Dag 670 – Fysieke uitputting – wat is er mogelijk?

slapen bankjeIk voel me fysiek snel en plotseling uitgeput en zie niet direct hoe ik dit opbouw. Het kan snel veranderen, dus ik ‘herstel’ vrij snel zodra ik symptomen bemerk die duiden op een ‘overbelasting’ doordat ik hier ga bekijken hoe en wat ik beter kan afstemmen en het kan dus ook opeens ‘mis’ zijn.

In de Evocircadian benadering wordt zo’n patroon gerelateerd aan hormoonsituaties en hierbij de symptomen van ‘maar niet verder komen en als het even goed gaat, steeds opnieuw vermoeid raken’. Hierin gaat men uit van hoe we als mens biologisch in elkaar zitten en gemaakt zijn met als hoofddoel reproductie. Echter hierin is het geestbewustzijnssysteem en hoe dit functioneert binnenin en als onszelf en welke invloed dit heeft op ons lichaam en hierbij op de hormoonproductie, niet meegenomen.

Naast de fysieke ondersteuning wil ik onderzoeken hoe ik mezelf kan ondersteunen met behulp van begrip/vergeving en verandering van beperkende patronen in gedachten, gevoelens en emoties en de invloed hiervan op mijn lichaam. Om stukje bij beetje tot een werkelijk begrip te komen van zowel mijn fysieke mogelijkheden als mijn fysieke beperkingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om het direct op te geven als ik iets niet begrijp, als het even teveel is in een moment en/of als er erg veel te doen is achter elkaar.

Ik realiseer me nu dat ik het ‘erg veel te doen achter elkaar’ hetgeen is wat ik aan het oppakken ben en wat ik ook toepas, echter dat er meer punten zijn die een rol spelen in het ‘fysiek uitgeput raken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het punt van ‘erg veel te doen hebben achter elkaar’ en mezelf hierin sturen en aanwezig te blijven in iedere bezigheid, en zo taak voor taak fysiek op te pakken, het enige punt is waarin ik verdwijn in de geest en vermoeid raak, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen en zoals ik nu al zie hierboven, dat er meer punten ‘een rol’ spelen in het proces van opgeven en vermoeid raken.

Ik realiseer me dat het ‘opgeven‘ een duidelijk aspect is wat bijdraagt aan het vermoeid raken en fysiek ‘uitgeput’ ervaren en dat ik dit op meerdere gebieden laat gebeuren in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik één punt heb opgepakt dat ik ‘er dan al ben’ en weer op mijn lauweren wil gaan rusten en als ik er ‘dan niet ben’, niet te begrijpen hoe dat toch kan aangezien ik dit punt toch had opgepakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb kort gemotiveerd te zijn en als het dan niet direct uitpakt zoals ik verwacht had, vrij snel in paniek te raken en te denken dat ik het nooit red, dat het geen zin heeft, dat het niet voor mij is weggelegd omdat ik te snel fysiek uitgeput raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit red, dat het geen zin heeft, dat het niet voor mij is weggelegd, zonder exact te weten wat ik dan eigenlijk niet red.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het fysiek uitgeput raken te gebruiken/gebruikt te hebben als excuus om op mijn lauweren te rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het geheel in één keer klaar te willen hebben, in één keer op te willen pakken en als dit anders blijkt, te denken dat ik het ‘nooit red’, in plaats van het te zien als proces om stapje voor stapje door te wandelen en te zien welke aspecten er allemaal aan verbonden zijn waarin deze aspecten zich onderweg zullen openen en het dus eigenlijk te ‘redden’ in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van opgeven te onderschatten qua invloed op het geheel om maar niet te spreken van meerdere momenten opgestapeld door de dag heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik snel opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snel op te geven zodat ik op mijn lauweren kan rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen en te denken dat ik het liefst op mijn lauweren rust en te denken dit te bereiken door op te geven, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik juist als ik opgeef, geen ‘rust’ zal vinden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor momenten waarin ik het opgeef en reageer en deze momenten vaak weg wapper alsof ze niet zo belangrijk zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn programmeringen en hierin het liefst mijn hoofd onder de dekens te stoppen (en zo te kunnen ‘uitrusten’).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd onder de dekens te willen uitrusten en slapen terwijl juist in het langer slapen dan fysiek nodig de geest zich weer oplaadt en zichzelf ‘uitrust’ om de strijd aan te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen uitrusten in en als de geest om de strijd aan te gaan en dit fysiek te ervaren als vermoeidheid.

Als en wanneer ik zie in mezelf dat ik een reactie in mezelf weg wapper en afdoe als ‘niet zo belangrijk’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik met deze programmering ben opgegroeid waar veel kleine aspecten in onszelf, werden weg gewapperd als onbelangrijk, simpel omdat niemand eerder geleerd heeft hoe dit op te pakken en dus is het onvermijdelijk dat ik dit in mezelf gekopieerd heb en automatisch toepas in mezelf in momenten dat ik niet gewaar ben van mezelf en dat ik dit in en als de geest, zal gebruiken als excuus om mezelf in een programmering te behouden.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met het veroordelen van mezelf in het weg wapperen van punten en in plaats hiervan, de punten één voor één op te pakken en te vergeven in mezelf zoals ze opkomen.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de ervaring van schaamte, in en als de realisatie dat zodra ik de schaamte toelaat in mezelf om te ervaren en vergeven, ik mezelf in staat stel om te veranderen in dit punt, aangezien er geen verandering zal plaatsvinden zonder eerst de werkelijke schaamte te ervaren voor wie ik mezelf heb toegestaan te zijn in zo’n moment.

Ik sta mezelf niet toe te blijven hangen in een ervaring van schaamte maar in plaats hiervan een ‘foutieve programmering’ te herkennen, de ongemakkelijke ervaring toe te staan en vergeven in mezelf, te ademen en van hieruit op te staan en effectief te wandelen door een specifieke programmering heen en hierin ter ondersteuning te zijn van mezelf, in en als een beslissing dat ik wil, kan en mag veranderen en juist door dit te doen, bevestig ik het vertrouwen in en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie neigen tot uitrusten en mijn hoofd onder de dekens stoppen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het een constant afstemmen is van mezelf fysiek ondersteunen met de juiste middelen en voldoende rust en slaap en tegelijkertijd van het opstaan als ik fysiek voldoende gerust heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf fysiek te ondersteunen door tijd en rust te nemen voor mezelf en mijn fysiek en door de taken in rust en zonder tijdsdruk uit te voeren en tegelijkertijd gewaar te zijn van de hoeveelheid tijd die ik tot mijn beschikking heb in de dag en zo dag voor dag de taken uit te voeren binnen mijn fysieke mogelijkheden.

Ik stel mezelf ten doel op te staan als ik fysiek voldoende gerust heb; ik sta mezelf niet toe langer te slapen dan nodig zodat ik mezelf niet ‘uitrust’ in en als de geest ter verdediging en ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en ondersteunen in dit proces op de momenten dat ik hierin mezelf nog niet effectief toepas, in en als de realisatie dat hierin een punt naar voren komt/aanwezig is dat ik nog niet (of onvoldoende) heb onderzocht en vergeven.

Als en wanneer ik paniek ervaar in mezelf ten aanzien van verschijnselen van vermoeidheid en uitputting, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de punten zich juist nu weer één voor één en fysiek zullen aandienen zodat ik hierin kan gaan zien hoe en wat precies te vergeven en veranderen in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om door te zetten met het wandelen door de punten heen gerelateerd aan de fysieke uitputtingsverschijnselen en/of ervaringen en punt voor punt, stapje voor stapje de dingen gedaan te krijgen en me zo als in en als geheel te bewegen en hierin mezelf doelstellingen te geven, creëren en leven.

Dit blog is een opening van de realisatie dat er vele punten verweven zijn met de ervaring van fysieke uitputting die ik heb opgebouwd door de jaren heen, gerelateerd aan de fysieke conditie van uitputting. De punten zal ik me één voor één van gewaar worden en hierin mezelf ondersteunen gedurende de dagelijkse activiteiten en bezigheden om uiteindelijk tot meer stabiliteit en zelfzekerheid te komen in en als mijn fysieke mogelijkheden. Dit naast de algehele fysieke ondersteuning die ik consequent voortzet en blijf afstemmen.

Toscane landschap 2

Desteni I Process

Disclaimer: deze informatie betreft mijn bevindingen in zelfonderzoek met mijn eigen fysiek ter cross-referentie, gecombineerd met onderzoek, bevindingen en mondelinge informatie van anderen en is in geen geval een medisch advies. Bij twijfel of onduidelijkheid over een fysieke toestand raad ik aan een arts of therapeut te benaderen voor diagnose en/of ondersteuning.

—————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 135 – Uitgerust

Ik werd na 6 uur slapen wakker van de wekker met de ervaring alsof het nog midden in de nacht is, mijn lichaam zwaar van menstruatie en ‘niet in staat om op te staan’. ik ben weer gaan slapen, 2x een half uur. Hierna ben ik opgestaan, nog steeds een zwaar lichaam maar wel uitgerust. Interessant woord uitgerust, is het een rusten of is het een uitrusten als wapenen/bestand zijn tegen? Aangezien ik als de mind me pas uitgerust ervaar als ik 7,5 uur geslapen heb. En dus is mijn mindsysteem opgeladen, uitgerust, klaar om in de aanval of de verdediging te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen als ik moe opsta na 6 uur slaap, niet uitgerust in/als de mind en dus niet optimaal in staat tot een verdediging of aanval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik uitgerust op moet staan zodat ik in staat ben tot een dag overleving in de matrix als maatschappij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het woord rust als uitgangspunt te nemen, waarin rust inderdaad een uitgang -spunt is als uitgang, achterdeur de mind in, in plaats van Hier zijn in de Adem als Startpunt te nemen, waarin ik met rust als uitgangspunt blijf zoeken naar rust, ik zoek naar een uitrusting in/als de mind om de dag mee door te komen en alle aanvallen te overwinnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf strijdbaar te maken door uit te rusten, zodat ik alle aanvallen van de ander=de mind kan weerstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit te rusten, waarin ik dus uit de rust ga, in plaats van in rust te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus na 7,5 uur slaap uitgerust op te staan, ik in feite uit mijn rust als zelf ben gestapt, waarin het lastiger is om in/als de adem in rust/stilte te blijven in/als mezelf aangezien ik uit rust in/als de mind ben opgeladen, klaar voor de strijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer het ok is om wat langer te slapen en wanneer ik mezelf hierin voor het lapje houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het ok is om wat langer te slapen aangezien ik geen oordeel ervaar van mezelf hierop, in plaats van in te zien dat het geen oordeel hebben ok is en dat dit los staat van het langer slapen; het geen oordeel hebben geeft de mogelijkheid om in het langer slapen te zien en mezelf hierin te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vandaag fysiek zo zwaar van menstruatie te ervaren dat ik als een blok in bed ben blijven liggen, wat heel prettig was, en dat ik nu als een blok alleen maar op een stoel wil zitten, wat ook heel prettig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is om als een blok fysiek in bed te blijven liggen of als een blok fysiek op een stoel te zitten zonder gedachten, zonder oordeel, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen dat ik niet oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van in rust zijn, constant in/als zelf in/als de adem, waardoor ik constant uit moet rusten/wil slapen om mezelf uit te rusten in/als de mind ter eventuele aanval of verdediging.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken op welke momenten ik wil uitrusten zodat ik kan zien waar ik me onveilig voel en me dus ‘klaar wil maken’ voor een eventuele aanval of verdediging.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het echt fysiek is dat ik rust nodig heb en wanneer ik uit wil rusten in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel om adem voor adem, gelijk als zelf te worden door de afscheiding in mezelf in/als de mind te stoppen door het zien in/als de mind welke gedachten, gevoelens, emoties, reacties er op komen, welke ik kan zelfvergeven en zelfcorrigeren, waarin ik steeds minder behoefte heb om mezelf uit te rusten ter aanval of verdediging van/als de ander=de mind.

 

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 21 – Hoe word ik rustig?

Na een dag samen met iemand weer rustig gaan schrijven. Dit impliceert al dat ik samen niet rustig ben. En waarom moet ik rustig zijn om te schrijven? Ik probeer steeds ‘rust’ te vinden in mezelf. Wat is dat, rust? Hierin werk ik (mezelf en de ander) steeds tegen, tegen antwoorden op een vraag van de ander, tegen teveel rumoer om me heen. Wat inhoudt dat ik als energie reageer op mijn omgeving en dit moeilijk kan stoppen waardoor ik geen rust ervaar als mezelf. Deze rust vraagt om een her-defenitie want wat ik zie in mezelf is rust iets waaraan ik vasthoud in mezelf, iets wat ik in mezelf heb gedefinieerd als nodig. Steeds een rust/rustig moment vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik rust nodig in mijn omgeving, in plaats van in mijn fysiek te rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en da ander tegen te werken door steeds een rust moment te willen waarin ik niet meer wil antwoorden/communiceren met de ander, en ik hierin juist creeer dat de ander aan me gaat trekken.

Het lijkt erop dat ik de neutrale energie van het onderbewustzijn als rust als mezelf ervaar, en dit gebruik ik dan om negatieve energie te creeren in het onbewuste doordat er conflict uit voortkomt in mezelf en met de omgeving als het niet lukt deze rust te ervaren, wat zich weer kan omzetten in de neutrale energie en vervolgens in de positieve energie van het bewustzijn, en deze zich dus kan opladen. Dus hierin lees ik dat ik deze rust zoek om mezelf als bewustzijnssysteem op te kunnen laden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rust te zien als iets wat ik nodig heb en echt is in mezelf, in plaats van in te zien dat ik hiermee mezelf als bewustzijnssysteem oplaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen vasthouden aan rust in mezelf, wat feitelijk vasthouden is aan het onderbewuste wat ik gedefinieerd heb als mezelf, en via het onderbewuste en onbewuste mijn bewustzijn op te laden, waardoor ik weer ‘uitgerust’ ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rustig moet zijn als ik ga schrijven en dat ik me anders niet kan concentreren, in plaats van in te zien dat ik hierin de concentratie als bewustzijn aan het bewaren ben want alleen het bewustzijn heeft concentratie nodig om te kunnen lezen en schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te weten hoe ik als bewustzijn kan lezen en schrijven en niet als zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te worden en te gaan gapen als ik Heavens Journey lees die geschreven is in de Adem, wat me laat zien dat mijn bewustzijn weerstand in de strijd gaat gooien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in strijd ben met mijn  bewustzijn, in plaats van in te zien dat ik kan samenwerken met mijn bewustzijn door er gelijk aan te gaan staan en te zien in wat het bewustzijn me laat zien waar ik mezelf heb afgescheiden van mezelf, zonder hier weer een laag van weerstand overheen te creeren dan wel bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik naar mijn moeheid moet luisteren, dat mijn lichaam aangeeft rust nodig te hebben, in plaats van in te zien dat het bewustzijn rust vraagt om zichzelf te kunnen opladen.

Als ik mezelf zie gapen tijdens het lezen van Heavens Journey dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik als bewustzijn weerstand ga bieden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb door de weerstand heen te duwen doordat ik ‘geen zin heb’ om verder te lezen en belangrijker dingen te doen heb zoals een blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een blog schrijven belangrijker is dan een blog lezen, waarmee ik ongelijkheid in mezelf creeer en bewaar in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het blog geschreven in de Adem als moeizaam te ervaren wat mede komt door de lange engelse zinnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak te vergeten te ademen als ik een blog schrijf en/of lees.

Als ik mezelf zie participeren in geen zin hebben en vermoeidheid, voortkomend uit moeite moeten doen en hier geen zin in hebben, tijdens het lezen van een Heavens Journey (of ieder ander blog), dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat er weerstand opkomt als de mind. Ik duw mezelf door de weerstand heen door te ademen, te lezen woord voor woord en niet te kijken hoelang het blog is. Ik hoef het blog niet ‘uit’ te krijgen, ik kan ook elke dag een alinea lezen, totdat het gemakkelijker gaat.

Als ik mezelf zie participeren in het zoeken naar rust, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een moment zoek om mijn bewustzijn op te laden zodat ik me weer uitgerust voel. hierdoor laat ik mezelf steeds beperken door de mind, en kan ik niet zien waartoe ik in staat ben als mezelf als Leven in het Fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn fysiek beperkt is, in plaats van in te zien dat ikzelf als mind beperkt ben, en door dit te geloven en te bevestigen in mezelf beperk ik mezelf als fysiek.

Ik sta mezelf niet toe mezelf als Leven in het fysiek te bepreken ja bepreken je beperken/defineren als de beperkingen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven in het fysiek te bepreken en bepreken en bepreken en mezelf hiermee te beperken door het bepreken tot een gelimiteerd bestaan in/als de mind; gelimiteerd door de preken van God als de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met het bevestigen van mezelf als de limitaties van het mind-systeem door de limitaties die de mind me laat zien serieus te nemen door het toepassen van zelfvergevingen op alles wat me limiteert in/als mind.

Herdefenitie Rust:

Aanwezigheid in de Adem in samenwerking met mijzelf en mijn omgeving, inclusief met mezelf als de ander als mindsysteem, waarin geen onnodige weerstand gecreeerd wordt als excuus voor het bewustzijn om zich op te laden door te geloven dat de mindsystemen me uit mijn rust halen en ik me hier tegen me moet beschermen/verzetten en dus rust geloof nodig te hebben, wat juist de weerstand creeert waardoor ik uit moet rusten zodat het bewustzijn zich op kan laden.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net