbeelding in mij, opgeslagen als herinnering.

Als ik mezelf zie participeren in een geloof in een gedachte dat ‘waarschuwen geen zin heeft‘, bevestigd in mezelf in en als een afbeelding als herinnering, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me ik me begeef in een ervaring van angst in de geest, gerelateerd aan een herinnering waarin ik mijn zelfbeweging heb weggegeven, welke angst in mij creeert; angst voor mezelf die mezelf ondergeschikt maakt, weggeeft, aan de geest in mezelf – de geest geven – in plaats van mezelf te vergeven en hierin mezelf aan zelf terug te geven.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen te onderzoeken in mij door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik mezelf heb weggegeven, opgegeven ten behoeve van de geest en dus ten behoeve van relaties in en als de geest, bestaande in en als angst om alleen te staan.

Ik stel mezelf ten doel alert te zijn ten aanzien van mezelf in situaties waarin ik mezelf opgeef ten behoeve van relaties in en als de geest, ingegeven door een ervaring van angst in mij, gekoppeld aan een ervaring van angst om alleen te staan, en te onderzoeken wat het is dat ik bang voor ben om te verliezen in het specifieke moment, wat er triggert, wat voor gedachten en plaatjes er in mij opkomen, wat ik ervaar, hoe ik fysiek verander, welke consequenties ik creeer, zodat ik deze gehele ervaring als herinnering kan stoppen en zelfvergeven, zodat ik mezelf in staat stel mezelf stap voor stap, adem voor adem, te corrigeren tot een wezen in eenheid en gelijk in/als zelfvertrouwen.

Ik stel mezelf ten doel, in gezond verstand, als niet participerend in en als angst, op te komen in en als spreken voor plant en dier als wezens die niet kunnen spreken in een taal die wij als mensen verstaan, en gerelateerde angsten hieraan te onderzoeken in zelf door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie, totdat en zodat het stil wordt in mij en ik werkelijk kan staan in en als gelijkheid als zelf als leven als plant en dier, in samenwerking  met en ondersteuning van elkaar.

Image © Shutterstock

The Consciousness of the Bees – Part 1

The Consciousness of the Bees – Part 2

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai als trigger-punt te laten bestaan in mij tot het reageren in en als angst voor het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai te koppelen aan kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren.

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet luisteren als ik er wat van zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de kinderen de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken omdat ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken, in plaats van in te zien dat ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken in het speeltuintje een paar meter verderop, maar Niet bezig zijn met het kapot maken van de schutting, tuin, planten en dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst te bestaan voor wat eventueel kan gebeuren in de toekomst als het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren bij het horen van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai een paar meter verderop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst voor wat eventueel kan gebeuren in de toekomst als het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren te hebben gesproken in het verleden tegen de kinderen, waarin ik in en als angst de focus op mijzelf bestaande in en als angst heb gelegd, waarin ik de kans heb vergroot hetgeen te creeren waar ik bang voor ben, namelijk dat ze wraak nemen op mij en schutting, tuin, planten en dieren kapot maken, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst mijn eigen angst te creeren en dus angst te ervaren voor mijn eigen angst in en als creatie van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor hetgeen ik creeer bestaande in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet naar me luisteren als ik er iets van zeg, in plaats van in te zien dat er nog niet zoveel te zeggen valt aangezien ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken maar niets kapot maken als schutting, tuin, plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai te associeren met kapot maken, wat ook zo is, aangezien de harde stemmen, het geschreeuw, gebonk en lawaai, participerend in de geest, het fysiek kapot maken en er geen aandacht is voor het leven in en als het fysiek, welke het risico vergroot op het kapot maken van schutting, tuin, plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek kapot te maken door te participeren in en als angst als reactie in en als de geest op harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf hard te praten, te schreeuwen, te bonken en lawaai te maken ten aanzien van mezelf bestaande in en als angst, waarin ik mezelf angst aanjaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in en als mezelf in en als de geest in en als het gebruik van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 10 stappen over te slaan en de kinderen te willen vragen voorzichtiger te zijn zodat een eventueel kapot maken wordt voorkomen, zonder dat ik de kinderen ken en zie waar ze vandaan komen, en zonder eerst naast de kinderen te gaan staan en met hen te communiceren en hen mijzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kinderen niet mijzelf te willen laten zien als wie ik ben, maar wel te willen dat ze direct naar me luisteren als ik iets vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, vinden en geloven dat het voldoende moet zijn als ik iets vraag omdat ik het vraag en omdat het gaat om preventie als bescherming van schutting, tuin, dier en plant – welke begon met het spelen met de voetbal – in plaats van in te zien dat zij slechts spelen met de voetbal en willen spelen met de voetbal, en een vraag ter preventie als bescherming hierin absoluut niet duidelijk is voor hen, en dus is alleen deze vraag onvoldoende en bereik ik hiermee juist het tegenovergestelde effect.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ze het op mij gemumd hebben als ik harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai hoor, welke komt doordat ik eerst de aandacht op mij gevestigd heb door te spreken bestaande in en als angst in het incident met de voetbal, en de enige die zich werkelijk op mij mumt en richt, ben ik zelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het incident van de voetbal te koppelen aan de harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

*

Als ik mezelf zie en voel reageren in en als angst op harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een mechanisme aangaat welke gerelateerd is aan een incident in het verleden.

Ik realiseer me tevens dat er een ervaring van angst in mij getriggerd wordt, uberhaupt door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik realiseer me en heb gezien dat deze kinderen wel luisteren en zien als ze werkelijk iets kapot maken en dus is het mogelijk hierover te spreken indien nodig.

Ik realiseer me dat een aantal mensen in de buurt, die de kinderen al langer kennen, hebben aangeboden te ondersteunen in de situatie als ik er zelf niet uitkom met de kinderen en dat ik dus eventueel hun ondersteuning kan vragen indien nodig.

Ik realiseer me dat er een angst voor de toekomst in het algemeen wordt getriggerd waarin situaties op straat volledig uit de hand lopen.

Ik stel mezelf ten doel, in een moment waarin ik harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai hoor en/of als er gespeeld wordt met de voetbal,  in gezond verstand de situatie te bezien en te zien of er werkelijk aanwijsbare mogelijkheid is tot een eventueel kapot maken van schutting, tuin, plant en dier.

Ik stop de reacties in mezelf, focus op mijn ademhaling – houd mezelf vast in en als de adem – en maak mezelf stabiel hierin. Ik ga door met waar ik fysiek mee bezig ben of ga eventueel wat bewegen in huis.

Als ik mezelf werkelijk angstig ervaar en/of als er een voetbal in de buurt aanwezig is, beweeg ik de konijntjes richting hun overdekte verblijf en doe dit dicht, zodat ze zeker veilig zijn.

Ik onderzoek  de relatie tot harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, in mij en buiten mij, welke ergens gekoppeld is aan herinneringen als kind door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stop mijn participatie in en als angst voor de toekomst en een eventueel uit de hand lopen van situaties op straat, aangezien participeren in en als angst geen enkele praktische bijdrage levert ten behoeve van een verandering in samenleven in de wereld en mij ineffectief maakt.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar voor een richting geven van mezelf in de toekomst, waarin ik eventueel eerder/verder  zie dan een ander en dus richting zal moeten geven; en dus saboteer ik mezelf alvast van tevoren zodat ik deze angst tot richting geven niet onder ogen hoef te zien, zonder me te realiseren dat als ik niet participeer in en als een angstervaring, richting geven als mezelf mogelijk is welke dan niet langer beangstigend is.

Ik realiseer me dat ik een patroon kopieer van geen richting geven, welke ik vertaal als geen richting ‘kunnen’ geven, waarin ik mezelf gevangen houd in en als angst in en als een ervaring van ‘niet kunnen’, ‘niet in staat zijn’ en dus ‘niet te staan’.

Ik stel mezelf ten doel angsten ten aanzien van richting geven in en als mezelf, nader te onderzoeken in schrijven met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf te verbeteren, vergroten, verstevigen, bevestigen, adem voor adem, dag voor dag, in een proces van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie waarin ik zelfvertrouwen ontwikkel in en als mezelf en hier adem voor adem, dag voor dag, in op sta.

Wordt vervolgd

Aan de Almachtige

Het ontwerp van Wreedheid jegens Dieren

In Stilte Lijden we

————————————————————————————————————————-
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 302 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Herinnering

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie*

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een een herinnering in me op te slaan en hierop mijn hele bestaan voort te zetten, waarin ik de ervaring die ik heb in de herinnering als ‘echt’ ervaar en dus voor waar aanneem, en hierdoor niet meer de moeite neem om te onderzoeken in mezelf wie ik ben in de herinnering en wat ik dus voortbreng in en als de herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag bij x aanwezig te zijn voordat dit soort opmerkingen gemaakt werden en niet meer graag aanwezig te zijn bij x vanaf het moment van de eerste opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na de eerste opmerking over borstjes, te hopen dat dit niet meer plaats zal vinden als ik weer een keer met x (alleen) ben en hierin net te doen alsof het niet heeft plaats gevonden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin het voordeel van de twijfel toe te passen, voortkomend uit zelftwijfel in wat te doen en wat te zeggen in een moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al eerder dit soort opmerkingen te hebben gehoord en hierin al eerder een niet-weten te creeren met gekoppeld hieraan een angst voor alleen zijn x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een klein meisje te voelen in de aanwezigheid van x, buiten bij het schuurtje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te antwoorden, niet te bewegen en naar de grond te kijken als reactie op de vraag x of ik al borstjes krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te zeggen op vraag en/of opmerking van x over borstjes krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet eens te weten of het een vraag is of een opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de opmerking over het wel of niet borstjes krijgen niet te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat hij zich bemoeit met de verandering in mijn fysiek, maar dit niet te zeggen en/of durven zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik niet durf te zeggen dat ik niet wil dat hij zich bemoeit met de verandering in mijn fysiek als het krijgen van borstjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of het normaal is dat hij zich bemoeit met de veranderingen in mijn fysiek aangezien er bij ons thuis weinig tot niet over gesproken wordt, en ik dus niet gewend ben over dit soort zaken te spreken en ik algeheel niet gewend ben me uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te schrikken en me door de grond te voelen gaan op het moment dat x iets zegt/vraagt over een fysieke verandering als borstjes krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me door de schrik op een vraag over borstjes krijgen, de adem te laten benemen en de schrik vast te zetten in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de schrik in mijn borst als ervaring, mijn verdere leven te gebruiken als ‘zo erg’ waarin ik mezelf in een slachtofferrol houd alsof me iets is aangedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een slachtofferrol te houden en hierin de ander de schuld te geven van mijn ervaring, en hierop vervolgens door te leven en anderen de schuld te blijven geven van soortgelijke ervaringen, in plaats van in te zien dat de ervaring komt door mijn eigen interpretatie van wat x zegt in dat moment, en dat ik in het moment, hier iets op terug had kunnen zeggen of gewoon had kunnen zeggen dat ik het onprettig vind als hij zich hiermee bemoeit, waarmee ik de verantwoordelijkheid naar mezelf haal en tevens de ander aangeef in woorden te zien die gezegd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven dat ik niets gezegd heb in dat moment, en hierop mijn leven te baseren en dit te herhalen, door vaak niets te zeggen en anderen de schuld te blijven geven, en mezelf hierin in een slachtofferrol te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb borstjes krijgen als iets heel ergs te ervaren, aangezien deze fysieke verandering niet te verbergen is, en ik hierin mezelf als zichtbaar ervaar voor een ieder, en dus vrij om opmerkingen over te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb borstjes krijgen te koppelen als vrij om opmerkingen over te maken, welke in mijn leven dan ook veelvuldig gebeurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van erg nooit begrepen te hebben, waarin ik deze nu kan koppelen aan dat er energie gegenereerd wordt ten aanzien van borstjes, zowel in mijzelf als buiten mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te walgen van de energie die gegenereerd wordt naar aanleiding van mijn borstjes, zowel in mijzelf als buiten mijzelf, waarin de walging de angst maskeert die hieraan verbonden is en/of gelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de energie die gegenereerd wordt ten aanzien van borstjes, in en buiten mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te willen zijn in vrouwelijke lichaamsvormen, aangezien ik hierin zichtbaar ben en er energie gegenereerd wordt naar aanleiding van de vrouwelijke lichaamsvormen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken in mezelf om er nooit meer uit te komen, en hierin te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als teveel te ervaren; het als wat er in mezelf gebeurt als reactie op de gedachte die getriggerd wordt op de vraag/opmerking over borstjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb slapen als vlucht te gebruiken om mezelf in en als deze toestand niet onder ogen te hoeven zien en mezelf hierin niet te hoeven veranderen, en in dit slapen het geest bewustzijn systeem op te laden zodat het een netwerk wordt die mezelf in deze ervaring onderdrukt, waarin ik me ‘beter’ voel dan aanwezig in en als deze ervaring in onwetendheid, onzekerheid en angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van moeheid te creeren in en als de geest zodat ik kan gaan slapen en hierin kan vluchten van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘gevoel’ te hebben dat ik iets doe wat niet mag –  a no-going area – met het uitschrijven van deze ervaring/gebeurtenis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring en gebeurtenis altijd verborgen te hebben in mezelf, aangezien ik het als ongepast ervaar om dit te delen aangezien ik het als ‘erg’ bestempeld heb, niet ziende dat door het verborgen te houden, ik mezelf nooit de kans heb gegeven hier zelfverantwoordelijkheid in te nemen en de slachtofferrol te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een slachtofferrol te blijven participeren en/om anderen hierin de schuld te blijven geven/te kunnen blijven geven, zodat ik niet werkelijk in mijn eigen ervaring van onmacht en angst hoef te zien en dus niet hoef te veranderen.

*

Ik realiseer me dat ik al gedachten had gecreeerd over het krijgen van borstjes, met onbewuste patronen tot gevolg als fysiek gedrag, waardoor ik me heb laten belemmeren in het antwoorden op een vraag over mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik sta ten aanzien van mijn fysiek en ten aanzien van mijn borsten in het algemeen.

Als ik mezelf zie participeren in een slachtofferrol ten gevolge van een gedachte in zelftwijfel als interpretatie van een situatie en/of vraag en/of opmerking, dan stop ik, ik adem. Ik haal mezelf hier en zie wat er in mezelf gebeurt.

Ik realiseer me dat ik in een gedachte als interpretatie participeer, gebaseerd op een ervaring in het verleden.

Ik stel mezelf ten doel de gedachte en de reacties die het tot gevolg heeft te onderzoeken in mezelf – indien nodig in schrijven – zelf te vergeven en zelf te corrigeren, beginnende bij gebeurtenissen en/of reacties die me bijblijven door de dag heen.

Ik stel mezelf ten doel te ademen, mezelf te omarmen, mezelf te ondersteunen in en met schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en allereerst mezelf in te zien in reacties in gebeurtenissen waarin ik niet weet wat te zeggen en/of angst ervaar iets wel of niet te zeggen.

Ik stel mezelf ten doel allereerst mezelf te corrigeren voordat ik me uitspreek in/als reactie in/als angst.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering verder te onderzoeken door gebeurtenissen in het heden die deze ervaring triggeren, specifiek te onderzoeken aangezien deze op hetzelfde mechanisme gebaseerd zijn.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van moeheid, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf waardoor ik moeheid ervaar, of het fysiek is of dat het een excuus is van de geest om me terug te trekken in de slaap in mezelf in de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen in 6 uur slaap per nacht.

Ik stel mezelf ten doel het mezelf comfortabel te maken door de dag heen en comfortabel te worden in en als mezelf, door het onderzoeken van ervaringen in mezelf waarin ik me niet comfortabel als onveilig voel, deze uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, zodat ik minder en minder behoefte ervaar om te vluchten in bed in de slaap.

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 128 – Krachtdieren

Ik heb me voor langere tijd bezig gehouden met krachtdieren, waarin ik de natuur en de dieren boven mezelf heb geplaatst in plaats van gelijk te staan. Ik heb tijdens een visualisatie-ritueel een krachtdier gezien, of eigenlijk alleen een deeltje van het krachtdier waarin ik opmaakte dat dat mijn krachtdier moet zijn. De Ooievaar. Ik heb 7 jaar naast een ooievaarsstation gewoond. Het was fantastisch. Overigens heb ik de meeste steun ervaren van het bekijken van het leven van de ooievaar in de praktijk, wat heel goed kon daar. De visualisaties die ik zelf af en toe probeerde waren nooit zo duidelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me speciaal te voelen omdat/doordat ik mezelf een ooievaar als krachtdier heb toegeschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om te zien dat krachtdieren niet echt bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien wat het dan wel is wat een krachtdier is, want het heeft me wel veel ondersteund in die tijd van alleen wonen tussen de weilanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zonder het krachtdier alleen te voelen, in plaats van in te zien dat de directe fysieke aanwezigheid van de ooievaars en de vele andere vogels me zo enorm ondersteund hebben in het alleen wonen waardoor ik door hun fysieke aanwezigheid me eigenlijk nooit alleen voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vogels nog steeds te missen en nog steeds neig te gaan huilen als ik dit schrijf, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als de vogels te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets in aanwezigheid van de vogels te ervaren waarvan ik mezelf heb afgescheiden, namelijk adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb meer van de ooievaar te kunnen genieten door het geloof dat het mijn krachtdier is en ik dus een soort van speciale band met de ooievaar geloof te hebben, wat de eenzaamheid weghaalt aangezien ik een speciale band heb met de ooievaar als relatie in/als de mind, wat feitelijk hetzelfde is als een relatie met (een) god.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze speciale band met een krachtdier als god nodig gehad te hebben om niet ten onder te gaan in eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beter te kunnen ademen met de vele vogels om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de geluiden van de vogels enorm te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van adem te hebben bij de geluiden van de vele vogels om me heen en in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik speciaal ben aangezien er zoveel musjes in de tuin zaten in het oude huis, in plaats van in te zien dat ik een tuin had gecreeerd die een veilige/beschutte woonomgeving geeft voor musjes, en ikzelf rustig ben en dus kunnen de musjes rustig wonen in de tuin van het huis waar ik woon, wat heel prettig is om bij te wonen en wat heel fijn is om zo’n omgeving te kunnen bieden aan de ‘wilde’ dieren, maar wat niet inhoudt dat ik speciaal ben; het houdt in dat ik zorg voor de dieren in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de aanwezigheid van de ooievaar vaak als teken te hebben gezien, waarin ze me vaak ondersteund hebben als ik echt niet meer kon, door een veer te laten vallen of opeens op een onverwachte plek op te duiken, waarin ik niet weet wat dit dan is, aangezien dit later allemaal niet meer gebeurde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik in/als de mind hierin heb lopen beinvloeden; wel dat ik natuurlijk de tekens interpreteer in/als de mind maar niet of ik loop te sturen in het verbonden bewustzijnsveld waarin de ooievaar als spiegel fungeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben speciaal te zijn op vele vlakken door van alles in de mind te creeren, gelovende dat mijn leven hoe het was als kind niet speciaal genoeg was en ik dus allerlei moeilijkheden als relaties heb aangehaald om het specialer te maken, waarin ik nu zie dat juist de eenvoud waarin ik ben opgegroeid het enige is wat ertoe doet, maar dat er daarin wel een relatie speelde die totaal ongelijk was/is waarin ik ongelijk aan mezelf ben gaan staan, en dus heb ik geprobeerd deze relatie te corrigeren met behulp van heel veel andere relaties zodra ik het huis uit was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de relatie met mezelf te corrigeren door middel van het hebben van relaties met anderen, in plaats van de relatie met mezelf op te lossen in mezelf met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nooit speciaal gevoeld te hebben als kind, en dus ben ik op latere leeftijd van alles gaan doen wat speciaal is, niet zozeer om het speciaal zijn maar meer als zoektocht voor een oplossing naar de onvrede die ik ervaar in het beknellende construct als wat ik nog steeds ervaar, en in die richtingen ben ik me stiekem speciaal gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet met de massa mee te willen lopen, waarin ik me dus van de massa heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf van de massa te hebben afgescheiden, terwijl ik de massa vogels juist weer heel tof vind en me daar graag te midden van zou bevinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever tussen de dieren/vogels te willen leven dan tussen de mensen, waarin ik het dier boven mezelf plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dier/de vogel boven mezelf te plaatsen en hierin te geloven dat ik een krachtdier nodig heb om me te leiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zelf niet weet en dus een krachtdier nodig heb om me te leiden in mijn bewegingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets nodig heb buiten mezelf om me te leiden, waarin ik het dier kies die zonder bewustzijn leeft en zichzelf dus leidt/beweegt in/als Leven.

Ik stel mezelf ten doel het dier/krachtdier als Levend Voorbeeld te zien van hoe te leven in eenheid en gelijkheid als Zelf als Leven in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik een ervaring van speciaal voelen op zie komen in relatie tot dieren.

Ik stel mezelf ten doel specifiek te onderzoeken waarom ik niet gelijk wil staan aan mezelf als mens en liever een dier zou willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever een dier te willen zijn aangezien ik mezelf als bewustzijn niet tof vind, en me ertegen verzet totale zelfverantwoordelijjkheid te nemen voor mezelf als bewustzijn, en dus wil ik liever een dier zijn, dat lijkt me zo fijn/gemakkelijk, dan hoef je niet te dealen met het bewustzijn, waarin ik totaal voorbij ga aan het lijden wat de dieren ondergaan en alleen maar kijk naar de enkele dieren die het enigszins ‘goed’ hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘goed’ hebben van het kleine groepje dieren om me heen te gebruiken als excuus om liever een dier te willen zijn en dus geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als Leven en hierin voor Alle Leven waarin het grootste deel van dier en mens een werkelijk onacceptabel miserabel leven lijdt door de totale ongelijkheid die we gecreeerd hebben in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met het goed zorgen voor het leven in mijn directe omgeving, ik mijn steentje bijdraag op deze aarde en alles doe wat in mijn ‘vermogen‘ ligt, in plaats van werkelijk in te zien dat door deze illusie te blijven geloven en te blijven leven ik het ongelijke leven op aarde alleen maar voed aangezien ik in illusies in/als de mind, de mindenergie blijf voeden en dus de polariteit=ongelijkheid op aarde mede in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bereik als vermogen te meten aan de hoeveelheid geld die ik heb, waarin ik mezelf dus beperk/gelijkstel in/als de mind in/als de hoeveelheid geld die ik denk te verdienen in/als de mind, en mezelf als Leven hierin dus automatisch limiteer zonder het verder nog in vraag te stellen.

Ik stel mezelf ten doel het dier als levend voorbeeld te zien  die in ieder moment gelijk is aan hoe het op dat moment in iedere situatie is, zonder er iets anders/mooiers/slechters van te maken en zonder iets/iemand anders te willen zijn.

(Wat brengt naar een onderwerp voor een volgend blog: Vergelijken).

Ik stel mezelf ten doel het dier in praktijk op aarde te onderzoeken waartoe ik me aangetrokken voel en te onderzoeken waarom ik me aangetrokken voel door een bepaald dier, wat het mij als levend voorbeeld laat zien, waarin ik gelijk kan gaan staan aan datgene in mezelf waarvan ik me heb afgescheiden en dus nog aantrekking nodig heb/ervaar totdat ik de afscheiding in mezelf gestopt heb.

De Uil

De Olifant

Het Schaap

De Walvis

De Kikker
—————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life