Dag 546 – Samenwerking binnen het gezin – zelfvergevingen

gezinIk zit in de bus en er komt een groepje jongens binnen van rond de 18-20 jaar. Hun taal is grof en denigrerend, niet naar mij toe maar in de gesprekken die ze voeren. Tussendoor zijn ‘onschuldige zinnen’ te horen waarin eigenlijk de kwetsbaarheid zich toont. Kwetsbaarheid in de zin van hoe we allen kwetsbaar zijn als mens, ons fysiek is kwetsbaar en kan eenvoudig gekwetst worden en hier dienen we voor en met elkaar zorg te dragen.

Een voorbeeld van de ongelijkheid in de woorden:

Eén van de jongens lokt een gesprek uit bij de ander: “tsjee wat was je moeder aan het spacen”: (met een hoog stemmetje immiterend) “Kom je niet te laat thuis? Je moet morgen weer vroeg op. Je hebt wel je rust nodig”. Hieruit vloeit een gesprek voort over meer van zulk soort gesprekken en zo gaat er één verder: “Bij mij dan, mijn moeder zei dat ik niet te laat thuis moest komen en mijn vader zei, ‘wat zit je nou te zeuren kreng, laat hem toch gaan'”.

Volop gelach van iedereen en meerdere voorbeelden van hoe de ‘moeder loopt te zeuren’ en de vader de moeder ‘afvalt’ of eigenlijk, ‘aanvalt’ in het gesprek en de zoon aanspoort om desnoods de gehele nacht weg te blijven en direct door te gaan naar de krantenwijk.

Of men wel of niet slaapt/rust tussendoor is aan zelf om te onderzoeken in wat men nodig heeft – over het algemeen hebben we fysiek 4-6 uur rust nodig. Het opvallende is hier het voorbeeld dat de vader geeft naar de moeder toe oftewel de man naar de vrouw. Hoe zal de zoon zich opstellen naar vrouwen toe als medemens met dergelijk voorbeeld in de opvoeding? Hoe wordt de stem van de moeder hier ondermijnt (letterlijk en figuurlijk) door 2 mannelijke huisgenoten – de vader en de zoon – en afgedaan als ‘zeuren’ terwijl ze feitelijk een fysiek punt benoemt om in overweging te nemen? Wellicht beladen met energetische ervaringen in en als zichzelf, waardoor men reageert op deze energetische ervaringen in plaats van te luisteren naar de woorden die ze spreekt. Er zijn ongetwijfeld meerdere dimensies hierin aanwezig en ook de stand van de moeder speelt hierin ‘een rol’. Echter het is in geen geval een excuus om in zoveel ongelijkheid met elkaar om te gaan in communicatie, overleg en samenwerking. Want een gezin is in feite een samenwerking met elkaar waarin effectieve communicatie bepaalt hoe deze samenwerking verloopt.

Zelfvergevingen van mijn kant:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de grove taal van de jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren bij het horen van de grove taal van de jongens waarin er denigrerend over de moeder gesproken wordt en de taal algemeen, volledig doorspekt is van ongelijkheid en afscheiding van de medemens als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het horen van zoveel ongelijkheid in de woorden van de jongens en me af te vragen hoe we dit ooit kunnen veranderen op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van de ongelijkheid die bestaat op aarde in en als een samenleving met elkaar, zo ook binnenin mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf vroeger een bondje te sluiten met mijn vader en me denigrerend op te stellen naar mijn moeder toe, niet zozeer in grove taal maar van binnen door haar woorden als niet belangrijk te bestempelen en haar hierin niet in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn moeder niet in overweging te nemen en te bestempelen als onbelangrijk en haar als geheel te bestempelen als ‘zeuren’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vinden zeuren als ik ergens op wijs wat niet het beste is voor het fysieke leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen woorden als onbelangrijk te zien en niet werkelijk in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf ineen voel krimpen bij het horen van woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de ervaringen als reacties op ongelijkheid, kan zelfvergeven en mezelf kan herenigen met de energie die hierbij vrijkomt.

Ik realiseer me dat als ik het in en als mezelf houd bij het ervaren en zelfvergeven van mijn eigen ervaringen, ik hierna opsta, vrij van hetgeen de ander gezegd heeft aangezien die ander zelf verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen woorden en ik voor de mijne, in gedachten en in stem gebracht en dus, als ik meerdere woorden aanmaak als reactie binnenin mij op woorden van een ander buiten mij, dit opnieuw mijn verantwoordelijkheid is en zo creëer ik dus meerdere consequenties binnenin mezelf om opnieuw verantwoordelijkheid voor te nemen en dus, ben ik hier langer mee bezig.

Ik realiseer me dat ik zo ongemerkt, nog heel wat consequenties creëer in en als mezelf die ik opnieuw met me meedraag, waardoor ik opnieuw zal reageren in een soortgelijke situatie.

Ik stel mezelf ten doel bij het horen van grove woorden van een ander, de aandacht naar mezelf te brengen door mijn kin iets naar beneden te brengen en me te richten op mijn eigen borst en dus op mezelf en allereerst bezig te gaan met het vergeven, herenigen en corrigeren van mijn innerlijke bewegingen als reactie op wat ik hoor.

Als en wanneer ik mezelf een bondje zie sluiten met mijn vader naar mijn moeder toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ‘beter doe voelen’ door een ander ‘neer te halen’ zonder te zien dat ik feitelijk mezelf in en als de geest ophef en beter mezelf neer kan halen, de geest uit, het fysiek in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door mezelf direct te stoppen een bondje te vormen met mijn vader naar mijn moeder toe en te luisteren naar wat mijn moeder te zeggen heeft en haar woorden door me heen te laten gaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door te stoppen met bondjes sluiten met vader de geest en te luisteren naar wat moeder de aarde te zeggen heeft en mezelf hierin neer te halen, het lichaam in door te luisteren naar mezelf in reactie op de woorden die ik door me heen laat gaan en te ademen doorheen en in de energetische bewegingen binnenin mezelf.

Als en wanneer ik in en als mezelf verdriet ervaar door ongelijkheid in de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in en als gedachten afvraag hoe we ooit kunnen samenleven als we zo met elkaar omgaan en dus, op voorhand het  ‘niet zie zitten’ in en als een geloof dat ik er niets aan kan veranderen.

Ik realiseer me dat het een proces is wat veel tijd inneemt en dat deze jongens en de woorden er in eerste instantie zijn om mijzelf te vergeven en corrigeren en van hieruit, ik beter in staat zal zijn om een ander te ondersteunen en zo zal de gelijkheid zich uitbreiden en dus, hoef ik deze jongens nu niet als voorbeeld te nemen van wat ‘nu gecorrigeerd moet worden’.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reactie ervaar op de woorden van een ander, mezelf te herinneren dat deze mensen en deze woorden hier nu zijn om mezelf te ondersteunen in het stoppen van de afgescheidenheid in en als reactie, binnenin mezelf.

Als en wanneer ik mezelf pijn zie ervaren bij de woorden van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik pijn ervaar door mijn eigen reactie in en als de geest, op de woorden van een ander.

Ik realiseer me dat ik de woorden persoonlijk neem – wat ze ook zijn, ze zijn persoonlijk gericht naar een vrouw toe – en dat ik hierin pijn ervaar in en als een gedachte dat ik als vrouw onderdrukt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren in en als een gedachte dat een vrouw onderdrukt wordt en dat er op deze manier geen expressie, en dus geen verandering mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er geen verandering mogelijk is als de expressie onderdrukt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk angst te ervaren bij de onderdrukking van de expressie van de vrouw, waarin ik deze onderdrukking koppel aan ‘de vrouw alleen maar gebruiken voor seks’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een uitgangspunt als de vrouw alleen maar gebruiken voor seks en haar verder niet serieus te nemen als mens in haar woorden en expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de man alleen maar te gebruiken voor seks en hem niet serieus te nemen als mens in zijn woorden en expressie, in en als een angst zelf zo onderdrukt te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk angst te ervaren om behandeld en benaderd te worden voor hoe ik zelf een ander behandeld en benaderd heb en zo wordt het patroon als levend voorbeeld doorgegeven, beginnende binnenin zelf en doorgegeven zoals in het voorbeeld zoals zichtbaar bij deze jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb seks te gebruiken om wel of niet te luisteren naar een man of vrouw, afhankelijk van of ik zelf een man of vrouw ben en waar mijn voorkeur ligt/liegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen te luisteren naar iemand waar ik iets van wil/verwacht te krijgen in en als een voordeel in en als de geest.

Waar anders kan de ongelijkheid mee te maken hebben in de kern, dan met geld en/of seks?

We misbruiken elkaar in de afhankelijkheid van elkaar in geld en/of seks. En we neigen ernaar dit ‘liefde’ te noemen.

Stel je een wereld voor waarin je financieel zelfstandig aanwezig bent zonder voorwaarden en zonder de ‘seksuele drive’ als verlangen naar ‘intimiteit’, in en als het vermogen tot expressie en communicatie in gelijkheid met en als jezelf, in en als het vertrouwen dat er voor je gezorgd wordt en dat er voor alles en iedereen gezorgd wordt. Zouden we ons dan zo misdragen tegenover elkaar en/of hechten aan elkaar? Waarschijnlijk kunnen de meesten van ons zich hier weinig tot niets bij voorstellen en dus, bevinden we ons in een toestand van overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen ergens wel weten dat ze zich misdragen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we zeer ver van onszelf verwijderd zijn en in afscheiding, in het uiteen gaan van en als onszelf als leven, aanwezig zijn en dus alleen maar de afgescheidenheid in zicht hebben in en als zelf en dus handelen, bewegen en spreken ter overleving van onszelf in en als deze toestand van afgescheidenheid, in en als de geest op weg naar God als het ultieme paradijs, de ultieme climax, het ultieme orgasme waarvoor die ander nodig is en/of waarvoor geld nodig is en dus die ander die nog wel geld heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van het leven in een wereld in afscheiding in het uiteengaan van mezelf als leven, ter overleving van mezelf in afgescheidenheid op weg naar de climax in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat door het najagen van deze climax in afgescheidenheid, ik mezelf meer en meer afscheid van mezelf als leven en mezelf dus meer en meer pijn doe, en hierbij anderen als leven die ik niet langer zie en in overweging neem binnen mijn beperkte wereld in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me denigrerend op te stellen naar degenen die zich ongelijk uitlaten in woorden in en als een poging om de pijn van de afgescheidenheid in en als mezelf, in en als reactie op woorden van een ander in afgescheidenheid, niet te voelen en ervaren zonder te zien, realiseren en begrijpen dat binnenin deze ongelijkheid tevens leven aanwezig is welke misleid en vervormd is door verkeerde voorbeelden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn ademhaling in mijn eigen borst en mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties als afscheiding in en als mezelf te stoppen en zelf te vergeven alvorens ik overweeg te spreken tegen mensen die een ervaring van pijn in mij losmaken/activeren met hun woorden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het zien waar een patroon of gedrag vandaan komt in plaats van me te focussen op een reactie in onbegrip binnenin mezelf ten aanzien van woorden en daden in ongelijkheid en zo het begrip als vergeving binnenin en als mezelf te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn moeder en zo mezelf binnen het hele gezin, tegen te werken in plaats van te luisteren en hierin te leren samenwerken en te leren spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb een stem te hebben en mezelf een stem te geven, aangezien ik aan het tegenwerken ben waarin ik mezelf het niet waard vind om mezelf een stem te geven in en als hoe ik besta in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn stem te ontnemen en mezelf te onderdrukken in de tegenwerking in en als de geest, bestaande in en als een angst voor venijn in de woorden van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als angst voor venijn in de woorden van een ander en hierin zelf venijnig te wo(o)rden in en als mezelf, in tegenwerking tot mijn moeder/een ander.

Als en wanneer ik venijn in mijn stem hoor in mijn woorden naar een ander toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me ergens door verongelijkt ervaar.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken als ik venijn bemerk in mijn eigen stem en/of woorden en te zien wat ik de ander wil opleggen in en als een streven om mijn eigen ervaringen te ontlopen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verongelijking als reactie op venijn in woorden en/of in een stem, door me heen te laten gaan in en als de adem en mezelf mijn reacties te vergeven en me hierin te focussen op mezelf door mijn kin iets omlaag te brengen en te focussen op de ademhaling in mijn borst alvorens ik spreek.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen en te oefenen zodat en totdat ik er beter in word – zoals een kind 100x oefent om op te staan – en ik daadwerkelijk mezelf stop, vergeef en corrigeer in het moment alvorens te spreken.

Full parenting perfecting the human race part 1

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dag 23 – Het huis als plek voor seks in afscheiding van mezelf als leven

Ik kan hier niet blijven maar waar moet ik heen? Wat als dit huis als plek voor seks wegvalt?

Zelfvergevingen met x in mij geplaatst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op de ander dat ze voor een huis zou zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen buiten mezelf te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in dit huis kan blijven als een veilige plek om een nestje te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit huis te willen bewaren als plek om seks te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alcohol te gaan drinken op het moment dat de kans op seks wegvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks als enige manier van leven te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander die me seks geeft/kan geven verantwoordelijk te stellen voor mijzelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verantwoordelijkheid voor mezelf als leven buiten mezelf te leggen bij de vrouw die me in leven kan houden via seks, en als dit niet gebeurt dan ga ik saboteren en manipuleren door mezelf als leven in de waagschaal te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huis als plek voor seks niet op te willen geven, en hierbij de ander te vragen of ze het echt niet jammer vindt dit huis op te geven in plaats van in te zien dat ik het jammer vind het huis op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten en zien dat mijn eigen woorden over mij gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden van de ander over mij te geloven als zijnde werkelijk over mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat mijn woorden over mij gaan, waarmee ik mezelf ook de kans ontneem om in te zien dat de woorden van de ander over de ander gaan, en ik daar dus geen slachtoffer van ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat de woorden van de ander over de ander gaan en niets met mij te maken hebben, zodat ik slachtoffer kan blijven van de woorden van de ander en ik mijn woorden kan blijven projecteren op die ander zonder mezelf erin te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen doordat ik mezelf de kans ontneem in te zien wat de woorden die we spreken inhouden en over wie ze gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn woorden te willen zien omdat ik dan niet langer kan leven via de ander via seks en de ander dus niet meer verantwoordelijk kan stellen voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander verantwoordelijk te willen stellen voor mij, aangezien ik niet weet wat ik met mezelf aan moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel schuld te ervaren dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel schuld te ervaren dat ik niet meer kan ademen, en dus heb ik de ander nodig om me in leven te houden via seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds te geloven dat het wel goed komt, in plaats van in te zien dat als ik niets doe, er ook niets goed komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander=de mind=God het wel zal regelen en dat ik via Jezus vergeving zal ontvangen, en dus wacht ik rustig af totdat (het) Go(e)d=de ander=de mind komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ‘mijn religie’ als het katholicisme de zelfverantwoordelijkheid volledig afschuift.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  vast te willen houden aan het katholicisme als liefde, want als ik dit niet doe valt alle illusie weg, inclusief mijn liefde voor de ander, en als ik geen liefde meer voor de ander ervaar is er geen kans meer op seks en dus geen kans meer op leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een master in waiting te maken door zoveel liefde te ervaren/creeren voor de ander dat ik daarop een heel leven kan teren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te teren op mijn liefde voor de ander, niet ziende dat ik hiermee mezelf als leven uit-teer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het juiste doe door zoveel geduld te hebben en te wachten totdat mijn liefde beloond wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn eeuwige liefde beloond wordt met eeuwig leven, in plaats van in te zien dat eeuwige liefde bestaat in als de mind, en ik als de mind heb geen eeuwig leven, hoeveel liefde ik ook ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boodschap van Jezus totaal te missen in ‘mijn religie’ als katholicisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de dood, in plaats van in te zien dat ik bang ben voor mijn eigen mind die ik toesta mezelf als Leven te doden.

Zelfvergevingen zonder x in me geplaatst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huis als onveilig te ervaren met de ander in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik me constant misbruikt voel met de ander in huis, in plaats van in te zien dat het huis gevestigd is als plek voor seks, en er binnenshuis dus constant misbruik plaatsvindt, in realiteit of in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me kan beschermen tegen de ander in huis als diegene niet stopt met het huis gebruiken als een optie voor seks, in plaats van in te zien dat ik zelf het huis als optie voor seks kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huis te gebruiken als optie voor seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in huis een kamer te creeren als optie voor seks, niet ziende dat ik hiermee een onveilige situatie in huis heb gecreeerd, wachtende totdat iemand deze plek gaat bezetten, om vervolgens boos te worden op diegene die de plek bezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op degene die de plek gecreeerd voor seks bezet, in plaats van in te zien dat diegene alleen maar invult wat ik heb opengelaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een open plek in het huis in/als de mind te hebben gecreeerd/open gelaten, wachtende op bezetting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bezetten/bezitten door de ander door een open plek te creeren in/als de mind zoekende naar/wachtende op bezetting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezeten te worden van de bezetting van de ander van de open plek in mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te beschuldigen van mijn onmacht tot leven in/als de Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind te laten leven via zogenaamde liefde voor mij, waarmee ik haat heb gecreeerd tegen mezelf en ik als mind  vervolgens kan leven via deze haat voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  te leven via de haat voor mezelf, voortkomende uit het toestaan van de ander die leeft via zijn/haar liefde voor mij, om deze haat vervolgens fysiek te manifesteren/vast te houden en een nieuwe laag van haat te creeren – via welke ik kan leven –  door haat te ervaren/creeren tegen deze fysieke klachten in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven via mijn eigen toegestane/gemanifesteerde fysieke klachten, om vervolgens deze fysieke klachten als excuus te gaan gebruiken voor het feit dat het me niet lukt om zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren met mijn eigen toegestane/gemanifesteerde fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als deze gemanifesteerde klachten weg te duwen en zo te proberen mezelf erdoorheen te duwen, in plaats van in te zien dat dit wegduwen als verzet de klachten versterkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander in totaliteit (als mind en als leven) weg te duwen als enige optie om los te komen uit dit verstikkende construct, in plaats van in te zien dat ik hiermee het construct strakker aantrek als een elastiek dat op spanning gebracht wordt, en er dus niet meer in te bewegen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben het elastiek te laten knappen zodat het construct zal knappen, in plaats van in te zien dat als het elastiek knapt en de ander valt, hij eventueel niet meer opstaat uit zijn val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te nemen ten opzichte van de ander als leven door de ander te laten vallen, terwijl er andere opties mogelijk zijn als ik mezelf bevrijd van dit construct door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid als toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie op de ander te schuiven in een poging om mezelf vrij te krijgen, en hiermee de ander het zware werk laat opknappen en mezelf vrij pleit in/als het construct in plaats van mezelf te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben mezelf vrij te pleiten met rechtvaardigingen en onderbouwingen, in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen en mezelf te bevrijden als Leven door het toepassen van zelfvergevingen op het vrij pleiten van mezelf in/als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben mezelf te bevrijden in/als mind, wat inhoudt dat ik geloof dat ik een vrije keus heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een vrijde keus heb, om vervolgens deze vrije keus te gebruiken als rechtvaardiging om met iedereen te gaan vrijen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in zelf-interesse te handelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander richting te willen geven zodat ik vrij ben om te bewegen, vrij van de ander(= de mind), in plaats van mezelf richting te geven door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en me op deze manier te bevrijden van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf kan bevrijden van de ander(= de mind) door de ander (= de mind) richting te geven, in plaats van in te zien dat met het richting geven van de ander= de mind de mind niet stopt, maar eeuwig doorgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbijsterd te zijn dat de ander(= de mind) eeuwig doorgaat en niet stopt, in plaats van in te zien dat ik die ander=de mind in stand houd door die ander= de mind richting te geven in plaats van te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te conformeren aan het voor eeuwig leven via mijn liefde voor de ander/The One/de vader, en daarvoor een zondebok nodig te hebben om de schuld te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw/de moeder de schuld te geven van het feit dat ik niet kan leven via mijn liefde voor de man als The One, aangezien zij die plek al bezet heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te strijden met de vrouw/de moeder om de plek naast de man/de vader.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw de schuld te geven van het feit dat ik niet kan leven via mijn liefde voor de man (in/als de mind) maar mezelf hier wel aan geconformeerd heb, en dus ook niet meer kan leven via/als mezelf als Leven, in plaats van in te zien dat ik hiermee mezelf als vrouw de schuld geef van het feit dat ik niet kan leven via de liefde voor de man/de vader/The One, en hiermee mezelf gevangen houd in/als de mind via schuldgevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw/de moeder weg te duwen aangezien ik geloof dat zij me ervan weerhoudt te leven via mijn liefde voor de man/de vader/The One, niet ziende dat ik hiermee mezelf als vrouw wegduw en me hiermee dus afscheid van (een deel van) mezelf, waarmee ik de mogelijkheid tot leven in/als mezelf onmogelijk maak  door te leven in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eeuwig te willen leven via de liefde voor de vader als de man als The One – aangezien ik me heb afgescheiden van mezelf – om vervolgens wanhopig achter te blijven in een ervaring van verlating als blijkt dat de vader als de man als The One niet aanwezig is, en ik mezelf al heb verlaten als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor eeuwig te willen wachten op de ander=de mind als de man/de vader/The One om tot eeuwig leven te komen, aangezien ik de andere weg als Leven in/als mezelf al heb afgescheiden in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de weg tot leven in mezelf heb afgescheiden, in plaats van in te zien dat er geen weg is in mezelf naar leven; ik kan de afscheiding in mezelf stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en hierin een en gelijk worden als Leven als Adem als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te conformeren aan de ander=de mind, aangezien de vader/de man alleen aanwezig is in de mind, en als ik wil leven via liefde voor hem moet ik ook aanwezig zijn in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man/de vader als The One op een troon te zetten, wat resulteert in verongelijking aangezien ik mezelf verongelijkt heb zowel aan de ander=de mind als aan mezelf als Leven door mezelf als Leven op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven op te geven en vervolgens de vrouw/de moeder daar de schuld van te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven via de liefde voor de ander=de mind als de man/de vader/The One te vertalen in liefde ervaren via seks, en daarvoor een plek/kamer in huis te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te komen zitten in mijn eigen gecreerde plek in huis om te kunnen leven via de liefde als seks van/voor de ander (=de mind).

Door moeder/de vrouw de schuld te geven heb ik mezelf gevangen gezet in mijn relatie met schuld via moeder/de ander=de mind. En geef haar daar vervolgens weer de schuld van.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeder/de vrouw/de ander=de mind de schuld te geven van het gevangen zitten van mijzelf in een relatie met schuld in/via de ander=de mind, waarmee ik een laag schuld erbovenop leg zodat de werkelijke relatie, namelijk die van mijzelf met schuld, bedekt blijft met de mantel der liefde danwel haat.

Ik stop me schuldig te voelen over het feit dat ik me niet meer laat misbruiken voor het voeden van de mind via (seksuele) energie. Ik neem zelfverantwoording door te gaan leven in/als mezelf, zelfstandig zonder opening voor manipulatie van de mind als (seksuele) (levens)energie, en de ander als leven te ondersteunen hetzelfde te doen door dit als mezelf te leven als levend voorbeeld.

Ik stop de creatie van een plek in huis voor seks in afscheiding van mezelf; ik ga wonen in een huis waar ruimte is voor zelf-expressie.

Ik stop mijn relatie met schuld door het toepassen van zelfvergevingen op datgene wat ik zie waarover ik me schuldig voel, en als ik iets doe waarin ik neig naar een emotie van schuld, dan betekent dat dat ik ergens geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen, en dus ga ik zien waar ik mezelf als de ander als leven heb laten vallen in zelf-oneerlijkheid en pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe in de praktijk.

Ik stop met het schuld dragen voor de ander, aangezien dit me belet om verantwoordelijk te zijn als mezelf als leven, en dit ondersteunt niemand als leven.

Ik stop met de ander de schuld te geven aangezien dit me gevangen houdt in mijn relatie met schuld in/als de mind. Ik realiseer me dat ik reageer in schuld afschuiven omdat ik iets in mezelf niet wil zien, waarschijnlijk voortkomend uit een oude schuldsituatie. Ik ga schrijven om te zien waar ik zelf-onoprecht geweest ben, zodat ik dit kan stoppen in mezelf door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties. Als ik toch iemand de schuld geef dan vergeef ik mezelf en corrigeer mezelf alsnog.

Ik verbind mezelf met mezelf door de (seksuele) levensenergie in als de mind te stoppen.

Ik verbind mezelf met mezelf door de relatie met schuld in/als de mind te stoppen door mezelf te vergeven.