Dag 713 – De stem van leven

wipwap

Het wordt me in een moment duidelijk hoe we uiteindelijk zullen kunnen staan als de ‘stem van leven’ en dat hierin het persoonlijke er niet meer toe doet. Hiermee bedoel ik dat ik niet tot uitdrukking breng ‘wat ik vind’ maar dat ik een stem geef aan een principe waar ik voor sta die al het leven in overweging neemt, inclusief mijzelf en/als een ander als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het persoonlijk te nemen als ik een principe verwoord en dit met weerstand wordt ontvangen, waarin ik me al bij voorbaat, als ik het inbreng, in een ervaring van verantwoordelijkheid bevind en dan verantwoordelijk voor hoe een ander zich hierin zal voelen waardoor ik me vervolgens onprettig/onzeker zal/zou voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring ‘in het leven te roepen’ door vanuit een ervaring te spreken waarop een reactie komt waarop ik weer reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door vanuit een ervaring te spreken – dus ergens in afgescheidenheid van mezelf – vervolgens een bevestiging te willen of verwachten van degene naar wie ik het heb uitgesproken en me zo afhankelijk te maken van mijn reactie op een reactie (die al dan niet komt) van een ander en me zo, dus afhankelijk van een ander (feitelijk van ‘die ander in/als mijn eigen geest’) te maken in wat ik uitspreek/in expressie breng.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds maar niet te hebben begrepen hoe Bernard niet langer als Bernard bestaat maar in en als Leven en dat ‘Bernard’ een belichaming was voor hem als leven hier op aarde, tot aan dit moment waarin ik zie (voor een moment) hoe het is om te staan in en als de stem van leven – het is een moment, echter vanaf hier kan ik het gebruiken als referentiepunt waar ik heen ga en van waar ik me uiteindelijk zal uitdrukken en zal belichamen.

Hierin in ogenschouw houdend dat het niet gaat om het verwoorden van de kennis en informatie als ‘de stem van leven’ maar om een werkelijke en volledige fysieke expressie.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me zenuwachtig maak over hoe een ander op iets zal reageren en/of over hoe iets te brengen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het ergens persoonlijk maak en dat ik mezelf hierin verminder, waardoor ik ‘de ander’ automatisch (in polariteit) meer maak dan mezelf in en als leven. Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen als de kracht van leven en verantwoordelijkheid te nemen voor die delen van/gedachten over mezelf waarin ik mezelf verminder door de toepassing van zelfvergeving om van hieruit te zien wat, hoe en wanneer ik het beste iets naar voren kan brengen.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me druk maak over hoe een ander gereageerd heeft op iets wat ik heb gezegd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik zelf iets gezegd heb vanuit een afgescheidenheid in mezelf, ook al is het maar een klein aspect van reactie, het is en blijft een dimensie die resoneert in mezelf en van hieruit in mijn woorden. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke ervaring ik heb onderdrukt in mezelf zonder werkelijk te zien wat er meevaart in mijn woorden en ik stel mezelf ten doel mezelf hierin te vergeven en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit aspect, om van hieruit eenduidig te spreken.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me ‘verantwoordelijk voel’ voor hoe een ander zich ervaart en/of reageert, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik iets breng en/of gebracht heb waarin ik niet volledig verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf waardoor ik eventueel reacties activeer waarvoor ik me verantwoordelijk voel. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken voor welk aspect van afgescheidenheid ik nog geen verantwoordelijkheid heb genomen in mezelf en vervolgens mezelf te vergeven hierin en zo, verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit punt en zo vervolgens, de verantwoordelijkheid voor eventuele reacties van een ander, bij die ander te kunnen laten.

trompetklimmerTrompetklimmer

***

Waar Zelfoprechtheid beging – Bernard Poolman (vertaling)

Proces van Kwantificeren – Spreek Zelfvergeving LUIDOP (vertaling)

the eye of the needle


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

 

Dag 561 – Richting geven en onzekerheid

onzeker

Op verschillende terreinen kom ik een gebrek aan richting geven van mezelf tegen. Ik ervaar hierin een ervaring van paniek als reactie waardoor ik ga reageren op een ander buiten mij. Wat ik ook zie hierin is dat het eigenlijk steeds is terug te brengen op een gebrek aan communicatie waardoor er onduidelijkheden zijn. En in dit gebrek of gemis aan communicatie komt mijn eigen invulling of interpretatie en die is zelden zoals het werkelijk is of zoals een ander iets bedoelt.

Als ik terug zie in hoe ik ben opgevoed, was er veel wat niet gecommuniceerd werd. Ik begin te zien dat ik hierin een behoorlijke angstervaring heb opgebouwd. Angst door onzekerheid, over wat te doen, hoe me te gedragen, hoe te bewegen en hierin zie ik vaak dat ik me dan maar niet ben gaan bewegen in aanwezigheid van degene die deze onduidelijkheid en onzekerheid in mij activeert en ben weggegaan, zodat ik weer ruimte ervaar om me te bewegen als ik alleen ben. Ik ervaar een soort van doodsangst in dit ‘niet weten’ waarin ik mijn hoofd het liefst tussen mijn schouders, mijn lichaam in wil trekken zodat ik onzichtbaar ben – wat natuurlijk niet zo is, ik ben dan nog steeds zichtbaar alleen ik zie zelf niet meer en dus lijkt het of ik onzichtbaar ben. En juist door zelf niet meer te zien, zie ik ook niet meer hoe ik mezelf richting zou kunnen geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als reactie op onduidelijkheid in of een uitblijven van communicatie volledig in paniek te raken en het liefst mijn hoofd tussen mijn schouders te willen trekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander de schuld te geven van onduidelijkheid in communicatie, in plaats van zelf te gaan communiceren en hierin duidelijk te zijn en eventueel om duidelijkheid te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mezelf niet uit mag drukken als ik iets niet begrijp en dus geen duidelijkheid mag scheppen voor mezelf en hierin ook voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vaak niet eens op het idee te komen dat ik zelf kan communiceren en duidelijkheid kan scheppen en/of vragen en in plaats hiervan mezelf terug te trekken in en als een ervaring van onzekerheid die ik niet eens direct als zodanig herken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van masker van “onaangedaanheid” te bouwen zodat ik mijn onzekerheid kan verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen als en dat ik mezelf geen richting weet te geven en dit daarom te willen verbergen en/of in reactie te treden op iets of iemand die het ‘geen richting geven’ in mij activeert zodat ik de ervaring van schaamte kan verbergen, in plaats van me werkelijk te schamen over het projecteren in en als reactie van mijzelf op een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik niet weet wat ik moet doen en dus niets te doen en af te wachten tot de ander iets doet en als ik het hier niet mee eens ben, te reageren op wat de ander doet, in plaats van mezelf richting te geven en zo te voorkomen dat ik zelf toestem om automatisch mee te doen in wat of hoe een ander iets doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ook wel makkelijk te vinden als een ander iets doet en hierin op twee benen te hinken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet goed is om ‘iets na te doen’ en dat ik altijd zelf met ideeën moet komen.

Ik zie dat het een vorm van controle is om niet te communiceren en geen duidelijkheid te geven – welke voortkomt uit een onzekerheid van iets niet weten hoe te doen – en ik reageer op deze vorm van controle met dezelfde onzekerheid als niet weten wat te doen. Zoals in het interview wordt beschreven dat kinderen de innerlijke onzekerheid overnemen en integreren van de opvoeders en niet zozeer de vorm van controle die ten toon wordt gespreid om de onzekerheid te maskeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er iets heel ergs aan de hand is als er niet gecommuniceerd wordt en ik dus niet weet wat er speelt.

Deze misdaad is feitelijk wereldwijd ingezet ter controle van de mensheid en toegestaan en in stand gehouden door de mensheid zelf. Er wordt onvolledige en/of vaak misleidende informatie verspreid die in de mens een diepe ervaring van onzekerheid teweeg brengt over het bestaan in en als onszelf zonder dat we hier verder en werkelijk onderzoek doen, ook als we wel de mogelijkheid hebben om dit te doen maar hier wellicht niet bewust, of in ieder geval niet gewaar van zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te veroordelen als iets minderwaardigs en zo iemand – mezelf of/als een ander – in onzekerheid te veroordelen als minderwaardig als ‘niet leuk’ waarin ik boos wordt op iets of iemand die in mijn deze ervaring van onzekerheid activeert en mezelf hierin minderwaardig maak aan en als mezelf door in reactie te gaan in iets wat ik veroordeeld heb als ‘niet leuk’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er een systeem geactiveerd wordt en dat ik die kan zien en waarnemen voor wat het is, een systeem waarin ik mezelf kan vergeven voor deelname hieraan en toestemming hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren om iets ten toon te spreiden als ik waarneem dat of alsof een ander iets heel zeker weet.

Wordt vervolgd

Vlinder_24————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 430 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-8 – Stil vallen en Redeneren

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 425 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-6 – Verslagen

Dag 426 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-7 – Schrik

vallende bladeren

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb stil te vallen ten gevolge van mijn eigen gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen woorden te hebben als ik stil val en ik mezelf dus niet uit kan drukken in het moment.

Als en wanneer ik mezelf stilzie vallen binnenin mezelf als zijnde geen woorden hebben om mezelf uit te drukken, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik reageer in mezelf in reacties ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, waarin ik de reacties in mezelf als overweldigend ervaar waardoor ik stil val en geen woorden meer heb/zie in mezelf om me uit te drukken en/of om zelfs maar uit te drukken voor mezelf wat ik ervaar. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf welke gedachte en hieraan gekoppeld reacties in mij opkomen door mezelf te vertragen in en als de adem en door middel van schrijven, zodat en waarin ik zie met welke reacties ik mijzelf overweldig en welke gedachte dit activeert en welk triggerpunt als gedachte van een ander in herhaling op mij geprojecteerd deze gedachte weer activeert, zodat en waarin ik mezelf uitdruk als expressie in en als zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan redeneren in mezelf als zoeken naar redenen, ter compensatie van het stil vallen binnenin mezelf, als controlemechanisme in en als mezelf ter bescherming van de ervaring van overweldiging in mezelf in/door de reacties in mij die volgen op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Als en wanneer ik mezelf zie starten/participeren met het beredeneren van wat er gebeurt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in de geest in de rede in en als controle ‘schiet’ ter verdediging van mezelf tegen de negatieve energetische ervaringen als emoties als reacties die in mij opkomen ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke getriggerd wordt door een gedachte van een ander in herhaling op mij geprojecteerd. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de redenatie zodra ik zie en bemerk hierin deel te nemen, te ademen en een moment te zien wat er gebeurt in mezelf alvorens ik antwoord, zodat en waarin ik mezelf inzet tot het geven van een antwoord in plaats van een reactie. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in schrijven hoe het komt dat ik deel wil nemen in redenatie, waarom ik dit controlemechanisme wil gebruiken ter bescherming van mezelf, waar ik bang voor ben om te ervaren als reacties in mezelf en welke gedachte en welk triggerpunt hieraan ten grondslag liggen, zodat en waarin ik zelfvergeving toepas op de activatie van het karakter in en als een gedachte gekoppeld aan een triggerpunt in en als een energetisch geladen herinnering. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of ik een gekoppelde herinnering zie in mezelf en zelfvergevingen toe te passen op de energetisch geladen positieve en/of negatieve aanhechtingen.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Vallend blad

Investigate the free download:

Full why do i worry about what others think of me

WHY AM I?

————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 381 – Het gevoel beschermen als soldaat – the Voice of Holland

voice

Ik zat gisteren een half uurtje naar the Voice of Holland te kijken. Ik kijk alleen nog af en toe een serie en verder is de tv weinig aan, dus ik ben niet helemaal op de hoogte van de taal die gesproken wordt in de praat-amusement programma’s.

Wat me opviel in dit half uurtje, is dat iedereen het had over ‘gevoel’ in een stem leggen, gevoel als expressie, en 1 zeer bekende, populaire Nederlander op het gebied van zang/rap heb ik 2x horen zeggen dat hij de ander moet beschermen omdat die heel veel gevoel legt in de stem/expressie en die moet beschermd worden, en hij wilde graag haar ‘soldaat’ zijn hierin.

mmmm ik was in het verleden best wel onder de indruk van deze jongeman – sterker nog, ik zou er ‘weg van zijn’- en nu ik eens met gezond verstand luister naar wat hij allemaal zegt, wordt het me wel duidelijk in hoeverre we met z’n allen in het ‘gevoel’ – dus in de geest – verstrikt zijn geraakt. Avond aan avond wordt dit gepromoot op de televisie. Wat een on-zin wordt er verkondigd. We zij er ‘weg van’. Weg van onszelf, verdwenen in de geest.

Ik vermoed dat als in het programma met zowel de jury als de deelnemers gedeeld zou worden dat gevoel een onderdeel is van de geest, en iedereen dus druk bezig is om iemand te coachen om in en als en vanuit de geest te zingen, en deze geest in en als gevoel in uitdrukking te brengen in de stem, dit massaal ontkend en zelfs aangevallen zal worden.

Hierbij is het de vraag, of er in de taal uberhaupt bekend is dat er een zelfexpressie bestaat naast een expressie van en als gevoel, dus geestexpressie, en of iets wat er gezien wil worden als zelfexpressie, niet benoemd wordt als ‘gevoel leggen in de stem’. Het woord gevoel wordt voor alles gebruikt wat geen rede is, en dit geeft enorm veel verwarring en verstrikking. Want als we geen gevoel uitdrukken, wie of wat drukken we dan uit in en als expressie?

We weten niet wie we zijn zonder inmenging/overname van de geest. Onze hele taal bestaat in en als geestes-woorden. Deze geest zit volledig verweven met onszelf en ons fysiek, het is volledig samengesmolten met de essentie van wie we werkelijk zijn, gemanifesteerd in het fysiek, en hierin denken we dat ‘het gevoel’ is wie we werkelijk zijn, in plaats van in te zien dat dit gevoel juist onderdrukt en verbergt en wegleidt van wie we werkelijk zijn.

En dan moet dit ‘gevoel’ dus beschermd worden – een gevoel welke altijd voortkomt uit gedachten/ideeen/opvattingen. Met soldaten. En hierin wordt dan weer gedacht dat we ‘het goede’ doen, dat we een held zijn hierin. Lijkt verdacht veel op een oorlog in de kiem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn gevoel, is wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn gevoel beschermd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘weg’ te zijn van een man die zegt ‘haar soldaat’ te willen zijn en ‘haar gevoel te willen beschermen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gevoelig te zijn geworden door een en gelijk met mijn gevoel te worden, in plaats van een en gelijk in en als mezelf op te staan en de leiding/lijding van de geest, in en als gedachten, gevoelens en emoties, te stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien wie ik ben als ik niet mijn gevoel en mijn gedachten ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ‘voel’ wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat wat ik voel, is wie ik ben, en hierin mijn gevoel te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf in en als gevoel te beschermen, te verdedigen dus, en hierin een oorlog te ontkiemen in en als mezelf, waarin alle mensen dit zo doen, en er vroeg of laat dus een oorlog uitbreekt in de fysieke werkelijkheid, waarin iedereen zijn/haar eigen gevoel als gedachten als ideeen als landsgrenzen aan het verdedigen is, in en als beperking in de geest, waarin we aansluiten bij mensen die een overeenkomstig gevoel/idee/gedachte heeft, zodat we een leger kunnen vormen om de landsgrens te verdedigen, tegenover anderen met een ander gevoel, andere gedachten en ideeen, andere landsgrenzen, en als we niet overeenstemmen, de ander te doden, ten behoeven van het voortbestaan van mezelf in en als gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb anderen te doden/willen doden in de geest ten behoeve van verdediging van mezelf in en als geloof in en als gevoel als energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier bezig zijnde in de geest, oorlogen in de hand werk, ondersteun, toesta, oorlogen die vele fysieke levens kosten ten behoeve van mijn bestaan in en als gevoel, in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat mijn gevoel bestaat ten gevolge van opgeslagen, onderdrukte ideeen, programmeringen, gedachten, in en als de geest, in en als polariteit, in leven gebracht om frictie te creeren en manifesteren in het fysiek, zodat er altijd ongelijkheid, onenigheid, oorlog zal zijn in de wereld, waarin en waardoor energie van binnen en geld van buiten gegenereerd kan worden met mijn fysieke lichaam als inzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat oorlog van binnen, oorlog van buiten creeert, en dat ik deel uitmaak van en als het bestaan van wereldoorlogen – oorlogen in de wereld, bedoeld ter vernietiging van het fysieke leven in en als gelijkheid van iedereen, ten behoeve van de winst van weinigen – 1% van de wereldbevolking – die hierin als winnaar uit de bus komt.

*

Stel je eens voor, dat in populaire programma’s als the Voice of Holland, de werkelijke zelfexpressie ondersteunt zou worden met een coach die hierin als voorbeeld en ter ondersteuning mee wandelt.

Voor wie er klaar voor is om te gaan zien wie we werkelijk zijn, wat we hebben toegestaan in en als onszelf, in en als de wereld, door geloof en participatie in het bestaansrecht van gedachten, gevoelens en emoties, start de gratis cursus, om jezelf te bevrijden van deze wereldwijde illusie die vrijwel niemand onder ogen ziet.

Desteni-I-Process – Lite

Toen ik begon met schrijven had ik geen idee wie ik ben, als ik niet het denken en het gevoel ben. Dit is wat we nooit geleerd hebben. En dit is nu juist hetgeen wat we gaan zien door het schrijven heen. En waarin steeds meer duidelijk wordt, dat we er altijd wel waren, maar volledig verstrikt, onderdrukt, verborgen, afgeleid in en door de geest, waardoor we onszelf afleiden  in de geest tot wat niet het beste is voor iedereen. Dus het is een start waarin ik met een sprankje gezond verstand al heel lang gezien en ervaren heb, okay, dit is niet wie ik ben, en is iets mis – ik mis iets of iemand – dus wie ben ik dan wel? Ik start en ik lees en ik schrijf en ik adem en ik zet door, waarin dit sprankje gezond verstand hetgeen is waarop ik voortga. Want dit sprankje, dat is de levens-essentie die ik volledig verstrikt en onderdrukt heb, en dit sprankje, is wat ik volg en onderzoek in en als gezond verstand, in samenwerking met een groep mensen die hetzelfde onderzoeken en die me ondersteunen om mezelf werkelijk te bevrijden, en die ik ondersteun om zichzelf werkelijk te bevrijden, door zelfoprecht in zelf te zien, in alle on-zin die ik in mezelf en in de wereld heb toegestaan.

*

Voor wie wel doorheeft, dat de ongelijke geldverdeling in de wereld, deel uitmaakt van deze wereldwijde illusie, waarin slechts 1% van de wereldbevolking als winnaar uit de bus komt, en het grootste gedeelte van de mensheid niet wordt toegestaan om te leven, want geld is verbonden met leven, dus zonder geld geen eten, geen leven:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Want waarom vragen we onszelf niet dagelijks af, wie er bepaalt dat op een aarde als levend orgaan, met vrije toegang tot de hulpbronnen als levensvoorzieningen, er geen toegang is tot deze hulpbronnen/levensvoorzieningen? Is dat de ander buiten ons? En wie staat dit dan toe? Is de ander misschien de mind, de geest, onze eigen geest, geprojecteerd op de ander, waarin we de macht weggeven aan de geest dus aan de ander buiten ons in en als projectie?

Zoveel vragen die niet werkelijk gesteld worden en dus niet werkelijk beantwoord zijn.

Full somebody help me understand what makes me starve in a world of plenty

Free Music Download

www.desteni.net

www.desteni.org

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 305 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Vervolg-2 Angstdimensie:

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit te kunnen drukken en dus mezelf geen richting te kunnen geven, maar in plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet, waarin het lijkt of ik overweldigd wordt door de (woorden van) de ander doordat ik mijn ervaring van overweldiging projecteer op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gen richting te kunnen geven doordat ik in overweldiging, in en als reactie op wat een ander doet, verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als richting als leidinggevend principe te laten bepalen door wat een ander zegt en doet, en hierin angst te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor overweldiging door mezelf in mezelf in en als reactie van mezelf op wat een ander doet en zegt, waarin de reacties als overweldiging an sich ook uit angst in/als de geest bestaan, voortkomend uit gedachten dus uit controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf, bestaande  in en als controle in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overweldigen met angst en controle in en als gedachten, welke reacties in mezelf oproepen die ophopen en tot overweldiging leiden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overweldigen met reacties in mezelf op de gedachten ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin ik deze gedachten gebruik als controle-mechanisme op het moment dat een ander iets zegt en/of doet wat reacties in mij triggert, welke me overweldigen en angst oproepen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van angst in en als overweldiging door mijn eigen reacties op wat een ander zegt en/of doet, te gebruiken als excuus om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen in het moment – welke verantwoordelijkheid nemen is voor de reacties in mezelf – en in plaats hiervan in en als de angst te blijven zitten, zodat ik niet hoef te veranderen en de angst hoef te stoppen in en als mezelf – zodat ik mezelf kan verwoorden, uit kan spreken en richting kan geven in en als deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst te blijven zitten, in plaats van de reacties in mezelf – die angst oproepen in mezelf – te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, en mezelf hierin in staat stel op te staan, uit te spreken en richting te geven in en als de woorden die ik spreek.

*

Als ik mezelf zie participeren in en als angst om me uit te spreken en mezelf richting te geven in en als de woorden die ik spreek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als reactie verkeer in mezelf op hetgeen een ander doet en/of zegt, welke angst oproept in mij – angst voor overweldiging door mijn eigen reacties op wat een ander zegt en/of doet.

Ik onderzoek in mezelf wat het woord is of wat hetgeen is wat de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ in mij triggert, welke reacties in en als angst in mij oproept welke leidt tot participatie in en als de persoonlijkheid ‘Het is me teveel’.

Ik pas zelfvergevingen toe op de verbinding tussen trigger-punt en gedachten en op de reacties in en als angst in mij.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen, te ademen, en in gezond verstand te zien wat ik wil spreken in het moment en waartoe ik in staat ben te spreken in het moment vrij van reactie. Als ik vrij ben van reactie kan ik spreken en geef ik mezelf richting in en als de woorden die ik spreek. Als ik niet vrij ben van reactie blijf ik stil, en geef ik mezelf richting in en als mezelf in het onderzoek, zelfvergeving en zelfcorrectie in mezelf van mezelf in reactie op wat een ander doet en/of zegt.

Angstdimensie wordt vervolgd.

Full_how-i-was-able-to-hear-the-desteni-message

2013 – Beginnen bij het begin – Angst en Controle

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 107 – Brandend maagzuur

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet precies te zien waardoor ik sinds gisteren avond opeens last van maagzuur heb, behalve dat ik een appel heb gegeten die ik niet goed verteer; maar er is meer, alsof er iets blijft steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben gecreeerd alsof er iets blijft steken, iets omhoog komt wat omlaag moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel erg moe te worden van deze pijnervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden om te eten omdat na het eten deze pijnervaring komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren door deze pijn welke voortkomt uit de angst dat ik niet kan eten en ik eet graag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan eten en dus angst te ervaren/creeren als er iets is waardoor ik wellicht niet kan eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er niets leuks meer is in de dag als ik niet meer kan eten en kan koffie drinken, waarin een verslaving verscholen zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat er omhoog komt, omdat ik gisteren juist mezelf in praktijk in gelijkheid heb uitgedrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het te benoemen als uitdrukken in plaats van zelfexpressie, waarin het erop lijkt dat ik mezelf uit druk, als niet aan; aan-uit, waarin ik zie in mezelf dat ik steeds meer ga staan in gelijkheid als mezelf waarin geen weg terug is, en dat ik hierin geen controle heb op wie er wel en wie er niet hierin naast me komt staan, doordat ik mezelf uitdruk als de mind als het verleden uit me drukken, de mind uit door me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet en opluchting tegelijk te ervaren over het feit dat ik steeds meer de beslissing neem wie ik ben en me hierin uitdruk, onafhankelijk van wat de ander zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opluchting en verdriet te ervaren bij het duidelijk zien dat moeder er niet voor kiest zich op deze manier in de wereld te zetten door ons uit te spreken heen en weer en te bespreken wat we wel en niet doen en wel en niet prettig vinden hierin, en hier hebben we opeens gewoon een gesprek in gelijkheid welke een nieuw startpunt geeft en wordt eindelijk duidelijk waar we steeds op botsen, wat niet zo erg is zodra het Hier is als zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb veel rust/stevigheid/standvastigheid te ervaren bij dit nieuwe startpunt, welke rust/stevigheid/standvastigheid ik jarenlang/levenslang gemist heb en welke ik nu zie dat die veel angst veroorzaakt heeft doordat alles onzichtbaar en onbespreekbaar is gebleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb veel angst te creeren/veroorzaken in mezelf door niet te spreken in gelijkheid als mezelf en dus onzichtbaar te blijven, en hierin de ander ook de kans niet te hebben gegeven te spreken in gelijkheid als zelf zoals we zelf zijn in het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onzichtbaar te houden uit angst voor alle oordelen als projecties van de ander=de mind waar ik geen toepassing als oplossing voor had als zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik dit dus echt alleen wandel, dat de ander niet zomaar meegaat, welke ik altijd ervaren heb maar nooit heb durven zien, aangezien ik dan alleen moet gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn niet opstaan, in plaats van in te zien dat ik de enige ben die op kan staan, no matter what de ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier ergens een emotie te onderdrukken waardoor ik pijn creeer in de borst- en keelgebied.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat er brandt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd geloofd te hebben dat ik niet dit mag doen, dat ik niet mag spreken als zelf welke wellicht conflict brengt en dus heb ik mezelf onderdrukt als uitgedrukt in mezelf, het vuurtje gedoofd, in plaats van mezelf uit te drukken in zelfexpressie, waarin ik mezelf niet heb kunnen zien in woorden die ik spreek zodat ik mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel door te ademen als ik maagzuur of lucht omhoog voel komen die zich niet wil uiten in  een boertje. Ik zie dat ik me steeds wil ontluchten door een boertje, in plaats van lucht als adem te bewegen in mijn fysiek via de ademhaling, en hierin geen boertje hoef te forceren aangezien dat nu pijn doet als het boertje niet komt. Het lijkt erop of de beweging zich moet/gaat verplaatsen van de spijsvertering (emoties) via ontluchting omhoog naar de ademhaling omlaag, van mind naar leven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke emotie omhoog komt als ik de pijn ervaar, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel de communicatie in gelijkheid voort te zetten en me hier iedere keer opnieuw voor in te zetten als in te staan, hoe bang ik ook ben of hoeveel weerstand ik ook ervaar. Ik pas zelfvergevingen toe op de angst en/als weerstand, schrijf waar een patroon moet worden uitgeschreven en dus mezelf door in het fysiek zodat er een fysieke verandering kan plaatsvinden.

Ik realiseer me dat ik kan blijven staan als ik spreek in gelijkheid, ook als de ander dit niet wil doen. mijn neiging om weg te lopen is niet effectief aangezien er dan niets verandert; niet in mezelf want ik loop weg dus laat de mogelijkheid tot spreken/aanwezig zijn  in/als verandering liggen, en niet voor de ander aangezien die niet ziet waar het over gaat als ik wegloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er altijd op vertrouwd te hebben dat de ander ook wel ziet waar het over gaat, en dus vind ik dat die ander het zelf maar uit moet zoeken/corrigeren, in plaats van in te zien dat ik hierin dus mezelf projecteer op de ander door mijn inzicht op de ander te plaatsen, waarin dus geen enkele verandering plaats vindt aangezien ik het vertrouwen buiten mezelf plaats als projectie op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen te plaatsen in/op de ander, waarin ik mezelf elke keer laat teleurstellen als blijkt dat de ander niet ziet waar het over gaat en dus niet verandert, in plaats van in te zien dat ik teleurgesteld ben doordat ik zelf niet verander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo bang te zijn voor de projecties van de ander dat ik mijn vertrouwen op de ander plaats zodat ik niet hoef op te staan in zelfvertrouwen – dat kan niet want het vertrouwen ligt al bij de ander, en dus datgene doe waar ik zelf bang voor ben, namelijk projecteren op de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen door alles terug naar zelf te halen, te vergeven en corrigeren in de praktijk, totdat ik een en gelijk als zelf ben als Zelf-Vertrouwen.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni,net

www.eqafe.com/free