Dag 364 – Spinnenweb

File:Web kruisspin.jpg

Ik stond vanochtend in de tuin en zag een prachtig spinnenweb. De spinnen hier maken hun webs dwars over de tuin, aangezien deze klein is. Ze kunnen dus op erg onpraktische plekken zitten waar ik doorheen loop om bij de dieren of bij een plant te kunnen. Deze zat net zo hoog met 2 draden zodat ik er langs/onderdoor kon.

Oh, dan moet ik goed aanwezig blijven, anders wandel ik er zo doorheen, ‘denk’ ik nog.

Vervolgens ga ik bezig in het hoofd met een ander hoekje in de tuin, en terwijl ik bezig ben in het hoofd met dit hoekje, loop ik naar dit hoekje, je raadt het al…..door een draad van het web heen. Een klein stukje van het web gaat stuk, en er zit nog 1 draad, dus de spin blijft zitten en behoudt zijn plek in een iets kleiner web wat een beetje gehavend is aan 1 kant.

Tjonge, vrij ernstig, zo snel verdwenen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik aanwezig moet blijven en vervolgens geheel in de geest te verdwijnen en niet meer te zien wat hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gedachten zijnde het web van een spin stuk te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als de spin zeer te doen door in gedachten te verkeren, en hierin zelfs het huis van de spin deels mee te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hier zelf bang voor te zijn, dat iemand hier ‘in gedachten’ mijn schutting binnen rijdt met een auto, en zo een stuk van mijn huis meeneemt door onoplettendheid door aanwezigheid in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten dat ik direct in gedachten over een hoek van de tuin verdwenen ben waardoor ik het huis van de spin een een stukje kapot loop, terwijl deze zo prachtig gemaakt was.

Overigens zit de spin er nog steeds, dus het wat gehavende web is gebleven met spin erin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan in gedachten te gaan over een indeling in een hoek van de tuin, aangezien dit zogenaamd ‘onschuldige’ gedachten zijn, waarin ik me niet direct realiseer dat ik hierin mezelf toesta in de geest te verblijven en hierin steeds verder verdwijn op weg naar andere gedachten.

Als ik mezelf in gedachten zie verdwijnen over een hoek van de tuin en de indeling hiervan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in gedachten ga, en dat dit betekent dat ik in de geest verdwijn, waardoor ik net zo goed mijn fysiek verkramp als aanwezig in ander soort gedachten. Gedachten leiden tot gedachten en verbranden het fysiek in en als omzetting van substantie naar energie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen als ik iets wil plannen qua indeling in het hoofd.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik dit ‘plannen’ fysiek kan aanpakken.

Als ik mezelf zie verdwijnen in gedachten over wat ik zie in de tuin, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zodra ik een gedachte creeer, niet geheel aanwezig ben in mijn fysiek, maar wel in en als waarneming van wat ik doe in de geest, en dus kan ik hier in zien.

Ik verbind mezelf door mezelf te oefenen in de adem aanwezig te blijven als ik in het tuintje ben, en zo te zien wie en wat er allemaal om me heen aanwezig is, zodat ik zo min mogelijk schade toe richt aan het insectenleven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik doe als ik na zo’n waarneming van mezelf, aanwezig in een gedachte, alsnog geheel in de geest verdwijn, wat het moment is dat ik ‘hierin stap’, in en als het gedachtenleven, dus uit de waarneming van wat ik doe in de geest, de geest in waarin de waarneming verdwijnt en ikzelf dus verdwijn en in en als gedachten besta.

The Consciousness of the Spider

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 343 – Stationair draaiende auto’s een futiliteit?

Zoals ik vaker benoemd heb ligt mijn tuintje hier pal aan de straat. Het is een straatje welke doodloopt, waar de rij buren en overburen hun auto inparkeren, starten, wegrijden, maar ook bekenden die aankomen, parkeren, stoppen en praten, terwijl de auto minimaal 5 minuten tot aan een kwartier stationair staat te draaien. Het tuintje ligt ongelukkig, want iedereen heeft hier zijn dingetje te doen. echter, ik zie, hoor en ruik alle dingetjes zeg maar, achter elkaar voorbij komen, en zit soms in de uitlaatgassen, zelfs in huis, en zo ook de konijntjes en de planten. mmm lekker die tomaatjes hier uit de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gehad te hebben met al die auto’s die aan en uit gaan hier en met al die mensen die er geen erg in hebben dat de auto’s behoorlijk lang stationair staan te draaien direct naast mijn tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld en verdrietig te zijn dat een paar buren vonden dat ik problemen maakte en 1 van hen me niet eens aan durfde te kijken toen ze zit zeiden, toen ik vroeg of ze, na 5 minuten stationair draaien, even hun auto uit wilden zetten, terwijl ik normaal met 1 van hen vrij uitgebreide gesprekken voer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat het geen ‘normaal gegeven’ is dat je let op de fysieke woonomgeving met planten en dieren en hier zoveel als mogelijk je gedrag op afstemt als wat het beste is ten aanzien van al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er blijkbaar niet in mijn schoenen wordt gestaan en hierin gezien wordt hoe het is om de tuin tussen de auto’s te hebben, terwijl ieder ander de tuin aan de andere kant van de huizen heeft waar geen buren en geen auto’s zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo genoeg te hebben van de zelfzucht die getoond wordt in deze wereld en in de buurt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van mijn eigen zelfzucht en die toch nog ten toon spreid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip en neerbuigend gedrag als ik vraag of een motor even uitgezet kan worden als deze onnodig lang staat te draaien, in plaats van in te zien dat ik blijkbaar iets verwachtte toen ik de vraag stelde, en in deze verwachting ging het de mist in, waarin ik reageerde en ik angst ervoer voor het alleen staan te midden van eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren alleen te staan voor eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat we hierna iets uit moeten praten, terwijl er alleen maar iets hoeft te worden ingezien, ik in mijzelf, en zij in henzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik wil hier weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik neem hierna hier geen nieuwe konijntjes meer in dit tuintje’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het rustiger zou zijn als ik geen konijntjes zou hebben hier, en me ondertussen schuldig voel hierover alsof ik de konijntjes niet zou willen houden hier, terwijl ik elke dag plezier met ze heb, in plaats van in te zien en me te realiseren in een moment van ervaring van zorg, dat het met de konijntjes okay, gaat, en dat ik het ben die onrust zaait in mijn eigen geest door me zorgen te maken over ‘wat en als’ voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de afschuwelijke onverschilligheid die er bestaat ten aanzien van elkaar en van het samenleven met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een zeur te voelen omdat ik vraag of de auto even uit kan na 5 minuten stationair draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘te zacht’ te ervaren voor deze wereld waarin er het ene moment een leuk gesprek gevoerd wordt en het volgende moment een ander wordt afgebekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een draaiende motor van een auto hier in de buurt, kort of lang, en me zorgen te maken over de uitlaatgassen waar ik, de planten en de konijnen middenin zitten en tegelijkertijd denk ‘er wordt geen rekening met me gehouden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van het feit dat er niet fysiek gekeken wordt naar elkaar in de leefomgeving, dat er niet gezien wordt wat er wordt gedaan en wat dit voor een ander betekent, en dat ik de hele tijd mijn mond open moet doen over dit soort kleine zaken die niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen geest die niet fysiek ziet in de leefomgeving als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wrok te ervaren naar degenen die me afbekken en me niet meer aankijken, en hierin in mijn hoofd hetzelfde doe en hen niet meer aankijk als ‘met de nek aankijk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlagen tot denigrerend gedrag in de geest, in plaats van in te dalen in en als het fysiek en hier te zijn, stabiel, en de onverschilligheid van de ander, bij de ander te laten zonder dat het mij of mijn gedrag beinvloedt ten aanzien van hen en mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben vertrouwd op de buren door een aantal lange gesprekken die we hebben gevoerd waarin we overeenstemden aangaande de ongelijkheid in de wereld, terwijl ik onderwijl merkte dat de ongelijkheid als onverschilligheid in zelf hierin niet gezien wordt, wat nu duidelijk werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het innerlijk proces als futiliteit te zien en als onbelangrijk aangezien het over zulke hele kleine punten gaat, terwijl ik al heel lang weet, zie, realiseer, ervaar en begrijp dat hier alles start, dat alles heel klein begint en begonnen is, en dat werkelijke verandering alleen heel in het klein, in zelf kan starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zeur over futiliteiten als ik deze kleine punten bespreekbaar maak en hier mezelf in zelftwijfel trek als een ander reageert op wat ik benoem, in plaats van in te zien dat het feit dat er gereageerd wordt, aangeeft dat er iets geraakt wordt wat niet in gelijkheid is toegepast.

*

Als ik een auto stationair hoor draaien dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mezelf waar ik me zorgen over maak, welke gedachten opkomen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik zie in het moment of het werkelijk nodig is om te vragen een motor te stoppen, of het werkelijk onacceptabel lang is. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar en adem, en adem door de pijn heen die ik ervaar in mezelf.

Ik realiseer me dat er veel te doen is ten aanzien van het gewaar worden van de noodzaak tot het innerlijk proces van zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen als stem voor en als het leven, en mezelf hier in te zetten voor algemene verandering in de wereld, beginnende in de mens zelf, en de kleine veranderingen hier in de buurt voorlopig te laten voor wat het is, en tegelijkertijd de mensen de tijd te geven om in zelf te realiseren wat er gebeurt als er wel een punt ter sprake komt.

Ik stel mezelf ten doel me in te zetten voor het proces van zelfverandering en hierin ondersteuning te bieden aan een ieder die bereid is in zelf te zien, waarin ik een weg vind om deze ondersteuning aan te bieden en mensen hiervoor naar mij kunnen komen als ze er klaar voor zijn, en met deze mensen samen te gaan werken, en met de rest gewoon een praatje te maken over het weer of zaken waarvoor ze open staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen innerlijk proces van zelfinzicht, zelfeerlijkheid en zelfverandering voort te zetten en hierin steeds meer stabiel te worden, adem voor adem, dag voor dag, en mezelf te omarmen in de punten waarin ik dit niet ben, mezelf te vergeven, mezelf te begrijpen, en op deze manier  zelf  de verandering te wandelen.

Proces van Zelfverandering:

Desteni I Process – Lite (Free!)

Desteni I Process – Pro

Full reptilians the road ahead part 2

Reptilians – The Road Ahead – Part 2

————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 76 – Iets mooiers buiten mezelf totdat er niets meer van me over is

Als ik iets buiten mezelf mooier, fijner, leuker vind, ga ik uit mezelf, de mind in, op zoek naar dat mooiers. Ik zie mezelf nu 2 weken allerlei tuintjes vergelijken, waarin ik me opeens realiseer dat ik de ontevredenheid over mijn eigen tuintje zelf creeer. Toen ik dit huisje accepteerde had ik dit niet; het is doordat ik vind dat anderen het net iets mooier, ruimer, groener, rustiger hebben. En ik blijf hiernaar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn tuintje met andere tuintjes te vergelijken, waardoor ik mijn tuintje opeens als niet goed genoeg meer ervaar en alleen nog maar de onrust eromheen zie, terwijl het een heel leuk klein tuintje is en zeker kan worden met wat meer groen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de onrust van de eerste week en de geluiden rondom het tuintje die angst in mij oproepen, het tuintje opeens veel minder leuk te vinden, terwijl het nog steeds hetzelfde tuintje is en er heel veel rustige momenten zijn, zoals ik ook heb ervaren toen ik hier aan het schilderen was, en relatief weinig onrustige momenten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven hangen in/als de mind in een herinnering van een onrustige eerste week die angst heeft opgeroepen, waardoor ik aanwezig blijf in/als de mind op zoek naar een rustige plek, welke ik creeer als rustig groen tuintje in mijn hoofd, om te kunnen vertoeven en me beter/veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het veiliger is in/als de mind in een plaatje, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind participeer in polariteit in energien, welke niet constant is/zijn en onderhevig aan invloeden van buitenaf, aangezien plus min aantrekt en plus plus afstoot en min min afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik energie ben, waardoor ik niet constant ben en onderhevig aan invloeden van buitenaf waarin ik aantrekking en afstoting ervaar, waarin ik me in allerlei bochten wring om aan te trekken of juist niet aan te trekken, af te stoten of afstoten te vermijden, etcetera.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik altijd op de vlucht ben doordat ik geloof dat ik energie ben, en kan worden geabsorbeerd als energie door een ander als energie, in plaats van in te zien dat in mijn vlucht ik mezelf als leven absorbeer door me af te scheiden waar ik voor vlucht, en ik dus constant een ervaring van (vluchten voor) geabsorbeerd worden heb in afscheiding van mezelf als leven, met wie ik ook ben, in plaats van Hier te zijn, constant als de Adem als Zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren dat ik constant ben als leven als de adem, maar in plaats daarvan mezelf heb geabsorbeerd in/als energie omdat ik iedereen dat heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zoek te zijn naar energie buiten mezelf, waarin ik de energie buiten mezelf dus als leuker ervaar dan de energie binnen mezelf, en ik op zoek ga naar iets leukers buiten mezelf om mezelf als leuker te ervaren door mezelf te definieren met dat leukers buiten mezelf, welke direct een angst voor verlies geeft van dat leukers buiten mezelf aangezien ik het niet zelf ben als Leven en ik ‘het’, de energie als illusie, hoe dan ook zal verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren, waarin ik mezelf als mind als energie als niet genoeg ervaar wat komt doordat ik als de mind mezelf als een halfje ervaar die moet worden opgevuld/aangevuld, wat het moeilijker maakt voor mezelf om in/als mezelf te zijn door het geloof dat ik besta als deze energie en dus mezelf moet aanvullen en ik hierdoor steeds wegloop van in mezelf zien en zijn als de adem.

Als ik mezelf zie weglopen van mezelf op zoek naar of aangetrokken tot iets leukers buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik word aangetrokken door een energie buiten mezelf waar ik me in/als mezelf van heb afgescheiden, en dus moet ik het opvullen/aanvullen met die energie buiten mezelf. In gedachten, gevoelens en emoties zal ik mezelf altijd beter/slechter ervaren dan als iets buiten mezelf. Dit is een gebed zonder end, welke ik alleen kan stoppen in/als mezelf door te stoppen met participeren in deze gedachten, gevoelens en emoties als energie.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere adem aanwezig te zijn, waarmee ik  de gedachten, gevoelens en emoties stop/onderbreek en ik ze niet kan volgen de eeuwigheid van de mind in. De gedachten, gevoelens en emoties die zich aan blijven dienen ga ik inzien, uitschrijven en zelfvergeven.

Als ik mezelf zie vluchten voor/als de angst om geabsorbeerd te worden als energie door de energie van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in mijn vlucht volledig bezet/bezeten word door energie, en ik dus mezelf als leven absorbeer. Ik stop, ik ben Hier. Ik zie in mezelf waar ik me van heb afgescheiden, waar ik zo bang ben en waardoor/waarin ik een ervaring van afscheiding/afschuw gecreeerd heb om mezelf veilig te stellen in/als de mind, gelovend dat ik anders ben, en in dit geloof waan ik me veilig.

Ik realiseer me dat ik de boel heb omgedraaid, dat ik in dit geloof van anders zijn een oneindig gebed van afscheiding gecreeerd heb, waarin afscheiding op afscheiding zich opstapelt totdat ik mezelf volledig geisoleerd heb van alles wat anders is en hierin van mezelf als dit alles wat anders is als wat ik geloof te zijn; door het afscheiding op afscheiding creeren word ik dus steeds minder, doordat ik me van steeds meer aspecten in/als mezelf afscheid, totdat er niets meer van mezelf over is en ik verdwenen ben in/als de mind, en ik mezelf alleen nog kan voeden/opvullen met energie buiten mezelf welke ik als leuker ervaar, en altijd als leuker zal ervaren aangezien ik mezelf gedegradeerd heb tot niets in complete afscheiding van mezelf als leven, constant in angst verkerend voor het verlies van de energie als voeding buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel deze schrale realiteit van afscheiding in/als mezelf te stoppen. In deze schrale realiteit van afscheiding in/als energie heb ik mijn darmslijmvlies schraal gemaakt, totdat er vrijwel niets meer van over was. Dit is iets wat ik niet meer wil meemaken en niemand toewens, en dus kan ik het niet meer toestaan in mezelf en in de ander.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en de ander te ondersteunen in het stoppen van de afscheiding van het fysieke leven in eenheid en gelijkheid door het beantwoorden van de vragen van de ander, in de winkel en elders, en zo veel als mogelijk als in mijn kunnen ligt mezelf en/als de ander de middelen en het gereedschap aan te bieden om onszelf in/als het fysiek te ondersteunen zodat het fysiek weer ondersteuning biedt in het leven op aarde, waarin ik de vraag van de ander als richtlijn gebruik voor wat diegene in dat moment nodig heeft om zichzelf als Leven te ondersteunen, en ik de vraag in mezelf als richtlijn gebruik voor wat ik nodig heb in het moment om mezelf als Leven te ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te (blijven) onderzoeken hoe de mind het fysiek misbruikt en ziek maakt in afscheiding in ongelijkheid van onszelf als Leven, zodat ik zoveel als mogelijk duidelijke richtlijnen kan geven in het ondersteunen van het fysiek van mezelf en de ander.

Zie blog over het ongewenste intimiteiten karakter van zelf willen opvullen met iets buiten zelf

Dag 65 – Voetbal – Pispaaltje

 Om het kleine tuintje heen wordt gevoetbald in het speeltuintje, waarbij de bal dicht bij de schutting komt en tegen de ruit gaat.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal in het tuintje komt op de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal tegen de plantjes aankomt waardoor de plantjes knakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pispaaltje te worden van de jongelui hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit zo vervelend te vinden van verhuizen, alsof ik opnieuw mijn ‘plekje’ moet veroveren voordat ik geaccepteerd word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geaccepteerd moet worden, in plaats van mezelf te accepteren als een en gelijk als zelf worden, wat niet een en gelijk als angst als bewustzijn is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een slachtofferrol te willen gaan zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom niemand de kinderen corrigeert die hier aan het voetballen zijn in een speeltuintje voor hele kleine kindjes, terwijl er 200 meter verderop een voetbalveld is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik gelijk kan staan aan de jongeren, in plaats van in te zien dat ik gelijk als zelf kan staan door de angst te stoppen, net als de konijntjes die rustig in het kabaal een en gelijk als zelf zitten, zonder angst voor wat er eventueel kan gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden dat ik naast het speeltuintje woon waar veel kabaal is van tijd tot tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu juist wel of juist niet iets moet zeggen tegen de jongeren over het voetballen, waarbij ik juist wel iets gezegd heb en er een tijdje bij ben gaan zitten en gevoeld heb hoe zwaar de bal is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vroeger zogenaamd kattekwaad uit te halen en hondenpoep door een brievenbus gegooid te hebben als zijnde pesten, waardoor ik nu bang ben dat dat bij mij gaat gebeuren nu ze een ijsstokje door de brievenbus gegooid hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat nu ik mijn gezicht heb laten zien, ze juist hier de hele tijd gaan voetballen en kabaal maken om mij te pesten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pesten persoonlijk op te vatten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stom te vinden dat ik niet met jongeren om kan gaan, of eigenlijk niet weet hoe ik met ze om kan gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen tegenover de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn de hele tijd zulke uitdagingen te krijgen hier om en rond het tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik hier te huilen door het kwetsbaar voelen tegenover de jongeren en het niet weten hoe als mezelf te staan in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen doordat ik niet weet hoe als mezelf te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten hoe ik me op moet stellen tegenover de jongeren, in plaats van in te zien dat het opstellen tegenover niet gelijk staan als zelf is, en dus niet gelijk als/aan de jongeren als zelf, maar tegenover de jongeren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet iemand bij komt zitten als ik daar alleen zit bij de jongeren, iemand die ze beter kent, in plaats van in te zien dat ik er ook niet bij zou gaan zitten als ik er zelf geen last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen iets te doen als ik ergens last van heb, en anders de boel de boel te laten en geen vinger uit te steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen voor mezelf te zorgen en niet voor de ander als het niet nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een dwaas te voelen naast de groep jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me überhaupt een dwaas te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de jongeren iets heel ergs doen door het kabaal dat ze maken, in plaats van in te zien dat het echt nog jonge kinderen zijn die hun energie kwijt moeten aangezien ze niet geleerd hebben hoe zichzelf richting te geven, net als wij allemaal, maar alleen hun energie kunnen uitleven in plaats van te leven als zichzelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die jongeren gelijk moet leren dat ze energie aan het uitleven zijn en dit kunnen stoppen, in plaats van in te zien dat ik mijn energie aan het stoppen ben, en dat zij hier voornamelijk zijn op dit moment om mij te laten zien waar ik in angst en reactie ga in/als de mind, zodat ik dit kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet met de jongeren te kunnen gaan spelen aangezien ik niet zou weten hoe, maar alleen maar vraag met iets te stoppen, dus eigenlijk alleen maar benoem wat ze niet goed doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kunnen spelen met de jongeren, en als ik dit niet kan, voel ik me minderwaardig aan mezelf als mindbeeld van wat ik volgens mezelf als mind eigenlijk zou moeten kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al jaren te denken dat ik met jongeren moet kunnen spelen, in plaats van in te zien dat dat helemaal niet hoeft, ook voor de jongeren niet; ik kan een en gelijk als mezelf zijn en als dat niet spelen met de jongeren is dan is dat ok.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de jongeren met mij bezig zijn, in plaats van in te zien dat ik met hen bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel van aanvaard zijn in Zegveld te missen, waar ik 2 jaar over heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er weer 2 jaar over doe voordat het ok is dat ik hier woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het recht niet heb om hier te wonen en te vragen of ze voorzichtig willen doen met de voetbal, dat is alles wat ik wilde vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet gewoon geluisterd wordt als ik vraag of ze voorzichtig willen doen met de voetbal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vraag waarschijnlijk verkeerd te stellen uit angst dat ze me belachelijk maken, waarmee ik door de toon van mijn stem juist de reactie uitlok waar ik bang voor ben, namelijk dat ze niet luisteren en me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me oud te voelen als jongeren me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld zo hard te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet fijn te vinden dat ik me hier niet meer kan verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te overwegen om later niet opnieuw konijntjes te nemen omdat ik ze kwetsbaar vind in dit huisje, wat mij kwetsbaar maakt in dit huisje, terwijl ik het zo leuk vind als ze hier vrolijk los lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb konijntjes te kwetsbaar te vinden voor deze wereld, waarin ik verdrietig ben om hoe belachelijk de wereld in elkaar steekt als het onschuldige leven te kwetsbaar is om hier te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het onschuldige leven pijn wordt gedaan of dood wordt gemaakt, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf als onschuldig leven pijn gedaan wordt of wordt dood gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen correcties te willen schrijven, wat aangeeft dat ik in de slachtofferrol wil blijven zitten in plaats van mezelf als angst als slachtoffer te stoppen en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om iets te zeggen van een situatie die ‘geen rekening houdt’ met het onschuldige leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet zeggen van een situatie die geen rekening houdt met onschuldig leven, waardoor ik bij voorbaat als bang word/ben en hiermee juist de situatie aantrek dan wel versterk.

 Als ik mezelf in angst zie schieten door kabaal om het tuintje heen, dan stop ik, ik adem. Ik kijk naar de diertjes en zie hoe ze rustig zitten, een en gelijk als zelf. Ik zie hen als levend voorbeeld en ga zelf in de adem, net als de diertjes. Als er echt gevaar is sta ik op en ga spreken; als er geen gevaar is maar alleen maar angst voor een eventuele situatie, dan blijf ik zitten, pas zelfvergevingen toe, ga schrijven en corrigeer mezelf.

 Praktisch gezien let ik erop dat ik het tuintje niet te kwetsbaar maak door bijvoorbeeld aan de buitenkant wat robuustere planten neer te zetten die tegen een stootje als een voetbal kunnen, zodat ik (me) geen zorgen ga zitten maken als er kinderen spelen en daarmee situaties aantrek/creeer die deze angst/zorgen reflecteren.

 Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als angst te stoppen in iedere situatie die zich voordoet in en om het huisje.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

www.equalmoney.org

Dag 49 – Angst in het midden van het rumoer

Het nieuwe huisje heeft een klein terras wat ‘in het midden’ ligt. In het midden direct aan/tussen 2 straten. Straten in een woonwijk met veel kinderen dus er wordt stapvoets gereden. Het in het midden heeft iets prettigs en tegelijkertijd roept het angst op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in het midden iets prettigs te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze met de auto zo het tuintje binnen rijden waar de konijntjes lopen en de plantjes staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als de mensen weten dat ik voor eenheid en gelijkheid sta, en ik raak hiermee iets in hun ego, ze het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het ego van andere mensen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik/we bang ben/zijn voor het kapot maken van elkaars spullen of leven als plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik dieren en tere planten als kwetsbaar omschrijf aangezien ze zo gemakkelijk kapot te maken zijn, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als kwetsbaar te beschouwen en dus gemakkelijk kapot te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen me kapot maken, in plaats van in te zien dat ikzelf als ego als mind mezelf als Leven kapot maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als normaal te beschouwen dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat je niet hoeft op te passen op straat of waar dan ook voor het kapot maken van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen een wereld te kennen waarin het Leven kapot wordt gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst te doen alsof ik er niet ben zodat ik ook niet kapot gemaakt kan worden, in plaats van in te zien dat ik mezelf zo kapot maak door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kapot te maken door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het kwetsbare niet gezien mag worden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het kwetsbare niet te willen laten zien in deze wereld uit angst dat ik hierop gepakt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn gepakt te worden als ik mezelf als kwetsbaar laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het logischer te vinden als ze wel een keer het tuintje binnen rijden dan dat het niet gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in het oude huis in Zegveld te verlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in/als de mind te verlaten, in plaats van in te zien dat ik mezelf als Leven heb verlaten en keer op keer verlaat zolang ik blijf schuilen in mijn veilige plekje in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bang te maken door gedachtes over wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren, terwijl ik als ik aanwezig ben in het huisje geen angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik angst moet ervaren als ik ga verhuizen.

Als ik mezelf zie participeren in angst voor wat er eventueel kan gebeuren in de toekomst in het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben, anders zou ik geen angst ervaren. Ik breng mezelf Hier. Is er in dit moment iets aanwezig in de fysiek werkelijkheid wat me bang maakt, wat me triggert? Ik pas specifieke zelfvergevingen toe op de angst en op een eventueel trigger-punt. Ik adem in de angst en maak mezelf gelijk aan de angst, waarin ik de angst absorbeer en de afscheiding van dit punt in mezelf stopt.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf gelijk te maken aan iedere angst die ik ervaar in relatie tot het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, totdat ik Hier kan Leven in de adem in het midden van het rumoer.