Dag 560 – Onbegrip van relaties en de slang die in zijn staart bijt

ouroboros

Een punt wat ik zolang als ik me herinner verkeerd heb begrepen is het punt van een relatie aangaan met een man. Ik kon maar niet op één lijn komen met het uitgangspunt van waarom ik een relatie aan zou gaan, ik raakte steeds opnieuw verstrikt in de ervaring van ‘vervulling’ en zien dat dit niet is waar een relatie voor is, en hierin de beslissing om het steeds opnieuw ‘dan maar alleen te doen’. Hier omheen heb ik een heleboel lagen van onbegrip en emotionele ervaringen gecreëerd in het steeds opnieuw proberen en weer stoppen van een relatie, door mij of door de ander, hoe dan ook, een stoppen van de relatie in plaats van een doorzetten en voortzetten. Hierin heb ik het punt gemist dat een relatie/overeenkomst er kan zijn om mezelf te ondersteunen. Ik kan het gebruiken als punt van motivatie om op te staan in en als mijn uiterste potentieel en ik kan, mag mezelf toestaan om mezelf te ondersteunen met de aanwezigheid van een ander. Niet omdat het ‘de enige manier is’ – als het er niet is – ik kan mezelf ondersteunen. Echter ik had het omgedraaid dat het er niet mag zijn omdat ik het niet als punt van vervulling wil laten bestaan en hierin ontzeg ik mezelf het punt van ondersteuning. Ondersteuning in het mezelf zien, het verantwoordelijkheid nemen voor mezelf in de reacties die opkomen, in het terughalen hiervan naar mezelf toe in plaats van de reacties als gedachten, gevoelens en emoties te projecteren en/of uit te leven op een ander. Ondersteuning in de motivatie om echt alles in mezelf op te pakken en in te zien, op te lossen door mezelf te vergeven.

Hierin ervaar ik nog een angst dat ik dit niet zou doen als een ander er niet zou zijn. En doordat ik steeds deze angst ervaar, ben ik steeds opnieuw niet werkelijk een relatie aangegaan en vond ik steeds opnieuw dat ik ‘deze angst zelf op moest lossen’, alleen. Dit kan echter ook juist binnen een relatie als overeenstemming in en als een overeenkomst met mezelf, dat ik mezelf ondersteun in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als mezelf en hier vandaan sta als punt van ondersteuning voor de partner in dit principe van zelfverantwoordelijkheid. Dus feitelijk heb ik mijn angst gebruikt om iets ‘niet aan te gaan’ en zo de relatie met mezelf niet aan te gaan in en als een geloof dat ik niet met een ander mag zijn zolang deze angst in mij bestaat. Zo creëer ik een isolatie in en als mezelf van angst en ‘niet mogen’ welke resulteert in een mezelf niet onder ogen zien en dus geen volledige verantwoordelijkheid hoeven/willen nemen voor en als mezelf.

Deze isolatie manifesteert zich in en als mijn fysiek, in een tegenhouden, een afknijpen van de adem en/als expressie binnenin mezelf welke bij mij fysiek tot uitdrukking komt in een vasthouden van de ontlasting. Ik ben in conflict hierin wat ik fysiek heb gemanifesteerd waarin constant op de achtergrond een onbegrip aanwezig is in en als mezelf en hier omheen bouw ik enorm veel spanning op en vergroot ik het conflict binnenin mezelf in relatie tot mijn eigen fysiek.

Als zelfvergeving zelfbegrip inhoudt, zijn er in onbegrip, punten aanwezig die ik niet vergeven heb in en als mezelf en door het niet vergeven van en als mezelf, kom ik niet tot het begrip van en als mezelf en door het onbegrip in en als mezelf maak ik het onmogelijk om mezelf te vergeven aangezien ik mezelf niet volledig kan vergeven zolang ik mezelf niet volledig begrijp.

De slang bijt in zijn staart en draait kringetjes.

(De serie loopt door tot Day 307)
Uil forgive

Een relatie als overeenstemming en overeenkomst in en als het begrip van en als zelfondersteuning.

De zelfvergevingen spreek ik hardop uit terwijl ik de plekken in mijn lijf onderzoek waarin ik vasthoud en het conflict fysiek gemanifesteerd heb. Als ik werkelijk in mezelf zie en mezelf vergeef komen er emoties vrij en ervaar ik hoe de energie als lading afneemt van de ‘aangedane’ plek in mijn lichaam.

———————————————————————————————————————–

Dag 289 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Vervolg Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren als reactie op en in de afscheiding in mezelf in relaties in de geest, waarin de relatie bestaat uit een relatie met iets of iemand buiten mezelf, gebaseerd op een gedachte binnenin mezelf waarvan ik me afhankelijk gemaakt heb, door mezelf te bevestigen door geloof in/als de relaties in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als energiegenerator te gebruiken en hierin beweging als verlichting van de pijn te ervaren voor een moment, wat een verlichting is van het verdriet in de geest, maar wat geen werkelijke oplossing is als verlichting van werkelijke fysieke pijn, maar welke zelfs de fysieke pijn als verkramping door participatie in/als emotie, versterkt, waarin het fysiek de emoties opslaat in spierweefsel, welke als voorraad fungeert om getriggerd te worden en energie naar boven te brengen in een nieuwe ervaring van relaties met iets of iemand buiten mezelf, waarin ik in de ervaring van afscheiding in een relatie met iets of iemand buiten mijzelf – gebaseerd op een gedachte binnenin mezelf – opnieuw energie gegereer en opsla, and so on, totdat het fysiek ‘op’ is en vastzit in een permanente kramp, opgegeten door langdurige participatie in de geest en vast in maximale spanning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emotie verdriet als beweging en verlichting te ervaren in en van de zwaarte als vastzetting als kramp als wie ik ben in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig te maken zodra ik een relatie vorm in de geest, waarin ik de relatie voorop stel als doel en mezelf in meer of mindere mate achterstel/vergeet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeten door/in het vormen van relaties in de geest, hetgeen ik weerspiegeld zie in degenen met wie ik neig tot het vormen van relaties die aangeven veel dingen vergeten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te zijn (geworden) ten aanzien van mezelf in en door het vormen van relaties in/als de geest door geloof in mijn eigen gedachten.

Atlanteans – The Decision of Division

https://i1.wp.com/www.destippel.nl/cms/wp-content/uploads/2012/07/Niet-vergeten.jpg

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in in het verdriet, en zie wat er naar boven komt.

Ik onderzoek in mezelf of het een verdriet is welke mijn fysiek kwijt wil en welke omhoog komt om in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, of dat het een verdriet is als energie genereren.

Ik sta mezelf niet toe energie te generen uit verdriet. Ik omarm mezelf en houd mezelf vast terwijl ik focus op de ademhaling.

Als ik mezelf zie neigen naar mezelf vergeten ten behoeve van het vormen van een relatie, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek iedere reactie in mezelf ten aanzien van een relatie, en neem de tijd in mezelf om deze reacties door te wandelen, te onderzoeken tot welke gedachte deze relatie bestaat, en zelf te vergeven. Ik realiseer me dat, als ik reageer, ik iets over het hoofd zie doordat ik in het hoofd aanwezig ben in een geloof in een gedachte, en dus feitelijk iets over het lichaam zie/niet in/als het lichaam zie.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf/met mijn eigen geest in totaliteit te onderzoeken, zelf te vergeven en te corrigeren/veranderen ten behoeve van wat het beste is voor een ieder. Deze innerlijke relatie zal zich op een ‘gegeven’ moment – niet echt gegeven maar hard voor gewerkt – reflecteren in uiterlijke relaties als wat het beste is voor ieder-een.

Wordt vervolgd

Reptilians and Memories

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 51 – Geen zin als excuus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om op te staan en ook geen zin te hebben om te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om schoon te maken in een huis waar ik nog maar 2 weken woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om naar werk te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om iets te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven als zinloos te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om te bewegen als ik bij iedere stap last heb van mijn darmen, oftewel als ik bij iedere stap last heb van mijn mind die zich als krampen in mijn darmstelsel heeft gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in zinloosheid te vervallen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in de mind te vervallen en vast te komen te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn vast te komen te zitten in mijn mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vast kan komen te zitten in mijn mindsysteem zonder dat ik er iets aan kan doen, in plaats van in te zien dat ik degene ben die toestaat dat ik vast kom te zitten in mijn mindsysteem en dat ik degene ben die bepaalt of ik het vast zitten in mijn mindsysteem al dan niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om het vast zitten in het mindsysteem te stoppen aangezien het zoveel werk is en ik steeds niet lijk te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik steeds niet lijk te weten wat ik moet doen als ik vast zit in mijn mindsysteem, in plaats van in te zien dat ik kan schrijven en zelfvergevingen kan toepassen ten alle tijden, om mezelf als de structuren te zien die ik in/als mezelf heb toegestaan waardoor ik vast ben komen te zitten in het mindsysteem als angst als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vast kan zitten in het mindsysteem als angst als bewustzijn, wat voortkomt uit het geloof dat ik ben vast gezet in het bewustzijn van een ander als opvoeder op mij gericht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ben vast gezet door het bewustzijn van een opvoeder op mij gericht, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb vast gezet in mijn mindsysteem als bewustzijn door te proberen weg te komen van de aandacht van het bewustzijn van een opvoeder, uit angst om me vrij te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf vrij te spreken in expressie als zelf, en dus kies ik er keer op keer voor in angst in bewustzijn te schuilen en mezelf als expressie te onderdrukken en vast te zetten, waardoor ik geen zin heb om te leven doordat ik geloof dat het geen zin heeft om te leven, wat zo is zolang ik me begeef in het bewustzijn als angst wat geen leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de opvoeder de schuld te geven van het vastzetten in bewustzijn door het richten van het bewustzijn op mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik het bewustzijn van de opvoeder op mij gericht voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat de opvoeder het bewustzijn op mij richt en als ik er iets over zeg, net doet of het niet zo is, waardoor ik geloof dat het geen zin heeft om te spreken aangezien de ander=de mind het toch ontkent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het geen zin heeft om te spreken als zelfexpressie aangezien de ander=de mind het toch ontkent, waarmee ik mezelf als Leven als zin in/van Leven stop te bestaan door mezelf te stoppen als zelfexpressie ten behoeve van de ontkenning van de ander=de mind, en hiermee mijn zelfbeweging af geef aan de mind als ontkenning van Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind als ontkenning van Leven voor waar aangenomen te hebben, waardoor ik geloof dat ik als Leven en Leven in het algemeen niet bestaat want altijd ontkent, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven niet te kennen doordat ik de mind als ontkenning van Leven voor waar heb aangenomen en dus niet de moeite genomen heb om mezelf te kennen als Leven.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van geen zin hebben op om het even welk gebied, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik als de mind een ervaring van geen zin hebben laat zien, en deze kan ik stoppen door mezelf het toestaan van deze ervaring te vergeven. Ik stop, ik Adem. Ik sta op in de Adem en pak op waar ik als mind geen in in heb. Ik wandel door de zin/onzin van geen zin hebben heen door me fysiek te bewegen in waar ik geloof geen zin in te hebben om mezelf te bewijzen dat geen zin hebben niet bestaat.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van vast gezet worden door het bewustzijn van de ander=de mind/de opvoeder op mij gericht, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben, waardoor de ander de aandacht meer op mij gaat richten om te zoeken waar ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de aandacht van de ander=de mind/de opvoeder op mij gericht te ervaren alsof ik wordt opgegeten, in plaats van in te zien dat ik word opgegeten door mijn eigen mind door me te verschuilen in de mind, uit angst om te worden opgegeten door de ander=de mind, en hiermee zelf te creeren waar ik bang voor ben, namelijk dat ik word opgegeten door de mind oftewel dat de fysieke energie/substantie wordt gebruikt voor het voeden van het overleven als mindenergie. Ik realiseer me dat de ander exact hetzelfde ervaart, en zo probeert via energie via mij te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iemand anders via energie in/als de mind via mij kan leven, in plaats van in te zien dat dat alleen kan als ikzelf aanwezig ben in de mind als angst als bewustzijn, afwezig in het fysiek, en leef via mindenergie waarin ik mezelf als substantie opeet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik fysiek aanwezig kan zijn als de ander=de mind/de opvoeder de aandacht als bewustzijn op mij richt.

Ik ga zitten en Adem. Verder doe ik niets en zeg ik niets. Als ik durf pas ik hardop zelfvergevingen toe op de angst die ik ervaar. Als ik niet durf blijf ik aanwezig in de Adem en pas later zelfvergevingen toe of ik loop weg naar bijvoorbeeld het toilet en pas zelfvergevingen toe op de angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen door het bewustzijn van de ander=de mind/de opvoeder op mij gericht, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb verongelijkt door me af te scheiden van mezelf als Leven als Adem door te vluchten in de mind, waar ik vatbaar/vastzetbaar ben voor de ander=de mind, om vervolgens deze verongelijking als schuld te projecteren op de ander=de mind/de opvoeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin hebben als excuus te gebruiken om mijzelf als angst als bewustzijn onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, net als ik de opvoeder heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb precies datgene te worden wat ik niet kan aanzien in de opvoeder, wat aangeeft dat ik het niet wil zien/kan aanzien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen aanzien in mezelf wat ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geen zin hebben voor waar aan te nemen als iets waarnaar ik moet luisteren of niet onderuit kan, in plaats van in te zien dat het een excuus is die ik zelf gecreeerd heb in/als de mind om niet in zelf te hoeven zien en mezelf te corrigeren.

Ik sta mezelf niet toe geen zin hebben als excuus te gebruiken om mijzelf als angst als bewustzijn niet onder ogen te hoeven zien waardoor ik mezelf niet hoef te corrigeren.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijzelf als bewustzijn als angst onder ogen te zien door het inzien in het geen zin hebben en uit te schrijven waar ik zo bang voor ben als mind als bewustzijn, zodat ik mezelf kan vergeven en corrigeren.