Dag 686 – Het leven van woorden: vriendschap (1)

verwachtingen

“Is het woord vriendschap dan eigenlijk geen overbodig woord aan het worden naarmate de eenheid en gelijkheid op aarde toeneemt en daadwerkelijk geleefd gaat worden? Is het nodig dit woord te blijven gebruiken? Dat vraag ik me af. Echter het woord is hier in het leven geroepen en dus heeft het in eerste instantie een herdefinitie nodig, tijdelijk of langdurig, vrij van de energetische waarden en aanhechtingen die ik eraan gekoppeld heb.”

Uit: Dag 685 – Het leven van woorden: vriendschap

Vervolg:

Woordenboekdefinitie vriendschap (Wolters): verhouding als vriend, genegenheid

Klank: ie, iemand, ieder, ier, app, iemand-app dus, een toevoeging van iemand; schap

Energetische ervaring: positief, opgebouwd door hoe ik vriendschap ervaren en geleefd heb tot nu toe.

Als ik zo naar de klank en definitie kijk is er niet zoveel lading eigenlijk aan het woord zelf, als dat het een toevoeging is van iemand, aan onszelf/ons leven zou je kunnen zeggen. Een toevoeging betekent niet dat iets alleen niet voldoende of ‘geheel’ is maar dat het iets toevoegt bovenop dat wat al heel of één is. Uitbreiding dus eigenlijk. Iemand of ieder, dat betekent dus dat ieder-één een toevoeging zou kunnen zijn aan wat er al voldoende is als mij alleen. Dat is een mooie uitleg van het woord.

‘Schap’ betekent ook wel een vak, hokje, compartiment. Dat is dan waar we de vriend (als projectie van iets in onszelf dus ook onszelf) in plaatsen, in het hokje in onze geest, in aannames en associaties. Dit geeft een beperkt zicht van de mogelijkheden, het potentieel die in fysieke realiteit mogelijk zijn als zelfexpressie.

Eens zien wat er naar bovenkomt in de zelfvergevingen als negatieve of positieve aanhechtingen (associaties en aannames, persoonlijke waardes) aan het woord vriendschap die belemmeren om het woord te leven als toevoeging van iemand/een ieder op dat wat al heel is als mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vriendschap niet voldoende ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een positieve ervaring te koppelen aan het delen met een vriend(in) en hierin positieve energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb meerwaarde te hechten aan het delen met een vriend dan aan het delen met laten we zeggen de buurman of voorbijganger op straat, waarin ik zie dat dit komt door hetgeen ik deel met de vriend wat anders is dan hetgeen ik deel met de buurman of voorbijganger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een vriend me begrijpt en dit niet van de buurman/voorbijganger te verwachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb begrip te verwachten van een vriend en niet of minder van een buur of voorbijganger, omdat ik dit zo heb ervaren en opgebouwd gedurende mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat ik een vriend kan bellen als ik iets wil bespreken en de buurman of voorbijganger niet, behalve als het over gerelateerde buurtzaken gaat.

Ik realiseer me dat wat ‘vriendschap’ bepaalt, de intimiteit is waarin ik mezelf deel en dit ook zo ontvang, terwijl het met de buurman en voorbijganger vaak oppervlakkiger gesprekken betreft, wat ook weer niet echt zo is want feitelijk zie je op de lange duur meer van elkaar als buren en spreek je elkaar vaak meer dan met een vriend het geval is.

Dit is niet ‘erg’ of noodzakelijk, het is meer ter inzage in de waarde die ik aan vriendschap gehecht heb en waar dit mee te maken heeft. Een reëele zijde van vriendschap is dat ‘vrienden’ vaak een netwerk aangeven van een paar mensen die je kunt benaderen voor ondersteuning en zonder vrienden, ontbreekt het vaak aan ondersteuning. Wat een praktisch punt van verbetering zou kunnen zijn, zodat iedereen ondersteuning heeft van elkaar of in ieder geval van een aantal mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vrienden eenzaam ben, wat meer te maken heeft met dat ik dan weinig mensen heb om iets mee te delen en communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik vrienden nodig heb om te kunnen delen en communiceren en hierin, het dagelijkse delen met buur of medemens als ‘minder’ te zien dan het delen met een vriend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een buur of voorbijganger niet of minder snel om ondersteuning te durven vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan verschillende manieren van expressie van en als mezelf, zoals dat een intiem delen meerwaarde heeft boven een oppervlakkig delen van wat er speelt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vrienden eenzaam ben en een eenzaam beeld te hebben bij het ‘zonder vrienden sterven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de sociale media te hebben overgenomen waarin het als treurig gezien wordt om zonder vrienden te sterven, terwijl dit bij velen gebeurt aangezien op latere leeftijd er al veel ‘vrienden’ gestorven en/of vriendschappen verwaterd zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tegenovergestelde houding aan te nemen en ‘mezelf wel te redden ook alleen’, wat in principe ook zo is, echter de ‘add’ als ‘iemand’ of een ‘ieder’ en het delen en communiceren hierin is iets waar ik plezier in heb en betekent een toevoeging en uitbreiding aan mijn leven en hierin is het ook een daadwerkelijk, fysiek gemis als er geen vriend als ‘add als iemand/een ieder’ is/zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in een vriendschap om ergens op te duiden als verbeterpunt van een aangenomen programmering in eigenbelang, vanuit een angst dat ik dan ‘buiten de normen van de vriendschap’ ga en iets benoem wat buiten de gecreëerde vriendschap als afgestemde karakters valt.

Wat is dan mijn angst? Dat bestaat uit een oordeel dus uit een gedachte, vaak een moraliteitspunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in vriendschap moraliteit naar voren te halen en loyaliteit te verwachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb loyaliteit aan vriendschap te koppelen en als er werkelijk frictie ontstaat, te verwachten en erop te vertrouwen dat doordat het in een vriendschap gebeurt die door de tijd heen is opgebouwd, er geluisterd zal worden naar elkaar en hierin tot een overeenstemming zal worden gekomen vanuit begrip van wat er plaatsvindt, met name in onszelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb begrip en zelfinzicht te verwachten in een vriendschap, waarin ik er vanuit ga dat er anders geen werkelijk delen mogelijk is en de relatie onbetrouwbaar is zolang we onszelf niet kunnen vertrouwen op de wil en het vermogen tot een zelfintrospecie vanuit zelfeerlijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwachtingen te hebben in een vriendschap ten aanzien van mogelijkheden en potentieel en hierin mijn expressie en die van een ander, in een schap, een hokje te duwen en zo mezelf en/als een ander in expressie te beperken.

Wordt vervolgd met het derde en laatste deel met zelfcorrigerende uitspraken en een herdefinitie van vriendschap die ik kan gaan leven.

full_why-does-no-one-seem-to-understand-meWhy does no one seem to understand me?

Desteni I Process

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 655 – De één z’n brood de ander z’n dood?

workshop

Ik zie verschillende situaties van concurrentie op kleine schaal, waar een bestaande ondernemer het wellicht niet meer gaat redden doordat een nieuwkomer die met eenzelfde soort producten komt, een stapje voor heeft door bijvoorbeeld een vernieuwd uiterlijk of een vernieuwd marketingplan. Hierin komt dan eigenlijk ‘het recht van de sterkste’ naar voren wat feitelijk een overlevingsmechanisme is in een wereld waarin we niet gewend zijn om voor iedereen te zorgen maar slechts voor enkelen. Terwijl dit niet nodig zou hoeven zijn.

Echter hetgeen hier nodig is druist in tegen ‘de vrije markt’ waarin we gewend zijn om ons te bewegen, of eigenlijk ‘niet te bewegen’ aangezien we allen vastzitten in de beperkingen die dit geeft. Want, zou het niet beter zijn om bij het starten van een nieuw bedrijf, onderzoek in de buurt te doen niet alleen ten aanzien van een kans van bestaan voor het nieuwe bedrijf, maar ook ten aanzien van het bestaan van diegenen die er al zitten? En als twee van eenzelfde soort bedrijf teveel is in het gebied, te denken aan bijvoorbeeld uitbreiding/samenwerking met een bestaand bedrijf of anders, een ander soort bedrijf starten waar behoefte aan is of beiden uit te breiden aanvullend op elkaar binnen deze behoefte.

Een voorbeeld is hoe ik dit zie gebeuren met (het concept van) de natuurvoedingswinkel (of reformzaak). Sinds jaar en dag zijn hier organische, voedzame en tevens lekkere producten te koop. Nu zijn er verschillende winkeltjes in opkomst die organische of zoveel mogelijk onbewerkte producten verkopen in een uiterlijk van een vernieuwde kruidenier, waar je alles zo lekker mee kunt pakken en uitgenodigd wordt tot aankoop van lekkernijen voor onderweg. Ik vind dit een leuke ontwikkeling, het maakt de organische/onbewerkte voeding toegankelijker voor meer mensen, ook door bijvoorbeeld organische/biologische producten in de supermarkt. Echter, wat gebeurt er met de originele ‘biologische’ winkels? Zij krijgen het moeilijker door concurrentie van deze nieuwe stroming. Zij horen ook niet bij een organisatie die deze nieuwe winkels volgens een nieuw marketingplan op de kaart zet en hier geld in kan steken. Dus vernieuwing op eenzelfde manier is vaak niet mogelijk. Terwijl de vernieuwing die plaatsvindt, niet direct ‘nieuw’ is maar meer voortgeborduurd op – of zelfs gecommercialiseerd van – wat wordt uitgevoerd met gezond verstand als wat het beste is voor al het leven op aarde, zoals bijvoorbeeld organische, onbewerkte voeding die al veel langer te koop is in de natuurvoedingswinkels.

Een oplossing zou hier kunnen zijn om de bestaande winkels te vernieuwen/uit te breiden of om bijvoorbeeld met de organisatie of eigenaar om de tafel te gaan en te overleggen of deze ondernemer wellicht wil uitbreiden met een aanvullend ‘food to go’ winkelpandje. Er is hier zoveel mogelijk als er niet gedacht zou hoeven worden aan alleen de winst in de eigen portemonnee. Hierdoor ontstaat er ruimte voor uitbreiding en samenwerking zonder overlevingsangst door concurrentie.

Geef zoals je zou willen ontvangen. Niemand wil worden weggeconcurreerd, ook al wordt dit omschreven als ‘dat is nu eenmaal onderdeel van het ondernemerschap’. We hoeven elkaar niet af te troeven, we kunnen de beslissing nemen tot samenwerken en ondersteunen. Echter hier is een enorme verandering van benadering nodig ten aanzien van ons geldsysteem en hoe we bestaan in dit geldsysteem in overleving.

Ik beschrijf het hier in zeer eenvoudige woorden, echter de essentie is eenduidig en de praktische uitvoerbaarheid kan tot in detail besproken worden waar alle ideeën naast elkaar worden gelegd. Als mensen hiertoe bereid zijn. Aanvullend wat globale zelfvergevingen op mijn eigen bijdrage en ervaringen ten aanzien van de concurrentie op de vrije markt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schrijnend te vinden als een bestaand bedrijf het moeilijk krijgt door concurrentie van een nieuw bedrijf in de buurt die zelfde soort producten levert alleen in een nieuwer jasje gestoken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf ook graag naar het nieuwe concept te gaan kijken en hier te halen bijvoorbeeld omdat dit gemakkelijker is of nieuw en lekker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb positieve energie te genereren als een ‘concurrerend bedrijf’ zou wegvallen en ik hierdoor zelf meer zou kunnen verkopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb positieve energie te koppelen aan veel verkopen en negatieve energie aan weinig verkopen, dit vanuit een angst om een inkomen te verliezen, wat zo bij een ieder zal bestaan en wat de grondslag vormt voor de motivatie van de vrije concurrentie economie, waar de beste en meest inventieve maar vooral, degene met het meeste geld zal ‘winnen’ aangezien er zonder geld, geen marketing mogelijk is en er dus geen geld kan worden binnengehaald.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf teleurstelling te (hebben) ervaren als een ‘plan’ die ik heb niet uitvoerbaar blijkt en ik mijn zin niet kan doordrukken zoals ik in eerste instantie zou willen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ‘schrijnende ervaring’ ten aanzien van de concurrentie die plaatsvindt die het huidige ondernemers moeilijk maakt te blijven bestaan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er op dit moment geen directe verandering mogelijk is aangezien er nog geen leefbaar basisinkomen beschikbaar is zoals bijvoorbeeld voorgesteld door de Basisinkomen Partij, waar een ieder gegarandeerd is van een inkomen op verschillende wijze verkregen en dus verkeren we in een ervaring, houding en werkwijze van overleving.

Ik stel mezelf ten doel zowel bij een nieuwe gelegenheid een kijkje te nemen als te blijven komen bij de originele ondernemer en waar mogelijk, plaatselijke ondernemers te steunen door aankopen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een positieve ervaring gekoppeld aan veel verkopen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf laat beïnvloeden door een hoeveelheid geld, dit vanuit angst om ‘niets’ of te weinig te hebben en dus zie ik dat mijn positieve ervaring eigenlijk gebaseerd is op een negatieve emotie in en als een ervaring van angst.

Ik stel mezelf ten doel de geldinkomsten elke dag opnieuw reëel te bekijken zoals die fluctuerend binnen komen en te stoppen met deelname in een ervaring van angst voor tekortkoming in de toekomst en tevens te zorgen waar mogelijk voor een inkomen voor mezelf binnen deze huidige maatschappij.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben in de verkoop en hierin mezelf te verbeteren op een manier die voor alle betrokkenen het beste is, zodat degene die aankoopt tevreden en met een kwaliteitsproduct naar huis gaat, passend bij de wens, vraag en fysieke behoefte en binnen een budget dat mogelijk is.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met deelname in positieve en negatieve ervaringen als een ‘beter of slechter’ voelen (in en als een projectie op iets of iemand buiten mezelf) en zo te stoppen met deelname in concurrentie binnenin mezelf, om van hieruit meer en meer in eenheid en gelijkheid met en als mezelf te komen en staan en samen te werken en ondersteunen waar nodig en mogelijk in het vergroten van het gewaarzijn in de mens op aarde.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van teleurstelling omdat ik een plan niet kan doorzetten/ten uitvoer kan brengen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat we op dit moment niet in een wereld leven waar alle plannen ondersteund worden en dat binnen de overlevingsmechanismen er weinig ruimte is voor optimale expressie van zowel het individu als van een hele samenleving.

Ik realiseer me dat als ik teleurstelling ervaar, ik iets heb opgehangen aan het plan als dat ik me dan beter zou voelen en hierin kan ik mezelf vergeven voor een aspect van eigenbelang in het geheel.

Ik stel mezelf ten doel te praktiseren om ‘plannen’ zo samen te stellen dat ze zowel mezelf als betrokkenen ondersteunen in zelfstandigheid en expressie zodat er niemand achter blijft (binnen de mogelijkheden van mijn bereik) en waar nodig, mezelf te vergeven en corrigeren tot een uitbreiding van mijn gewaarzijn van de eenheid en gelijkheid van en als al het leven, binnenin en buiten mij.

loesje————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 613 – Ik heb het toch niet slecht?

huis_tuin

Een punt dat ik omhoog zie komen om mezelf te vergeven in relatie tot geld en de toekomst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat er niet meer geld is om te besteden dan het minimum dat ik al sinds jaar en dag heb om te besteden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets op te hangen aan ‘sinds jaar en dag leven van een minimum’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit zelf zo heb aangenomen als hetgeen ik wil als voldoende om van te leven en niet meer nodig hebbende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om hierom verdrietig te zijn omdat ik feitelijk de basisbenodigdheden ter beschikking heb in een leven waarin ik het niet slecht heb zogezegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om verdrietig te zijn om een eigen gecreëerd en/of aangenomen programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven omdat ik het ‘niet slecht’ heb, ik geen verdriet mag ervaren of niet naar meer mag verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het nodig is om verdriet te ervaren of om naar meer te verlangen, in en als een angst dat als ik dit niet doe, er nooit meer zal zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verwrongen idee/ervaring te hebben dat verdriet en verlangen een ‘meer’ bevorderen in en als het fysiek, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een meerwaarde inhoudt in en als de geest, in en als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer nodig heb en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet meer nodig heb terwijl uiteindelijk ik best iets meer zou willen ten aanzien van de huisvesting en beschikbare grond.

Ik realiseer me dat B eens gezegd heeft dat we voorlopig niet veel meer zullen hebben dan de basis aangezien het opnieuw onder iedereen verdeeld zal dienen te worden.

Ik realiseer me dat ik kan voortbewegen naar een ‘meer’ qua huisvesting, dan wel vanuit een ‘meer’ in stabiliteit en communicatie binnen de huidige leefsituatie met mijn partner als stabiliteit en alleen van hieruit, zal er een mogelijkheid zijn tot meer aangezien dit meer, altijd meer verantwoordelijkheid inhoudt/met zich meebrengt en dus is een meer alleen mogelijk als ik/een ander tot meer verantwoordelijkheid bereid en in staat zijn, wat betekent dat eerst de meerwaarde in en als de geest verwijderd zal moeten worden als in het doorwandelen van de geestbewustzijnssystemen als in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als zelf in en als het fysiek en van hieruit de mogelijkheid tot verantwoordelijkheid voor meer fysieke vestiging buiten zelf, dit in overweging van en balans met al het leven en de realiteit waarin ik me bevind.

Ik realiseer me dat ik inderdaad uiteindelijk meer zou willen qua huisvesting maar echter alleen in gedeelde verantwoordelijkheid en/of in een verantwoordelijkheid die passend is voor mij alleen en dus wil ik dit pas werkelijk als mijn partner en ik beiden in staat zijn tot meer verantwoordelijkheid in en als zelf en/of hiertoe een geschikte situatie voor handen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘nu’ meer wil wat niet zo is en mezelf op deze manier te ontkrachten in en als een angst, gemaskeerd als verlangen als projectie in de toekomst over huisvesting om me mee bezig te houden in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik nu een meer wil qua huisvesting als soort van ‘back-up’ voor als het niet lukt om tot meer zelfoprechtheid te komen in communicatie met en vanuit en als mezelf met mijn partner als hetgeen dat ik werkelijk wil om van hieruit te zien hoe we ons uiteindelijk wat ruimer kunnen huisvesten.

Als en wanneer ik mezelf zie verdwijnen in gedachten als ‘dromen’ over huisvesting in de toekomst die niet praktische gericht en/of gerelateerd zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een programma binnenin mezelf als back-up van een niet gelukken van hier met en als mezelf fysiek aanwezig te zijn in communicatie met mezelf in zelfoprechtheid en in communicatie met mijn partner in zelfoprechtheid. Ik realiseer me dat ik hierin bezig ben en dat de communicatie in zelfoprechtheid verbetert binnenin zelf en naar elkaar en dat dit tevens tijd inneemt.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het bevorderen van de communicatie met en als zelf in zelfoprechtheid en hierin naar mijn partner toe en hierin te ondersteunen en van hieruit, als dit eenmaal praktisch en financieel mogelijk is/gaat worden, uit te kijken naar een ruimere huisvesting met meer grond. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in ervaringen van verdriet en verlangen te gaan en te zien hoe ik mezelf hierin ontkracht in wat ik aan het wandelen ben in zelfoprechtheid en ik stel mezelf ten doel mezelf te bekrachtigen door met en als mezelf te staan in wat ik wandel in zelfoprechtheid en te zien in wat hier op dit moment aanwezig is om aan/op te pakken en te transformeren. Ik stel mezelf ten doel om het verdriet en verlangen ‘naar meer’ te integreren in en als zelfvergeving en zelfomarming totdat ik de bron zie in en als zelfbegrip en te herdefiniëren als een uitbreiding in en als zelfexpressie. Ik stel mezelf ten doel om hier te zijn met mezelf in wie ik ben op het moment en te stoppen met afwijzen van mezelf in en als de geest en in plaats hiervan, te werken met wat en wie hier is.

full_the-value-in-vocabulary-life-review————————————————————————————————————————————–