Dag 78 – Ik wil niet dat je weg gaat

x zegt me gisteren dat hij waarschijnlijk terug naar Polen gaat. Alles gaat aan in mij, het hele reactiesysteem, en ik val. Als ik nu weer vast ga houden, mijn wil op ga leggen door te spreken in zelfonoprechtheid, kom ik weer in een relatie terecht die als startpunt zelfonoprecht is. Moet ik weer de cirkel rond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bijna ondraaglijke drang te ervaren om x te bellen en mijn emoties met hem te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles om me heen in elkaar te zien vallen, en ik heb zelf de stap gezet naar een ander huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor het eerst spijt te ervaren dat ik niet meer in het prachtige huis in Zegveld woon, in een soort van luchtbel afgescheiden van de matrix, nu ook x weggaat uit dat gebied en ik geen enkele binding en geen reden meer heb om daar heen te gaan behalve het missen van degenen met wie ik daar gedeeld heb of het missen van het wonen in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x wel gehoord te hebben maar niet heb kunnen luisteren naar zijn woorden dat hij me min of meer waarschuwde dat er niet zoveel fijne plekken om te wonen zijn als in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn geworden met het wonen in Zegveld en het opgegeven te hebben zonder in te zien dat ik het weleens zou kunnen gaan missen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn omgegaan met mezelf en met wat ik koester.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verscheurd als losscheuren te voelen/ervaren nu ik weet dat x weg gaat, en doordat x weggaat gaat het hele herinneringssysteem aan en ga ik de oude woonplek opeens missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x graag als vriend in de buurt te willen houden als soort van backup van mezelf in zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf arrogant te gedragen ten opzichte van waar en hoe ik leefde, ook al was ik iedere dag dankbaar om daar te wonen en heb ik het al jaren in mezelf onderzocht of het wonen daar mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze beslissing om weg te gaan te hebben genomen door 2 punten: namelijk geld en het liefdesconstruct, 2 wereldse punten waarin ik wegzak/vastzit en om hierin op te staan en niet in vast te blijven zitten, ben ik weg gegaan uit de mooiste plek waar ik ooit gewoond heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er opeens een drama van te maken dat ik weg ben uit Zegveld, terwijl het gedurende de gehele verhuizing ok was, waarin ik tijdens de verhuizing vrijheid ervoer van structuren van missen en vastzitten en isolatie, welke nu weer aan gaan trekken, meer dan tevoren nu ik hoor dat x weg gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan mezelf en de stap die ik heb genomen te gaan twijfelen nu alle emoties omhoog komen die vastzitten als reactiepatroon op het vertrek van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te geven om uit dit liefdesconstruct weg te komen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet sterk genoeg ben om in de situatie voorheen op te staan, terwijl ik in de situatie voorheen mezelf kwalijk nam dat ik niet sterk genoeg was om op te staan en te gaan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door het vertrek van x te gaan twijfelen aan mezelf en te gaan denken/geloven dat ik iets fout heb gedaan, waarmee ik in de structuur van de mind val in/als oordeel als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren nu x wil vertrekken en nog eens totale paniek te ervaren nu mijn fysiek in verkramping gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze paniek echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds in de liefde te geloven, waardoor ik niet los kom van dit construct in mezelf, het liefdesconstruct van leven via de liefde van en/of  voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in een geloofsysteem van liefde.

Ik zie dat ik iets mis in dit huisje wat er voorheen wel was, namelijk ikzelf die heel tevreden was met dit huisje, waardoor ik ‘bergen’ kon verzetten, en nu ik wegval in/als de mind in een liefdesconstruct in een geloof van iets missen buiten mezelf, mis ik mezelf door weg te zijn van hier in/als mezelf, wat ik projecteer op het huisje alsof er iets mist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik x wel of niet kan bellen, waarin ik participeer in de ‘ik weet het niet’ persoonlijkheid, wat aangeeft dat ik iets niet wil zien als zijnde een illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de steun en aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik het construct activeer en waar ik het kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale verlamming te ervaren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze verlamming fysiek te manifesteren en gemanifesteerd heb in een verlamming/verkramping/schrikreactie/obstipatie in mijn dikke darm, welke keer op keer reageert als het construct geactiveerd wordt, niet langer in staat om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een toestand te brengen waarin ik niet in staat ben om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen leven in dit construct maar niet te zien hoe hieruit te komen/hoe te bewegen in dit construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles weg te zien vallen inclusief mezelf in dit construct, zonder in staat te zijn/te zien hoe dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke toestand van verlamming te geloven, wat ik gebruik als excuus om niet te bewegen in dit construct, aangezien iedere beweging pijn doet, zowel fysiek als emotioneel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven waardoor ik gevangen raak in het construct, waarin ik een toestand van zinloosheid ervaar en een persoonlijkheid van gelatenheid aanneem, en nog doe alsof ik het wel ok vind ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb akkoord te gaan met mijn toestand van zinloosheid en gelatenheid zonder de wil om dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit van binnenuit kan veranderen, en dus zoek ik altijd een prikkel/beweging/optie buiten mezelf om mezelf weer in beweging te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie met x te zijn begonnen om uit dit construct te komen, en nu hij weggaat ben ik bang dat ik er zelf niet uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf zonder x niet op kan staan in dit construct en het verdriet te ervaren die wegging toe ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet weg te laten gaan door de liefde van x voor mij, om vervolgens weg te willen uit het construct van gevangen zitten in de liefde van x voor mij, waardoor ik weer in het verdriet terecht kom waarin ik zelf in/als de mind aanwezig was voordat ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met x te beginnen in zelfinteresse, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf voornamelijk in paniek te zien uit angst voor het verlies van datgene wat mijn zelfinteresse voedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een enorme fout maak door x te laten gaan, aangezien het verdriet voelt alsof ik iets fout heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn in het geloof dat ik iets fout heb gedaan, waardoor ik vast kom te zitten in het oordeel van goed en fout in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds in zelftwijfel te worden getrokken door mijn leefomgeving waarin mensen niet zelfoprecht leven, en ik geloof dat ik het fout doe ook al is mijn startpunt dat wat het beste is voor allen in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel een startpunt van gelijkheid als uitgangspunt te hebben, maar nog wel een weten in/als de mind, dus nog niet een en gelijk als zelf ben, waardoor ik nog verkeer in polariteit in/als de mind, en ik zie dat ik het uitgangspunt noem in plaats van startpunt, waarin ik een uitgang lijk te willen behouden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijkheid in/als de mind als uitgangspunt als vluchtweg te gebruiken/hebben gebruikt, waarvan ik nu de gevolgen ervaar in/als de mind als verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor/door een ervaring van verdwijning van mezelf als x weggaat, waarin ik mezelf dus gedefinieerd heb in een karakter in/als relatie met x, welke natuurlijk verdwijnt als x fysiek verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wie ik geworden ben in dit construct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind; alleen als ik zie wie ik geworden ben kan ik mezelf vergeven. Zolang ik niet zie wie ik hierin ben en hoe ik hierin verzeild raak kan ik mezelf niet stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen op het doorzetten van mezelf in deze toestand van ervaring van hopeloosheid, zodat ik het aandurf mezelf onder ogen te zien in deze toestand.

Ik stel mezelf ten doel mijn verzet tegen deze toestand van hopeloosheid op te geven als mezelf te vergeven, waardoor ik mezelf kan zien in deze toestand van hopeloosheid zonder erin te verdwijnen; als ik me verzet versterk ik de structuren, en verdwijn ik in het verzet in/als de mind als een vasthouden aan overlevingsmecahnismen zonder in zelf te kunnen zien.

Ik realiseer me dat ik angst voor verdwijning ervaar in relatie met x en als x juist weggaat, waarin ik mezelf compleet vastzet in deze ervaring van verdwijning in relatie tot het wel of niet aanwezig zijn van x; hoe dan ook verdwijn ik erin, welke verdwijning is in het construct in/als de mind in afscheiding van mezelf, waardoor ik constant relaties creeer die geen stand houden zodat ik niet kan verdwijnen, waarin ik ondertussen verdwijn in afscheiding en onvrede in/als mezelf als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het geloven dat ik iets fout doe, direct, zodra ik de twijfel omhoog zie komen, aangezien met het geloof en nog eens met het geloof in het fout doen ik begin te vallen in/als de mind, en ik alles activeer in mezelf wat ik ooit met fout doen verbonden heb en creeer ik tevens automatisch de polariteit van ongeloof in mezelf in het in staat zijn tot het stoppen van mezelf in zelftwijfel, aangezien ik geloof dat ik het fout doe.
www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

Advertenties

Dag 19 – Nee zeggen – Wat is Waan?

Nee zeggen zonder weg te lopen. Zonder de ander weg te sturen/te vragen weg te gaan. Zonder in de mind te verdwijnen in boosheid, beledigdheid, verongelijking. Nee zeggen als niet toelaten, niet toestaan. Staan in mezelf en nee zeggen.

Mij is het tot nu toe niet gelukt. Met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet en spijt te ervaren dat het me niet gelukt is nee te zeggen als niet toestaan zonder weg te lopen, zonder de ander te vragen weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen schrijven uit schuldgevoel dat het me niet gelukt is nee te zeggen als niet toestaan zonder weg te lopen of de ander te vragen weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om in mijn schuldgevoel te verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat ik het zo ver heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik het zo ver heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te verwachten van mezelf dat ik het zo ver zou laten komen en dan toch zeg stop, tot hier niet verder, nu is het genoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik heb gezegd stop, tot hier niet verder, nu is het genoeg, omdat ik het daarvoor zo ver heb laten komen, waardoor ik denk of waardoor het lijkt dat ik het nu niet meer mag stoppen omdat ik het zover heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen omdat ik het zover heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik de ander heb vernietigd door eerst hoop te geven en vervolgens te stoppen, in plaats van in te zien dat de ander ook in het proces is gestapt met mij en dit in zichzelf heeft toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander hoop heb gegeven, in plaats van in te zien dat ik mezelf hoop heb gegeven door mijn hoop te vestigen op een relatie met iemand buiten mij, en nu in paniek ben omdat ik dit gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind nog te creeren in plaats van mezelf direct te stoppen en vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat het gestopt is met de ander doordat het zo snel is gegaan, en ik er vanuit ben gegaan dat het niet zou stoppen tussen ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet verder te durven uit angst dat ik geen antwoorden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen wel de illusie in te laten zien maar geen antwoorden te kunnen geven, waardoor er niets is om in op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waarin ik kan opstaan, wat inhoudt dat ik mezelf niet zie door alle oordelen die ik over mezelf heen heb gelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet eerst in zelf ben gaan staan voordat ik een relatie gestart ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik dit punt wat we nu doorlopen niet aan het begin heb doorgelopen waardoor gelijk duidelijk wordt of we wel of niet alleen staan, in plaats van in te zien dat ik dat niet gedaan heb doordat ik niet alleen sta, en de ander ook niet, en daarom hebben we het samen geprobeerd om via de ander alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via de ander alleen kan gaan staan en dat de ander via mij alleen kan gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat datgene waarvoor ik bang was 1 jaar terug, als ik de ander en mezelf alleen zou gaan laten staan, nu alsnog gebeurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat nu alsnog gebeurd is waarvoor ik 1 jaar terug bang was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de ander het niet gaat redden maar dat ik niet in staat ben om voor de ander te gaan staan waardoor deze in mij kan opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander in mij kan opstaan, in plaats van in te zien dat dat ongetwijfeld de mind is die dit voorspiegelt, zodat de ander als de mind in mij kan opstaan en ik als leven voorgoed verloren ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik als leven voorgoed verloren ben als ik de ander in mij laat opstaan, in plaats van in te zien dat ik bang ben dat ikzelf als mind als illusie van leven voorgoed verloren ben als ik in mezelf opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat en hoe de mind alles omdraait.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vernietiging van (mezelf als) de mind volledig onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om op te staan in datgene wat ik 1 jaar terug in mezelf zag, namelijk door het stoppen van mijn participatie in mijn emoties en angst om alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er nu een laag bovenop gecreeerd te hebben met schuldgevoel voor de ander, waardoor het moeilijker is om hierin op te staan, in plaats van in te zien dat die schuldgevoelens allang aanwezig waren, waardoor ik niet in staat was om op te staan; ze zijn nu zichtbaar geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik schuldgevoelens gecreeerd heb in de ander waardoor het moeilijker is om op te staan, in plaats van in te zien dat deze schuldgevoelens allang in de ander aanwezig waren; ook bij de ander worden ze nu duidelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit proces samen met x kan lopen, dat ik veilig ben in zijn aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander nodig te hebben als bevestiging van wie ik ben, om vervolgens boos te worden als hij mij bevestigt als mind, want die ben ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik het zover heb laten komen, in plaats van in te zien dat ik het zover heb laten komen doordat ik ergens wel inzag hoe moeilijk het zou zijn de participatie in relaties in/als de mind te stoppen, niet ziende dat door uitstel het alleen maar moeilijker wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stoppen en opstaan moeilijker te maken door het uit te stellen, onderwijl ook ziende dat we zoveel andere punten eerst doorlopen hebben waardoor het mogelijk is de relaties in/als de mind te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik het stoppen en opstaan moeilijker heb gemaakt door het uit te stellen, in plaats van in te zien dat ik het uitstellen nodig heb gehad om in te zien wat ik geworden ben en moed te verzamelen om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor dit stoppen van relaties in/als de mind, en het daarom uitstel, onderwijl bang zijnde dat als ik te lang blijf ik het niet meer kan stoppen, in plaats van in te zien dat ik het dan niet meer kan stoppen doordat ik het zolang heb uitgesteld waardoor het steeds moeilijker wordt om te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten en te zien of ik dit anders had kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen omdat ik niet zeker weet of ik het juiste heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik daar al 1 jaar (en mijn hele leven) mee bezig ben, met het wel of niet juist doen in/als de mind, wat constant een soort van vrije keuze met zich meebrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we een keuze hebben in/als de mind, in plaats van in te zien dat we alleen kunnen kiezen wie we zijn in ieder moment, zelf-oprecht of zelf-onoprecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden te zien wat zelf-oprecht en wat zelf-onoprecht is, wat aangeeft dat ik dit probeer te zien in/als de mind, wat eigenlijk weer hetzelfde is als goed en fout; alleen door het stoppen en vergeven van dit oordeel van goed en fout in/als de mind kan ik zien wie ik ben als zelf; als ik zie wie ik ben als zelf zelf-oprecht zal ik het weten want dan ben ik het en is er geen zelf-twijfel meer, ontstaan door de keuze tussen goed en fout in/als de mind waarin ik me afscheid van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet waard ben om op te staan doordat ik geloof dat ik dit verpest heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan twijfelen aan het hele proces wat ik wandel doordat ik het niet in praktijk heb kunnen zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me nooit lukt om het proces in praktijk te zetten en daarom wil ik direct het eindpunt bereiken zodat ik het in de praktijk bevestigd zie en ik niet aan mezelf hoef te twijfelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hierin op te staan en zichtbaar in de wereld te staan doordat ik geloof dat ik het verpest heb doordat het me niet gelukt is het in de praktijk te zetten, in plaats van in te zien dat ik het in de praktijk aan het zetten ben door te schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen en hierin de mind te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets in/als de mind in de praktijk te willen zetten, om, als dit niet blijkt te lukken, onzeker te worden over het proces van het stoppen van de mind zodat ik niets meer creeer in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het niet is gelukt om dit in/als de mind in de praktijk te zetten en het vervolgens te stoppen, dus eigenlijk wil ik het stoppen via de mind (=via de ander).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen stoppen via de ander = de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles via de ander (= de mind) te willen doen, en niet te zien hoe het anders kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet meer te kunnen/durven/mogen ontspannen omdat het me niet gelukt is, wat dus inhoudt dat ik me niet kan/durf/mag ontspannen doordat ik me schuldig voel dus door mijn eigen oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel pijn te ervaren van wat ik zie als spiegel in de ander, hoever weg in de mind door het oordeel en schuldgevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het oordeel en schuldgevoel in de ander alleen maar versterkt heb door in zichzelf te laten zien terwijl ik zelf nog niet vrij ben van oordeel, en de ander dus met oordeel als voorbeeld in zelf laat zien.

Ik wens niemand toe dit te ervaren, en ondertussen is dit wat we allemaal ervaren waardoor we niet in zelf willen/durven zien. Wat is ‘dit’? Het zelfoordeel om wat we hebben toegestaan en aanvaard hebben in onszelf als de ander als de wereld te creeren.

Waar is de genade voor mezelf?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen genade voor mezelf te kunnen vinden, in plaats van in te zien dat dat het proces is, het een voor een vergeven van alle structuren en oordelen en het veranderen van onszelf, en dat alleen daarin de genade voor/als onszelf ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de enige ben die zo slecht is, die het zover laat komen en daarmee zoveel verdriet en verwarring creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik naast iemand kan staan in dit proces, terwijl ik in dezelfde structuur verward zit als diegene en ik diegene dus constant onderuit haal, en vice versa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk zou zijn dit proces met x te wandelen terwijl we constant in een babylonische spraakverwarring verkeren doordat we 2 verschillende talen spreken, letterlijk en figuurlijk.

Wat is Waan?

Waan is een volkomen verdwijnen in de mind, geen rust meer kunnen/durven/mogen vinden in het fysiek, voortkomend uit zelfoordeel en schuldgevoel wat niet onder ogen gezien wordt.

De wereld als onszelf verkeert in een waan. Degenen die uiterlijk in een waan verkeren noemen we gek, de drugs gebruiken we als excuus voor de waan om niet in de waan zelf (als wie we zijn geworden) te hoeven zien. Ondertussen draaien we door van binnen en van buiten.

Stop de Waan. Stop de Mind. Stop jezelf als de Mind nu het nog kan hier op aarde. Voor iedereen die (een beetje) tijd heeft om hierin te investeren, die al voorzien is van de basisbenodigdheden als huis en voedsel en internet. Stop de enorme pijn in jezelf als de ander, voortkomend uit afsplitsing van het leven door te verdwijnen in de mind als (zelf)oordeel, geprojecteerd op de ander in de wereld.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

Ik verbind mezelf met mezelf door de waan als zelfoordeel te stoppen in/als mezelf, zodat ik kan/durf/mag rusten in mijn fysiek.

Ik verbind mezelf met mezelf tot het stoppen van de waan in mezelf als proces totdat/zodat ik hierin de ander als mezelf kan ondersteunen hetzelfde toe te passen; om alles toe te passen waartoe ik in staat ben om datgene te stoppen wat ik hier heb zien gebeuren als waan.

Ik verbind mezelf met mezelf door de enorme angst onder ogen te zien die ik ervaar bij de gedachte om hierin een levend voorbeeld te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn om een levend voorbeeld te zijn, en als ik dat niet ben, dan ben ik het niet waard een levend voorbeeld te zijn.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te ondersteunen in de wankele stappen in dit proces, totdat ik stevig sta in en als mezelf, ongeacht de twijfel en de angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst en twijfel en zelfoordeel te ervaren dat ik niet durf door te gaan, in plaats van in te zien dat dit onderdeel is van het proces, dat ik hierin inzie wat ik geworden ben als angst en twijfel en zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorwaarde voor mezelf te creeren om op te staan, namelijk dat ik vrij ben van zelfoordeel en geen acties meer onderneem voortkomend uit dit oordeel als de mind, in plaats van in te zien dat ik zelfoordeel ben geworden en dat het opstaan hierin  bestaat uit dit zelfoordeel in te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren tot levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de oplossing ben voor de ander zodat ik niet alleen hoef te staan, in plaats van in te zien dat ik de oplossing ben voor mezelf.