Dag 324 – Het woord Negatief anders Belicht

Even geleden kwam in een gesprek met Sylvie het woord ‘negatief’ ter sprake.

Ik zag negatief voornamelijk in en met de lading van ‘negatief’ zoals het tegenover positief staat als ervaring.

Uitspraken zoals ‘doe niet zo negatief’ ploppen omhoog in mijn geest.

Sylvie benoemde het woord negatief als hoe een negatief van een foto bestaat (voordat de digitale camera werd uitgevonden/in gebruik werd genomen).

Dat geeft perspectief.

In een negatief – in de analoge fotografie – wordt gebruik gemaakt van een lichtgevoelige laag die bestaat uit zilverzouten; deze zilverzouten kleuren, tijdens belichting, donker als er licht opvalt, wat betekent dat de lichte gedeelten donker worden op het negatief, en de donkere gedeelten licht. Oftewel, licht en donker zijn omgekeerd weergegeven op een negatief ten aanzien van een positief als de uiteindelijke afdruk van een foto. (Het zilver is zo fijn dat tijdens het ontwikkelen met chemicalien de zilverkernen zo aangroeien dat ze een merkbare zwarting geven).

Interessant hierin is het gebruik van de woorden negatief en positief; negatief als blauwdruk van de werkelijkheid en positief als afdruk van de werkelijkheid, waarin Donker en Licht omgekeerd worden weergegeven.

That’s it.

De lading die we aan de woorden negatief en positief hebben gegeven, is afkomstig van de geest als interpretatie van donker en licht. Donker als negatief als ‘niet goed’ – niet God – en Licht als positief als ‘goed’ – God.

Zonder het negatief bestaat er geen positief, is er geen afdruk mogelijk. En toch willen we het negatief weggooien, wegdrukken, wegstoppen, onderdrukken, vernietigen, negeren, ontkennen, en alleen het positief behouden.

Iedere fotograaf die met analoge fotografie heeft gewerkt weet wat een ramp het is als je de negatieven kwijt bent en alleen nog een positief als afdruk over hebt, of wellicht zelfs dat niet. Het hele fundament valt weg, de blauwdruk is weg; er is geen nieuwe afdruk mogelijk en het positief zal langzaam vervagen.

(In de analoge fotografie worden woorden gebruikt als negatief, positief, perspectief, objectief, ontwikkelen, autofocus, diafragma, belichting, brandpunt, spiegel, die een interessante benadering weergeven ten aanzien van de werkelijkheid via de lens – zo ook onze ogen).

Ik heb van een kunstenaar als fotograaf begrepen dat een digitale weergave geen werkelijke weergave is van wat we zien, zoals in weerspiegeling op een negatief bij de analoge fotografie, maar dat het een benadering is van de werkelijkheid, de camera benadert hetgeen we zien/de camera ziet zo goed mogelijk en legt dit digitaal vast:

Digitale fotografie is het vastleggen van beelden met behulp van een digitale camera, waarin zich een lichtgevoelige beeldchip bevindt die met de elektronica en software voor de beeldopbouw en vastlegging zorgt.

Dus in de fotografie is de werkwijze verschoven van werken met het negatief als blauwdruk via tastbare materie voor een afdruk als positief, naar het werken met een benadering van de werkelijkheid als blauwdruk via systematische software. Het negatief als blauwdruk is verdwenen.

      

Voor mij ondersteunt deze zienswijze in het vrijmaken van het woord negatief van de energetische lading die ik eraan gekoppeld heb als zijnde ‘niet goed – niet god’, welke ik verder zal uitwerken in de toepassing van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het woord negatief te benaderen als zijnde ‘niet goed – niet god’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets te maken te willen hebben met het woord negatief, en hierin alles wat negatief is – en zoals we hebben gezien, dus alles wat de blauwdruk is – weg te vagen, negeren, onderdrukken, ontkennen, zodat ik in en als positief – gekoppeld aan de lading ‘goed – god’ kan blijven voortbestaan, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik hierin het hele aardse bestaan als blauwdruk als fundament als wat werkelijk is als hoe we bestaan, wegvaag, negeer, onderdruk en ontken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de woorden negatief en positief nader te onderzoeken terwijl ik toch 2 jaar fotografie gestudeerd heb en jaren in de donkere kamer met negatieven heb gewerkt, waarin ik aan den lijve heb ondervonden hoe belangrijk het negatief is, dat er zonder negatief niets mogelijk is (totdat de digitale fotografie is uitgevonden en er geen negatief meer nodig is om een benadering van de werkelijkheid te maken).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb donker als negatief te laden met de energetische waarde als ‘eng, niet goed, niet god, ontkennen, ontwijken, wegwezen’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat in en als donker als negatief we in en als het fysiek aanwezig zijn, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fysiek te koppelen aan de energetische lading van de woorden ‘eng, niet goed, niet god, ontkennen, ontwijken, wegwezen’ aangezien en waarin ik dit als negatieve energie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb licht als positief te laden met de energetische waarde als ‘veilig, goed, god, accepteren, omarmen, blijven’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat in en als licht als positief we in en als de geest aanwezig zijn, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de geest te koppelen aan de energetische lading van de woorden ‘veilig, goed, god, accepteren, omarmen, blijven’ aangezien en waarin ik dit als positieve energie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten verleiden door het licht als positief, denkende en gelovende dat ik dit moet ontwikkelen, aangezien ik dit niet in en als mijzelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er iets mis is met mij aangezien ik denk en geloof dat ik niet positief ben, en dus dit licht als positief ben gaan zoeken, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik een illusie in en als de geest aan het najagen ben zolang ik licht als positief zoek, en hierin mezelf afleid van de werkelijkheid in en als het aardse bestaan, in ontkenning van mezelf bestaande als negatief en tevens in ontkenning van mezelf bestaande als positief.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘altijd zo negatief ben en doe’, waarin ik ben gaan denken en geloven dat ik iets niet goed doe, niet god doe, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik door het negatief te laden met een energetische waarde als ‘niet goed, niet god’, ik eenzelfde polariteit in stand houd die de positieve illusie in de geest versterk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zijn gaan verlangen naar positief, niet ziende, realiserende en begrijpende dat alleen het ‘verlangen naar’ de polariteit van een negatieve en positieve lading de illusie in en als de geest, bestaande in polariteit, versterkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest een lading te geven aan de woorden negatief en positief, en er zo een polariteit van te maken in en als de geest, welke polariteit als ongelijkheid creeert, versterkt, toestaat en manifesteert in de fysieke werkelijkheid – dus in het negatief als blauwdruk – in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de woorden negatief en positief als zichzelf bestaande onschuldig zijn, welke betekent ‘zonder energetische lading’, en slechts benoemen van wat het is: negatief als blauwdruk en positief als afdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden negatief als blauwdruk positief als afdruk te verbuigen, veranderen en misbruiken tot woorden die negatieve en positieve energetische lading voortbrengen in de fysieke werkelijkheid waarin we bestaan en waarin ik zodoende de fysieke werkelijkheid verbuig, verander en misbruik en nalaat in erbarmelijke staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf alleen in de afdruk als positief in en als de geest als wat ik waarneem hoef te veranderen, en dat de blauwdruk als negatief als hoe ik mezelf heb toegestaan te bestaan in en als het fysiek gemanifesteerd, ‘als vanzelf zal verdwijnen’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf in en als negatief als blauwdruk als hoe ik mezelf heb toegestaan te bestaan, gemanifesteerd in het fysiek in afscheiding in ongelijkheid, dien te veranderen, door de polariteit als afscheiding als ongelijkheid in mezelf te stoppen en onderzoeken in schrijven, door zelf te vergeven en zelf te corrigeren, zodat uiteindelijk de afdruk als positief als voetstap die ik nalaat in en als fysieke werkelijkheid, eenheid en gelijkheid voortbrengt.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van negatieve en/of positieve lading, gekoppeld aan het woord negatief en/of positief, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de woorden niet zie en gebruik zoals ze zijn, en dus verkeer ik in de geest in energie en breng ik positieve dan wel negatieve energie voort, welke ongelijkheid voortbrengt voor ieder-een, alle leven, in het aardse bestaan in het negatief als blauwdruk.

Ik realiseer me dat ik hierin dien te onderzoeken waar ik waarde aan hecht, wat ik wil bewaren in mezelf in en als energie in en als negatieve en/of positieve lading, welke ik vasthoud ten behoeve van het verhogen van mezelf in en als de geest, bestaande in en als angst voor verlies, in en als controle, in en als gedachten, gevoelens en emoties.

Ik realiseer me dat ik mezelf een leven lang geprogrammeerd heb in en als polariteit als negatieve en positieve lading om te kunnen voortbestaan in en als polariteit in en als energie, en dat het dus tijd inneemt om mezelf hiervan te bevrijden, aangezien ik ben gaan geloven dat ik dit ben en hierin mezelf fysiek zo gemanifesteerd heb, bestaande in polariteit in en als de geest, bewegende van een negatieve energetische ervaring in en als frictie en conflict, welke zich, via een ervaring van neutrale energie als ‘wie ik ben’,  opbouwt en accumuleert  tot een positieve energetische ervaring, en dus kan ik mezelf niet in 1 keer stoppen, aangezien dit zou betekenen dat ik alles wat ik ken en ben geworden weghaal, en zolang ik geloof dat ik dit ben, zal ik doodgaan als ik dit in 1 keer weghaal.

Dus ik wandel een proces, stap voor stap, adem voor adem, 2555 dagen schrijven als Reis naar Leven, waarin ik mezelf bevrijd van een bestaan in polariteit in de geest, bewegend tussen negatieve, neutrale en positieve energetische ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf als negatief als blauwdruk in en als het fysiek gemanifesteerd, te veranderen tot wat het beste is voor ieder-een, door de polariteit als negatieve en positieve energetische lading, bestaande in en als mezelf in en als de geest, te stoppen, zelf te vergeven en in en als zelf te corrigeren, tot het nulpunt – het niets, van waar ik opnieuw kan gaan leven in eenheid en gelijkheid als mezelf in en als het fysiek, zodat de afdruk als positief die ik nalaat – mijn voetstap – vrij is van polariteit en eenheid en gelijkheid voortbrengt in en als het fysieke aardse bestaan, als wat het beste is voor alle leven.

DAY 19 – The Secret Energy-Consuming Machine Revealed

Full_spirituality-and-rebirthSpirituality and Rebirth

Dag 315 – Paranoia in en als Intentie in de New Age Beweging – deel1

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 323 – Gedachten en Zelfmoord

Disclaimer:

Voor wie rondloopt met terugkerende gedachten over zelfmoord die neigen naar een werkelijk beroven van het fysieke leven, zoek professionele hulp ter ondersteuning van jezelf via een specialist om te voorkomen dat je jezelf en/of een ander schade toebrengt. Realiseer je, zelfmoord is Nooit een werkelijke oplossing voor hetgeen je ervaart in jezelf. Eenmaal stabiel in jezelf als voldoende in staat om jezelf te ondersteunen, kun je het proces van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen wandelen, om werkelijk in jezelf te gaan zien hoe het patroon als gedachten tot zelfmoord zich gemanifesteerd heeft kunnen hebben in jezelf.

Equalitylife11-50%

Velen onder ons lopen met gedachten over zelfmoord rond, en velen van ons hebben dit soms of meerdere ‘malen’ overwogen om ook daadwerkelijk uit te voeren. En vrijwel iedereen onder ons staat passieve zelfmoord toe in zichzelf door zelf te bombarderen met gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, waarin we laten bepalen door de geest als gedachten, gevoelens en emoties wie we zijn, hoe we bewegen, welke woorden we spreken en welk gedrag we vertonen, waarin we ons fysiek langzaam opbranden en ons Zelf als Levend Wezen onderdrukken, wegdrukken, dood drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben als ik mezelf van mijn fysieke leven beroof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het in ‘de Hemel’ beter is dan hier op aarde, dat ik in de hemel veilig ben voor mijn gedachten, gevoelens en emoties, en dat de pijn die ik ervaar afkomstig is van mijn fysiek, niet ziende realiserende en begrijpende dat de pijn die ik ervaar, afkomstig is van de gedachten die gevoelens en emoties produceren welke ik fysiek opsla en waarin ik mijn vlees misbruik ten behoeve van het creeren van deze gedachten, gevoelens en emoties, waardoor mijn fysiek de pijn vertoont die ik in eerste instantie in en als de geest manifesteer en toesta in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de gedachten als dat het me beter lijkt dat ik doodga, te moeten volgen in en als mijn fysiek en hierin overweeg om mijn fysiek te doden, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik als ik mijn fysiek dood, ik hetgeen ik vermijd onder ogen te zien op aarde, alsnog onder ogen zal krijgen ‘in de hemel’, in de dimensies, en dan zonder de ondersteuning van mijn fysiek en van mijn fysieke medemens hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen ik fysiek op aarde heb toegestaan en gemanifesteerd heb – binnenin mezelf en buiten mezelf – waarin ik als enige ‘optie’ zie om dan maar mijn fysieke leven weg te halen, denkende en gelovende dat ik op deze manier onder de pijn en zelfverantwoordelijkheid uitkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de pijn verdwijnt als mijn fysiek verdwijnt, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier mijn eigen ondersteuning weghaal, namelijk mijn eigen fysiek als punt van referentie in en als fysieke stabiliteit, zodat ik  het proces kan wandelen van zien  wie ik ben geworden in en als de geest in en als ongelijkheid, bestaande in polariteit en dus instabiel, waarin ik de mogelijkheid heb om mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben zonder fysiek, aangezien ik in en als mijn fysiek pijn ervaar, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn fysiek zelf pijn heb gedaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijzelf werkelijk te ondersteunen in en als het fysieke bestaan aangezien ik dit van niemand geleerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een leven op aarde toe te staan, in mezelf en buiten mezelf, welke zo ongelijk verdeeld is en in fysiek erbarmelijke staat, waarin vele mensen geen andere uitweg zien dan zichzelf van het fysieke leven beroven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat gedachten over zelfmoord in de kern in verband staan met geld en de ongelijke verdeling hiervan, bestaande in en als angst om tekort te komen, het niet te redden, oneerlijk bedeeld te zijn, buitengesloten te worden etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ondanks het feit dat ik fysiek niet in erbarmelijke staat verkeer, toch te overwegen om mezelf van het leven te beroven zolang ik niet bereid ben om volledig zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben geworden in en als de geest en voor beslissingen die ik heb genomen en/of heb toegestaan, bestaande in (een geloof in) participatie in gedachten, gevoelens en emoties in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat zelfmoord en/of gedachten over zelfmoord, in de kern niet voortkomen uit zelfhaat maar uit haat als wraak naar een ander toe, ergens in het leven ooit zo toegepast in de geest en voortlevend op, in en als deze herinnering zolang deze niet gecorrigeerd wordt door mijzelf, waarin ik mijzelf compromitteer en dus haat in zelf als zelfhaat creeer als gevolg van een ervaring van wrok waarin ik niet bereid ben deze ervaring op te geven en mezelf en eventueel de ander te vergeven voor iets wat ooit gebeurd is, waarvan ik me afhankelijk heb gemaakt en waarvan ik dacht dat ik er recht op had, en als dit niet zo blijkt te zijn, houd ik mijn expressie in, maak ik mezelf expressieloos, waarin ik feitelijk mezelf dood.

Desteni-I-Process Lite and Pro

Als ik mezelf zie participeren in een talmen en dralen om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor de beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er geen excuus is om te talmen en dralen in het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie talmen en dralen tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid voor gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, te stoppen met talmen, mezelf het talmen te vergeven, en nader te onderzoeken in mezelf waarom ik draal in het nemen van zelfverantwoordelijkheid, wat de angst is die hierin verborgen ligt, door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zetten ten behoeve van eenheid en gelijkheid voor mens, dier, plant, aarde  – als ‘Alle Leven‘ in deze wereld – welke begint bij gelijke financiele basismogelijkheden voor ieder mens als in een Basisinkomen waarin voor ieder mens gelijke mogelijkheden gecreeerd worden tot Zelf Educatie welke leidt tot Werkelijke Zorg voor een ieder – mens, dier, plant, aarde –  in en als Leven als wat het Beste is voor Ieder-Een.

*

Gedetaileerde beschrijvingen over Zelfmoord en Paranoia (Engelstalig):

Suicide Paranoia – 1: What is Paranoia?

Suicide Paranoia – 2: How/Why Thought is (and creates) Paranoia

Suicide Paranoia – 3: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimensin (Part One)

Suicide Paranoia – 4: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimension (Part Two)

Suicide Paranoia – 5: How Consciousness disconnects from Reality in State of Paranoia

Suicide Paranoia – 6: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension)

Suicide Paranoia – 7: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension Part Two)

Suicide Paranoia – 8: Giving-up on Self and Giving-in to Paranoia

Suicide Paranoia – 9: Understanding, Stopping and Changing Paranoia

Suicide Paranoia – 10: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Two)

Suicide Paranoia – 11: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Three)

Suicide Paranoia – 12: Self Forgiveness and Self Commitments

Suicide Paranoia – 13: Self Forgiveness and Self Commitments (Part Two)

Suicide Paranoia – 14: Suicide and Blame

Suicide Paranoia – 15: Suicide and Blame (Part 2)

Suicide Paranoia – 16: Suicide and Blame (Part 3)

Suicide Paranoia – 17: Suicide and Blame (Part 4)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 308 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is me teveel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is me teveel’ ten gevolge van een gedachte ‘ik kan het niet-ik weet het niet’ die een heel karakter uitlokt, waarin ik de reacties in en als mezelf in en als dit karakter als teveel ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat als ik het niet aankan?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet aankan ten gevolge van een gedachte als ‘ik kan het niet-ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mijn eigen reacties niet aankan welke opkomen in een situatie waarin ik de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ toelaat en dus geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘waarom moet ik dit allemaal doen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet te willen doen, niet mijn eigen angsten en weerstanden werkelijk onder ogen zien en in het fysiek doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dit gaat me nooit lukken’, ten gevolge van participatie en geloof in een gedachte als ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarbij ik de onderdrukte gerelateerde emoties en gevoelens in mijn fysiek heb opgeslagen, welke worden getriggerd en dus opkomen, welke ik als bevestiging gebruik voor de gedachte dat dit me nooit gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te vestigen in een geloof in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, met opvolgende gedachten als backchat als ‘dit gaat me nooit lukken’ ter rechtvaardiging van de angst die ik ervaar en ter rechtvaardiging om de angst niet onder ogen te hoeven zien en mezelf hierin te veranderen.

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘het is me teveel’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn reacties en backchat als teveel ervaar, welke omhoog komen door de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin de gedachte weer getriggerd wordt door iets van buitenaf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ triggert en welke angst hieraan gerelateerd is; wat ben ik bang te verliezen – waar ben ik bang te falen?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als het me niet lukt?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst voor een niet lukken ervaar, welke ik als ‘falen’ zie.

Ik realiseer me dat de angst voor falen niet echt is, dat er geen werkelijk falen bestaat, en dat het enige wat ik als ‘falen’ zou kunnen omschrijven, is dat ik niet toegeef aan de angst voor falen.

Ik realiseer me dat als ik iets verkeerd doe, en/of als iets me niet lukt in werkelijkheid, dit iets is om te onderzoeken, en dat ik iets niet praktisch heb toegepast, wat over het algemeen komt doordat ik het nooit geleerd heb.

Ik realiseer me dat ik niet onder ogen wil zien wat ik allemaal niet geleerd heb.

Ik realiseer me dat over het algemeen ik iets niet wil loslaten in zelfinteresse in angst voor verlies van wat ik ken als mezelf, in en als controle.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de angst en weerstand voor het loslaten van wat ik ken als mezelf, in en als controle.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke reacties er in me opkomen als ik mezelf onder ogen zie in hetgeen ik niet geleerd heb en/of in hetgeen ik angst ervaar om los te laten.  Ik schrijf en pas zelfvergingen en zelfcorrecties toe, als praktische toepassing die ik nu wel geleerd heb.

Ik stel mezelf ten doel, hetgeen me werkelijk niet lukt, te onderzoeken op het missen van informatie en/of praktische ondersteuning, en deze te zoeken en/of vragen aan iemand waarvan ik zie dat die het wel zelf heeft toegepast.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘waarom moet ik dit allemaal doen?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik liever in mijn oude vertrouwde wereld van onwetendheid wil blijven zitten, zodat ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever in mijn oude vertrouwde wereld van onwetendheid te willen blijven zitten, waarin ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor mijn eigen weerstanden aangezien ik de ervaring zo afschuwelijk vind, dat ik er liever van wegloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever weg te lopen van de ervaring van mijn eigen weerstanden dan dat ik deze ervaring stop, ikzie, zelfvergeef en zelfcorrigeer, wat gelijk is aan verantwoordelijkheid nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als ik me bevind in deze afschuwelijke ervaring, en dus wil ik er niet in zien, waarmee ik dus mezelf als ‘fout’ – welke geen fout is als oordeel, maar een fout als verkeerd om als geprogrammeerd als een geest bewustzijn systeem – in stand houd, en hierin tevens de angst om iets fout te doen in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de weerstanden die ik ervaar in mezelf, en deze stap voor stap, adem voor adem, in te zien, te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, alleen met mezelf in intimiteit met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘mijn fouten’ moet delen met een ander, als soort van openbaring, in plaats van in te zien dat ik in eerste instantie gewoon kan delen met en als mezelf, en hierin intiem word en ben met mezelf, zodat ik mezelf in staat stel mezelf te zien, te vergeven – werkelijk te vergeven – en uiteindelijk zelf te corrigeren, zodat ik mezelf kan delen in zelfoprechtheid.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘dit gaat me nooit lukken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit patroon ‘zovele malen’ herhaald heb in mezelf, waarin het een enorme ophoping is gewoorden, welke ik niet werkelijk gecorrigeerd heb, en waarin ik dus de ervaring van ‘ik kan het niet  – ik weet het niet’,  vergroot, waardoor het ‘teveel’ lijkt om door te wandelen.

Ik realiseer me dat ik dit patroon als alles van mezelf in de geest wat gecorrigeerd dient te worden, in de toekomst projecteer en waarneem alsof ik alles in 1x moet corrigeren – wat niet lukt – en waarin ik mezelf dan veroordeel van het niet lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten onder te gaan aan dit ene punt, en alles op te geven vanwege dit ene punt, zoals ik meerdere malen gedaan heb, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, wederom bang te zijn voor de overweldiging van en door mijn eigen angst.

Ik stel mezelf ten doel, dag voor dag,moment voor moment, adem voor adem, op te pakken wat er zich aandient in het moment ter zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie, en adem voor adem, hier door heen te wandelen, en hetgeen niet in 1 x lukt, te markeren als zijnde iets wat ik nader dien te onderzoeken in mezelf, waarin ik dien te vertragen, specifieker dien te zijn, zodat ik mezelf de drukpunten als struikelpunten als weerstanden als angsten kan vergeven en zo mezelf kan ondersteunen in de zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd en rust te geven om de moeilijke punten door te wandelen en hierin comfortabel met mezelf te zijn en/of worden, en als ik dit niet ben, ook hier vrede mee te hebben.

Backchatdimensie wordt vervolgd

Desteni Art

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Ik zit totaal vast in een ervaring van verstopping welke zich fysiek gemanifesteerd heeft. En ik snap het niet! Ik snap er geen zak van, ik weet niet waar ik moet beginnen, ik weet niet wat er gebeurt in mij, ik snap de uitleg van Bernard niet. Ik voel me alleen maar ellendig gevangen in deze vervelende fysieke toestand welke nooit meer lijkt te veranderen en welke ik als afschuwelijk ervaar, wat komt doordat ik bang ben dat het altijd zo blijft. Dat is de afschuw, de angst. Fysiek is het vervelend, de gedachte dat het altijd zal duren, nooit zal veranderen, en als het verandert, toch weer terug komt, is de afschuw als vermomde angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen wat er gebeurt in mij en hoe ik dit op kan lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in dit niet begrijpen wat er gebeurt en hierdoor niet weten hoe dit op te lossen, terwijl Bernard steeds zegt dat ik het op kan lossen en dat ik beslis hierin, maar ik begrijp niet hoe, en ik beslis toch dat ik het op ga lossen maar als ik het niet begrijp, hoe kan ik het dan oplossen? Dus beslis ik het blijkbaar niet want ik weet niet hoe dus ga ik er al vanuit dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat het me toch niet gaat lukken om deze fysieke gemanifesteerde toestand op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten lijden/leiden door een niet weten en hierop mijn beslissingen te baseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets meer te willen in deze toestand, niet eten, niet drinken, alleen maar poepen en dat kan niet, waarin ik door dit willen poepen nog meer druk zet op polariteit in mijn lichaam, aangezien ik hierin de tegendruk versterk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tegendruk in mezelf te versterken en dit zoveel gedaan te hebben dat het een patroon is geworden in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel spijt te ervaren dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Patroon:

Woordenboekdefinitie:

1. beschermer van een ontslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde

2. oudejaarsstudent, door een eerstejaars tot beschermer gekozen

3. beschermheer van een stichting etc.

4. hij die aan het hoofd van de zaak staat

5. metalen papieren kokertje met buskruitlading

6. model, vorm, voorbeeld

7. decoratieve tekening

8. wijze waarop iemand, een groep, een land enz. werkt, geld besteedt, consumeert enz.

Opvallend hierin:

Bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem.

Dit heb ik gemanifesteerd in de wijze waarop ik mezelf fysiek ontlast, waarin het ontlastingspatroon wederom een bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem is geworden.

Lading: negatief

Klank: pat – ‘levenspad’ dus voorprogrammering; troon, oon, hoon, honen, gehoond worden, uitgejouwd worden, weggehoond worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als bescherming te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als een voorbeeld te zien van wie ik ben, welke ik in eerste instantie heb gemanifesteerd door een voorbeeld te leven van de ouders en voorouders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het voorbeeld van de ouders en voorouders te manifesteren in mijn fysiek waarmee ik bevestig dat ik dit voorbeeld heb aangenomen als zijnde ‘dit ben ik’, zodat ik niet iets of iemand anders hoef te zijn (mezelf bijvoorbeeld?) en hoef te zien in dit niet weten van wie ik ben als ik niet dit voorbeeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren in dit niet weten wie ik ben, waarin ik niet weet of het paniek is wat ik ervaar of iets anders, aangezien ik eerder een ervaring vertaalde als paniek wat ‘lust’ blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van lust en paniek door elkaar te halen/als gelijk te zien, waardoor ik niet in de lust ga zien aangezien ik die als paniek vertaal en hiervan weg blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan het voorbeeld wat ik ben geworden als opgevolgd patroon als consument, waarin ik als consument energie consumeer ten koste van mezelf als fysiek aangezien de substantie als fysiek gebruikt wordt voor omzetting in energie, zodat ik kan voortbestaan als energie-consument als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wie ik ben te definieren als energie-consument als geest bewustzijn systeem en hierin mezelf als substantie en de aarde als substantie consumeer ten behoeve van mezelf als energie in/als de geest/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ontlastingspatroon, welke ik als voorbeeld heb overgenomen ter bescherming van mezelf in niet-weten wie ik ben, wederom als bescherming gebruik om mezelf in stand te houden in dit niet-weten wie ik ben en in plaats hiervan een geest bewustzijn systeem ben geworden welke ik in leven moet houden waarvoor ik energie nodig heb, en welk patroon ik dus moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf als volslagen krankzinnige moet beschermen, in plaats van in te zien dat deze bescherming op zich als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig is, waarin alle voorbeelden als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig zijn waartegen ik me moet beschermen, en dus creeer ik een gelijkend patroon om me te beschermen, als enige oplossing die ik als bescherming gezien heb tegen deze volslagen krankzinnige leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een patroon in/als geest bewustzijn systeem als energie-consument me beschermt tegen de geest bewustzijn systemen als energie-consumenten in mijn leefomgeving, in plaats van in te zien dat ik hierin mezelf onderhevig gemaakt heb aan mezelf als geest bewustzijn systeem als energie-consument, waarin ik me nu tegen mezelf moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te onder te gaan aan mijn eigen verdedigingsmechanisme, welke in mijzelf in mijn fysiek volledige vastzetting creeert van twee tegenwerkende krachten welke zich vertaald hebben in chemische delen die het fysiek besturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een chemische oorlog in mijzelf als fysiek gecreeerd te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ontlastingspatroon en het patroon van mezelf als geest bewustzijn systeem als negatief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het patroon wat ik gekopieerd en gemanifesteerd heb als levenspad te zien, waarin ik niet leef maar een voorprogrammering als pad wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in dit voorgeprogrammeerde pad waarin ik niet leef maar een voorprogrammering volg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in een voorprogrammering aangezien ik dit ken, waarin ik hetgeen ik niet ken als leven ervaar als onbekend als onveilig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de bekende weg in/als zogenaamde veiligheid/onder bescherming van God de Geest, waarin ik mijn hele leven al ervaar dat dit alles behalve veilig is aangezien ik hierin mezelf aanval, waarin ik me nu tegen mezelf ben gaan beschermen maar waarin ik toch blijf geloven als veiligheid aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een niet-weten te staren en dus niet te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te honen in dit patroon wat ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik bv in fysieke werkelijkheid ervaar als ik verhuisd ben en weggehoond wordt door iemand uit de buurt als ik opkom voor een expressie van leven maar nog spreek in angst, waarin ik mijn eigen angst en pijn ervaar die dus getriggerd worden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontzettende angst te ervaren als ik word weggehoond door iemand en langzaam begin te zien dat ik ontzettende angst ervaar voor mezelf in/als angst als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon heb gezet in een fysiek gemanifesteerd patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en hierin te geloven dat dit altijd zo blijft en als het verandert, dat het toch weer terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus een verwachtingspatroon te creeren, wederom als negatief geladen, als bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon zet en mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als expressie van leven weg te honen en mezelf hierin als volslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde te zien, waarin ik mezelf vastzet in een voorwaardelijk oordeel.

Hoe kan ik Patroon gebruiken:

Hetgeen ik leef/geleefd heb als geest bewustzijn systeem en welke ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik kan gebruiken om te zien wie ik geworden ben in reacties, gedachten, gevoelens, emoties en fysieke disbalans, waarin ik het gereedschap toepas van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie om mezelf vrij te maken van deze patronen waarin het vrij maken van deze patronen mijzelf als expressie laat zien en ik als expressie tot leven kom.

Verwachting:

Woordenboekdefinitie:

1. het verwachten; hoop: op verwachting leven

Opvallend hierin:

Ik leef dus op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven; ik wacht dus als het ware op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon, dus wat gaat gebeuren in mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik geen richting geef maar wacht op ‘wat komen gaat’ waarin ik ‘hoop’ dat het is wat ik hoop, in plaats van de hoop in de wc te leggen.

Lading: positief

Klank: wachten, achten, ing. Wachten op ing, achting, ach, ach en wee, ver, er, er was eens. Een verhaaltje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven te leven/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon in mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen richting te geven maar te wachten op wat komen gaat waarin ik hoop dat het is wat ik hoop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de hoop in de wc te leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik de hoop in de wc kan leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoop op iets te hebben gevestigd buiten mij, en als er geen hoop meer is op iets buiten mij, het op te geven/me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoop als verwachting als positief te ervaren en hierin een ervaring van hoop op betere tijden te creeren, waarin mijn hart een sprongetje maakt bij de gedachte aan iets wat komen gaat, al weet ik niet wat, en als dit dan niet komen gaat, het op te geven en niet meer te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik moet doen als hetgeen ik hoop niet komen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat dit patroon zich vanzelf oplost als ik er maar niet teveel aandacht aan besteed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan het laatste beetje hoop aangezien ik niet in de ervaring van wanhoop van niet meer weten wat ik moet doen wil vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van wanhoop zelf te creeren door te hopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ’s ochtends te hopen dat ik een hoop kan leggen in het toilet en als dit niet lukt, wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen aandacht te willen besteden aan mijn hoop en wanhoop uit angst dat het dan nog sterker wordt, waarin ik het niet oppak maar wel met grote oplettendheid elke ochtend mezelf in de gaten houd of ik wel of niet de hoop kwijt kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met hopen dat ik naar het toilet kan, aangezien de fysieke manifestatie hiervan zo aanwezig is dat ik het niet kan negeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop moet negeren om de hoop kwijt te kunnen, in plaats van de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek te negeren aangezien ik mezelf in deze fysieke manifestatie maar lastig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf maar lastig te vinden in deze fysieke manifestatie en hierin mezelf als last te ervaren welke ik probeer te negeren, alsof het er dan niet zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar in de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop, en hierin met name de wanhoop, niet te willen dragen zo vervelend wanhopig ervaar ik mezelf hierin dat ik niet meer weet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verzwolgen door de wanhoop, waardoor ik deze wegdruk en hoop op morgen als een dag waarop het misschien beter gaat.

Ik stel mezelf ten doel ’s ochtends direct op te staan en tijd te nemen om in dit patroon te zien en te schrijven voordat ik naar werk ga. Ik realiseer me dat ik door langer blijven liggen, mezelf als geest bewustzijn systeem versterk, waardoor ik niet in zelf kan zien en tevens geen tijd heb om in zelf te zien. Ik realiseer me dat het zwaar is om in de ochtend op te staan als ik fysiek mezelf zwaar heb gemaakt door overvloedig afval als hoop en wanhoop in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zwaar te maken met overvloedig afval van hoop en wanhoop. Ik stop met mezelf veroordelen voor de zwaarte in de ochtend aangezien dit niets oplost en het werkelijk zwaar is. Ik realiseer me dat ik dit zelf zo gecreeerd heb maar dat ik mezelf hier niet voor hoef aan te vallen.

Ik stel mezelf ten doel mijn aanvallen op mezelf te stoppen zodat de fysiek gemanifesteerde chemische delen, gerelateerd aan de aanvallen, ook kunnen stoppen, al weet ik nog niet hoe dit exact in zijn werk gaat.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te blijven ondersteunen in het aanreiken van de juiste chemische stoffen die een balans die leven ondersteunt, bevorderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen vertrouwen op mijn fysiek als leidraad, maar dat kan niet, en hierdoor niet meer te weten waarop ik kan vertrouwen als leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen leidraad te ervaren als geest en fysiek beiden niet als leidraad genomen kunnen worden.

Ik stel mezelf ten doel geest en fysiek als leidraad te zien van wat ik dien te stoppen, in plaats van wat ik dien te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets of iemand te willen volgen, en als ik niets of niemand om te volgen heb, paniek en wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek en wanhoop te ervaren als ik niets of niemand heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geest en fysiek als leidraad van wat ik dien te stopen, niet leuk te vinden waardoor ik ga zoeken naar iets leuks om te volgen buiten mezelf en ondertussen boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen volgen, een soort draad, in plaats van hier te zijn in deze fysieke vervelende toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwd te hebben op een leidraad en me hierin trots en blij te voelen als ik deze kon vinden en volgen, waarin ik niet zag dat dit mijn eigen voorprogrammering was als geest bewustzijn systeem, waarin ik wel ervoer dat ik hierin nog steeds dezelfde vervelende fysieke klachten had maar niet zag dat deze door het volgen van de draad in stand gehouden worden en zelfs versterkt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem te versterken in het zoeken naar en volgen van een leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te kunnen geloven dat deze leidraad echt niet is waar ik wezen moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te hebben gebouwd op het trainen van het volgen van deze leidraad waarin ik geloofde dat ik mezelf hierin richting gaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf richting geef in het volgen van de leidraad als levenspad van het geest bewustzijn systeem als voorprogrammering in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geloofd dat pure zuivere energie het hoogst haalbare is wat een mens kan bereiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoogte in te gaan in het behalen van het hoogst haalbare, in plaats van mezelf te vestigen in/als aardse substantie in/als het fysiek.

Hoe kan ik Verwachting gebruiken:

Hetgeen ik op zie komen in de geest bestaat allemaal uit verwachting als zijnde wat ik altijd geleefd heb, welke ik kan stoppen, in kan zien, uitschrijven, zelfvergeven en corrigeren waarin ik in het schrijven onverwacht mezelf als expressie kan zien.

Geloof:

Woordenboekdefinitie:

1. het vertrouwen in de waarheid van iets

2. een vast en innig vertrouwen op God en Gods woord zoals dit gepredikt wordt in de godsdienst die men belijdt

3. godsdienst, geloofsleer

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”

Opvallend hierin:

Vertrouwen in de waarheid van iets; wat als dit geen waarheid is?

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”; wat als je in een geloof hierin geboren wordt?

Lading: voorzichtig positief

Klank: ooooh, zit dat zoooo

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op een waarheid van iets wat geen waarheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wat er gebeurt als je tussen twee geloven in geboren wordt, in/als de duivel dus in/als persoonlijkheden in plaats van als menselijk wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren dat ik als de duivel in/als persoonlijkheden geboren ben, waardoor ik niet weet waarop te vertrouwen aangezien ik geen enkel referentiekader heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen wel een referentiekader hebben, in plaats van in te zien dat dit het probleem is van alle mensen, dat we geen referentiekader hebben maar alleen maar persoonlijkheden waarop we voortleven in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geloof als voorzichtig positief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ooooh zit dat zoooo te missen als aha-moment van het geest bewustzijn systeem als ik hierin iets geloof te ontdekken wat gewoon een informatieve ervaring is uit het geest bewustzijn systeem waar ik toegang tot heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgezet in een Fysieke Manifestatie van een Geloof en Verwachting van een Patroon waarin ik een Moeizame Ontlasting van Hoop/Afval gecreeerd heb en dit Patroon vervolgens zo ervaar, er opnieuw in Geloof en dit Verwacht als erop Wacht en zo in stand houd.

Hoe kan ik Geloof gebruiken:

Als ik mezelf zie zoeken naar een ooooh zit dat zoooo moment, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een geloof zoek om me aan vast te houden. Ik stop, en zie in mezelf waarom ik in dit moment me ergens aan vast wil houden. ik zie in mijn woorden wanneer ik geloof gebruik, zodat ik zie waar ik allemaal in geloof of juist niet in geloof als houvast. Ik schrijf het uit, ik vergeef mezelf, ik corrigeer mezelf waarin ik mezelf vrij maak van de beperking van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon welke ik geworden ben.

Ik stel mezelf ten doel discipline te leven ter ondersteuning van mezelf door in de ochtend op te staan, in zelf te zien, de patronen als angst uit te schrijven en hierin mezelf als expressie te zien en te bewegen in dit schrijven van wie ik ben geworden, waarin de expressie die niet tot uiting is gekomen en hierdoor vast zit in het lichaam – eruit geduwd wordt en hierin wordt tegen gehouden dus frictie creeert – tot expressie kan komen waarin ik mijn fysiek kan ontlasten van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon in/als Geest Bewustzijn Systeem en van alle energetische ervaringen en reacties die ik hierin gecreeerd en hieraan gerelateerd heb.

2 Blogs over Asthma:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-286-care-for-asthmatic-and.html

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-287-asthma-how-i-prevented-it-in-my.html

Human Reasoning

http://marlenlife.tumblr.com/post/20389372691/humanreasoning

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 120 – Een emotie doorleven = leven door een emotie

Ik heb steeds geloofd dat ik de emotie, met name van verdriet, steeds moet ingaan om het te ‘doorleven’. Een emotie doorleven geeft al aan dat het leven is door een emotie. Ik begin te zien waar ik de emoties inga, en waar ik mezelf direct moet stoppen wil ik er niet in verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ervaring van emotie als verdriet in moet gaan om deze te doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het moment blanco te ervaren waarin er niets omhoog komt wat ik kan uitschrijven als zelfvergeving hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf zal vinden door het ervaren van de emotie als doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de emotie me overvalt op een onverwacht moment als ik het niet doorleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat door het doorleven van een emotie ik de emotie verwerk waardoor die weg blijft, in plaats van in te zien dat ik door steeds de emotie te doorleven ik weg blijf in de emotie dus in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op de weg terug naar huis vanaf werk, lopend door het park, zo rond de 10x een emotie in heb willen gaan, waarin ik de start van het emotie in willen gaan als levensecht ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst zo uitgeput te moeten raken van het emoties doorleven en gedachten doordenken waardoor ik het mezelf niet meer kan veroorloven nog een emotie in te gaan, wil ik nog fysiek kunnen blijven functioneren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wederom van dit gegeven van uitputting een emotie van verdriet op te voelen komen, die ik omschrijf als emotioneel worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het emotioneel worden echt is en dat ik dat moet doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaren zoet te zijn geweest met het doorleven van emoties, gelovende dat ik deze aan het verwerken was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vlak word als ik geen emoties ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vlak te ervaren zonder emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te doen zonder het ervaren en doorleven van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uren dagen weken maanden jaren ‘kwijt’ te zijn door het doorleven van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in het doorleven van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als emotie van verdriet te hebben gedefinieerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik er goed aan doe/deed om de emoties te doorleven.

Ik stel mezelf ten doel de emotie die ik op voel komen direct te stoppen. In plaats van in de emotie te gaan vang ik mezelf op in de adem en breng/houd mezelf hier.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke gedachten de emoties, met name van verdriet, in werking zetten, en deze uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik realiseer me dat ik niets en niemand meer heb om in weg te willen vluchten, dat ik in alles buiten mezelf gezien heb dat dat het niet is, en dat ik echt de enige ben die mezelf kan opvangen, met wie ik het moet doen. Als ik een emotie inga van zogenaamd verdriet hierom verleng ik het proces en maak ik het moeilijker voor mezelf, terwijl als ik hier blijf/mezelf direct hier breng in de adem, en bij/als mezelf aanwezig blijf, er een rust (trust als een slip of the finger 🙂  ) ontstaat waarin ik kan rusten. Het lijkt vlak als ervaring voor de mind, maar in de vlakte is er eindelijk niets wat me uitput.

Alleen als een emotie werkelijk fysiek omhoog komt en bevrijdt laat ik de emotie komen, en over het algemeen heb ik me in 1 of 2x adem, in 1 of 2 diepe snikken, bevrijd. Ik heb ervaren dat als ik inadem als ik verdriet ervaar en de emotie komt in een snik vanuit mijn fysiek op, dan is het een bevrijding van het fysiek (van opgeslagen emoties ten gevolge van gedachten die ik ooit onderdrukt heb).  Als ik de emotie juist stop in de adem, dan komt de emotie voort uit herhaling in de mind en houd ik deze emotie in stand als ik hierin de emotie zou volgen en zou gaan snikken/huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te vangen en veilig te voelen in de emotie van verdriet op momenten van onveiligheid, en hierin een verslaving als zogenaamde veiligheid in/als de mind te creeren in het doorleven van de emotie als verdriet.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de ervaring van onveiligheid vandaan komt ben hoe ik deze ervaring kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emotie van verdriet als excuus te gebruiken om praktische zaken waar ik tegenop zie uit te stellen.

Ik stel mezelf ten doel de emotie van verdriet te stoppen in de adem en het praktische wat gedaan moet worden uit te voeren, in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het stoppen van participatie in de de ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de ervaring van verdriet waarin ik leven ervaar, en van deze ervaring een afgescheiden ervaring van leven te maken, waardoor ik deze keer op keer geloof te moeten herhalen/doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een ervaring in moet/iets moet ervaren om leven te ervaren, in plaats van te Leven.

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 74 – Slapen als fysieke weerstand

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vannacht 7,5 uur geslapen te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vrijwel altijd na 6-6,5 uur wakker te worden, waardoor ik niet door de wekker gewekt hoef te worden, en nu dit niet het geval is geloof ik dat ik meer slaap nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik meer slaap nodig heb als ik niet uit mezelf voor de wekker wakker word na 6-6,5 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog even 5 minuutjes te blijven liggen, waarna ik een uur later pas weer wakker word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op het slapen alsof mijn fysiek aangeeft dat ik als fysiek meer slaap nodig heb, in plaats van te zien dat het de fysieke weerstand is waarin de fysieke mind aangeeft te willen slapen en ik mij op deze manier vasthoud in de mind, aangezien er verder niet zoveel aan de hand is wat me in de mind kan vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke pijn van moeheid in de ochtend bij het ontwaken/opstaan te geloven als zijnde echt en als teken dat ik meer slaap nodig heb, terwijl ik het afgelopen jaar gezien heb dat dat niet zo is en ik word er ook niet blijer van door meer te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geen leuk punt te vinden, het 6 uur slapen, aangezien mijn fysiek in de weerstand gaat, waarin ik mijzelf direct kan corrigeren aangezien ik hier de zaken omdraai en mijn fysiek niet in de weerstand gaat maar ikzelf als mind, welke ik fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door de moeheid als ik maar 6 uur kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de ervaring van moeheid als ik opsta na 6 uur slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere avond te kijken waar ik een beetje kan smokkelen zodat ik net iets langer dan 6 uur slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden om door de wekker gewekt te worden, aangezien ik dan geloof dat ik niet de maximale slaap eruit heb gehaald doordat ik wat later in ben geslapen en de wekker eigenlijk iets later had gekund, en om dit te compenseren sta ik mezelf dan toe even te blijven liggen, gelovende dat dit gerechtvaardigd is en dat ik na 10 minuutjes opsta, terwijl ik uit ervaring weet dat de kans groot is dat ik een uur of een half uur later pas weer wakker word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van moeheid te geloven als zijnde echt, en dus bang te zijn dat ik iets fysiek kapot maak als ik te weinig slaap, waarbij ik 6 uur eigenlijk als net te weinig zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets meer slaap nodig heb dan 6 uur, aangezien ik altijd veel slaap nodig heb gehad toen ik fysiek veel zwakker was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu na de verhuizing meer te slapen, alsof ik het ritme niet meer op kan pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er tegenop te zien elke dag 6 uur te slapen en niet meer, terwijl ik de uren echt kan gebruiken om te lezen en te werken, en ik de uren in de ochtend in de stilte heel prettig vind om wakker te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het lijkt alsof ik een punt mis in dit slaapverhaal, in plaats van in te zien dat ik het gewoon moet toepassen; het is mezelf die ik mis doordat ik te lang slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo van slapen te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik me fysiek zo ontzettend moe voel bij het ontwaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet gaan zitten als ik me zo moe voel, in plaats van in te zien dat ik het beste direct rustig in beweging kan komen waardoor de slaap/moeheid sneller verdwijnt en het punt van weerstand als pijnlijke moeheid zo kort mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het punt van fysieke weerstand als moeheid die pijn doet te verlengen door te gaan zitten en mijn aandacht erop te richten, mezelf als slachtoffer ervarende van deze moeheid en van het feit dat ik niet langer kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me slachtoffer te ervaren van de fysieke moeheid en van het feit dat ik niet langer kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe hier doorheen te komen, aangezien ik verwacht dat het altijd een blijft aangezien ik mezelf niet anders ken en me dus niet kan voorstellen dat ik gemakkelijk opsta na 6 uur slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden om maar 6 uur te kunnen slapen aangezien ik het zo fijn vind om in bed te liggen maar als ik niet langer dan 6,5 uur in bed kan liggen kan ik er niet van genieten aangezien ik 6 uur slaap, en in bed liggen zonder in slaap te vallen lukt niet.

Ik stel mezelf ten doel de wekker op 6,5 uur te zetten en niet meer, waarin ik een half uur heb om voor het inslapen even wakker te zijn en om voor de wekker wakker te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of het 6,5 uur al niet een excuus is om toch nog even de mind op te laden, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als ik de wekker op 6 uur zet en dus minder slaap dan 6 uur en gewekt word door de wekker.

Ik stel mezelf ten doel direct op te staan als de wekker gaat na 6,5 uur, onafhankelijk van hoe laat ik ben ingeslapen, wakker ben geweest of van de wekker wakker word.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of het me ondersteunt om direct na opstaan naar de wasbak loop om tanden te poetsen, aan te kleden enzovoort, en daarna even te gaan zitten om warm water te drinken en eventueel wat te schrijven, in plaats van eerst te gaan zitten en warm water te drinken en wat te schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeheid en verdriet te ervaren bij het vooruitzicht direct op te staan en naar de wasbak te lopen na het opstaan.

Ik stel mezelf ten doel opnieuw 21 dagen in te stellen om na 6 uur slaap op te staan.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waardoor ik zoveel verdriet en moeheid ervaar als ik direct na de 6,5 uur liggen in bed op sta.

Ik stel mezelf ten doel te zien wie ik ben geworden in het lange slapen, zodat ik mezelf bij de hand kan nemen en kan vergeven, ook als het niet meteen lukt dit te veranderen, zodat ik mezelf uiteindelijk kan veranderen in dit punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alsof ik alles opgeef wie ik ben (geworden) als ik opsta na 6 uur slaap, waarin ik alle veiligheid die ik ken opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om alle veiligheid die ik ken op te geven door na 6 uur slaap op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen en in bed liggen als veiligheid te hebben gedefinieerd, waarin ik dicht bij mezelf kan zijn zonder dat iemand me iets kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen als terugtrekken van de wereld te gebruiken, waarin ik even niet verantwoordelijk hoef te zijn voor de wereld, in plaats van in te zien dat ik niet verantwoordelijk hoef te zijn voor de wereld, maar voor mezelf dus zelfverantwoordelijk, en hierin sta ik gelijk als verantwoordelijkheid als zelf als leven en dus als/voor alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als zelfverantwoordelijkheid volledig weg te leggen door te vluchten in bed in slaap in/als het mind-bewustzijnssysteem, waarin ik mezelf volledig overgeef/afgeef aan het mind-bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld als te zwaar te ervaren, en me dus terug te trekken in de veiligheid van het bed en de slaap, in plaats van in te zien dat door te lang te slapen ik mezelf weer oplaad via het onbewuste mindsysteem, waardoor het juist onveilig wordt in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onveilig in mezelf te maken door te lang te slapen en mezelf op te laden via het onbewuste mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf als veiligheid door afscheiding in mezelf te creeren in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding in mezelf te stoppen door te stoppen met het opladen van het onbewuste mindsysteem via meer slaap dan het fysiek nodig heeft en de gedachten, gevoelens en emoties die hierbij omhoog komen in te zien en zelf te vergeven, waardoor ik mezelf terug geef aan mezelf, een en gelijk als zelf, waarin ik veilig ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf door te duwen door de fysieke weerstand heen, waarin ik me realiseer dat moeheid en slaap opkomen vanuit/in/als het mindsysteem om me slapend te houden, wat ik fysiek als moeheid ervaar en als pijn als ik niet toegeef aan deze drang tot slapen, waarin ik het toegeven aan de slaap ervaar als verlichting, waarin direct duidelijk wordt hoe de mind verbonden met de illusie van het witte licht me bedriegen waar ik bij sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer toe te geven aan de verlichting in de slaap in/als de mind, gelovende dat ik dit echt even nodig heb, waarmee ik in mezelf een ervaring van slaap nodig hebben en het verlichten van de moeheid in/als de mind werkelijk heb gemaakt, wat het moeilijker maakt voor mezelf om hiermee te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gemakzucht als verlichting te hebben toegestaan in mezelf waarmee ik het juist moeilijker maak voor mezelf om tot leven te komen, totdat ik ga geloven dat het te moeilijk is om nog toe te passen en op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het te moeilijk is om op te staan uit de slaap doordat ik mezelf in gemakzucht als geloof in verlichting heb laten varen.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

Dag 62 – Zorgen over kwetsbaar Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het overzicht te verliezen in de verhuizing en alleen nog maar emotioneel rondjes te draaien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik gisteren niet in prioriteit heb toegepast wat het beste is voor mijn fysiek, maar een zorg voor een boompje voorop heb gesteld zodat ik me geen zorgen zou maken in/als de mind, waardoor het lijkt alsof ik leven ondersteun maar ondertussen bezig ben met mezelf een goed gevoel geven als geen zorgen wat ik ervaar als rust, waardoor ik vandaag de consequentie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door te duwen in/als de mind in plaats van in/als zelf, waarmee ik polariteit als krampen creeer in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien wat ik anders kan doen maar het niet te kunnen toepassen, wat me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren door te zien wat gedaan moet worden maar dit te ervaren als ‘ niet leuk’ en ongemakkelijk, waardoor ik niet echt luister naar mezelf en mijn gevoel blijf volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veel zorgen te maken over het leven wat ik mee verhuis: dieren, planten, en planten en dieren die ik niet mee verhuis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het achterlaten van de planten in de tuin en de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de musjes en de duifjes en de merel en de planten in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een heel jong mereltje wat hier op de grond zit omdat het uit het nestje is gevallen en daarom op de grond wordt gevoerd, zittende midden op het pad tussen wat struikjes waardoor het lijkt of het een veilig plekje is, maar dat is het niet omdat het midden in de doorgaan zit en de tegels eromheen weggehaald gaan worden voor de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet hier kan blijven totdat de merel groot genoeg is om te vliegen, en ik tot dan kan zorgen dat het rustig is in de tuin, waar het altijd rustig is behalve nu nu ik ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om het veilige plekje hier tussen de planten op te geven, in gezelschap van de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik casper en witneus de konijnen weghaal uit deze groene omgeving die zo beschut en rustig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er iemand bovenop het mereltje stapt, zo stil zit het verscholen midden op het pad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat de wereld zo onveilig is voor alle kleine diertjes en als het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet aan te kunnen zien dat het kwetsbare leven en de kleine diertjes iets wordt aangedaan, per ongeluk of expres.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik geen plekje meer kan bieden waar het veilig en groen is voor de kleine diertjes zoals hier in de tuin in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te willen om deze kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kleine diertjes in de tuin als vriendjes te gaan beschouwen en te geloven dat ze hier speciaal voor mij zitten, wat ik ook weer niet echt geloof en ik zie/weet dat het komt doordat ik een aangename en veilige leefomgeving creeer in de tuin voor de kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel/gedachte te behouden dat ik wel gek lijk om dit huis achter te laten, terwijl er ondertussen geen twijfel is over de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld absoluut niet leuk te vinden, waarmee ik ondertussen weet dat ik het mindsysteem absoluut niet leuk vind, en ondertussen allerlei weerstanden ervaar om participatie in/als de mind te stoppen, welke voornamelijk gebaseerd zijn op angsten, angsten voor reacties van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de reacties van andere mensen als ik opkom voor het kwetsbare Leven, terwijl ik weet dat iedereen van binnen even bang moet zijn als ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf zorgen te zitten maken, terwijl de kleine merel doet wat ie doen moet, namelijk het jonge mereltje voeren die midden op het pad verscholen zit, en dus af en aan vliegt en het mereltje al(l)een laat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik 4 tegels heb weggehaald waardoor er een stukje aarde vrij is gekomen, waardoor het mereltje wellicht is gaan verplaatsen over de aarde heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken en me schuldig te voelen, terwijl de dieren er werkelijk niets aan hebben als ik me zorgen maak en schuldig voel, aangezien ik dan het mindsysteem voedt en het kwetsbare leven alleen maar meer onder druk komt te staan, wat geen zorgen is voor het kwetsbare Leven maar zorgen maken in/als de mind als afleiding van werkelijk zorgen als Leven, wat me ineffectief maakt in het zorgen voor het kwetsbare leven in/als mezelf in/als de diertjes en de plantjes, in als de andere mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog zoveel verongelijking als kwetsing ervaar in mezelf dat ik wel voor dieren en planten wil zorgen maar niet voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voor mensen te willen zorgen en hier misselijk van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mijn onwil om voor andere mensen te zorgen, waarin ik mezelf afscheid van mezelf als de ander en dus ook niet voor mezelf zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zorgen voor andere mensen zoals zorg verwacht wordt in/als de mind, in plaats van in te zien dat zorgen voor alle Leven in veel gevallen niet hetgeen is wat ik/we als zorg kennen.

Als ik mezelf zorgen zie maken in/als de mind over het kwetsbare leven zoals het jonge mereltje, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het mindsysteem voed met het zorgen maken in/als de mind, wat geen zorgen is voor het ketsbare leven zoals het jonge mereltje; ik stop dan ook direct met me zorgen maken. Ik adem. Ik zie of er ioets is wat ik kan doen als ondersteuning voor het jonge mereltje of ander kwetsbaar leven. Ik zie tevens dat de zorgen voortkomen uit doodsangst voor het jonge mereltje, en angst dat ik het had kunnen voorkomen en dit niet gedaan heb, dus eigenlijk maak ik me zorgen over mezelf die niet effectief aanwezig is ter ondersteuning van het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn en me zorgen te maken dat ik niet effectief aanwezig ben ter ondersteuning van het kwetsbare leven, en dat er hierdoor leven sterft door mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er leven sterft door mijn nalatigheid, wat ook zo is zolang ik participeer in/als de mind, wat de reden is van mijn angst: ik weet dus dat ik nalatig ben en dat er hierdoor leven sterft, in mezelf, in de ander, hier op aarde, wat me misselijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf als angst als mindsysteem, waarin ik mezelf toesta nalatig te zijn in mijn zorg voor het kwetsbare Leven Hier op Aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over mezelf als kwetsbaar Leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn participatie in/als de mind, al dan niet in zorgen maken, te stoppen, en mezelf en/als het kwetsbare leven te ondersteunen in mogelijkheden tot werkelijk leven, door het toepassen van dagelijks schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.desteni.net